Lucas 15
Alacatlatzala Mixtec New Testament (MIM) vs NTLH
1 Ñii ki̱vi̱ sava ta̱a ta̱ káya si̱ꞌún ko̱ꞌo̱n ndaꞌa̱ nagobierno, ta inka̱ ni̱vi na kánóo o̱n váꞌa to̱ꞌon xa̱ꞌa̱, ki̱xaa̱ ndiꞌi na koni̱ so̱ꞌo na ña káꞌa̱n ta̱Jesús.
1 Certa ocasião, muitos cobradores de impostos e outras pessoas de má fama chegaram perto de Jesus para o ouvir.
2 Ta saá nafariseo xíꞌin sava na sánáꞌa nda̱yí Ndios, ki̱xáꞌá káꞌa̱n kue̱ꞌe̱ na xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús, ta ni̱ka̱ꞌa̱n na saá:
2 Os fariseus e os mestres da Lei criticavam Jesus, dizendo: — Este homem se mistura com gente de má fama e toma refeições com eles.
3 Ta saá ta̱Jesús nda̱to̱ꞌon ra ñii cuento ña sanáꞌa ra na, káchí ra saá:
3 Então Jesus contou esta parábola :
4 ―Tá ñii ndóꞌó kómí ndó ñii ciento ndikachi sa̱na̱ ndó, ta ñii rí nda̱ñóꞌó, ta saá, ¿án o̱n sandakoo ndó tí ko̱mi̱ si̱ko̱ xa̱ꞌo̱n ko̱mi̱ kundo̱o mi̱i rí yuku̱, ta ko̱ꞌo̱n ndó nandukú ndó tí nda̱ñóꞌó nda̱ mí naníꞌi ndó rí?
4 — Se algum de vocês tem cem ovelhas e perde uma, por acaso não vai procurá-la? Assim, deixa no campo as outras noventa e nove e vai procurar a ovelha perdida até achá-la.
5 Tá naníꞌi ndó rí, ta kusii̱ ini ndó, ta tiin ndó rí chinóo ndó rí so̱ko̱ ndó, ta kua̱n ndixi ndó xíꞌin rí.
5 Quando a encontra, fica muito contente e volta com ela nos ombros.
6 Tá naxaa̱ ndó veꞌe ndó, ta nakana ndó ndiꞌi naveꞌe ndó xíꞌin natáꞌan ndó, ta ka̱ꞌa̱n ndó xíꞌin na: “Ná kusii̱ ní ini ndó xíꞌin i̱ chi na̱níꞌi i̱ tíndikachi sa̱na̱ i̱ tí nda̱ñóꞌó”, kachí ndó xíꞌin na.
6 Chegando à sua casa, chama os amigos e vizinhos e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha ovelha perdida.”
7 Ta ndixa káꞌa̱n i̱ xíꞌin ndó, nda̱tán kusii̱ ní ini ndó xa̱ꞌa̱ tíndikachi yóꞌo, saá kusii̱ ní ini Ndios koni ra ñii ta̱a án ñii ñaꞌa̱ na na̱ndikó ndinoꞌo ini, ta na̱kiꞌin na kua̱ꞌa̱n na yichi̱ ra. Kúsii̱ ka̱ ini Ndios xíni ra ñii nayóꞌo no̱o̱ ña kúsii̱ ini ra xíni ra kua̱ꞌa̱ ní inka̱ ni̱vi na va̱ꞌa, na o̱n vása xíni̱ ñóꞌó nandikó ka̱ ini ―káchí ta̱Jesús.
7 — Pois eu lhes digo que assim também vai haver mais alegria no céu por um pecador que se arrepende dos seus pecados do que por noventa e nove pessoas boas que não precisam se arrepender.
8 Ta ta̱Jesús nda̱to̱ꞌon ra inka̱ cuento ña sanáꞌa ra na, káchí ra saá:
8 Jesus continuou:
9 Tá naníꞌi ñá si̱ꞌún, ta kana ñá natáꞌan ñá xíꞌin na ndóo yatin veꞌe ñá, ta ndato̱ꞌon ñá xíꞌin na: “Ná kusii̱ ini ndó xíꞌin i̱ chi na̱níꞌi i̱ si̱ꞌún i̱ ña nda̱ñóꞌó”, kachí ñá xíꞌin na.
9 E, quando a encontra, convida as amigas e vizinhas e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha moeda perdida.”
10 Ndixa káꞌa̱n i̱ xíꞌin ndó, nda̱tán kúsii̱ ini ñáyóꞌo, saá kúsii̱ ini naángel na yóo xíꞌin Ndios xíni na ni̱vi na na̱ndikó ndinoꞌo ini, ta na̱kiꞌin na kua̱ꞌa̱n na yichi̱ Ndios ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
10 — Pois eu digo a vocês que assim também os anjos de Deus se alegrarão por causa de um pecador que se arrepende dos seus pecados.
11 Ta ta̱Jesús sa̱náꞌa ra ni̱vi xíꞌin inka̱ cuento xa̱ꞌa̱ Ndios, káchí ra saá: San Lucas 15:11-31|src="cn01759BLk15.15.tif" size="col" loc="Lk15.15" ref="15:15"
11 E Jesus disse ainda:
12 Sa̱ꞌya ra ta̱ kúu ta̱loꞌo ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin yivá ra: “Tata, ñakuíká ña nakiꞌin i̱ tá ni̱xiꞌi̱ ún, vitin taxi ún ña ndaꞌa̱ i̱”, káchí ra xíꞌin yivá ra. Ta saá yivá ra ta̱ꞌví ra ndiꞌi ñakuíká, ta na̱taxi ra ña ndaꞌa̱ ndio̱vi̱ sa̱ꞌya ra.
12 Certo dia o mais moço disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê agora a minha parte da herança.”
13 Ta ni̱yaꞌa loꞌo kuiti ki̱vi̱, ta sa̱ꞌya ra ta̱ kúu loꞌo ni̱si̱kó ra ndiꞌi ña na̱kiꞌin ra, ta na̱kuiso ra ndiꞌi si̱ꞌún, ta ke̱e ra kua̱ꞌa̱n ra inka̱ ñoo xíká. Ta ñoo kán sa̱ndiꞌi ndiꞌi ra si̱ꞌún ra, chi nda̱ loꞌo ni̱‑nasita xíꞌin mi̱i ra, ta ke̱ꞌé ra ndiꞌi no̱o̱ ña o̱n váꞌa ña káchí níma̱ mi̱i ra.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntou tudo o que era seu e partiu para um país que ficava muito longe. Ali viveu uma vida cheia de pecado e desperdiçou tudo o que tinha.
14 Ta ni̱to̱nda̱a ki̱vi̱ sa̱ndiꞌi nda̱a̱ ra si̱ꞌún ra, ta saá ki̱xaa̱ ki̱vi̱ káni so̱ko ndiꞌi ñoo kán. Ta ta̱loꞌo yóꞌo, o̱n vása níꞌi ka̱ ra ña kuxu ra.
14 — O rapaz já havia gastado tudo, quando houve uma grande fome naquele país, e ele começou a passar necessidade.
15 Ta saá ke̱e ra kua̱ꞌa̱n ra, ta na̱níꞌi ra chiño no̱o̱ ñii ta̱a ñoo kán. Ta ta̱yóꞌo xa̱ꞌnda chiño ra no̱o̱ ta̱loꞌo yóꞌo kundaa ra tíkini̱.
15 Então procurou um dos moradores daquela terra e pediu ajuda. Este o mandou para a sua fazenda a fim de tratar dos porcos.
16 Ta xíꞌi̱ ní ta̱loꞌo yóꞌo so̱ko, nda̱ kóni ra kuxu ra ña xáxi tíkini̱, ta o̱n vása táxi na ña ndaꞌa̱ ra kuxu ra.
16 Ali, com fome, ele tinha vontade de comer o que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Ta saá ki̱xaa̱ ñii ki̱vi̱ na̱kiꞌin si̱ni̱ ra ñava̱ꞌa, ta xáni ini ra saá: “Ndiꞌi namozo veꞌe yivá i̱ xíxi va̱ꞌa na, ta yi̱ꞌi̱, o̱n ko̱ó ña kuxu i̱, xa yatin yóo ña kivi̱ i̱ xíꞌin so̱ko.
17 Caindo em si, ele pensou: “Quantos trabalhadores do meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui morrendo de fome!
18 Ta vitin ndikó i̱ noꞌo̱ i̱ no̱o̱ yivá i̱, ta ka̱ꞌa̱n i̱ xíꞌin ra siꞌa: Tata, ni̱ki̱ꞌvi i̱ kua̱chi no̱o̱ Ndios ta ni̱ki̱ꞌvi i̱ kua̱chi no̱o̱ mi̱i ún.
18 Vou voltar para a casa do meu pai e dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e contra o senhor
19 Ña̱kán o̱n vása kómí ka̱ i̱ nda̱yí kuu i̱ sa̱ꞌya ún, ta va̱ꞌa ñii ki̱ꞌva tá kéꞌé ún xíꞌin namozo ún, saá keꞌé ún xíꞌin i̱ vitin”, xáni ini ta̱loꞌo yóꞌo.
19 e não mereço mais ser chamado de seu filho. Me aceite como um dos seus trabalhadores.’ ”
20 Ta na̱kiꞌin ra kua̱noꞌo̱ ra ñoo ra no̱o̱ yóo yivá ra.
20 Então saiu dali e voltou para a casa do pai.
21 Ta saá ki̱xáꞌá sa̱ꞌya ra káꞌa̱n ra xíꞌin yivá ra: “Tata, ni̱ki̱ꞌvi i̱ kua̱chi no̱o̱ Ndios, ta ni̱ki̱ꞌvi i̱ kua̱chi no̱o̱ mi̱i ún. Ña̱kán o̱n vása kómí ka̱ i̱ nda̱yí kuu i̱ sa̱ꞌya ún”, káchí ra xíꞌin yivá ra.
21 E o filho disse: “Pai, pequei contra Deus e contra o senhor e não mereço mais ser chamado de seu filho!”
22 Ta yivá ra ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin namozo ra: “Kama ko̱ꞌo̱n ndó kiꞌin ndó tiko̱to̱ ña va̱ꞌa ní ka̱ ña kundixin sa̱ꞌya i̱ yóꞌo, ta taxi ndó ndu̱xa̱n ña koꞌon xa̱ꞌa̱ ra, ta taxi ndó seꞌe̱ ña kunakaa̱ ndaꞌa̱ ra.
22 — Mas o pai ordenou aos empregados: “Depressa! Tragam a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos seus pés.
23 Ta ko̱ꞌo̱n ndó tiin ndó ñii si̱ndi̱ki̱ loꞌo tí kúu tí nduꞌu̱ sa̱na̱ i̱, ta kaꞌni ndó rí ña koo viko̱ xa̱ꞌa̱ sa̱ꞌya i̱ ta̱ ndi̱kó.
23 Também tragam e matem o bezerro gordo. Vamos começar a festejar
24 Chi ndeé ní kúchuchú ini i̱ xa̱ꞌa̱ sa̱ꞌya i̱, nda̱tán ni̱xi̱yo ta̱ ni̱xiꞌi̱ saá ni̱xi̱yo ra no̱o̱ i̱, ta vitin kúsii̱ ní ini i̱, chi táku̱ ra ndi̱kó ra ndi̱xaa̱ ra. Ta̱a ta̱ nda̱ñóꞌó xi̱kuu ra no̱o̱ i̱, ta vitin na̱níꞌi i̱ ra”, káchí yivá ta̱loꞌo xíꞌin namozo ra. Ta saá ki̱xáꞌá na káꞌa̱n na viko̱ veꞌe ra, ta kúsii̱ ní ini ndiꞌi na.
24 porque este meu filho estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
25 ’Ta inka̱ sa̱ꞌya ra ta̱no̱ó kísa chiño ra yuku̱, ta kua̱n ndixi ra veꞌe ra, ta ki̱xaa̱ yatin ra sa̱ta̱ veꞌe, ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ra música ña tívi na xíꞌin ña sákáꞌa na, ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ra ña káta xáꞌá na.
25 — Enquanto isso, o filho mais velho estava no campo. Quando ele voltou e chegou perto da casa, ouviu a música e o barulho da dança.
26 Ta saá ka̱na ra ñii ta̱mozo, ta ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ñaꞌá ra: “¿Yukía̱ kúu ni?”, káchí ra.
26 Então chamou um empregado e perguntou: “O que é que está acontecendo?”
27 Ta nda̱kuii̱n ta̱mozo, ni̱ka̱ꞌa̱n ra: “Ta ñani ún ndi̱kó ndi̱xaa̱, ta yivá ún xa̱ꞌni ñii si̱ndi̱ki̱ loꞌo tí nduꞌu̱ ña ka̱ꞌa̱n ra viko̱, chi kúsii̱ ní ini ra ña ndi̱xaa̱ va̱ꞌa ñani ún”, káchí ra.
27 — O empregado respondeu: “O seu irmão voltou para casa vivo e com saúde. Por isso o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Ta saá ni̱saa̱ ní ñani ra ta̱no̱ó yóꞌo, ta ni̱‑xiin ra ndi̱ꞌvi ra veꞌe no̱o̱ yóo viko̱. Ta ke̱ta yivá ra xa̱ku ndáꞌví ra no̱o̱ ra ndi̱ꞌvi ra veꞌe.
28 — O filho mais velho ficou zangado e não quis entrar. Então o pai veio para fora e insistiu com ele para que entrasse.
29 Ta nda̱kuii̱n ra, káchí ra saá: “Xa kua̱ꞌa̱ ní kui̱ya̱ ki̱sa chiño i̱ no̱o̱ ún, ta ndiꞌi saá ki̱vi̱ ki̱sa ndivi i̱ ña káꞌa̱n ún. Ta saá ni, nda̱ ñii ti̱súꞌu̱ loꞌo o̱n vása ní‑taxi ún ndaꞌa̱ i̱ ña kasa ndivi i̱ viko̱ xíꞌin na nátaꞌan xíꞌin i̱.
29 Mas ele respondeu: “Faz tantos anos que trabalho como um escravo para o senhor e nunca desobedeci a uma ordem sua. Mesmo assim o senhor nunca me deu nem ao menos um cabrito para eu fazer uma festa com os meus amigos.
30 Ta sa̱ꞌya ún ta̱ ndi̱kó ndi̱xaa̱ vitin, sa̱ndiꞌi ra ndiꞌi si̱ꞌún mi̱i ún xíꞌin náñaꞌa̱ ta̱ni̱ ra, ta xa̱ꞌa̱ ta̱yóꞌo xa̱ꞌni ún si̱ndi̱ki̱ loꞌo tí nduꞌu̱ ña yóo viko̱”, káchí ra xíꞌin yivá ra.
30 Porém esse seu filho desperdiçou tudo o que era do senhor, gastando dinheiro com prostitutas. E agora ele volta, e o senhor manda matar o bezerro gordo!”
31 Ta nda̱kuii̱n yivá ra, ni̱ka̱ꞌa̱n ra: “Sa̱ꞌya i̱, ndiꞌi saá ki̱vi̱ yóo ún xíꞌin i̱, ta ndiꞌi ña kómí i̱, ña̱ꞌa mi̱i ún kúu ndiꞌi ña.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo, e tudo o que é meu é seu.
32 Ta xíni̱ ñóꞌó koo viko̱ ña kúsii̱ ní ini yó, chi nda̱tán ni̱xi̱yo ta̱ ni̱xiꞌi̱ saá ni̱xi̱yo ñani ún no̱o̱ i̱, ta vitin nda̱tán yóo ta̱ na̱taku̱ saá yóo ra. Ta̱ nda̱ñóꞌó no̱o̱ i̱ xi̱kuu ra, ta vitin na̱níꞌi i̱ ra”, káchí yivá ra. Saá ndi̱ꞌi cuento loꞌo yóꞌo ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
32 Mas era preciso fazer esta festa para mostrar a nossa alegria. Pois este seu irmão estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.