Atos 16
Alacatlatzala Mixtec New Testament (MIM) vs NTLH
1 Ta saá ni̱xaa̱ ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas ñoo Derbe, ta ke̱e na kua̱ꞌa̱n na nda̱ ñoo Listra. Ta ñoo yóꞌo táku̱ ñii ta̱a na̱ní ra Timoteo, ta̱a ta̱ kándixa ta̱Jesús kúu ra. Ta siꞌí ta̱Timoteo yóꞌo kúu ñii ñájudía, ñá kándixa ta̱Jesús kúu ñá, ta yivá ra xi̱kuu ñii ta̱griego.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Kánóo va̱ꞌa ní to̱ꞌon xa̱ꞌa̱ ta̱Timoteo no̱o̱ ndiꞌi ni̱vi na kándixa ta̱Jesús na táku̱ ñoo Listra xíꞌin ñoo Iconio.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Ta ta̱Pablo kóni ra ndí ta̱Timoteo ko̱ꞌo̱n ra xíꞌin na ñoo no̱o̱ ko̱ꞌo̱n na. Ta ta̱Pablo xíni̱ ra ndí kua̱ꞌa̱ ní najudío táku̱ na no̱o̱ kóni na ko̱ꞌo̱n na, ta saá xa̱ni si̱ni̱ ra ndí ta̱Timoteo xíni̱ ñóꞌó kasa ndivi ra costumbre ña na̱ní circuncisión. Saá chi najudío yóꞌo xíni̱ na ndí yivá ta̱Timoteo xi̱kuu ra ñii ta̱griego. Tá ndi̱ꞌi ki̱sa ndivi ta̱Timoteo ñayóꞌo, ta ke̱e ra kua̱ꞌa̱n ra xíꞌin na.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ta ñii ñii ñoo no̱o̱ yáꞌa na kua̱ꞌa̱n na, nda̱to̱ꞌon na xíꞌin ni̱vi na kándixa ta̱Jesús, káꞌa̱n na xíꞌin na ndasaá naapóstol xíꞌin inka̱ naxi̱kua̱ꞌa̱ ñoo Jerusalén ki̱ndo̱o yuꞌú na xa̱ꞌa̱ ña xíni̱ ñóꞌó kasa ndivi ni̱vi na o̱n vása kúu najudío, tá kúu na ni̱vi na kándixa ta̱Jesús.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ta saá ñii ñii ñoo no̱o̱ yáꞌa na kua̱ꞌa̱n na, ta̱Pablo, ta̱Silas ta xíꞌin ta̱Timoteo, káꞌa̱n na to̱ꞌon ña chíkaa̱ na ndee̱ ini ni̱vi ña ndinoꞌo ka̱ ini na kandixa na ta̱Jesús, ña o̱n sandakoo na yichi̱ ra. Ta saá ñii ñii ki̱vi̱ kua̱ꞌa̱ ka̱ ni̱vi ki̱xáꞌá na kándixa na ta̱Jesús.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ta saá ta̱Pablo xíꞌin na nátaꞌan xíꞌin ra ke̱e na kua̱ꞌa̱n na, ta ni̱yaꞌa na no̱o̱ ñoꞌo̱ estado Frigia, ta ni̱yaꞌa na no̱o̱ ñoꞌo̱ estado Galacia, saá chi Níma̱ Ndios o̱n vása ní‑taxi ña ko̱ꞌo̱n na ka̱ꞌa̱n ndoso na to̱ꞌon Ndios no̱o̱ ni̱vi na táku̱ estado Asia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ta saá ni̱xaa̱ na ñii xiiña no̱o̱ nákutáꞌan ñoꞌo̱ ña estado Misia xíꞌin ñoꞌo̱ ña estado Bitinia, ta saá kóni na ki̱ꞌvi na ñoo estado Bitinia. Ta tuku ni̱‑xiin Níma̱ Ndios taxi ña ki̱ꞌvi na estado yóꞌo.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Ta saá ni̱yaꞌa na no̱o̱ ñoꞌo̱ estado Misia ta kua̱ꞌa̱n na nda̱ ñoo ña na̱ní Troas, ña nákaa̱ yatin yuꞌu̱ takuií mi̱ni.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ta saá tá ku̱ñoó kúu ña, ta ni̱ti̱vi no̱o̱ ta̱Pablo ñii ta̱a, ta̱ estado Macedonia kúu ra, ta ñíndichi ra xáku ndáꞌví ra no̱o̱ ta̱Pablo, káchí ra saá xíꞌin ra: “Yaꞌa ún ta kixaa̱ ún ñoo ndi̱ Macedonia, ta kasa ndivi ún chiño ña chindeé ún ndi̱ꞌi̱”, káchí ra xíꞌin ta̱Pablo.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Ta saá xa̱ndi̱ko̱n ki̱xáꞌá ndi̱ kísa ndivi ndi̱ ña kama kee ndi̱ ko̱ꞌo̱n ndi̱ estado Macedonia, chi ku̱nda̱a̱ ini ndi̱ ndí ña ni̱ti̱vi no̱o̱ ta̱Pablo kúu ña kóni kachí ndí Ndios tíꞌví ra ndi̱ꞌi̱ ko̱ꞌo̱n ndi̱ estado Macedonia ña ka̱ꞌa̱n ndoso ndi̱ to̱ꞌon va̱ꞌa xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús no̱o̱ ni̱vi na táku̱ estado yóꞌo.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Ta saá nda̱a ndi̱ tón barco, tón kua̱ꞌa̱n ñoo Samotracia, ta inka̱ ki̱vi̱ kua̱ꞌa̱n ndi̱ xíꞌin nó, ta ni̱xaa̱ ndi̱ ñoo Neápolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ta saá ke̱e ndi̱ kua̱ꞌa̱n xáꞌá ndi̱ nda̱ ñoo Filipos. Ñoo Filipos yóꞌo kúu ñii ñoo káꞌno ní, ta ndáya̱ꞌví ní ka̱ ña no̱o̱ inka̱ ñoo ña ñóꞌo estado Macedonia. Ta ñoo Filipos yóꞌo ndáꞌvi ndaa ña ñoo Roma. Ta ni̱xi̱yo ndi̱ ñoo yóꞌo loꞌo kuiti ki̱vi̱.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ta saá ni̱to̱nda̱a ki̱vi̱ yi̱i̱ ña nákindée najudío, ta ke̱e ndi̱ ñoo yóꞌo ta kua̱ꞌa̱n loꞌo ndi̱ ta ni̱xaa̱ ndi̱ ñii xiiña no̱o̱ nákaa̱ ñii yu̱ta, chi yuꞌu̱ yu̱ta yóꞌo nákutáꞌan najudío xa̱ꞌa̱ ña ka̱ꞌa̱n na xíꞌin Ndios. Ta xa na̱kutáꞌan sava náñaꞌa̱, ta ni̱xaa̱ ndi̱ ta xi̱kundo̱o ndi̱, ta ki̱xáꞌá ndi̱ káꞌa̱n ndi̱ xíꞌin náñaꞌa̱ yóꞌo.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ta ñii ñáñaꞌa̱ yóꞌo na̱ní ñá Lidia, ñá ke̱e ñoo Tiatira kúu ñá, ta chiño kéꞌé ñá kúu ña síkó ñá tiko̱to̱ va̱ꞌa, ña color ndíꞌí kúu ña. ÑáLidia yóꞌo kúu ñaꞌa̱ ñá kísa káꞌno Ndios, ta Ndios chi̱ndeé ra ñáyóꞌo ña va̱ꞌa kunda̱a̱ ini ñá ndiꞌi to̱ꞌon ña nda̱to̱ꞌon ta̱Pablo xíꞌin na xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús, ta na̱kiꞌin va̱ꞌa ñá to̱ꞌon yóꞌo, ta ka̱ndixa ñá ta̱Jesús.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ta saá ñáLidia xíꞌin ndiꞌi ni̱vi na kúu na táku̱ veꞌe ñá ki̱xáꞌá na kíꞌvi na ini takuií yu̱ta, ña chi̱chi na, chi vitin kúu na ni̱vi na kándixa ta̱Jesús. Ta saá ñáLidia ndu̱kú ñá no̱o̱ ndi̱ ña ko̱ꞌo̱n ndi̱ xíꞌin ñá veꞌe ñá, káchí ñá saá:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ta ñii ki̱vi̱ kua̱ꞌa̱n tuku ndi̱ no̱o̱ nákutáꞌan ni̱vi ña ka̱ꞌa̱n na xíꞌin Ndios, tá mií kua̱ꞌa̱n ndi̱ yichi̱ saá, na̱kutáꞌan ndi̱ xíꞌin ñii ñáloꞌo, ñáesclava kúu ñá, ta o̱n kúchiño sandakoo ñá chiño ña kísa ndivi ñá no̱o̱ napatrón ñá. Ñáloꞌo yóꞌo kómí ñá ñii níma̱ ndiva̱ꞌa ña ndaku, ta níma̱ yóꞌo táxi ña ndee̱ ña káꞌa̱n ñá xíꞌin ni̱vi yukía̱ kóni na kunda̱a̱ ini na, ta víꞌí ní si̱ꞌún táva napatrón ñá xa̱ꞌa̱ chiño kísa ndivi ñá xíꞌin ni̱vi.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ta ñáloꞌo yóꞌo ki̱xáꞌá ñá ndíko̱n ñá sa̱ta̱ ta̱Pablo xíꞌin ndi̱ꞌi̱, na kúu na nátaꞌan xíꞌin ra, ta tuku tuku ndáꞌyi ñá káꞌa̱n ñá, káchí ñá saá:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ta ñii ñii ki̱vi̱ ñii ki̱ꞌva kéꞌé ñá saá, ta ndíko̱n ñá sa̱ta̱ ndi̱. Ta saá ta̱Pablo, o̱n váꞌa na̱koni ini ra, ta ndi̱kó koo ra ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin níma̱ ndiva̱ꞌa ña kómí ñáloꞌo ndáꞌyi yóꞌo, káchí ra saá:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ta saá ni̱vi napatrón ñáloꞌo yóꞌo ku̱nda̱a̱ ini na ndí o̱n vása kúchiño tava ka̱ na si̱ꞌún xa̱ꞌa̱ chiño ke̱ꞌé ñáyóꞌo, ta ni̱saa̱ ní ini na. Ta ti̱in na ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas, ta ñóo ñaꞌá na, ña kua̱ꞌa̱n nayóꞌo xíꞌin na no̱o̱ nachiño na ndóo yoso̱ yéꞌé veꞌe chiño no̱o̱ nákutáꞌan kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Tá ni̱xaa̱ na, ta ki̱xáꞌá na táxi na kua̱chi xa̱ꞌa̱ ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas no̱o̱ nachiño yóꞌo, káchí na saá:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Saá chi sánáꞌa na ni̱vi ña kundiko̱n na inka̱ yichi̱ ña o̱n vása yóo yuꞌú xíꞌin yichi̱ mi̱i yó nañoo Roma. Ta o̱n váꞌa kasa ndivi yó yichi̱ ña sánáꞌa nata̱a yóꞌo, chi ña yáꞌa ndoso no̱o̱ nda̱yí mi̱i yó nañoo Roma kúu ña ―káchí na, káꞌa̱n na xíꞌin nachiño.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ta saá ñii toon yíta ni̱vi táxi na kua̱chi xa̱ꞌa̱ ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas. Ta nachiño xa̱ꞌnda chiño na ña tava na tiko̱to̱ ta̱Silas xíꞌin ta̱Pablo ta kani ñaꞌá na xíꞌin nduku.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ta ndi̱ꞌi ña ka̱ni ní ñaꞌá na, ta ti̱in ñaꞌá na, ta ta̱an na o̱vi̱ na saá ini veꞌe ka̱a. Ta ni̱ka̱ꞌa̱n nachiño xíꞌin ta̱a ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a ña vivíi kundaa ra na ña o̱n kuchiño kee na ka̱ku na.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Ta saá ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a yóꞌo ta̱an ra o̱vi̱ naapóstol yóꞌo nda̱ ma̱á ini veꞌe ka̱a, ta ta̱an ra ñii ñii xa̱ꞌa̱ na ini ñii ñii yavi̱ yito̱n tón veé ña o̱n ki̱ví kanda na.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ta saá tá tónda̱a ma̱ꞌñó ñoó, ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas yóo na káꞌa̱n na xíꞌin Ndios ta xíta na yaa ña kísa káꞌno na ra. Ta inka̱ ni̱vi na ñóꞌo ini veꞌe ka̱a yóꞌo, xíni̱ so̱ꞌo na ña xíta ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ta saá ñii kama ndeé ní ki̱xáꞌá táan, ñii kánda ni̱no xa̱ꞌa̱ na̱ma̱ veꞌe ka̱a. Ta xíꞌin ña táan yóꞌo, na̱no̱na̱ mi̱i yéꞌé veꞌe ka̱a, ta ni̱nda̱xi̱n ndiꞌi ka̱a ña nóꞌni ñii ñii ni̱vi na ñóꞌo ini veꞌe ka̱a yóꞌo.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ta saá na̱káxín ini ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a, ta na̱koto ra ndí na̱no̱na̱ ndiꞌi tón yéꞌé veꞌe ka̱a, ta xa̱ni si̱ni̱ ra ndí kua̱ꞌa̱n ndíka̱ ndiꞌi napreso na ñóꞌo ini veꞌe ka̱a. Ta kúnda̱a̱ ini ra ndí ta̱káꞌno no̱o̱ ra saxo̱ꞌvi̱ ní ñaꞌá ra xa̱ꞌa̱ ña ni̱ka̱ku ndiꞌi na ñóꞌo ini veꞌe ka̱a, ta saá ki̱xáꞌá ra yíꞌví ní ra no̱o̱ ña xo̱ꞌvi̱ ra. Ta saá ta̱va ra espada ra ña kaꞌni xíꞌin mi̱i ra.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Ta ta̱Pablo xíꞌin ndiꞌi ndee̱ ra, ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a, káchí ra saá:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ta saá ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a ni̱ka̱ꞌa̱n ra ndu̱kú ra ñoꞌo̱ yéꞌe ña tóo̱n ña koto ra, ta xíꞌin ñoꞌo̱ yóꞌo xi̱no ra ni̱ki̱ꞌvi ra ini veꞌe ka̱a. Ta saá ñii kísin ra, chi yíꞌví ní ra, ta xi̱kuxítí ra ta ni̱to̱nda̱a ta̱ꞌya̱ ra yatin no̱o̱ yóo xa̱ꞌa̱ ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ta saá na̱kundichi ra, ta ta̱va ra ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas, ta kua̱ꞌa̱n na xíꞌin ra ke̱ꞌe, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na, káchí ra saá:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ta nda̱kuii̱n ta̱Pablo ni̱ka̱ꞌa̱n ra, káchí ra saá:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Ta saá ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas ni̱ka̱ꞌa̱n na to̱ꞌon Ndios xíꞌin ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a, ta xíꞌin ndiꞌi ni̱vi na táku̱ veꞌe ra.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ta mi̱i ñoó saá ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a, ndu̱kú ra ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Pablo ta xíꞌin ta̱Silas, ña ko̱ꞌo̱n na xíꞌin ra no̱o̱ yóo takuií ña nakata ra no̱o̱ ta̱kuéꞌe̱ na. Ta ndi̱ꞌi ke̱ꞌé ra saá, ta ta̱a ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a, ta xíꞌin ndiꞌi ni̱vi na táku̱ veꞌe ra, chi̱chi na chi vitin ka̱ndixa na Ndios.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ta saá ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a ndu̱kú ra no̱o̱ ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas ña ndikó na ko̱ꞌo̱n na xíꞌin ra veꞌe ra. Tá ki̱xaa̱ na, ta ta̱xi ra ña kuxu na. Ta kúsii̱ ní ini ta̱yóꞌo, ta kúsii̱ ní ini ndiꞌi ni̱vi na táku̱ veꞌe ra, chi vitin xa ka̱ndixa na Ndios.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ta ni̱ti̱vi inka̱ ki̱vi̱, ta nachiño ti̱ꞌví na sava napolicía ña ka̱ꞌa̱n na xíꞌin ta̱a ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a xa̱ꞌa̱ ña saña ra ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas ko̱ꞌo̱n ndíka̱ na.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ta saá ta̱ ndíso chiño xíꞌin veꞌe ka̱a yóꞌo ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Pablo, káchí ra saá:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ta nda̱kuii̱n ta̱Pablo ni̱ka̱ꞌa̱n ra, káchí ra saá:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ta saá napolicía ndi̱kó na kua̱ꞌa̱n na nda̱to̱ꞌon na to̱ꞌon ta̱Pablo xíꞌin nachiño. Ta ki̱vi̱ kúnda̱a̱ ini nachiño yóꞌo ndí ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas kúu na nañoo Roma, ta ni̱yi̱ꞌví ní na.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ta saá na̱kuita nachiño kua̱ꞌa̱n na, ta ni̱xaa̱ na no̱o̱ yóo naapóstol, ta xa̱ku ndáꞌví na no̱o̱ nayóꞌo, ta ndu̱kú na ña kasa káꞌno ini na xa̱ꞌa̱ ña ni̱xo̱ꞌvi̱ na. Ta saá nachiño ta̱va na ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas veꞌe ka̱a, ta xa̱ku ndáꞌví na no̱o̱ na ña kee na sandakoo na ñoo yóꞌo.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ta saá ke̱e ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas veꞌe ka̱a, ta kua̱ꞌa̱n na, ta ni̱xaa̱ na veꞌe ñáLidia ña nákaa̱ mi̱i ñoo yóꞌo. Ta veꞌe yóꞌo na̱kutáꞌan na xíꞌin inka̱ ni̱vi na kándixa ta̱Jesús, ta ta̱Pablo xíꞌin ta̱Silas ni̱ka̱ꞌa̱n na to̱ꞌon ña chi̱kaa̱ na ndee̱ ini nayóꞌo. Ta saá ke̱e naapóstol yóꞌo kua̱ꞌa̱n na inka̱ xiiña.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.