Lucas 7

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ Jèsús ndɨhɨ ñáyiu, te cuáháⁿ‑gá ñuú Capèrnaúm.
1 E, depois de concluir todos esses discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Te yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée cùu capitáⁿ, te cùhú ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑dě tée ío‑gá cúú ìní‑dé, te sa ndècu‑ná‑dé sá cùú‑dé.
2 E o servo de um certo centurião, a quem este muito estimava, estava doente e moribundo.
3 Te òré ní níhí těe cùu capitáⁿ‑áⁿ tnǔhu cuèndá Jèsús, te ní tendaha‑dě ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél cuáháⁿ‑güedé cáháⁿ ndàhú‑güedé núú‑gǎ nǔu vá cúndèe iní‑gá quɨ́hɨ́ⁿ‑gá cada tátna‑gá tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Te ní quexìo‑güedé núú ndécú Jèsús, te ní ngüíta‑güedé càháⁿ ndàhú víhí‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě:
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isso.
5 chi tée‑ǎⁿ ío cùu iní ñáhá‑dě xii nchaa nchúhú ñáyiu isràél te dɨu‑dé ní táúchíúⁿ‑dě ní sáá veñúhu‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
5 Porque ama a nossa nação e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Te sátá dúcáⁿ te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé, te òré tá cùyatni‑gá vehe núú ndécú těe cùhú‑áⁿ cuǎháⁿ, te tée cùu capitáⁿ‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ ǔú cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé:
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 chi nì sá cùnú ndúcú mèe‑í‑gá ñá túú ní cùyɨɨ‑í. Núu xíǎⁿ cúñaha‑ndo xìi‑gá sá ná càháⁿ‑ni‑gá sá ndǔha tée xìnu cuechi núù‑í‑a te ndúha‑dé.
7 e, por isso, nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 Chi yúhú ndécú cuè tée tàxi tnuní ñáhá xìi‑í, te ducaⁿ yǔhú tucu ndècu cue sandadú táxí tnùní‑í. Te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii ɨɨⁿ‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé ɨɨⁿ chìuⁿ te cuáháⁿ‑dé, te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii ɨngá‑dé quixi‑dé te véxi‑dé, te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii tée xìnu cuechi núù‑í cada‑dé ɨɨⁿ chìuⁿ te quìde‑dé. Duha càchí‑í cúñaha‑ndo xìi‑gá —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé‑áⁿ.
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: vai; e ele vai; e a outro: vem; e ele vem; e ao meu servo: faze isto; e ele o faz.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús, te ní cuñúhu‑gá nchaa tnúhu ní cáháⁿ tée cùu capitáⁿ‑áⁿ, te ní nchócótó‑gǎ núú nchàa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
9 E, ouvindo isso, Jesus maravilhou-se dele e, voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos
10 Te òré ní ndexìo cue tée nèhe tnúhu‑áⁿ nǐ sáháⁿ núú Jèsús, te sa ní ndúha tée cùhú‑áⁿ.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Te sátá dúcáⁿ nǐ cuu te ní xica Jèsús cuáháⁿ‑gá ɨɨⁿ ñuú nání Nàín, ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, ndɨhɨ vài ñáyiu.
11 E aconteceu, pouco depois, ir ele à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos e uma grande multidão.
12 Te òré ní sáá‑gá yuhu ñùú‑áⁿ, te ní xiní‑gá nchídó‑güedě ɨɨⁿ ndɨ́yɨ cuáháⁿ chindúxi ñaha‑güedě, te ndɨ́yɨ‑áⁿ cúú děhe ɨɨⁿ ñaha quèé, te ɨɨⁿdìi ducaⁿ‑ni déhe‑aⁿ ndècu ni cuu te ní xíhí‑dé. Te ío cuéhé ñǎyiu cuáháⁿ chindúxi ñaha.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Te òré ní xiní ñáhá Jèsús xii‑aⁿ ndàhyú‑aⁿ te ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela e disse-lhe: Não chores.
14 Te ní dáyátní‑gǎ càjá ñúhú ndɨ̌yɨ‑áⁿ te ní dácàá‑gá ndaha‑gá te ní tendaha‑gǎ càjá‑áⁿ, te ní ngüɨ́ñɨ́ cue tée nchìdo ñaha‑áⁿ. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndɨ́yɨ‑áⁿ:
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam) e disse: Jovem, eu te digo: Levanta-te.
15 Te tée ní xíhí‑áⁿ nǐ nucúnucóo‑dé te ní ngüíta‑dé càháⁿ‑dé, te Jèsús ní nacuáha cuèndá ñáhá‑gǎ xii‑dé ndaha nǎná‑dě.
15 E o defunto assentou-se e começou a falar. E entregou-o à sua mãe.
16 Te sá dúcáⁿ nǐ quide Jèsús ní xiní‑yu te ío ní yùhú‑yu, te ní xítnàhá‑yu:
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Te nchaa ñuú distrìtú Jùdeá, ndɨhɨ dava‑gá ñuú ní níhǐ‑yu tnúhu nàcuáa ní quide Jèsús.
17 E correu dele esta fama por toda a Judeia e por toda a terra circunvizinha.
18 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ té Juàá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé nchaa sá nǐ quide‑gá, núu ní cana‑dé úú tnàhá‑güedé
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas essas coisas.
19 cuèndá cúñaha‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé nducu tnǔhu‑güedé núú Jèsús, te núu sá dɨ́ú‑gǎ cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí véxi ñuyíú‑a àdi sá cúndètu nahi‑ni‑güedé mei Yàá‑áⁿ.
19 E João, chamando dois dos seus discípulos, enviou- os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
20 Te òré ní quexìo cue tée ní tendaha tě Juàá núú ndécú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
21 Te mei òré ní quexìo‑güedé‑áⁿ nǐ quide tátna Jèsús vài ñáyiu cùhú, te davá‑yu càhú víhí tnàhá‑yu, te ndɨ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú cuèhé tnàhá‑yu ɨɨⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu, te cue ñáyiu yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha ní queñuhu‑gá espíritú‑áⁿ yɨquɨ cùñú‑yu, te ío vài ñáyiu cuàá ní nacaáⁿ‑gá núǔ‑yu.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus; e deu vista a muitos cegos.
22 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 Te cúñaha tùcu‑ndo xii‑dé sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ñá túú quìde sáá iní nchaa tnúhu càháⁿ‑í, duha cúñaha‑ndo xìi‑dé —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 E bem-aventurado aquele que em mim se não escandalizar.
24 Te sátá nǐ yáha‑güedé cuánuhú‑güedé, te ní ngüíta Jèsús ní cáháⁿ‑gá núú ñǎyiu cuèndá té Juàá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? Uma cana abalada pelo vento?
25 Te ni ñà túú ní sàndéhé‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée nìhnu dóó vǎha dóó vii càa. Te nchòhó xìní‑ndó sǎ ñǎyiu sàcuíhnu dóó vǎha dóó vii càa ñá túú nǎ cúmǎní xií‑yu, te nchaa ñáyiu‑áⁿ ndécǔ‑yu vehe cue tée cùnuu yɨndaha ñaha xii ñáyiu.
25 Mas que saístes a ver? Um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com vestes preciosas e em delícias estão nos paços reais.
26 Dico nchòhó chi ní sándéhé‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí. Te ndáá sá dɨ́ú těe càháⁿ tnúhu‑gá cúú‑dě dico cùnuu‑gá‑dé dàcúúxí dàva‑gá cue tée càháⁿ tnúhu‑gá.
26 Mas que saístes a ver? Um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Te dɨu cuèndá té Juàá‑áⁿ càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii Crìstú, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ:
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, o qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ nì ɨɨⁿ cue tée ñuyíú‑a ñá túú cùnuu‑güedé dàtná cúnùu té Juàá tée dàcuandute ñaha xii ñáyiu. Te nchaa ñáyiu sa ta ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí vitna cuáháⁿ cúnùu‑gá‑ni tucú‑yu dàcúúxí tě Juàá cuěi cùú‑yu ñáyiu ñá túú cùnuu dacúúxí dàva‑gá ñáyiu yɨ̀ndaha‑gá —càchí Jèsús xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João Batista; mas o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús, núu nchaa ñáyiu ní dácuándùte té Juàá ní cachí‑yu sá ǐo váha quìde Yá Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, cue tée ní dácuándùte‑dé.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Dico cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, cue tée ñá túú ní dàcuandute té Juàá ñá túú ní tnàhá iní‑güedé cada‑güedé nchaa sá vǎha cuìní Yǎ Ndiǒxí.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Te Xítohó Jesucrìstú ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 Chi ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná cue landú sácǒo núú yǎhu dàdɨquɨ‑güexi te níhi càháⁿ‑güexi, te xǐtnàha‑güexi: “Ní tɨú‑ndɨ́ yaá ndɨhɨ vǐlu te ñá túú ní cuìní‑ndó càta‑ndo. Te ío yica ìní ní xita yuhu‑ndɨ̌ te ñá túú ní ndǎhyú‑ndó”, càchí‑güexi xǐtnàha‑güexi. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu ndècu vitna.
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros e dizem: Nós vos tocamos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 Te té Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ío ndàhú ní xóo caxi‑dé, te ni ñà túú ní xǒo coho‑dé ndudí ndéhé yoho yàha stilé sá sà ní nduu‑xi ndidí, te ní cachí‑ndó sǎ nǐ xíndecu ndɨhɨ‑dé espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha.
33 Porque veio João Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio.
34 Te sátá nǐ quexìo yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, te xèxi‑í xìhi‑í ndécù‑í te càchí‑ndó sǎ cúù‑í tée xèxi vihi te xìhi vihi‑í. Te càchí tucu‑ndo sǎ cúù‑í tée xìca cuu ndɨhɨ cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée ndècu ichi cuehé ichi duha, duha càchí‑ndó.
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e dos pecadores.
35 Te ñáyiu ní tnahá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ quídě‑yu nàcuáa cutnùní sá méé‑gǎ ío ndècu ndɨhɨ‑gá sá xìní tnùní‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Te ɨɨⁿ tée cùu fariséú ní cáháⁿ‑dé Jèsús vehe‑dé caxi‑gá, te òré ní quexìo‑gá te cuánguɨhu‑gá mèsá.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 Te xíáⁿ núcǒo‑gá ní sáá ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ te dɨu‑ni ñaha ñuú‑áⁿ cúú‑áⁿ, te ndècu‑aⁿ ichi dɨ́ɨ́ ìní, te sá nǐ níhí‑aⁿ tnúhu sá cuǎngaxi Jèsús vehe tée cùu fariséú‑áⁿ, núu nèhe‑aⁿ ɨɨⁿ yoó chitu àcití sàháⁿ tnámí.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento.
38 Te ní ngóo‑aⁿ ɨɨⁿ xio dɨ̀ñɨ Jesús, te ní ngüíta‑aⁿ ndàhyú‑aⁿ te ndɨhɨ ndute núú‑aⁿ ní naquete‑aⁿ sáhá‑gǎ. Te dǎtnùní ní nadayìchí‑aⁿ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑aⁿ, te ní teyuhu‑aⁿ sǎhá‑gǎ, te ní chihi ñaha‑aⁿ àcití sàháⁿ tnámí‑ǎⁿ.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o unguento.
39 Te sá dúcáⁿ nǐ quide‑aⁿ ní xiní tée cùu fariséú tée ní cáháⁿ ñáhá xìi‑gá‑áⁿ nǔu ní sani iní‑dé: “Te núu dìcó ndisa tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí cúú těe‑a ña, te sa cutnùní iní‑dé yoo cùu ñaha tnándeé ñáhá xìi‑dé, àdi ná ñáyiu cùu‑aⁿ, te dìcó ɨɨⁿ ñaha ndècu ichi dɨ́ɨ́ ìní cúú‑áⁿ”, duha ní sani iní‑dé.
39 Quando isso viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
40 E, respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
41 Um certo credor tinha dois devedores; um devia-
42 Te ñá ní nǐhí‑güedě nacháhu‑güedé núú‑dě, te tée ní sánùu ñaha‑áⁿ nǐ quide càhnu iní‑dé ndɨ ndùú‑güedé. Te vitna cachí‑ǒ tucu te núu nděda càa‑güedé cúú ìní ñáhá‑gǎ‑güedé xii‑dé —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois: qual deles o amará mais?
43 Te ní xáhaⁿ tě Xǐmú‑áⁿ:
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 — ausente —
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas e mos enxugou com os seus cabelos.
45 — ausente —
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 — ausente —
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com unguento.
47 Te na càchí tnúhu‑í xii‑n sǎ ǐo cùu iní ñáhá‑áⁿ xìi‑í, te núu xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ cuěi ío vài sá cuèhé sá dúhá nǐ quide‑aⁿ, dico Yá Ndiǒxí sa ní quide càhnu iní ñáhá‑gǎ xii‑aⁿ. Chi Yá Ndiǒxí quídé càhnu iní‑gá ñáyiu cuěi vài àdi sacú cuéchi‑yu, te núu sacú cuéchi‑yu te sacú cúú ìní ñáhǎ‑yu xii‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
47 Por isso, te digo que os seus muitos pecados
48 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ:
48 E disse a ela: Os teus pecados
49 Te cue tée xǐnucóo ndɨhɨ‑gá xǐtnàha‑güedé:
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ:
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.