Romanos 4

Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs BKJ

Sair da comparação
1 Te vitna na càchí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Àbrahám tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
1 O que diremos então que Abraão nosso pai, no que diz respeito a carne, encontrou?
2 Te ndíi‑áⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú‑gǎ. Chi núu cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te cada càhnu ndíi mee ndǐi ni cùu, dico ñá dɨ́ú nǔú Yǎ Ndiǒxí cada càhnu ndíi mee ndǐi te núu ducaⁿ nǐ quide ndíi.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, ele tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Te chí dándàcu iní nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Té Àbrahám ní sándáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u‑dé núú‑gǎ”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
3 Pois, o que diz a escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído como justiça.
4 Te sá cúhúⁿ yǎhu ɨɨⁿ tée quìde chiuⁿ, te vá càchí‑ó sǎ xǐǎⁿ cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ táhú sǎ cúú‑xí‑dě chi yáhu tnàhí‑dé cúú‑xí.
4 Ora, àquele que trabalha não lhe é imputado o salário segundo a graça, mas segundo a dívida.
5 Te vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada ɨɨⁿ chiuⁿ nacuáa cudɨ̀u‑xi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ñá túú nǎ chìuⁿ xini ñuhu‑xi cada ñáyiu te cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, chi xìni ñuhu‑ni‑xi sá quɨ̀ndáá‑ni iní‑yu‑gá. Te dɨu‑gá càchí‑gá sá ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vá cúndècu‑gá cuéchi‑yu núú‑gǎ, te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
5 Mas, àquele que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé é imputada como justiça.
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ ndíi Dàvií, chi ní cachí ndíi sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cudɨ̀u núú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ.
6 Assim também Davi declara a bem-aventurança do homem a quem Deus atribui justiça sem as obras,
7 Te duha ní cachí ndíi:
7 dizendo: Abençoados são aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Duha ní cachí ndíi Dàvií.
8 Abençoado é o homem a quem o Senhor não imputa o pecado.
9 Te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu, chi tnàhá ñáyiu ñá túú ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu. Te sa nàha‑o sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá.
9 Vem, então, esta bem-aventurança só para a circuncisão, ou também sobre a incircuncisão? Pois dizemos que a fé foi imputada a Abraão como justiça.
10 Te cunaha‑ndo sǎ dǐhna‑gá ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ te dǎtnùní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi.
10 Como lhe foi, então, imputada? Quando ele estava na circuncisão ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas na incircuncisão.
11 Te ní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi cuèndá xíǎⁿ cuu‑xi ɨɨⁿ sèñá sá cúdɨ̀u ndíi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi, te sa cùdɨu ndíi núú‑gǎ chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te sá dúcáⁿ ñà túú ndècu señá ñɨɨ ndíi cútnàhá ní sándáá iní ndíi Yá Ndiǒxí xíǎⁿ ní cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu ñá túú ní ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi, te cùdɨú‑yu núú‑gǎ.
11 E ele recebeu o sinal da circuncisão, um selo da justiça da fé quando ainda estava na incircuncisão, para que ele pudesse ser o pai de todos os que creem, embora eles não sejam circuncidados; para que a justiça lhes seja atribuída também;
12 Te ndíi Àbrahám ní cuu tucu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu ní ngúndecu sèñá ñɨɨ‑xi, dico ñá dɨ́ú cuèndá‑ni sá nǐ ngúndecu sèñá ñɨɨ́‑yu cùu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtǔ‑yu, chi cuèndá sá sàndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí nchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa ní quide ndíi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi.
12 e fosse o pai da circuncisão, daqueles que não somente são da circuncisão, mas também para os que andam nos passos daquela fé do nosso pai Abraão, que tivera ainda na incircuncisão.
13 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ndúú tǎhú ndǐi cunuu ndíi ñuyíú, ndɨhɨ cue déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue ñaní tnáhá ndǐi vitna cacu túu. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi, chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá nǔu xíǎⁿ ní cudɨ̀u ndíi núú‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi dico ñá dɨ́ú cuèndá sá nǐ quide ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Moìsés cada ñáyiu ndéé cuèé‑gá.
13 Porque a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo não foi feita pela lei a Abraão, ou à sua semente, mas pela justiça da fé.
14 Te núu mee‑ni ñǎyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní ndùu táhǔ‑yu cunùú‑yu ñuyíú‑a ni cùu ña, te ñá túú xìni ñuhu‑xi quɨndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú nàndɨ́hɨ tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám ní cùu te núu ducaⁿ.
14 Porque, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e anulada a promessa.
15 Te núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú quìde nacuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑o nacuáa cada‑o te nacháhu‑yu sá dúcáⁿ quìdé‑yu. Te núu ñá túú tnǔhu sá sánú ìchi ñaha‑xi xii‑o nacuáa cada‑o ni cùu ña, te ñá túú cuěchi‑o ni cùu.
15 Porque a lei opera a ira; pois onde não há lei, não há transgressão.
16 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám nàcuáa cada‑gá, chi cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ío váha iní‑gá, dico ñá dɨ́ú sǎ ɨ̀ɨⁿ chiuⁿ ni quide ndíi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ. Te sá dúcáⁿ nǐ cuu te cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu ndáá sá cúú‑xí nchàa ñaní tnáhá ndǐi, ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá dàtná ní sándáá iní ñáhá mèe ndíi xii‑gá, te ñá dɨ́ú mèe‑ni cuendá nchaa ñaní tnáhá ndǐi nchìcúⁿ nihnu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi ndíi Àbrahám‑áⁿ nǐ cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí.
16 Portanto, é pela fé, para que seja por graça, a fim de que a promessa seja assegurada a toda a semente, não só à que é da lei, mas também à que é da fé de Abraão, que é o pai de todos nós,
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó té Àbrahám ní quide ñaha‑ǐ xii‑n dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te Yá Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá sá cádá‑xí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, te dɨu‑ni‑gá cúú Yàá ní sándáá iní ndíi, te dɨu‑ni‑gá dándòto‑gá ñáyiu ní xíhí, te dɨu‑ni‑gá quídé tá ngǔndecu nchaa sá vǎtá cúndècu‑gá ñuyíú‑a.
17 (como está escrito: Eu tenho feito de ti um pai de muitas nações) diante de Deus, em quem creu, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são como se elas fossem.
18 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ǐo cuéhé děhe ndíi coo, te ío ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ dico ñá túú ní cùtnuní iní ndíi nása cada‑gá, chi ío ní sahnu ndíi. Te cuèndá sá dúcáⁿ ǐo ní sándáá iní ndíi tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ nǔu xíǎⁿ ní cuu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtú vài ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.
18 O qual contra a esperança, creu em esperança, para que pudesse se tornar o pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua semente.
19 Te ndíi Àbrahám ñùhu ndíi ɨɨⁿ cièndú cuíá cǔtnàhá ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ní cutnùní iní ndíi sá ñà túú tàhú ndíi sá cóó děhe ndíi ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ ndíi ndíi Sǎrá, chi ndɨ ndùú‑yu sa ní sahnu vìhí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ní sándáá‑ni iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí.
19 E não enfraquecendo na fé, ele não considerou seu próprio corpo praticamente morto quando tinha já quase cem anos, nem ainda a morte do ventre de Sara.
20 Te ñá túú ní sàni ɨɨⁿ sani úú iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑gá sá cúú‑xí ndǐi, chi da uuⁿ‑gá váha ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te ní cachí ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
20 E não vacilou da promessa de Deus por incredulidade, mas foi forte na fé, dando glória a Deus.
21 Te ní cutnùní ndáá iní ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá càháⁿ‑gá.
21 E, estando plenamente convencido de que o que ele tinha prometido também era capaz de cumprir.
22 Te sá ni sàndáá iní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúú ndǐi ɨɨⁿ tée ñá túú cuěchi‑xi núú‑gǎ.
22 E assim isso lhe foi imputado como justiça.
23 Te ní ngódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndíi Àbrahám sá nǐ cachí‑gá sá ñà túú cuěchi ndíi núú‑gǎ, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá méé ndǐi ni ngǒdó tnùní núú tùtú‑gá.
23 Ora, foi escrito não somente por causa dele, que isso lhe foi imputado,
24 Chi tnàhá cuèndá‑ó nchàa‑o ní ngódó tnùní núú tùtú‑gá. Te càchí‑gá sá ñà túú cuěchi‑o nǔú‑gǎ chi sàndáá iní‑ó‑gǎ, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní dándótó ñàha xii Xítohó Jesucrìstú Yaá cúú Xǐtohó‑ó.
24 mas também por nós, a quem será atribuída, aos que creem naquele que ressuscitou a Jesus nosso Senhor dentre os mortos.
25 Te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dɨ́ú Xǐtohó Jesucrìstú cuú‑gá cuèndá nacháhu‑gá nchaa cuéchi‑o. Te ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá nchaa‑o vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
25 O qual foi entregue por nossas ofensas, e foi ressuscitado para nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.