Marcos 14
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ARA
1 Te cùmání ǔú‑gá nduu te quesaha vìco pascuá, vico xèxi ñáyiu pàá sá ñà túú yɨ̀hɨ levadurá. Te cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ndúcú‑güedě nàcuáa cada‑güedé dandàhú‑güedé Jèsús cuèndá tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá te cahni ñaha‑güedě.
1 Dali a dois dias, era a Páscoa e a Festa dos Pães Asmos; e os principais sacerdotes e os escribas procuravam como o prenderiam, à traição, e o matariam.
2 Te ní xítnàha‑güedé: —Váha‑gá sá vǎ tnɨ́ɨ́‑ó Jèsús mei ndùu vico, chi núu ducaⁿ na càda‑o te ío dusaⁿ càda ñáyiu —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
2 Pois diziam: Não durante a festa, para que não haja tumulto entre o povo.
3 Te Jèsús ndécú‑gǎ ñuú Bètaniá vehe ɨɨⁿ tée nàni Xímú, tée ní tnahá cuéhé sǎ dátèhyú nihnu‑xi yɨquɨ cùñú‑ó. Te yɨ̀hɨ Jesús mèsá xéxí‑gǎ ní quexìo ɨɨⁿ ñadɨhɨ́ néhé‑áⁿ ɨ̀ɨⁿ sá nǐ cuáha yúú vǎha yúú nání àlabastrú, te xɨtɨ́ xíǎⁿ ñúhú àcití sàháⁿ tnámí sǎ nání nǎrdú sá ǐo ndèyáhu, te ní táhú‑áⁿ xǐǎⁿ te acìtí ñúhú xɨ̀tɨ́‑xi‑áⁿ nǐ sódó‑aⁿ dɨ́quɨ́ Jèsús.
3 Estando ele em Betânia, reclinado à mesa, em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher trazendo um vaso de alabastro com preciosíssimo perfume de nardo puro; e, quebrando o alabastro, derramou o bálsamo sobre a cabeça de Jesus.
4 Te ɨɨⁿ ǔú cue tée xǐndecu‑áⁿ nǐ cudééⁿ‑güedě sá dúcáⁿ nǐ quide‑aⁿ, te ní xítnàha‑güedé: —Ñá túú quìde váha ñaha‑ǎⁿ dàcáⁿ quídé‑áⁿ, chi íí nǐ dácuǐta‑aⁿ acìtí váha‑ǎⁿ.
4 Indignaram-se alguns entre si e diziam: Para que este desperdício de bálsamo?
5 Chi váha‑gá nǔu cuyáhu acìtí‑ǎⁿ sá ùní cièndú díhúⁿ denàriú, te díhúⁿ sǎ cúyǎhu acìtí‑ǎⁿ cuu cuèndá ñáyiu ndàhú ní cùu —cachí‑güedé xǐtnàha‑güedé. Te ní tenàá‑güedé ñaha‑áⁿ sǎ dúcáⁿ nǐ quide‑aⁿ.
5 Porque este perfume poderia ser vendido por mais de trezentos denários e dar-se aos pobres. E murmuravam contra ela.
6 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí dáñá, vá dásàtú‑ndó ìní ñadɨ̀hɨ́‑a, chi sá nǐ quide ñaha‑aⁿ xìi‑í cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá vǎha.
6 Mas Jesus disse: Deixai-a; por que a molestais? Ela praticou boa ação para comigo.
7 Chi cue ñáyiu ndàhú ducaⁿ‑ni cùtnahá ñáyiu‑áⁿ tnuú‑ndó, te náni òré càchí iní‑ndó te chindee‑ndǒ‑yu. Dico yúhú chi vá ncháá ndùu cundecu ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo ñùyíú‑a.
7 Porque os pobres, sempre os tendes convosco e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem, mas a mim nem sempre me tendes.
8 Te ñadɨ̀hɨ́‑a ní quide‑aⁿ ɨɨⁿ sá vǎha ndèé není ní ndacu‑aⁿ, chi sá dúhá nǐ quide ñaha‑aⁿ xìi‑í ní chihi ñaha‑aⁿ àcití, te xíǎⁿ cada iní‑ndó sǎ sà quide túha‑aⁿ yɨquɨ cùñú‑í cuèndá quɨ́ndúxi‑xi.
8 Ela fez o que pôde: antecipou-se a ungir-me para a sepultura.
9 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nděni ní cuu nɨhìí ñuyíú ná càháⁿ ñáyiu tnúhu‑í, te cáháⁿ‑yu tnàhá cuèndá ñadɨ̀hɨ́‑a cuèndá quiní nchaa ñáyiu nàcuáa ní quide‑aⁿ, te ducaⁿ vǎ nácuànaá‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
9 Em verdade vos digo: onde for pregado em todo o mundo o evangelho, será também contado o que ela fez, para memória sua.
10 Te té Jùdás Iscàrioté ní sáháⁿ‑dé ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ cue tée cùu dútú cúnùu sá cuǎha cuèndá‑dé Jèsús núú‑güedě, te núú tnàhá té Jùdás‑áⁿ cúú ùxúú tnàhá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní cùu.
10 E Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais sacerdotes, para lhes entregar Jesus.
11 Te òré ducaⁿ nǐ ndatnúhu‑dé ndɨhɨ‑güedé, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑güedé, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé sá cuǎñaha‑güedě díhúⁿ xii‑dé. Te té Jùdás‑áⁿ nǐ ngüíta‑dé ndúcú‑dě nàcuáa cada‑dé cuáha cuèndá‑dé Jèsús núú‑güedě.
11 Eles, ouvindo-o, alegraram-se e lhe prometeram dinheiro; nesse meio tempo, buscava ele uma boa ocasião para o entregar.
12 Te ní sáá nduu nǐ quesaha vìco pascuá, vico ñá túú xèxi ñáyiu pàá sá ñà túú yɨ̀hɨ levadurá, te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ sáhní‑güedě ɨɨⁿ mběé lǐhli xèxí‑yu nduu vìco pascuá‑áⁿ. Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Mèstrú, véxi‑ndɨ́ xìcáⁿ tnúhú‑ndɨ̌ núú‑n nǔu ndèé cáá vèhe cuiní‑n càda túha‑ndɨ́ sá cúdìni‑o sacuaa nduu vico pascuá —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
12 E, no primeiro dia da Festa dos Pães Asmos, quando se fazia o sacrifício do cordeiro pascal, disseram-lhe seus discípulos: Onde queres que vamos fazer os preparativos para comeres a Páscoa?
13 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii úú‑ni tnàhá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá: —Chí cuàháⁿ xɨtɨ́ ñuú‑ǎⁿ, te yàcáⁿ naníhí‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée tànehe yóó ndute, te tée‑áⁿ cánděndaha‑ndo‑dě quɨ́hɨ́ⁿ.
13 Então, enviou dois dos seus discípulos, dizendo-lhes: Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem trazendo um cântaro de água;
14 Te núu ndědacàa vehe na ndɨ́hu‑dé te xíáⁿ quɨ̌hu‑ndo. Te cúñaha‑ndo xìi xítohó vehe‑áⁿ: “Yaá cúú Mèstrú càchí‑gá sá nǔu ndědacàa xichi xɨtɨ́ vehe‑n cuǎñaha nùu‑n xii‑gá cudìni‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá sacuaa nduu pàscuá”, duha cúñaha‑ndo.
14 segui-o e dizei ao dono da casa onde ele entrar que o Mestre pergunta: Onde é o meu aposento no qual hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 Te dǎtnùní danèhé ñáhá‑dě xii‑ndo ɨ̀ɨⁿ cuartú cáhnú càa núú nǐnu, chi vehe yòdo tnaha cuu‑xi, te sa ní quide túha‑dé nchaa sá nándɨ̌hɨ, te nchòhó dìcó‑nǎ comìdá cada túha‑ndo cùdini‑o —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 E ele vos mostrará um espaçoso cenáculo mobilado e pronto; ali fazei os preparativos.
16 Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ, te nchaa‑ni nàcuáa ní xáhaⁿ Jèsús ní cuu. Te ní quide túha‑güedé sá cúdìni‑güedé ndɨhɨ‑gá sacuaa nduu vìco pascuá‑áⁿ.
16 Saíram, pois, os discípulos, foram à cidade e, achando tudo como Jesus lhes tinha dito, prepararam a Páscoa.
17 Te sátá nǐ cundɨquɨⁿ te ní quexìo Jesús ndɨhɨ ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
17 Ao cair da tarde, foi com os doze.
18 Te cuánguɨhu‑gá mèsá ndɨhɨ‑güedé cuèndá cudìni ndɨhɨ ñaha‑gá xii‑güedé, te òré yɨ́hɨ́‑gǎ mèsá ndɨhɨ‑güedé, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ɨ̀ɨⁿ nchohó cue tée xèxi ndɨhɨ ñaha xii‑í cuáha cuèndá ñáhá‑ndó nǔú cuè tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
18 Quando estavam à mesa e comiam, disse Jesus: Em verdade vos digo que um dentre vós, o que come comigo, me trairá.
19 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé, te nchaa‑güedé ní ngüíta‑güedé cúndɨ̀yɨ́‑güedé. Te da ɨɨⁿ da ɨɨⁿ‑güedé ní ngüíta‑güedé xìcáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —¿Ñá dɨ́ú yǔhú ducaⁿ sàni iní‑n càda‑í‑u? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
19 E eles começaram a entristecer-se e a dizer-lhe, um após outro: Porventura, sou eu?
20 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Dɨu‑ni ɨɨⁿ nchòhó cue tée úxúú xícá cùu ndɨhɨ‑í, tée na dàquéndaha cǒhó òré daquěndaha‑ǐ, tée‑áⁿ cuǎha cuèndá ñáhá‑dě xii‑í núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá.
20 Respondeu-lhes: É um dos doze, o que mete comigo a mão no prato.
21 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo ñuhu ichi‑í cuáháⁿ‑í ndoho‑í nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí. Dico ndàhú ní cuu tée ducaⁿ na cuǎha cuèndá ñáhá xìi‑í núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá, chi váha‑gá sá vǎ cácú těe‑áⁿ cundecu‑dé ní cùu, te ñá dɨ́ú sǎ nǐ cacu‑dé te ducaⁿ càda‑dé —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
21 Pois o Filho do Homem vai, como está escrito a seu respeito; mas ai daquele por intermédio de quem o Filho do Homem está sendo traído! Melhor lhe fora não haver nascido!
22 Te nɨni cùdini cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní queheⁿ‑gá pàá, te ní ndacáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí, te dǎtnùní ní táhú cuèchi‑gá, te ní ngüíta‑gá dácǎhñu ñaha‑gǎ xii‑güedé, te xǎhaⁿ‑gǎ: —Chí quéhéⁿ pàá‑a caxi‑ndo, te cada iní‑ndó sǎ cúú‑xí dàtná yɨquɨ cùñú‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
22 E, enquanto comiam, tomou Jesus um pão e, abençoando-o, o partiu e lhes deu, dizendo: Tomai, isto é o meu corpo.
23 Te ní queheⁿ‑gá vàsú ñúhú ndùdí ndéhé yoho yàha stilé, te ní ndacáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí, te dǎtnùní ní ngüíta‑gá sǎñaha‑gǎ xii‑güedé cuèndá coho‑güedé luha luha sá ñúhú xɨ̀tɨ́‑xi, te nchaa‑güedé ní xihi.
23 A seguir, tomou Jesus um cálice e, tendo dado graças, o deu aos seus discípulos; e todos beberam dele.
24 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Ndudí ndéhé yoho yàha stilé‑a cada iní‑ndó sǎ cúú‑xí dàtná nɨ́ñɨ̀‑í sá cátɨ́ òré cahni ñaha‑güedě xii‑í. Te sá dúcáⁿ càtɨ nɨ́ñɨ̀‑í xíǎⁿ cutnùní ndáá sá Yǎ Ndiǒxí cada‑gá ɨngá núú sǎ vǎha sá cúú‑xí vài ñáyiu dàtná ní cachí‑gá cada‑gá.
24 Então, lhes disse: Isto é o meu sangue, o sangue da [nova] aliança, derramado em favor de muitos.
25 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ vítná‑nǎ duha xìhi‑í ndudí ndéhé yoho yàha stilé‑a te vá cóhó‑gǎ‑í, dico na sàá nduu cùndecu‑í núú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá, te dàvá‑áⁿ cada iní‑í sá dàtná sá cóhó tùcu‑í chi ío cudɨ́ɨ́ ìní‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
25 Em verdade vos digo que jamais beberei do fruto da videira, até àquele dia em que o hei de beber, novo, no reino de Deus.
26 Te Jèsús ní xita‑gá ɨɨⁿ ndudú ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te dǎtnùní ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé yucu Òlívú.
26 Tendo cantado um hino, saíram para o monte das Oliveiras.
27 Te yàcáⁿ ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ ncháá‑ndó dàña nihnu ñaha‑ndo xii‑í niú vitna, chi quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Yúhú cuáha‑í tnúhu cahni‑güedé tée cùu toli, te nchaa mběé‑dě ndɨhɨ‑güedɨ cuténuu”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
27 Então, lhes disse Jesus: Todos vós vos escandalizareis, porque está escrito:
28 Dico na cùú‑í te ndoto‑í te codonùu‑í núú‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ distrìtú Galìleá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
28 Mas, depois da minha ressurreição, irei adiante de vós para a Galileia.
29 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Te cuěi nchaa‑güedé ná dàndóo ñaha‑güedě xii‑n, dico yúhú chi vá dándǒo ñaha‑ǐ xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
29 Disse-lhe Pedro: Ainda que todos se escandalizem, eu, jamais!
30 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑n sǎ nìú vitna cùmání‑gǎ cana lǐhi úú xito, te úní xito cáháⁿ‑n nǔú ñǎyiu sá ñà túú xìní ñáhá‑n xìi‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
30 Respondeu-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que duas vezes cante o galo, tu me negarás três vezes.
31 Dico té Pèlú ní cáháⁿ ñɨɨ́‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Cuěi na cùú ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑n dico vá càháⁿ‑í núú ñǎyiu sá ñà túú xìní ñáhà‑í xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te nchaa dava‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii‑gá.
31 Mas ele insistia com mais veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de nenhum modo te negarei. Assim disseram todos.
32 Te Jèsús cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ xichi núú nání Gètsemaní. Te òré ní quexìo‑gá ndɨhɨ‑güedé xíáⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí cúnúcǒo iha cundetu‑ndo na quɨ̀hɨ́ⁿ‑í yàcáⁿ cáháⁿ ndɨhɨ‑í Yǎ Ndiǒxí —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
32 Então, foram a um lugar chamado Getsêmani; ali chegados, disse Jesus a seus discípulos: Assentai-vos aqui, enquanto eu vou orar.
33 Te ndèca‑gá té Pèlú, ndɨhɨ té Jàcobó, ndɨhɨ té Juàá cuáháⁿ, te ñá túú tnàhí‑gá cúú vǎha iní‑gá te ní ngüíta‑xi súúní ndɨ̀hú iní‑gá.
33 E, levando consigo a Pedro, Tiago e João, começou a sentir-se tomado de pavor e de angústia.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée úní‑áⁿ: —Súúní ndɨ̀hú iní‑í dàtná sá cùú‑í, te chí quéndǒo iha te vá cùdú‑ndó —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
34 E lhes disse: A minha alma está profundamente triste até à morte; ficai aqui e vigiai.
35 Te sa ñùnchií luha ní xica ndehe Jèsús núú ndécú‑güedě, te ní ngáundeyɨ‑gá ndéé ñuhu càháⁿ ndɨhɨ‑gá Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí sá nǔu vá cúndèe iní‑gá taunihnu ñaha‑gǎ xii‑gá cuèndá nchaa nàcuáa yáha‑gá.
35 E, adiantando-se um pouco, prostrou-se em terra; e orava para que, se possível, lhe fosse poupada aquela hora.
36 Te òré càháⁿ ndɨhɨ Jèsús Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑gǎ: —Yòhó tǎtá méè‑í, nchaandɨ túhú sá vǎha ndàcu‑n quide‑n, te càháⁿ ndàhú‑í núú‑n nǔu vá cúndèe iní‑n tàunihnu ñaha‑n xii‑í cuèndá sá vǎ ndóhò‑í ná sàá òré, dico vá cádá‑n nàcuáa càchí iní méè‑í chi cada‑n nàcuáa càchí mee‑n —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí.
36 E dizia: Aba, Pai, tudo te é possível; passa de mim este cálice; contudo, não seja o que eu quero, e sim o que tu queres.
37 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ ndɨhɨ‑gá Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí, te cuánuhú‑gá núú nǐ dándǒo‑gá cue tée úní‑áⁿ, te xǐxídí‑güedé òré ní nasáá‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Pèlú: —Xǐmú, ¿náa sama xìdí‑n? ¿Náa ñá cúndèe tnahi núú‑n vǎ cùdú‑ni‑n cuědìcó ɨɨⁿ òré‑ǎⁿ? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
37 Voltando, achou-os dormindo; e disse a Pedro: Simão, tu dormes? Não pudeste vigiar nem uma hora?
38 —Te chí quéndǒo tucu, te cuhuⁿ iní‑ndó vǎ cùdú‑ndó, te cáháⁿ ndɨhɨ‑ndo Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá vǎ dácàháⁿ ñáhá yùcu ñávǎha xii‑ndo càda‑ndo sá ñà túú tàú‑ndó càda‑ndo. Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nchòhó cuìní‑ndó càda‑ndo nchaa nacuáa càháⁿ‑í dìcó‑ni sá ñà túú nìhí ndéé‑ndó —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Te Jèsús ní xica tucu‑gá cuáháⁿ‑gá cáháⁿ ndɨhɨ‑gá Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí, te dɨu‑ni nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ díhna xǎhaⁿ tùcu‑gá.
39 Retirando-se de novo, orou repetindo as mesmas palavras.
40 Te òré ní yáha ní cáháⁿ ndɨhɨ‑gá Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí, te cuánuhú tucu‑gá núú xǐndecu cue tée úní xícá cùu ndɨhɨ‑gá‑áⁿ, te xìdí‑ni tucu‑güedé òré ní nasáá‑gá, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé chi súúní ñùhu saní núú‑güedě, te ñá ní nǐhí‑güedě tnúhu cúñaha‑güedě xii‑gá òré ní nasáá‑gá.
40 Voltando, achou-os outra vez dormindo, porque os seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Te ní sáháⁿ tucu‑gá xito cùu uní ní cáháⁿ ndɨhɨ‑gá Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí, te òré ní nasáá tucu‑gá núú xǐndecu‑güedé, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —¿Te náa xìdí‑ni tucu‑ndo?, te vitna vá cùdú‑gá‑ndó chi sa ní sáá òré cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo núú cuè tée ndècu ichi cuehé ichi duha.
41 E veio pela terceira vez e disse-lhes: Ainda dormis e repousais! Basta! Chegou a hora; o Filho do Homem está sendo entregue nas mãos dos pecadores.
42 Te vitna chí ndácǒo na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó chi sa véxi tée cuáha cuèndá ñáhá xìi‑í núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
42 Levantai-vos, vamos! Eis que o traidor se aproxima.
43 Te càháⁿ dúcáⁿ‑ní Jèsús ní quexìo té Jùdás. Te núú tnàhá tée‑áⁿ cúú ùxúú tnàhá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá. Te ndɨhɨ‑dé vài cue tée ní quexìo, te dava‑güedé xǐnehe‑güedé machìtí te dava‑güedé xǐnehe‑güedé carrùtí. Te cue tée‑áⁿ nǐ tendaha ñàha cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél.
43 E logo, falava ele ainda, quando chegou Judas, um dos doze, e com ele, vinda da parte dos principais sacerdotes, escribas e anciãos, uma turba com espadas e porretes.
44 Te té Jùdás tée cuáha cuèndá ñáhá xìi Jesús sa ní xítnǔhu‑dé cue tée‑áⁿ nàcuáa cada‑dé cuáha cuèndá ñáhá‑dě xii Jèsús núú‑güedě. Te duha ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: —Cundehe‑ndo těe na tèyuhu‑í, te tée‑áⁿ tnɨɨ‑ndo‑dě chi tée‑áⁿ cúú‑dě tée ndèé iní‑ndó, te ío quɨhɨ iní‑ndó càndeca‑ndo‑dé quɨ́hɨ́ⁿ —duha ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé.
44 Ora, o traidor tinha-lhes dado esta senha: Aquele a quem eu beijar, é esse; prendei-o e levai-o com segurança.
45 Te òré ní quexìo té Jùdás ndɨhɨ cue tée‑áⁿ nǔú ndécú Jèsús, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní teyuhu ñàha‑dé.
45 E, logo que chegou, aproximando-se, disse-lhe: Mestre! E o beijou.
46 Te nchaa cue tée ndɨhɨ‑dé‑áⁿ nǐ tnɨɨ‑güedé Jèsús cuèndá candeca ñaha‑güedě xii‑gá quɨ́hɨ́ⁿ.
46 Então, lhe deitaram as mãos e o prenderam.
47 Te ɨɨⁿ cue tée cùndɨhɨ Jesús ní tava‑dé machìtí‑dé, te ní xehndé‑ni‑dé ɨɨⁿ xio lóho ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú dǔtú cúnùu, te ní quendeé duuⁿ lóho tée‑áⁿ.
47 Nisto, um dos circunstantes, sacando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha.
48 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée ní tnɨɨ ñaha xìi‑gá‑áⁿ: —Nchòhó, nèhe‑ná‑ndó màchití, nèhe‑ná‑ndó càrrutí véxi ní tnɨɨ ñaha‑ndo xìi‑í, dàtná quídé‑ndó ɨ̀ɨⁿ ñadúhú quídé ñàha‑ndo xii‑í.
48 Disse-lhes Jesus: Saístes com espadas e porretes para prender-me, como a um salteador?
49 Te nchaa‑ni nduu ní xiní‑ndó nǐ xíndecu‑í xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní xóo danèhé‑í ñáyiu, te ñá túú ní tnɨ̀ɨ ñaha‑ndo xii‑í. Dico dàcuɨtɨ́í sǎ dúhá yǎha‑í cuèndá quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
49 Todos os dias eu estava convosco no templo, ensinando, e não me prendestes; contudo, é para que se cumpram as Escrituras.
50 Te nchaa cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xinu‑güedé ní dándǒo ñaha‑güedě xii‑gá.
50 Então, deixando-o, todos fugiram.
51 Te ɨɨⁿ tée cuechi nděndaha‑dě Jèsús cuáháⁿ, te lavichi‑dě, ɨɨⁿ‑ni dóó yádí yɨ̀dúcúⁿ nuu‑dé nɨhìí‑dé, te ní tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑dé,
51 Seguia-o um jovem, coberto unicamente com um lençol, e lançaram-lhe a mão.
52 dico ní ndacu‑dé ní quenuñɨɨ‑dě te ní dándǒo‑dé dóó yɨ́dǔcúⁿ nuu‑dé‑áⁿ nǐ xinu‑dé.
52 Mas ele, largando o lençol, fugiu desnudo.
53 Te cue tée ní tnɨɨ ñaha xìi Jesús ndécá ñàha‑güedé xii‑gá cuáháⁿ núú těe cùu dútú cúnùu‑gá. Te xíáⁿ nǐ tacá nchaa dava‑gá cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xií‑yu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés cuèndá cada‑güedé jùndá.
53 E levaram Jesus ao sumo sacerdote, e reuniram-se todos os principais sacerdotes, os anciãos e os escribas.
54 Te té Pèlú xica xìca‑ni nchicúⁿ ñáhá‑dě xii‑gá cuáháⁿ ní sáá‑dé ndéé quehé vehe núú ndécú těe cùu dútú cúnùu‑gá‑áⁿ, te xíáⁿ nǐ ngóo teté‑dé yuhu nùhú ndɨhɨ cue tée cùu poleciá.
54 Pedro seguira-o de longe até ao interior do pátio do sumo sacerdote e estava assentado entre os serventuários, aquentando-se ao fogo.
55 Te cue tée cùu dútú cúnùu ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée xǐndecu jùndá ndúcú‑güedě ñáyiu dacàa ɨɨⁿ cuéchi dɨ́quɨ́ Jèsús cuèndá ducaⁿ nǐhí‑güedě nàcuáa cada‑güedé cahni ñaha‑güedě xii‑gá, dico ñá túú ní ndàcu‑güedé.
55 E os principais sacerdotes e todo o Sinédrio procuravam algum testemunho contra Jesus para o condenar à morte e não achavam.
56 Te cuěi vài ñáyiu dàcaá‑yu cuéchi dɨ́quɨ́‑gǎ dico mee‑ni sǎ nǐ cahu iní méě‑yu ní cáháⁿ‑yu, chi tucu càháⁿ ɨɨⁿ tucu càháⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu.
56 Pois muitos testemunhavam falsamente contra Jesus, mas os depoimentos não eram coerentes.
57 Te davá‑yu ní ndacuɨ́ñɨ́‑yu te ní ngüíta‑yu dàcaá‑yu ɨɨⁿ cuéchi neñùú dɨ́quɨ́‑gǎ, te xǎhǎⁿ‑yu xii nchaa cue tée cùnuu:
57 E, levantando-se alguns, testificavam falsamente, dizendo:
58 —Nchúhú ní tecú dóho‑ndɨ́ càchí‑dé sá dángòyo‑dé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu sá nǐ dácáá cuè tée ñuyíú‑a, te dandàa tucu‑dé ɨngá veñúhu saa, dɨu‑ni núú cáá tnàhí veñúhu‑áⁿ te xɨtɨ́ úní‑ni nduu sa nadaxǐnu‑dé, te vá cúú‑gǎ‑xi veñúhu sá nǐ dácáá cuè tée ñuyíú‑a, duha càchí‑dé ní tecú dóho‑ndɨ́ —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑güedé.
58 Nós o ouvimos declarar: Eu destruirei este santuário edificado por mãos humanas e, em três dias, construirei outro, não por mãos humanas.
59 Dico ni dùcaⁿ ñá túú ní cùu ɨɨⁿnuú‑yu nchaa tnúhu ní cáháⁿ‑yu.
59 Nem assim o testemunho deles era coerente.
60 Te tée cùu dútú cúnùu‑gá ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé tnuú nchaa ñáyiu, te xǎhaⁿ‑dě xii Jèsús: —¿Ná cuèndá duha ndùu tnúhu càháⁿ ñáyiu‑a cuèndá‑n? Te cáháⁿ nǔu nása ndùu tnúhu cáháⁿ‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
60 Levantando-se o sumo sacerdote, no meio, perguntou a Jesus: Nada respondes ao que estes depõem contra ti?
61 Dico Jèsús ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá. Te tée cùu dútú cúnùu‑gá‑áⁿ nǐ xáhaⁿ tùcu‑dé xii‑gá: —Cuìní‑í cachí tnúhu‑n xìi‑ndɨ́ nǔu sá dɨ́ú Crìstú Déhe Yá Ndiǒxí Yaá ní tendaha‑gǎ véxi ñuyíú‑a cùu‑n. Te dɨu Yá Ndiǒxí cúú‑gǎ Yaá quídé càhnu‑ndɨ́ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
61 Ele, porém, guardou silêncio e nada respondeu. Tornou a interrogá-lo o sumo sacerdote e lhe disse: És tu o Cristo, o Filho do Deus Bendito?
62 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Dɨu Yaá‑áⁿ cúù‑í, te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ sàá nduu te quiní‑ndó yǔhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo cunucóo‑í xio cùha Dútú Ndiǒxí Yaá ndácú quìde nchaandɨ túhú sá vǎha. Te dàvá‑áⁿ quiní ñáhá‑ndó xìi‑í quee‑í andɨu quìxi‑í ichi xɨtɨ́ vícó —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
62 Jesus respondeu: Eu sou, e vereis o Filho do Homem assentado à direita do Todo-Poderoso e vindo com as nuvens do céu.
63 Te dútú cúnùu‑gá‑áⁿ nǐ ndátá‑dě dóó cání nìhnu‑dé cuèndá sá ñà túú ní tnàhá iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ Jèsús, te ní xáhaⁿ‑dě xii nchaa cue tée xǐndecu jùndá: —Ñá túú‑gǎ xíní ñùhu‑xi cue tée cáháⁿ nǔu ndáá sá ndècuéchi‑dé àdi ñá túú ndècuéchi‑dé.
63 Então, o sumo sacerdote rasgou as suas vestes e disse: Que mais necessidade temos de testemunhas?
64 Chi sa ní xíndedóho‑o nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑dé ní cáháⁿ úhú‑dé cuèndá Yǎ Ndiǒxí, te nchaa‑ndo chǐ càháⁿ vitna núu nása sàni iní‑ndó cùnduu cuendá tée‑a —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑í‑güedé. Te nchaa‑güedé ní cachí‑güedé sá ná cùú‑dé.
64 Ouvistes a blasfêmia; que vos parece? E todos o julgaram réu de morte.
65 Te dava‑güedé ní ngüíta‑güedé ní tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní dádǎhu‑güedé núú‑gǎ, te ní ngüíta‑güedé cánìha‑güedé xii‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě: —¡Cáháⁿ ná cótó nǎ cúú těe ní caniha xìi‑n! —cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te cue tée cùu poleciá ní cani‑güedé núú‑gǎ.
65 Puseram-se alguns a cuspir nele, a cobrir-lhe o rosto, a dar-lhe murros e a dizer-lhe: Profetiza! E os guardas o tomaram a bofetadas.
66 Te ndéé xɨtɨ́ vehe càa núú nǐnu quìde‑güedé jùndá, chi vehe yòdo tnaha cuu‑xi, te té Pèlú núcǒo‑dé quehé vehe‑áⁿ. Te ɨɨⁿ xíchí xínú cuèchi núú dǔtú cúnùu‑áⁿ nǐ quexìo‑xi núú núcǒo té Pèlú.
66 Estando Pedro embaixo no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote
67 Te òré ní xiní ñáhá‑xí xìi‑dé núcǒo teté‑dé yuhu nùhú, te ní xíndéhé ñàha váha‑xi xii‑dé, te xǎhaⁿ‑xi: —Yòhó tnàhá‑n cùu‑n tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús tée ñuú Nazàrét —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi‑dé.
67 e, vendo a Pedro, que se aquentava, fixou-o e disse: Tu também estavas com Jesus, o Nazareno.
68 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑xi: —Yúhú ñá túú xìní‑í tée‑ǎⁿ, te ni ñà túú cùtnuní iní‑í nása ndùu tnúhu càháⁿ‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑xi. Te té Pèlú ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ndàa nacuáa nchìí yuyèhe vehe‑áⁿ, te ní cana ɨɨⁿ lǐhi.
68 Mas ele o negou, dizendo: Não o conheço, nem compreendo o que dizes. E saiu para o alpendre. [E o galo cantou.]
69 Te xíchí xínú cuèchi‑áⁿ nǐ xiní ñáhá tùcu‑xi xii‑dé, te xǎhaⁿ‑xi xìi nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ: —Dɨu tée‑ǎⁿ tnàhá‑dé xícá cùu‑dé ndɨhɨ tée ndèca‑güedé cuánguɨhu‑a —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìí‑yu.
69 E a criada, vendo-o, tornou a dizer aos circunstantes: Este é um deles.
70 Dico té Pèlú ñá túú ní nǔnuu tucu‑dé sá xícá cùu‑dé ndɨhɨ Jèsús. Te tna tnaa‑ni ní cuu sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ xǐchí‑ǎⁿ xii‑dé, te ní xáhaⁿ tùcu dava cue ñáyiu xǐndecu‑áⁿ xii‑dé: —Ndáá sá tnàhá‑n cùu‑n tée xìca cuu ndɨhɨ tée ndèca‑güedé cuánguɨhu‑ǎⁿ chi cùu‑n tée distrìtú Galìleá, te càháⁿ‑n dàtná càháⁿ‑güedé —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑dé.
70 Mas ele outra vez o negou. E, pouco depois, os que ali estavam disseram a Pedro: Verdadeiramente, és um deles, porque também tu és galileu.
71 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: —Nchàcuɨtɨ Yá Ndiǒxí sá yǔhú càháⁿ ndáá‑í sá ñà túú xìní‑í tée càcunehe‑ndo‑áⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
71 Ele, porém, começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais!
72 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ cana tucu lǐhi xito cùu uú, te òré‑áⁿ nǐ ndacu iní té Pèlú nàcuáa ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé sá cùmání‑gǎ cana ɨɨⁿ lǐhi úú xito te úní xito cáháⁿ‑dé núú ñǎyiu sá ñà túú xìní ñáhá‑dě xii‑gá. Te òré ducaⁿ nǐ ndacu iní‑dé nàcuáa ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé, te ní ndáhyú‑dé ní ndixi cuéchi iní‑dé.
72 E logo cantou o galo pela segunda vez. Então, Pedro se lembrou da palavra que Jesus lhe dissera: Antes que duas vezes cante o galo, tu me negarás três vezes. E, caindo em si, desatou a chorar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.