Lucas 18
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs NTLH
1 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núú‑güedě cuèndá sá vǎ ná tǔhú iní‑güedé cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí nchaa‑ni òré.
1 Jesus contou a seguinte parábola , mostrando aos discípulos que deviam orar sempre e nunca desanimar:
2 Te xáhaⁿ‑gǎ: —Ɨɨⁿ ñuú ndécú ɨ̀ɨⁿ juéxí, te ni ñà túú sàndáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu xáhaⁿ ñǎyiu ñá túú cuìní‑dé cada cuèndá‑dé.
2 — Em certa cidade havia um juiz que não
3 Te dɨu‑ni ñuú‑áⁿ ndécú tùcu ɨɨⁿ ñadɨhɨ́ ñaha quèé, te ní sáháⁿ‑aⁿ càháⁿ ndàhú‑aⁿ núú juěxí‑áⁿ cuèndá cada ndáá‑dé ɨɨⁿ cuéchi.
3 Nessa cidade morava uma viúva que sempre o procurava para pedir justiça, dizendo: “Ajude-me e julgue o meu caso contra o meu adversário!”
4 Te tɨtnɨ́ xito ní cuu sàháⁿ‑aⁿ càháⁿ ndàhú‑aⁿ núú‑dě te ñá túú cuìní‑dé cada cuèndá‑dé tnúhu càháⁿ‑aⁿ ni cùu, te ndéé núú ñà cúú‑gǎ te ní sani iní‑dé: “Te cuěi ñá túú sàndáá iní‑í Yǎ Ndiǒxí, te ni ñà túú quìde cuendá‑í nchaa tnúhu càháⁿ ñáyiu cada‑í,
4 — Durante muito tempo o juiz não quis julgar o caso da viúva, mas afinal pensou assim: “É verdade que eu não temo a Deus e também não respeito ninguém.
5 dico na càda ndáá‑í cuèndá ñaha quèé‑a ndɨhɨ ñáyiu cùu úhú iní tnáhá ndɨ̀hɨ‑aⁿ, chi vá cúndèe‑gá iní‑í nuu núu quixi‑aⁿ dasàtú iní ñáhá xìi‑í”, duha ní sani iní tée cùu juéxí‑áⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
5 Porém, como esta viúva continua me aborrecendo, vou dar a sentença a favor dela. Se eu não fizer isso, ela não vai parar de vir me amolar até acabar comigo.”
6 Te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé: —Cada cuèndá‑ndó nàcuáa ní sani iní juěxí tée cuihna ìní‑xi‑áⁿ.
6 E o Senhor continuou:
7 Te Yá Ndiǒxí ío chìndee‑gá nchaa ñáyiu ní cáháⁿ‑gá cundecu ndɨhɨ‑gá, chi cuěi nduu cuěi niú càháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá, te vá cúyàa‑gá nachinaa‑gá nchaa sá quídé ñàha nchaa ñáyiu cùu úhú iní ñáhá xìí‑yu.
7 Será, então, que Deus não vai fazer justiça a favor do seu próprio povo, que grita por socorro dia e noite? Será que ele vai demorar para ajudá-lo?
8 Te ío ndɨ̌hɨ ducaⁿ càda‑gá. Te òré ná quìxi yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, ¿te náa naníhí‑gǎ‑í ñáyiu sàndáá ndisa iní Yǎ Ndiǒxí‑ǎⁿ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
8 Eu afirmo a vocês que ele julgará a favor do seu povo e fará isso bem depressa. Mas, quando o
9 Te Jèsús ní cáháⁿ‑gá núú ñǎyiu nàcuáa quìde ñáyiu sàni iní sá ǐo quìde ndáá te dàquee tɨ́hǔ‑yu tnàha ñáyiú‑yu, te xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
9 Jesus também contou esta parábola para os que achavam que eram muito bons e desprezavam os outros:
10 —Úú cue tée cuáháⁿ‑güedé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí, te ɨɨⁿ‑dé cúú‑dě tée cùu fariséú, te ɨngá‑dé cúú‑dě tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú.
10 — Dois homens foram ao Templo para orar. Um era
11 Te tée cùu fariséú‑áⁿ nútnɨ̌ɨ‑dé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: “Yòhó Dútú Ndiǒxí ndàcáⁿ táhù‑í núú‑n, chi ñá túú quìde‑í dàtná quídé dàva‑gá‑güedé, chi dùhu‑güedé, càháⁿ ndɨhɨ‑güedé ñadɨ̀hɨ́ te ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑güedé cúǔ‑yu, te nándɨ‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde‑güedé, te ni ñà túú quìde‑í dàtná quídé těe cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú ndécú ìha.
11 O fariseu ficou de pé e orou sozinho, assim: “Ó Deus, eu te agradeço porque não sou avarento, nem desonesto, nem imoral como as outras pessoas. Agradeço-te também porque não sou como este cobrador de impostos.
12 Chi yúhú ñá túú tnàhí ná xéxì‑í úú nduu xɨtɨ́ samàná cuèndá sá càháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑n, te nchaa sá nìhí‑í te càhu‑í úxí xichi, te ɨɨⁿ xichi tàxi‑í xii‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí.
12 Jejuo duas vezes por semana e te dou a décima parte de tudo o que ganho.”
13 Dico tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú‑áⁿ chi xica lùha nutnɨ́ɨ‑dé, te ni lùha ñá túú cùyɨɨ‑dé ndonehe núú‑dě andɨu cuèndá sá ndíxí cuěchi iní‑dé nchaa sá ñà túú vǎha quìde‑dé, te ndèdí ndaha‑dé pèchú‑dé sá ndɨ̀hú iní‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí: “¡Yòhó Dútú Ndiǒxí cundàhú iní ñáhá xìi‑í, chi ío cuéhé sǎ ñà túú vǎha quìde‑í núú‑n!”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí.
13 — Mas o cobrador de impostos ficou de longe e nem levantava o rosto para o céu. Batia no peito e dizia: “Ó Deus, tem pena de mim, pois sou pecador!”
14 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ těe cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu‑áⁿ nǐ tedóho Yá Ndiǒxí nchaa tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te ní quide càhnu iní‑gá nchaa sá ñà túú vǎha ní quide‑dé, te cuánuhú‑dé vehe‑dé. Te tée cùu fariséú‑áⁿ ñà túú ní tèdóho ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑dé. Chi nchaa ñáyiu na càda cahnu mee‑xi ñuyíú‑a te vá cúǔ‑yu ñáyiu cùnuu, te nchaa ñáyiu ñá túú quìde cahnu mee‑xi, ñáyiu‑áⁿ cunùú‑yu —càchí Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Te ɨɨⁿ ǔú ñáyiu ndècá‑yu landú lǐhli cuáháⁿ núú Jèsús chi cuìní‑yu sá téndàha ñaha‑gá xii‑güexi, te òré ní xiní cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá sá ndécǎ‑yu landú‑áⁿ cuǎháⁿ núú‑gǎ, te ní ngüíta‑güedé ténàá ñáhá‑güedě xií‑yu, te xǎhaⁿ‑güedě sá vǎ dúcáⁿ càdá‑yu.
15 Depois disso, algumas pessoas levaram as suas crianças a Jesus para que ele as abençoasse, mas os discípulos viram isso e repreenderam aquelas pessoas.
16 Dico Jèsús ní cana ñaha‑gǎ xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Chí dáñá ná quìxi nahi landú lǐhli‑áⁿ nǔù‑í‑a, te vá càdɨ́‑ndó ìchi‑güexi, chi dàtná cúú vǎha iní cue landú lǐhli‑áⁿ ducaⁿ cùu váha iní cue ñáyiu yɨ̀ndaha ñaha Yá Ndiǒxí.
16 Então Jesus chamou as crianças para perto de si e disse:
17 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nǔu vá quɨ̀ndáá iní ñáhá‑ndó dàtná quídé dàva landú lǐhli sàndáá iní ñáhá xìi‑í, te vá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑ndo, te vá ndúú tǎhú‑ndó cùndecu‑ndo ndɨhɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem não receber o Reino de Deus como uma criança nunca entrará nele.
18 Te ɨɨⁿ tée cùnuu ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Yòhó Mèstrú, cùu‑n tée ío váha iní‑xi, te cuìní‑í nǔu vá cúndèe iní‑n càchí tnúhu‑n nǎ cúú sǎ vǎha cada‑í cuèndá nduu táhù‑í cundecu‑í ndɨhɨ Yá Ndiǒxí nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
18 Certo líder judeu perguntou a Jesus: — Bom Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
19 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Te cùtnuní iní‑n nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑n sǎ yǔhú váha iní‑ǎⁿ? Chi ɨɨⁿdìi díí‑ni Yá Ndiǒxí váha iní‑gá.
19 Jesus respondeu:
20 Te yòhó xìní‑n nàcuáa ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu, te duha ní cachí‑gá: “Nchòhó cue tée vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo ñàdɨhɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑ndó cùú‑yu, te ducaⁿ‑ni nchòhó cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ tucu vá càháⁿ ndɨhɨ‑ndo těe te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑ndo cuu‑güedé, te vá cáhní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo, te ni vǎ dúhú‑ndó sǎ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu, te ni vǎ dácàcu‑ndo cuéchi neñùú sá cúú‑xí tnàha ñáyiu‑ndo, te canehe‑ndo sǎ yɨ́ñùhu núú tǎtá‑ndó ndɨ̀hɨ núú nǎná‑ndó”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí cada ñáyiu —càchí Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
20 Você conhece os mandamentos: “Não cometa adultério, não mate, não roube, não dê falso testemunho contra ninguém, respeite o seu pai e a sua mãe.”
21 Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Nchaa xíǎⁿ ní ngüíta‑í quídè‑í ndéé cútnàhá cúú làndú‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
21 O homem respondeu: — Desde criança eu tenho obedecido a todos esses mandamentos.
22 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Dico cùmání ɨ̀ngá núú sǎ cádá‑n, vitna te quɨ́hɨ́ⁿ‑n te dico‑n nchàa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑n, te díhúⁿ‑n cuǎha táhú‑n cuè ñáyiu ndàhú, te ducaⁿ te nduu táhú‑n cùndecu váha‑n nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá, te na yǎha ducaⁿ càda‑n te quixi‑n chìtnahá ñáhá‑n xìi‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
22 Quando Jesus ouviu isso, disse:
23 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ Jèsús xii‑dé, te ío ní cundɨ̀yɨ́‑dé, chi ío cuica‑dě.
23 Quando o homem ouviu isso, ficou muito triste, pois era riquíssimo.
24 Te sá nǐ xiní ñáhá Jèsús xii‑dé cúndɨ̀yɨ́‑dé, núu ní cachí‑gá: —¡Ío úhú quɨ́ndáá iní ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu!
24 Vendo a tristeza dele, Jesus disse:
25 Te yáchí‑gá yáha ɨɨⁿ càméyu yaú ɨɨⁿ yɨquɨ tɨ̀cú dàcúúxí sǎ quɨ̀ndáá iní ɨɨⁿ ñáyiu cuica Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu —duha ní cachí‑gá.
25 É mais difícil um rico entrar no Reino de Deus do que um camelo passar pelo fundo de uma agulha.
26 Te nchaa ñáyiu ní tecú dóho‑xi tnúhu ní cáháⁿ‑gá ní xáhǎⁿ‑yu xii‑gá: —¿Te yoo naníhí tàhú te núu ducaⁿ vàíⁿ? —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá.
26 Os que ouviram isso perguntaram: — Então, quem é que pode se salvar?
27 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu: —Cue ñáyiu ñuyíú‑a chi vá ndácǔ‑yu ná cadá‑yu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico mee‑gǎ chi ndacu‑gá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xií‑yu chi nchaa sá vǎha ndàcu‑gá quídé‑gǎ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
27 Jesus respondeu:
28 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Nchúhú ní dándǒo‑ndɨ́ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́, te ní tuha ñaha‑ndɨ̌ xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
28 Aí Pedro disse: — Veja! Nós deixamos a nossa família e seguimos o senhor.
29 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñáyiu: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ncháá ñǎyiu na dàndóo vehe‑xi, àdi tátá‑xi, nǎná‑xi, ñaní‑xi, cúha‑xi, ñadɨ̀hɨ́‑xi, déhe‑xi cuèndá sá cuìní‑yu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu,
29 Jesus respondeu:
30 te ío‑gá cuéhé sǎ cuǎñaha‑gǎ xií‑yu cundecu ndɨhɨ́‑yu, te ñá dɨ́ú‑ní xǐǎⁿ, chi tnàhá nduu táhǔ‑yu cundecu ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑í nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ ná sàá nduu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
30 receberá ainda nesta vida muito mais e, no futuro, receberá a vida eterna.
31 Te Jèsús ní taudɨ̀ɨⁿ‑gá ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá tnuú ñáyiu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Vitna te quɨ́hɨ́ⁿ‑ó ñùú Jerusàlén, chi yàcáⁿ cada‑xi nchaa nàcuáa sa ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nàcuáa yáha yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo.
31 Jesus levou os doze discípulos para um lado e disse:
32 Chi cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑í núú cuè tée ñá túú cùu cue tée isràél, te cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑í, te cúcuèhé ñáhá‑güedě, te tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě xii‑í.
32 Ele será entregue aos não judeus, e estes vão zombar dele, insultá-lo, cuspir nele
33 Te caniha‑güedě ndɨhɨ ñɨɨ, te dǎtnùní cahni ñaha‑güedě xii‑í, dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
33 e bater nele; e depois o matarão. Mas no terceiro dia ele ressuscitará.
34 Dico ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ní cáháⁿ‑gá ñá túú ní tècú tnùní‑güedé, chi ío yɨ̀dáhu tnúhu ní cáháⁿ‑gá nǔu xíǎⁿ ni ɨ̀ɨⁿ ñá túú ní tècú tnùní‑güedé.
34 Os discípulos não entenderam nada do que Jesus disse. O que essas palavras queriam dizer estava escondido deles, e eles não sabiam do que Jesus estava falando.
35 Te òré tá cùyatni Jesús ñuú Jerìcó cuáháⁿ, te yuhu ìchi cuáháⁿ‑gá‑áⁿ núcǒo ɨɨⁿ tée cuàá xìcáⁿ ndàhú‑dé.
35 Jesus já estava chegando perto da cidade de Jericó. Acontece que um cego estava sentado na beira do caminho, pedindo esmola.
36 Te òré ní tecú dóho‑dé xǐcáháⁿ vài ñáyiu xǐyáha‑yu, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú ñǎyiu ndècu ndɨhɨ‑dé ná cuèndá ducaⁿ vàí‑yu yáha.
36 Quando ouviu a multidão passando, ele perguntou o que era aquilo.
37 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá Jèsús tée ñuú Nazàrét ñúhú‑dě ichi.
37 — É Jesus de Nazaré que está passando! — responderam.
38 Te níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Jèsús ñaní tnáhá ndǐi Dàvií, cundàhú iní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
38 Aí o cego começou a gritar: — Jesus,
39 Te ñáyiu xǐxódó núú nǔú Jèsús ní tenàá ñáhǎ‑yu xii‑dé, te xǎhǎⁿ‑yu sá ná càdɨ́‑dé yuhu‑dé dico uuⁿ‑gá níhi ní cáháⁿ‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —¡Yòhó tée cùu ñaní tnáhá ndǐi Dàvií, cundàhú iní ñáhá xìi‑í! —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
39 As pessoas que iam na frente o repreenderam e mandaram que ele calasse a boca. Mas ele gritava ainda mais: — Filho de Davi, tenha pena de mim!
40 Te Jèsús ní ngüɨ́ñɨ́‑gá, te ní táúchíúⁿ‑gǎ ní sángueheⁿ ñaha cuè tée ndɨhɨ‑gá. Te òré ní quexìo‑dé núú‑gǎ, te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xáhaⁿ‑gǎ:
40 Jesus parou e mandou que trouxessem o cego. Quando ele chegou perto, Jesus perguntou:
41 —¿Ná cuìní‑n càda ñaha‑í xii‑n‑i? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te tée cuàá‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: —Mèstrú, cuìní‑í cada tátna‑n nǔù‑í cuèndá cundehe‑ǐ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
41 — O que é que você quer que eu faça? — Senhor, eu quero ver de novo! — respondeu ele.
42 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ: —Sa ní ndúha núú‑n chi ní sándáá iní‑n Yǎ Ndiǒxí —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
42 Então Jesus disse:
43 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha núú‑dě, te ní chinchícúⁿ‑dé Jèsús, te ní cachí‑dé sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí. Te nchaa ñáyiu ní xiní nàcuáa ní cuu ní ndúha núú‑dě tnàhá‑yu ní cachí‑yu sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí.
43 No mesmo instante o homem começou a ver e, dando glória a Deus, foi seguindo Jesus. E todos os que viram isso começaram a louvar a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.