Atos 26
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ARA
1 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ tě Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél xii té Pǎblú: —Te vitna cáháⁿ‑n nǔu nása ní cuu cuèndá‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te té Pǎblú ní ndacani‑dé ndaha‑dé sá cúndèdóho‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě xii té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél:
1 A seguir, Agripa, dirigindo-se a Paulo, disse: É permitido que uses da palavra em tua defesa. Então, Paulo, estendendo a mão, passou a defender-se nestes termos:
2 —Tǎtá Àgripá, ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í sá nǐ naníhí tnáhá‑ó vìtna, chi yòhó ío váha xìní‑n nchàa nacuáa quìde ñáyiu isràél quídé càhnú‑yu Yá Ndiǒxí, te ío váha xìní‑n nchàa tnúhu xǐtnàhá‑yu. Te vitna cundee ìní‑n cùndedóho‑n ɨ̀ɨⁿ úú tnúhu na càháⁿ‑í. Na càchí tnúhu‑í sá ñǎ ndàá ní quìde‑í nchaa sá càháⁿ cue tée isràél.
2 Tenho-me por feliz, ó rei Agripa, pelo privilégio de, hoje, na tua presença, poder produzir a minha defesa de todas as acusações feitas contra mim pelos judeus;
3 — ausente —
3 mormente porque és versado em todos os costumes e questões que há entre os judeus; por isso, eu te peço que me ouças com paciência.
4 ’Te sa nàha nchaa cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa ní quide‑í ñuú‑í ndɨhɨ ñuú Jerusàlén cútnàhá ní cuu landú‑í.
4 Quanto à minha vida, desde a mocidade, como decorreu desde o princípio entre o meu povo e em Jerusalém, todos os judeus a conhecem;
5 Te mee‑güedě náhá‑güedě sá ndèé lǐhli‑í ní chitnahá‑í cue tée cùu fariséú. Te núu cuìní‑güedé cáháⁿ‑güedé sá těe farìséú cúù‑í àdi ñáhá dico nchaa‑güedé sa nàha‑güedé sá cuè tée‑áⁿ nǐ chitnahá‑í. Te cue tée cùu fariséú‑áⁿ ǐo cuìní‑güedé cada‑güedé nchaa nàcuáa nchìcúⁿ nihnu ñáyiu quìdé‑yu. Te yúhú nchaa sá nchìcúⁿ nihnú‑yu quìdé‑yu‑áⁿ nǐ quide‑í.
5 pois, na verdade, eu era conhecido deles desde o princípio, se assim o quiserem testemunhar, porque vivi fariseu conforme a seita mais severa da nossa religião.
6 Te vitna ndècu‑í iha, te cáháⁿ‑n nǔu váha‑ni quìde‑í àdi ñáhá, chi cue tée‑ǎⁿ téé ñàha‑güedé cuéchi xii‑í cuèndá sá sàndáá iní‑í sá ndótó nchàa ñáyiu ní xíhí. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii nchaa ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
6 E, agora, estou sendo julgado por causa da esperança da promessa que por Deus foi feita a nossos pais,
7 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndetú‑yu nduu ndòto ñáyiu ní xíhí ní cùu. Te dɨu‑ni ducaⁿ ndètu nchaa ñaní tnáhá‑ó ndècu ñuyíú‑a ndéé vitna, te xíǎⁿ nǔu cuěi nduu cuěi niú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te sá sàndáá iní‑í nǔu xíǎⁿ ní cáháⁿ‑í, te tèe ñaha cue tée isràél cuéchi xii‑í.
7 a qual as nossas doze tribos, servindo a Deus fervorosamente de noite e de dia, almejam alcançar; é no tocante a esta esperança, ó rei, que eu sou acusado pelos judeus.
8 ¿Te ná cuèndá nchòhó cue tée isràél ñá túú cuìní‑ndó quɨ̀ndáá iní‑ndó sǎ dándòto Yá Ndiǒxí nchaa ñáyiu ní xíhí? —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
8 Por que se julga incrível entre vós que Deus ressuscite os mortos?
9 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú: —Ndéé dàvá‑áⁿ nǐ quide úhú‑í ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús Yaá ní quee ñuú Nazàrét, te ní cáhàⁿ‑í sá vǎha‑ni ní quide‑í sá dúcáⁿ nǐ quide‑í.
9 Na verdade, a mim me parecia que muitas coisas devia eu praticar contra o nome de Jesus, o Nazareno;
10 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑í ñuú Jerusàlén. Te cue dútú cúnùu ní taxi‑güedé ɨɨⁿ tutú cuèndá tnɨɨ‑í ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús, te vàí‑yu ní chihi‑í vecaá. Te òré ní cáháⁿ‑güedé sá cáhní‑güedě ñáyiu‑áⁿ, te tnàhá‑í ní cáháⁿ‑í sá cúú càhni ñaha‑güedé xií‑yu.
10 e assim procedi em Jerusalém. Havendo eu recebido autorização dos principais sacerdotes, encerrei muitos dos santos nas prisões; e contra estes dava o meu voto, quando os matavam.
11 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ‑í nchaa veñúhu ñáyiu isràél, te ní cani‑í‑yu te ní xáhaⁿ‑ǐ sá dáñǎ‑yu ichi Jèsús. Te cuèndá ío ní cudéèⁿ‑í núǔ‑yu, xíǎⁿ ní sáháⁿ‑í nchaa ñuú xícá nǐ sánúndúcù‑í dava‑gá ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá cuèndá dandòho ñaha‑güedé xií‑yu.
11 Muitas vezes, os castiguei por todas as sinagogas, obrigando-os até a blasfemar. E, demasiadamente enfurecido contra eles, mesmo por cidades estranhas os perseguia.
12 ’Te cuèndá xíǎⁿ ní xica tucu‑í cuáháⁿ‑í ñuú Dàmascú, néhè‑í tutú ní taxi cue dútú cúnùu cuáháⁿ, cuèndá sá ndácù‑í tnɨɨ‑í nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús ní cùu.
12 Com estes intuitos, parti para Damasco, levando autorização dos principais sacerdotes e por eles comissionado.
13 Te òré caúxúú nduu ñùhu‑í ichi cuáháⁿ‑í, te uuⁿni ní quee ñuhú andɨu nǐ dáyèhé‑xi ndéé núú nútnɨ̌ɨ‑í ndɨhɨ cue tée ndèca tnaha ndɨhɨ‑í, te níhi‑gá ní dáyèhé‑xi dàcúúxí nchǐcanchii.
13 Ao meio-dia, ó rei, indo eu caminho fora, vi uma luz no céu, mais resplandecente que o sol, que brilhou ao redor de mim e dos que iam comigo.
14 Te nchaa‑ndɨ́ ní nduá‑ndɨ́ ndéé ñuhu, te ní tecú dóho‑í càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ tnúhu ñáyiu isràél, te càchí‑xi: “Yòhó Sàulú, ¿Ná cuèndá cúú ǔhú iní ñáhá‑n xìi‑í dándòho ñaha‑n? Te ío dàndoho‑n mee‑n, chi dàtná cuìní‑n quìde ndɨcutu quide‑n chi quɨtɨ‑áⁿ òré cǔxi‑güedé‑dɨ pùyá te sǎha‑dɨ patàdá núú‑xi, te sá dúcáⁿ quìde‑dɨ te quìde úhú‑dɨ mee‑dɨ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yohó chi ñá túú sàndáá iní ñáhá‑n xìi‑í”, càchí sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ.
14 E, caindo todos nós por terra, ouvi uma voz que me falava em língua hebraica: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura coisa é recalcitrares contra os aguilhões.
15 Te ní xáhaⁿ‑ǐ: “¿Ná cúú yòhó sá nǐ cáháⁿ‑áiⁿ?”, xǎhaⁿ‑ǐ. Te càchí sá càháⁿ‑áⁿ: “Yúhú cúù‑í Jèsús Yaá cúú ǔhú iní‑n”, duha ní cachí sá càháⁿ‑áⁿ. Te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑í sá Jèsús càháⁿ.
15 Então, eu perguntei: Quem és tu, Senhor? Ao que o Senhor respondeu: Eu sou Jesus, a quem tu persegues.
16 Te ní cachí‑gá: “Ndacuɨ́ñɨ́‑n chi yúhú càháⁿ‑í chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n càda‑n chiuⁿ‑í, chi quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n nǔú ñǎyiu nàcuáa ní cuu ní xiní ñáhá‑n xìi‑í vitna, te quixi tucu‑í cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑n, te cúñaha‑n xìí‑yu nàcuáa cáháⁿ‑í.
16 Mas levanta-te e firma-te sobre teus pés, porque por isto te apareci, para te constituir ministro e testemunha, tanto das coisas em que me viste como daquelas pelas quais te aparecerei ainda,
17 Chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n tnǔhu‑í núú ñǎyiu isràél ndɨhɨ núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te coto ñaha‑ǐ xii‑n cuèndá vá cáhní ñàhá‑yu xii‑n.
17 livrando-te do povo e dos gentios, para os quais eu te envio,
18 Te cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǔñaha‑n xìí‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa ichi cuèhé ichi duha ndècú‑yu, te tuhá‑yu ichi váha cuèndá vá quɨ̀ndáá iní‑yu cadá‑yu sá càháⁿ yucu ñǎvǎha, te quɨndáá iní‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí. Te núu na quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu càháⁿ‑í, te cada càhnu iní‑í nchaa cuéchi‑yu, te naníhí tàhú‑yu ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu sa ní xócuɨ̀ñɨ́ nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ xíndecu iní‑yu”, duha ní cachí‑gá xii‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél.
18 para lhes abrires os olhos e os converteres das trevas para a luz e da potestade de Satanás para Deus, a fim de que recebam eles remissão de pecados e herança entre os que são santificados pela fé em mim.
19 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú xii té Àgripá: —Ñá túú dàña ndeé‑í quídè‑í nchaa nàcuáa ní cáháⁿ Jèsús òré ní cáháⁿ‑gá andɨu.
19 Pelo que, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial,
20 Te díhna‑gá ñáyiu ñuú Dàmascú ní cáháⁿ‑í tnúhu‑gá núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑ǐ xií‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, te cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te cadá‑yu mee‑ni sǎ vǎha cuèndá cutnùní iní dava‑gá‑yu sá nǐ dáñǎ‑yu nchaa sá ñà túú vǎha ní xóo cadá‑yu. Te ducaⁿ‑ni nì xáhaⁿ‑ǐ xii ñáyiu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ ñáyiu nɨhìí nàcióⁿ Isràél ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
20 mas anunciei primeiramente aos de Damasco e em Jerusalém, por toda a região da Judeia, e aos gentios, que se arrependessem e se convertessem a Deus, praticando obras dignas de arrependimento.
21 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í nǔu ní tnɨɨ ñaha cuè tée isràél xii‑í cútnàhá ní sáháⁿ‑í veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu cahni ñaha‑güedé ní cùu.
21 Por causa disto, alguns judeus me prenderam, estando eu no templo, e tentaram matar-me.
22 Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑í nǔu ndècu‑í iha tnàvíí càháⁿ‑í tnúhu‑gá, te mee‑ni tnǔhu‑gá càháⁿ ndɨhɨ‑í nchaá‑yu, cuěi ñáyiu cuica, te cuěi ñáyiu ndàhú. Te ndíi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ‑güedé nàcuáa cada‑xi vitna, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑í nchaa‑ni nduu.
22 Mas, alcançando socorro de Deus, permaneço até ao dia de hoje, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, nada dizendo, senão o que os profetas e Moisés disseram haver de acontecer,
23 Te cue tée‑áⁿ nǐ cachí‑güedé sá Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a ndoho tnahá‑gá, te cuú‑gá, te dǎtnùní ndoto‑gá. Te ducaⁿ càda‑xi nchaa ñáyiu ní xíhí ndotó‑yu núu na sàá nduu chi ducaⁿ càda‑xi ní cachí méé Yǎ Ndiǒxí. Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ ndoto‑gá, xíǎⁿ cútnùní sá cúú nàníhí tàhú ñáyiu, cuěi ñáyiu isràél, te cuěi ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél. Te dàtná‑ni ndùu tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha‑ǎⁿ, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ yúhú tucu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, anunciaria a luz ao povo e aos gentios.
24 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Pǎblú, te ní cáháⁿ níhi té Fèstú, te xǎhaⁿ‑dě: —Pǎblú, ¡ío lùcú càháⁿ‑n! Cuèndá ío vài ní dácuáhá‑n, núu xíǎⁿ ndádá lùcú ñáhá‑xí xìi‑n —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
24 Dizendo ele estas coisas em sua defesa, Festo o interrompeu em alta voz: Estás louco, Paulo! As muitas letras te fazem delirar!
25 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú: —Ñáhá, vá dúcáⁿ cǎháⁿ‑n chi ñá dɨ́ú sǎ lùcú‑í duha càháⁿ‑í, chi tnúhu ndáá càháⁿ‑í.
25 Paulo, porém, respondeu: Não estou louco, ó excelentíssimo Festo! Pelo contrário, digo palavras de verdade e de bom senso.
26 Te té Àgripá‑a sa nàha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu, chi sa ní níhí‑dě tnúhu ndɨhɨ dava‑gá‑yu nàcuáa ní cáháⁿ‑í, núu xíǎⁿ cúyɨ̀ɨ‑í càháⁿ ndɨhɨ‑í‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
26 Porque tudo isto é do conhecimento do rei, a quem me dirijo com franqueza, pois estou persuadido de que nenhuma destas coisas lhe é oculta; porquanto nada se passou em algum lugar escondido.
27 Te ní xáhaⁿ‑dě xii té Àgripá: —Yúhú sa xìní‑í sá sàndáá iní‑n tnǔhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
27 Acreditas, ó rei Agripa, nos profetas? Bem sei que acreditas.
28 Te ní xáhaⁿ tě Àgripá: —¿Quìde‑n cuendá sá ɨ́ɨ́ⁿ ǔú tnúhu ní cáháⁿ‑n te quɨndáá iní‑í tnúhu Jèsús cáháⁿ‑n‑ǎⁿ? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
28 Então, Agripa se dirigiu a Paulo e disse: Por pouco me persuades a me fazer cristão.
29 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú: —Cuěi vitna te cuěi ndéé cuèé‑gá dico cuìní‑í sá dàcuɨtɨ́í sǎ quɨ̀ndáá iní‑n tnǔhu Jèsús. Te dɨu‑ni ducaⁿ xìcáⁿ táhù‑í núú Yǎ Ndiǒxí sá ncháá ñǎyiu ndècu ndɨhɨ‑o iha quɨndáá iní‑yu tnúhu‑gá dàtná cuìní‑n nǐ quide yúhú, ducaⁿ càdá‑yu. Dìcó‑ni sá nǔu vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑ni‑yu vecaá dàtná cuìní‑n ndòho yúhú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá.
29 Paulo respondeu: Assim Deus permitisse que, por pouco ou por muito, não apenas tu, ó rei, porém todos os que hoje me ouvem se tornassem tais qual eu sou, exceto estas cadeias.
30 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní ngúnutnɨ́ɨ té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél, ndɨhɨ té Fèstú tée cùu gobiernú, ndɨhɨ tá Berènicé ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu xǐnucóo yatni.
30 A essa altura, levantou-se o rei, e também o governador, e Berenice, bem como os que estavam assentados com eles;
31 Te ní tnahá‑yu ndèca tnahá‑yu cuáháⁿ ɨɨⁿ xio. Te ní xítnàhá‑yu: —Tée‑ǎⁿ ñá túú nǎ cuéchi ni quìde‑dé nǔu chihi ñaha‑güedě vecaá àdi cahni ñaha‑güedé —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
31 e, havendo-se retirado, falavam uns com os outros, dizendo: Este homem nada tem feito passível de morte ou de prisão.
32 Te té Àgripá ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú: —Cuéchi mee‑dě chi ní cachí‑dé sá quɨ̌tnahá‑dé té Cèsár, xíǎⁿ nǔu ndɨ́hu tucu‑dé vecaá, te núu ñá túú dùcaⁿ ni cáháⁿ‑dé, te cácu‑dé ní cùu —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
32 Então, Agripa se dirigiu a Festo e disse: Este homem bem podia ser solto, se não tivesse apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.