Atos 15
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs VC
1 Yúan‑na te ichi ñúu̱ Judea ni̱ kikoyo yaku̱ chaa, te ni̱ kastá'a̱n‑de nuu̱ táká ñani̱: Nú tú xɨtɨ̱ ndúu̱‑ro̱ nátu̱'un ká'a̱n ley Moisés, te ma̱ káku kutɨ‑ro, áchí‑de.
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Te yu̱án ní kuvaa̱. Te Pablo jíín Bernabé, ni̱ ka̱státá'an téyíí‑de jíín cháa‑ún. Te ni̱ kundaa̱ tu̱'un ja̱ kíngoyo Pablo jíín Bernabé jíín sáva‑ga̱ cha̱a ñuu̱ Jerusalén. Te yúan ndatu̱'ún‑de jíín cháa apóstol jíín cháa kákuu nuu̱ sɨkɨ́ tú'un yá'a.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Yúan‑na te tɨku'ni̱ kándíja‑ún, ni̱ ka̱nakuatá'ú‑i nuu̱‑dé. Te ni̱ kaja̱'a‑de kája'a̱n‑de ichi ñúu̱ Fenicia jíín íchi ñúu̱ Samaria, kájani‑de tu̱'un ndasa ni̱ ka̱kandíja ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn nación. Te xaa̱n ní ka̱kusɨɨ̱ iní ta̱ká ñani̱.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Te ni̱ ja̱koyo‑de ini̱ ñuu̱ Jerusalén. Te tɨku'ni̱ kándíja yúan, jíín cháa apóstol, jíín cháa kákuu nuu̱, ni̱ ka̱jatá'ú‑de cha̱a. Te ni̱ ka̱jani‑de ta̱ká tu̱'un ndasa ni̱ sá'a Dios jíín‑de.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Ko sava cha̱a fariseo ja̱ kákandíja, ni̱ ndukuiñi̱. Te ni̱ kaka'a̱n: Jínu ñú'ún já xɨtɨ́ ndúu̱‑i te tá'ú‑yó tíñu nuu̱‑í ja̱ ná kuándatu̱‑i nuu̱ ley Moisés, áchí.
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Te ni̱ ka̱ndutútú táká cha̱a apóstol jíín táká cha̱a kákuu nuu̱ náva̱'a ndatu̱'ún‑de, te sándaa̱‑de sɨkɨ̱ tú'un yá'a.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Te nuu̱ ní ji̱nu ni̱ ka̱státá'an téyíí‑de, te ni̱ ndukuiñi̱ Pedro, te ni̱ ka'a̱n‑de: Ñáni̱, a kájini̱ va̱'a máá‑ró já ondé sáá ní ka̱ji Dios ruu̱ náva̱'a kani‑ri̱ tu̱'un va̱'a‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación te kandíj‑i jíná'an‑i.
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Te Dios ja̱ jiní‑ya̱ iní añú‑i, ni̱ stá'a̱n‑ya̱ já ní jatá'ú‑yá‑i, chi ni̱ ja̱'a‑ya̱ Espíritu Santo nuu̱‑í jíná'an‑i nátu̱'un ni̱ ja̱'a‑ya̱ núu̱ máá‑yó.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 Te tú ní sásɨ́ɨn‑ya̱ yóó jíín‑i, chi̱ suni ni̱ ka̱kandíja‑i te ni̱ sándoo‑ya̱ añú‑i.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Te vina naja̱ kájito nchaa̱‑ro̱ Dios núsáá, chi̱ káxndée‑ró ɨ́ɨn yugo xini̱ cháa káskuá'a yá'a, te ni ndɨ̱yi táa̱‑yo̱ jíná'an‑de te ni máá‑yó, tú ní kákanda‑yó kúndiso‑yó.
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Chi̱ kákandíja‑yó já Jíto'o̱‑yo̱ Jesús kúndá'ú ini̱‑ya̱ yóó, te yu̱án náma‑ya̱ yóó. Te suni súan nama‑ya̱ máá‑i. Achí‑de.
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Yúan‑na te cha̱a kua'a̱‑ún, ni̱ ka̱kuná'ín‑de. Te ni̱ ka̱jini ná'ín‑de tu̱'un káka'a̱n Pablo jíín Bernabé ná ta̱ká tiñu ñá'nu jíín táká tuni̱ ni̱ sá'a Dios jíín‑de ja̱ ní ka̱sá'a máá‑de nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Te nuu̱ ní ka̱kuná'ín‑de, te ni̱ chísó Jacobo tu̱'un: Ñáni̱ jíná'an‑ró, kuni so̱'o tu̱'un ná ká'a̱n‑ri̱:
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Simón, ni̱ jani‑de tu̱'un ja̱ ondé xnáñúú ní ja̱'a Dios tu̱'un nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación ja̱ ná kúndiso‑i sɨ́'vɨ́‑yá.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Te tu̱'un yá'a, ɨɨn núú‑ni káka'a̱n jíín táká cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá nátu̱'un yóso tú'un‑de nuu̱ tutú:
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Te vásá ncháa̱‑ri̱ nasáva̱'a‑ri̱ ve'e David ja̱ ní ndua̱. Te nachutá'an‑ri̱ ja̱ ní tanu̱, te ndukani jáá‑rí kundii̱,
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 náva̱'a ta̱ká‑ga̱ cha̱a jíín táká ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn nación ja̱ kúnání‑i jíín sɨ́'vɨ́‑rí, ná nándúkú‑i máá Tatá Dios, áchí máá I'a̱ sá'a ta̱ká tiñu yá'a.
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 Te onde̱ kɨvɨ̱ ní jungo̱o ñu̱yɨ́vɨ stá'a̱n‑ya̱ tíñu yá'a nuu̱ ñáyɨvɨ.
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 Ja̱ yúán jáni ini̱‑ri̱ ja̱ ná tú kasu̱‑yo̱ núu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación ja̱ kánaxíó káva ini̱‑i nuu̱ Dios,
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 chi̱ sua ná cháa‑yó carta ki'i̱n nuu̱‑í ja̱ ná kúnu‑i koto‑i ndatíñu ja̱ kúchá'án sá'a ndoso̱, te ma̱ káka téné‑i, te ma̱ kée‑í nɨñi̱, ni ku̱ñu kɨtɨ ní kuá'ñá.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Chi̱ onde̱ aná'án ká'i̱o cha̱a jáni tu̱'un Moisés ndɨta'a̱n kɨvɨ̱ ndéta̱tú ini̱ ve̱'e sinagoga ndɨta'a̱n ñuu̱. Achí Jacobo.
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Yúan‑na te ni̱ ka̱kundaa̱ ini̱ cha̱a apóstol, jíín cháa kákuu nuu̱, jíín ndívii tɨ́ku'ni̱ kándíja. Te ni̱ kaka̱ji máá‑de sava cha̱a ki̱ngoyo jíín Pablo jíín Bernabé onde̱ ñuu̱ Antioquía. Te cha̱a ni̱ kaka̱ji‑de‑ún, kákuu Judas ja̱ nání‑de ɨnga̱ sɨ́'vɨ́ Barsabás, jíín Silas. Te kákuñá'nu‑de nuu̱ táká ñani̱.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Te cha̱a‑ún, ndíso‑de carta yá'a: Máá‑rí kákuu cha̱a apóstol, jíín táká cha̱a kákuu nuu̱, jíín táká ñani̱‑yo̱. Te káchaa‑ri̱ tu̱'un yá'a nuu̱ róó, ñáni̱, ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn nación ja̱ káxiu̱kú‑ró iní ñuu̱ Antioquía jíín ñúu̱ Siria jíín ñúu̱ Cilicia. Sándéé iní‑ro̱ jíná'an‑ró.
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Ni̱ ka̱jini tu̱'un‑ri̱ ja̱ ní kenda koyo sava cha̱a yá'a, te kásáká núu‑de ini̱‑ro̱ jíín tú'un káka'a̱n‑de. Te ni̱ ka̱kuxíí iní‑ro̱. Chi̱ kátá'ú‑de tiñu ja̱ xɨtɨ́ ndúu̱‑ro̱, jíín já kuándatu̱‑ro̱ núu̱ ley, kuní‑de. Ko ruu̱, tú ní kátájí‑rí cha̱a‑ún jaa̱‑de nuu̱‑ro̱.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 Te ni̱ ka̱sándaa̱‑ri̱, chi̱ ɨɨn‑na̱ ni̱ naketá'an ini̱‑ri̱. Te ni̱ kaka̱ji‑ri̱ cha̱a tájí‑rí jaa̱ nuu̱‑ro̱ jíín ñaní‑yo̱ Bernabé jíín Pablo.
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Cha̱a yá'a, a kájatañaa‑de máá‑de nuu̱ túndó'o, va̱sa ná kúu̱‑de ja̱ sɨkɨ́ Jíto'o̱‑yo̱ Jesucristo.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Núsáá te tájí‑rí Judas jíín Silas jaa̱‑de nuu̱‑ro̱. Te cha̱a‑ún, suni ɨɨn‑ni tu̱'un kastu̱'ún‑de nuu̱‑ro̱ jíná'an‑ró.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Chi̱ máá‑rí jíín Espíritu Santo, kájani ini̱‑ri̱ ja̱ má xndée‑ri̱ ni ɨɨn tiñu ve̱e sɨkɨ̱‑ro̱, chi̱ máá‑ni tiñu kánúú yá'a.
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 Ma̱ káji‑gá‑ro̱ ndátíñu ja̱ á ni̱ soko̱ núu̱ ndosó, ni nɨñi̱, ni kɨtɨ kuá'ñá, te ma̱ káka téné‑ró. Nú ndɨ'ɨ ta̱ká ya̱'á xnáa‑ro, te bueno skíkuu‑ró nú súan. A ni̱ ka'a̱n‑yo̱ núsáá. Achí.
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Yúan‑na te cha̱a kája'a̱n‑ún, ni̱ ka̱kuun‑de kua'a̱n‑de ñuu̱ Antioquía. Te ni̱ ka̱stútú‑de ña̱yɨvɨ kuá'a̱. Te ni̱ kaja̱'a‑de carta‑ún nuu̱‑í.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Te ni̱ ka̱ka'u‑i carta‑ún. Te ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní‑i jíín tú'un ndéé iní ja̱ ndíso carta‑ún.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Te Judas jíín Silas, suni cha̱a kájani tu̱'un Dios kákuu‑de. Te jíín kuá'a̱ tú'un ni̱ kaka'a̱n ni̱'in‑de jíín táká ñani̱‑ún. Te ni̱ ka̱yija‑ga̱ ini̱‑i ni̱ ka̱sá'a‑de.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Te ni̱ ka̱kendo̱o‑de yúan kua'a̱ kɨvɨ́. Yúan‑na te ñani̱ yúan, ni̱ ka̱nachu'un íchí‑i‑de káno'o̱n‑de nuu̱ apóstol. Te ni̱ kuná'ín‑ni tu̱'un‑ún.
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 Ko Silas, ni̱ jata'a̱n ini̱‑de ja̱ kéndo̱o‑de yúan.
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Te Pablo jíín Bernabé, ni̱ ka̱kendo̱o‑de ini̱ ñuu̱ Antioquía. Te jíín sáva‑ga̱ cha̱a ni̱ ka̱stá'a̱n‑de tu̱'un ni̱ ka̱jani‑de tu̱'un máá Jíto'o̱‑yo̱.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Te ni̱ kuu‑ga̱ kɨvɨ̱. Te ni̱ kachi̱ Pablo jíín Bernabé: Vina te kinde̱'é‑yó táká ñani̱‑yo̱ ndɨ́ta'a̱n ñuu̱ ja̱ ní ka̱jani‑yó tú'un máá Jíto'o‑yo̱ núu̱‑í, ná ndéó ndasa kákuu‑i. Achí‑de.
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Te Bernabé, kuní‑de ja̱ kúnchaka‑de Juan, cha̱a nání Marcos.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Ko tú ní játa'a̱n ini̱ Pablo ja̱ kí'i̱n cha̱a‑ún jíín‑de, chi̱ onde̱ ñuu̱ Panfilia ni̱ kusɨ́ɨn Juan nuu̱ Pablo jíín Bernabé, te tú ní kuní‑de kukuu‑de jíín‑de jíín tíñu.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Te ni̱ ka̱státá'an téyíí‑de sɨkɨ̱ Juan. Te ni̱ ka̱kusɨ́ɨn‑de. Te Bernabé, ni̱ jaka‑de Marcos, kua'a̱n jíín‑de jíín barco onde̱ ñuu̱ Chipre.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Te Pablo, ni̱ ka̱ji‑de Silas, kua'a̱n jíín‑de. Te ni̱ ka̱nakuatá'ú táká ñani̱ nuu̱‑dé. Te ni̱ kajika̱n ta'u̱‑í ja'a̱ Pablo ja̱ ná chíndéé chítuu‑ya̱‑dé.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Te ni̱ jika kuu‑de nɨ́ɨ́ ñúu̱ Siria jíín nɨ́ɨ́ ñúu̱ Cilicia. Te tɨku'ni̱ kákandíja yúan, ni̱ ka̱yija‑ga̱ ini̱‑i ni̱ sá'a‑de.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.