Mateus 13
Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs NTLH
1 Ndɔ-é-tɨ kinlé ya, Jeju tḛḛ kəy, ɔw isɨ kàdɨ̀ babo-tɨ.
1 Naquele mesmo dia Jesus saiu de casa, foi para a beira do lago da Galileia, sentou-se ali e começou a ensinar.
2 Kosɨ dow-je kɨ́ ꞌtò nduy-nduy ya ꞌree dꞌilə-na̰ ꞌgəə dɔ-é sipɨ, adɨ ḛ al isɨ mḛḛ tò-tɨ. Ngà dḛ ɓá dꞌa̰ ngangɨ ba-tɨ ɗingɨ-ɗingɨ.
2 A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou num barco e sentou-se; e o povo ficou em pé na praia.
3 Jeju pa sə-dé ta n̰a̰ kɨ̀ gosta-je panè: «Njèndɔr, ɔw kdɔ kilə ko.
3 Jesus usou parábolas para ensinar muitas coisas. Ele disse:
4 Lokɨ a̰ ilə ko lé, ka̰a̰ né kɨ́ dan-tɨ-je tusɨ dɔ rəbɨ-tɨ adɨ yəl-je ꞌree ꞌtú lə̰́-lə̰́.
4 Quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Ka̰a̰ né kɨ́ ná̰-je tusɨ dɔ ər-je-tɨ, adɨ lo kadɨ ingə nangɨ kɨ́ asɨ kadɨ ulə njirə-é-tɨ goto. Ngà rəmə kubə ɓá ubə kalangɨ, kdɔ nangɨ ndəə dɔ-tɨ al.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Lokɨ kàdɨ̀ ɔsɨ rəmə, ngan ko-je kinlé ndole. Go-tɨ rəmə, tutɨ kurum, kdɔ njirə-é ɔw nangɨ n̰a̰ al.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Ka̰a̰ né kɨ́ dan-tɨ-je tusɨ dan kun-je-tɨ, adɨ kun tɔgɨ ə ɔ̰̀ rɔ dɔ-tɨ gə́gə́gə́.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas.
8 Ngà ka̰a̰ né kɨ́ ná̰-je tusɨ nangɨ-tɨ kɨ́ majɨ, adɨ ɔr dɔ-é. Beɓa dɔ-é kɨ́ dan-tɨ-je ka̰a̰-é ra-tɨ ɓu-je, ḛ kɨ́ ka̰a̰-é ra-tɨ kɔrmɛkḛ-je, ḛ kɨ́ ra-tɨ kɔrmutə-je.»
8 Mas as sementes que caíram em terra boa produziram na base de cem, de sessenta e de trinta grãos por um.
9 Jeju təl ilə dɔ-tɨ ɓəy panè: «Dow kɨ́ mbi-é tò kdɔ kadɨ oo-né ta rəmə, kadɨ oo ta kinlé!»
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Njéndó né-je lə Jeju ꞌree rɔ-é-tɨ ꞌdəjɨ-é ꞌpanè: «Kdɔ ri ɓá ꞌpa sə-dé ta kɨ̀ gosta-je wa?»
10 Então os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Por que é que o senhor usa
11 Jeju təl ilə-dé-tɨ panè: «Kdɔtalə sə̰i lé, né-je kɨ́ tò lo ɓɔyɔ-é-tɨ sɔbɨ dɔ kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ lé tokɨ tḛḛ kɨ̀ dɔ-é kadɨ ꞌgəi, ngà dḛ lé, tokɨ tḛḛ kɨ̀ dɔ-é kadɨ-dé al.
11 Jesus respondeu:
12 Kdɔ dow kɨ́ né tò ji-é-tɨ ɓá dꞌa kadɨ-é kɨ́ rangɨ dɔ-tɨ, kadɨ isɨ dan majɨ-tɨ mburukɨ-mburukɨ. Ngà dow kɨ́ né liə goto lé, ḛ kɨ́ ji-é-tɨ ya kàrè dꞌa taa.
12 Pois quem tem receberá mais, para que tenha mais ainda. Mas quem não tem, até o pouco que tem lhe será tirado.
13 Beɓa mꞌidə-dé-né ta kɨ̀ gosta, kdɔ dꞌoo lo kɨ koo ndə̰ bè ya ɓɨ dꞌoo né al rəm, ɓá ta kàrè dꞌoo kɨ koo bè ya ɓɨ ꞌgə mḛḛ-é al rəm tɔ.
13 É por isso que eu uso parábolas para falar com essas pessoas. Porque elas olham e não enxergam; escutam e não ouvem, nem entendem.
14 Beɓa ta kɨ́ Ejay, njèpata kɨ́ ta Lubə-tɨ pa lé, né-é ra né dɔ-dé-tɨ.
14 E assim acontece com essas pessoas o que disse o
15 Ooi gin dow-je kanlé ꞌto njémḛḛnga̰-je,
15 Pois a mente deste povo está fechada:
16 «Ngà sə̰i lé, ꞌtoi njénékumə̰-je, kdɔ kəm-si oo lo majɨ rəm, mbi-si kàrè oo ta majɨ rəm tɔ!
16 Jesus continuou, dizendo:
17 Ooi majɨ, mꞌa kidə-si rəsɨ kɨ́ njépata-je kɨ́ ta Lubə-tɨ n̰a̰, kɨ̀ njéra né-je kɨ́ njururu n̰a̰ ya, ɓo koo né-je kɨ́ sə̰i ooi kin ra-dé ya, ngà dꞌoo al, ɓo koo ta-je kɨ́ sə̰i ooi kin ra-dé ya, ngà dꞌoo al.»
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: muitos profetas e muitas outras pessoas do povo de Deus gostariam de ver o que vocês estão vendo, mas não puderam; e gostariam de ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 Sə̰i lé, ꞌyəli mbi-si ooi-né mḛḛ gosta kɨ́ sɔbɨ dɔ njèkilə ko lé.
18 — Então escutem e aprendam o que a
19 Dɔ rəbɨ kɨ́ ka̰a̰ né tusɨ-tɨ lé, to dow kɨ́ oo ta kɨ́ dɔ kɔ̰ɓe-tɨ lə Lubə ya, ngà gə mḛḛ-é al, rəmə Njèmḛḛndul ree ɔr ta kɨ́ ꞌdubɨ mḛḛ-é-tɨ lé kɔgɨ.
19 As pessoas que ouvem a mensagem do vem e tira o que foi semeado no coração delas.
20 Nangɨ ər kɨ́ ka̰a̰ né tusɨ-tɨ lé, to dow kɨ́ oo ta lə Lubə rəmə taa kalangɨ kɨ̀ rɔnəl.
20 As sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a aceitam logo com alegria,
21 Ngà ta lé ɓá ulə njirə mḛḛ-é-tɨ al; adɨ ḛ a̰ dɔ-tɨ kaglo n̰a̰ al. Beɓa lokɨ kɔ̰̀-je kɨ́ dum natɨ əse kulə kəm ndoo kdɔ ta lə Lubə tḛḛ dɔ-é-tɨ rəmə, kalangɨ bè ya ḛ tusɨ kadmḛḛ liə in̰ə kɔgɨ.
21 mas duram pouco porque não têm raiz. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
22 Dan kun-je kɨ́ ka̰a̰ né tusɨ-tɨ lé, to dow kɨ́ oo ta lə Lubə ya, ngà mḛḛ ka̰ kə́kə́kə́ kdɔ né-je kɨ́ dɔnangɨ-tɨ nè, kɨ̀ ɓo nékingə-je utɨ dɔ ta kɨ́ oo lé, adɨ kandɨ-é goto.
22 Outras pessoas são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem, mas as preocupações deste mundo e a ilusão das riquezas sufocam a mensagem, e essas pessoas não produzem frutos.
23 Rəmə, nangɨ kɨ́ majɨ kɨ́ ka̰a̰ né tusɨ-tɨ lé, to dow kɨ́ oo ta lə Lubə ə gə mḛḛ-é, adɨ kandɨ-é tò; ḛ kɨ́ ka̰a̰-é ra-tɨ ɓu-je, ḛ kɨ́ ka̰a̰-é ra-tɨ kɔrmɛkḛ-je, ḛ kɨ́ ra-tɨ kɔrmutə-je.
23 E as sementes que foram semeadas em terra boa são aquelas pessoas que ouvem, e entendem a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, cem; outras, sessenta; e ainda outras, trinta vezes mais do que foi semeado.
24 Jeju pa sə-dé gosta kɨ́ rangɨ ɓəy panè: Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ tò titɨ-na̰ kɨ̀ ta lə dow kɨ́ dubɨ ko né kɨ́ majɨ mḛḛ ndɔr-tɨ liə.
24 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
25 Rəmə ndɔɔ, lokɨ dow-je ꞌto ɓi lay lé, njèba liə ree dubɨ jə dan ko né-tɨ kɨ́ majɨ kɨ́ ḛ dubɨ lé, ə ɔtɨ ɔw.
25 Certa noite, quando todos estavam dormindo, veio um inimigo, semeou no meio do trigo uma erva ruim, chamada joio, e depois foi embora.
26 Lokɨ ko ubə tɔgɨ, adɨ ɔr dɔ-é lé, jə lé kàrè ɔr dɔ-é tɔ.
26 Quando as plantas cresceram, e se formaram as espigas, o joio apareceu.
27 Beɓa njérakullə-je lə njèkəy lé ꞌree dꞌidə-é ꞌpanè: «ꞌƁa-ji, to ko né kɨ́ majɨ ɓá i dubɨ mḛḛ ndɔr-tɨ lə-i ya al wa?» Ngà jə kin ḭ rá tɔ ɓəy wa?
27 Aí os empregados do dono das terras chegaram e disseram: “Patrão, o senhor semeou sementes boas nas suas terras. De onde será que veio este joio?”
28 Beɓa ḛ ilə-dé-tɨ panè: «To njèba ə́ ra-né tin.» Ngá ɓá njérakullə-je ꞌdəjɨ-é ꞌpanè: «ꞌNdigɨ kadɨ jꞌɔw jꞌrə̰y jə lé kɔgɨ wa?»
28 — “Foi algum inimigo que fez isso!”, respondeu ele.
29 Ngà ḛ panè: «Bè al, kdɔ kinə kadɨ ꞌrəyḭ jə rəmə a kḭ ꞌrəyḭ-dé kɨ̀ ko natɨ.
29 — “Não”, respondeu ele, “porque, quando vocês forem tirar o joio, poderão arrancar também o trigo.
30 Ə́ in̰əi-dé adɨ ꞌtɔgɨ natɨ sar ndɔ kijə ko-tɨ. Ndɔ-é-tɨ kin ɓá mꞌa kidə njékijəko-je panè: “ꞌTɔri jə-je ya kete, ə ꞌtɔ́i njɨr-njɨr kadɨ uləi pər, ngá tá je ꞌkəwi ko lə-m dama̰.”»
30 Deixem o trigo e o joio crescerem juntos até o tempo da colheita. Então eu direi aos trabalhadores que vão fazer a colheita: ‘Arranquem primeiro o joio e amarrem em feixes para ser queimado. Depois colham o trigo e ponham no meu depósito.’ ”
31 Jeju tḛḛ kɨ̀ gosta kɨ́ rangɨ ɓəy panè: Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ tò titɨ-na̰ kɨ̀ ta lə ka̰a̰ kɔl kɨ́ dow madɨ un dubɨ mḛḛ ndɔr-tɨ liə kin bè.
31 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
32 Ka̰a̰ kɔl lé ɓá, to ka̰a̰ kagɨ kɨ́ tò ngon-é itə ka̰a̰ kagɨ-je lay, ngà lo kɨ́ ubə tɔgɨ rəmə to kagɨ kɨ́ boy itə kagɨ-je lay kɨ́ mḛḛ ndɔr-tɨ, adɨ yəl-je kɨ́ ꞌnar taá ꞌree ꞌra kəy-dé balkəm-é-je-tɨ.
32 Ela é a menor de todas as sementes; mas, quando cresce, torna-se a maior de todas as plantas. Ela até chega a ser uma árvore, de modo que os passarinhos vêm e fazem ninhos nos seus ramos.
33 Jeju pa sə-dé gosta kɨ́ rangɨ ya ɓəy panè: «Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ lé titɨ-na̰ kɨ̀ əm kɨ́ dené káre bè un lɔ̰y-né ndujɨ kɨ́ ꞌmbɔjɨ mḛḛ kee mutə, adɨ ndujɨ kɨ́ lɔ̰y lay ya ḭ kin bè.»
33 Jesus contou mais esta parábola para o povo:
34 Ta-je kin lay ya Jeju idə kosɨ dow-je kɨ̀ gosta. Ta kɨ́ kadɨ ḛ pa kɨ̀ gosta al ya goto.
34 Jesus usava parábolas para dizer tudo isso ao povo. Ele não dizia nada a eles sem ser por meio de parábolas.
35 To bè kadɨ ta-je kɨ́ njèpata kɨ́ ta Lubə-tɨ pa kin né-é ra né. Njèpata kɨ́ ta Lubə-tɨ pa panè:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito: “Usarei parábolas quando falar com esse povo e explicarei coisas desconhecidas desde a criação do mundo.”
36 Jeju in̰ə kosɨ dow-je ə ree ɓee. Lokɨ ree ɓee lé, njéndó né-je liə ꞌree rɔ-é-tɨ, ꞌdəjɨ-é ꞌpanè: «ꞌƆr-ji mḛḛ gosta kɨ́ dɔ jə-tɨ kɨ́ a̰ mḛḛ ndɔr-tɨ lé adɨ jꞌoo.»
36 Então Jesus deixou a multidão e voltou para casa. Os discípulos chegaram perto dele e perguntaram: — Conte para nós o que quer dizer a
37 Beɓa Jeju idə-dé panè: «Dow kɨ́ njèdubɨ ko né kɨ́ majɨ kinlé, to Ngon lə dow;
37 Jesus respondeu:
38 ndɔr lé, to dɔnangɨ; ə ko né kɨ́ majɨ, to dow-je kɨ́ kɔ̰ɓe-tɨ lə Lubə; jə lé to dḛ kɨ́ dꞌun go Njèmḛḛndul.
38 O terreno é o mundo. As sementes boas são as pessoas que pertencem ao .
39 Njèba kɨ́ njèdubɨ jə lé, to Sú; na̰y kijə ko lé, to dɔbəy ndɔ; ə njékijəko-je, ꞌto malayka-je tɔ.
39 O inimigo que semeia o joio é o próprio Diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 Titɨ kɨ́ ꞌtɔr-né jə dꞌungɨ pərəə lé, dɔbəy ndɔ-tɨ ya kàrè à to bè tɔ:
40 Assim como o joio é ajuntado e jogado no fogo, assim também será no fim dos tempos.
41 Ngon lə dow, à kulə malayka-je liə kadɨ ꞌtubə dow-je lay kɨ́ njéra madɨ-dé-je kadɨ dꞌusɨ mḛḛ majal-tɨ, kɨ̀ dow-je kɨ́ njéramajal-je kɔ̰ɓe-tɨ liə kɔgɨ.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, e eles ajuntarão e tirarão do seu Reino todos os que fazem com que os outros pequem e também todos os que praticam o mal.
42 Malayka-je dꞌa kungɨ-dé dan pər-tɨ kɨ́ dum pa ta-é, kɨ́ to lo nɔ̰ rəm, lo kɨ́ dꞌa kuso ngangɨ-dé titɨ məgəgə-məgəgə rəm tɔ.
42 Depois os anjos jogarão essas pessoas na fornalha de fogo, onde vão chorar e ranger os dentes de desespero.
43 Ngà njéra né-je kɨ́ njururu rəmə, rɔ-dé à ndógɨ titɨ-na̰ kɨ̀ kàdɨ̀ bè mḛḛ kɔ̰ɓe-tɨ lə Bɔbɨ-dé.
43 Então o povo de Deus brilhará como o sol no Reino do seu Pai. Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
44 «Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ tò titɨ-na̰ kɨ̀ ta lə nékingə kɨ́ ꞌɓɔyɔ mḛḛ ndɔr-tɨ, ɓá dow madɨ ɔw tḛḛ dɔ-tɨ kin bè. Dowbé kinlé, un ɔw ɓɔyɔ rangɨ ɓəy, rəmə rɔ-é nəl-é n̰a̰, adɨ ɔw ndogɨ né kingə-é lay, ɓá in̰ə la-é ree ndogɨ-né ndɔr kinlé.
44 — O
45 «Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ tò titɨ-na̰ kɨ̀ ta lə njèra gatɨ kɨ́ isɨ sangɨ mədɨ kɔsɨ kɨ́ ndole kin bè.
45 — O
46 Lokɨ ingə ḛ kɨ́ gatɨ-é n̰a̰ lé, ḛ təl ɔw ndogɨ nékingə-é lay, ɓá in̰ə la-é ree ndogɨ-né mədɨ kɔsɨ kɨ́ káre kinlé.»
46 Quando encontra uma pérola que é mesmo de grande valor, ele vai, vende tudo o que tem e compra a pérola.
47 Kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ tò titɨ-na̰ kɨ̀ ta lə burə kɨ́ dow ilə baa rəmə uwə-né kanjɨ-je kɨ́ gay-gay kin bè.Kanjɨ rusɨ burə|alt="Poissons pleins dans les filets" src="CN01875C.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="13:47"
47 — O
48 Lokɨ burə kin rusɨ lé, mbɔw ndɔr ree-né ngangɨ ba-tɨ, isɨ nangɨ, tɔr kanjɨ-je kɨ́ majɨ-majɨ ungɨ mḛḛ ꞌsḛngɨ-tɨ, ɓá in̰ə dḛ kɨ́ dꞌasɨ ná̰y al ungɨ-dé kɔgɨ.
48 E, quando está cheia, os pescadores a arrastam para a praia e sentam para separar os peixes: os que prestam são postos dentro dos cestos, e os que não prestam são jogados fora.
49 Dɔbəy ndɔ-tɨ lé, à to titɨ-na̰ bè ya tɔ: Malayka-je dꞌa ree kɔr kəm dow-je kɨ́ njéra né kɨ́ njururu al kɨ̀ njéra né kɨ́ njururu gay-gay.
49 No fim dos tempos também será assim: os anjos sairão, e separarão as pessoas más das boas,
50 Dꞌa kungɨ dow-je kɨ́ njéra né kɨ́ njururu al dan pər-tɨ, lo nɔ̰-tɨ, kɨ́ to lokɨ dꞌa kuso ngangɨ-dé titɨ məgəgə-məgəgə.
50 e jogarão as pessoas más na fornalha de fogo. E ali elas vão chorar e ranger os dentes de desespero.
51 Beɓa Jeju dəjɨ njéndó né-je liə panè: «ꞌGəi mḛḛ ta-je kin lay wa?» Dḛ dꞌilə-é-tɨ ꞌpanè: «Oiyo», jꞌgə.
51 Então Jesus perguntou aos discípulos: — Sim! — responderam eles.
52 Rəmə Jeju idə-dé panè: «To bè ya tɔ, njèndó dow-je ndukun lə Lubə kɨ́ təl njètaa néndó kɨ́ dɔ kɔ̰ɓe-tɨ kɨ́ dɔra̰-tɨ lé, titɨ-na̰ kɨ̀ njèkəy kɨ́ ingə né-je kɨ́ sigɨ ɓá ore natɨ kɨ̀ né-je kɨ́ low kɨ́ lo ngəm né-tɨ liə ɓá ra-né kullə.»
52 Jesus disse:
53 Lokɨ Jeju pa gosta-je kin adɨ gin-é gangɨ rəmə, ḛ ɔtɨ rangɨ lo kɨ́ a̰-tɨ lé
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas , saiu dali
54 ɔw ɓebo-tɨ kɨ́ ḛ tɔgɨ-tɨ ə ndó né dow-je mḛḛ kəykəwna̰-tɨ lə jipɨ-je. Néndó liə ɔr ndil-dé adɨ ꞌpanè: «Kay! Gosta-je, kɨ̀ nékɔjɨ-je kinlé ḭ-né rá-rá ya wa?
54 e voltou para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado. Ele ensinava na sinagoga , e os que o ouviam ficavam admirados e perguntavam: — De onde vêm a sabedoria dele e o poder que ele tem para fazer milagres?
55 To ngon lə kɔdɨ kijəkagɨ lé ya al wa? Kɔ̰-é ya ɓá to Mari lé al wa? Ə Jakɨ-je, kɨ̀ Jojepɨ-je kɨ̀ Simɔ̰-je kɨ̀ Jude-je ya ɓá ꞌto ngankɔ̰-é-je al wa?
55 Por acaso ele não é o filho do carpinteiro? A sua mãe não é Maria? Ele não é irmão de Tiago, José, Simão e Judas?
56 Ə kɔ̰nan-é-je ya rəm ɓá dꞌisɨ sə-ji nè tɔ tin al wa? Ngà né-je lay kinlé, ḛ ḭ-né rá ya dana̰ wa?»
56 Todas as suas irmãs não moram aqui? De onde é que ele consegue tudo isso?
57 Né-je kin ya ra adɨ Jeju təl jigɨ nɔ̰̀-dé-tɨ ɔgɨ-dé kadɨ dꞌadɨ-é mḛḛ-dé. Beɓa ḛ idə-dé panè: «Njèpata kɨ́ ta Lubə-tɨ lé, dow-je kɨ́ mḛḛ ɓekojɨ-é-tɨ, kɨ̀ mḛḛ kəy-tɨ liə ya par dꞌa nədɨ-é.»
57 Por isso ficaram desiludidos com ele. Mas Jesus disse:
58 Beɓa Jeju ra nékɔjɨ-je tin n̰a̰ al, kdɔtalə mḛḛnga̰ lə-dé.
58 Jesus não pôde fazer muitos milagres ali porque eles não tinham fé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.