Marcos 12

Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Jeju pa ta kɨ̀ gosta panè: Dow káre uwə nduu, ɔr gali dɔ-tɨ, ra ɓe dɔ ər-tɨ kdɔ mbore-né man nduu lé rəm, ur pal ngəm lo titɨ, ɓəy ɓá adɨ njérakullə-é-je dꞌuwə siə dɔ-é kadɨ ꞌra kullə dɔ-tɨ ə ɔtɨ ɔw mba.
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 Lokɨ na̰y kijə kandɨ nduu asɨ lé, ꞌɓa njèndɔr lé ulə ngonnjèkullə káre rɔ njérakullə-je-tɨ lé, kdɔ kadɨ dꞌadɨ-nꞌḛ̀ kandɨ nduu lə-nꞌḛ̀ kɨ́ sɔbɨ dɔ-nꞌḛ̀.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Rəmə dḛ dꞌuwə-é, ꞌtində-é mbukɨ-mbukɨ ə dꞌin̰ə-é dꞌadɨ təl kɨ̀ ji-é kare.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Ḛ təl adɨ ngonnjèkullə kɨ́ rangɨ ɔw ɓəy; dḛ dꞌuwə-é, ꞌtində dɔ-é mbukɨ-mbukɨ ɓá ꞌtajɨ-é dɔ-tɨ.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 ꞌƁa njéndɔr lé təl ulə ngonnjèkullə kɨ́ rangɨ ya ɓəy; ḛ kàrè ꞌtɔl-é rəm, ɓá dḛ kɨ́ rangɨ n̰a̰ kɨ́ ꞌɓa-dé ulə-dé go-tɨ kàrè ꞌtɔl dḛ kɨ́ ná̰-je ɓá ꞌtində dḛ kɨ́ dan-tɨ-je rəm tɔ.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 Ngon kal liə kɨ́ ində-é dan kəm-é-tɨ ya par ngá ə́ nà̰y; adɨ ḛ to sɔ̰y dow kɨ́ ulə-é kɨ rɔ-dé-tɨ ə panè: «To ngon-m adɨ dꞌa ɓəl gidɨ-é.»
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 Ngà lokɨ njérakullə mḛḛ ndɔr nduu-tɨ kinlé dꞌoo-é rəmə, dꞌidə-na̰ ta ꞌpanè: «Ooi, ngon-é kɨ́ ndɔ-é à to njènéndubə lé ə́ ɔw ree ɔngɨ. ꞌReei adɨ jꞌtɔli-é kadɨ néndubə təl to kɨ́ lə-ji.»
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 Beɓa dꞌuwə-é, ꞌtɔl-é, ꞌndɔr nin-é dꞌilə wale.
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 Ngá ɓá Jeju təl panè: Bè kinlé, ri ɓá ꞌɓa njèndɔr nduu lé à ra wa? À ree kdɔ tɔl njérakullə mḛḛ ndɔr nduu-tɨ kin kɔgɨ ə à kɔy dḛ kɨ́ rangɨ kində-dé tó-dé-tɨ.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 «Ər kɨ́ njékində kəy-je dꞌilə pɨrɨngɨ kɔgɨ lé ɓá təl to ər kɨ́ majɨ kɨ́ sul kəy-tɨ.»
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 Né kinlé to kullə ra ꞌƁaɓe. Ngà kɨ rɔ-ji-tɨ rəmə, to nékɔjɨ.
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Njékun dɔ njégugné-je lə Lubə, kɨ̀ njéndó dow-je ndukun-je, kɨ̀ ꞌngatɔ́gɨ-je lə jipɨ-je ꞌsangɨ rəbɨ kdɔ kuwə Jeju, kdɔ ꞌgə kɨ́ ḛ pa gosta kinlé sɔbɨ-né dɔ-dé, ngà dḛ ꞌɓəl kosɨ dow-je. Beɓa dꞌin̰ə-é ə dꞌɔtɨ dꞌɔw.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Go-tɨ, ꞌtəl dꞌulə Parisi-je kɨ́ dan-tɨ-je, kɨ̀ dow-je lə Erodɨ kɨ́ ná̰-je rɔ Jeju-tɨ, kdɔ kadɨ dꞌingə ta madɨ ta-é-tɨ ə dꞌilə-né ta dɔ-é-tɨ.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Lokɨ ꞌree rɔ-é-tɨ lé ꞌdəjɨ-é ꞌpanè: Njèndó dow-je né, jꞌgə kɨ́ i lé ꞌto njèpata kɨ́ tɔgrɔ-tɨ rəm, i ꞌɓəl kəm dow al rəm; kdɔ i ꞌoo majɨ lə dow kɨ́ taga nè kin al; ngà i ꞌisɨ ꞌndó dow-je rəbɨ lə Lubə kɨ́ ɔw natɨ kɨ̀ ta tɔgrɔ-tɨ. Beɓa jꞌdəjɨ-i kadɨ ꞌidə-ji se to tó-é kadɨ dow ugə lambo lə ngar Sejar wa? Tò kadɨ jꞌugə əse tò kadɨ jꞌugə al wa?
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Ngà Jeju gə ta kədkəm dow-je kɨ́ mḛḛ-dé-tɨ lé adɨ idə-dé panè: «Kdɔ ri ɓá ꞌsangi kadɨ ooi ta kɨ́ mḛḛ-m-tɨ wa?» ꞌReei kɨ̀ ka̰ là káre adi-mi mꞌoo.
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Beɓa ꞌree kɨ̀ ka̰ là káre dꞌadɨ-é, ngá ɓá ḛ təl dəjɨ-dé panè: «To dɔ ná̰ kɨ̀ ri ná̰ ɓá tò-tɨ wa?» Rəmə dḛ dꞌilə-é-tɨ ꞌpanè: «To dɔ Sejar kɨ̀ ri-é.»
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Ngá ɓá ḛ təl idə-dé panè: «Né lə Sejar ə adi Sejar, ngà né lə Lubə rəmə, adi Lubə tɔ.» Ta kɨ́ Jeju ilə-dé-tɨ kinlé, ɔr ndil-dé n̰a̰.
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Sadusi-je kɨ́ ꞌto njépanè tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ goto lé, ꞌree rɔ Jeju-tɨ ꞌdəjɨ-é ta ꞌpanè:
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 Njéndó dow-je né, Moiyijɨ un ndu adɨ-ji panè: «Kinə dow taa dené ɓá ojɨ siə ngon al ɓəy ya oy rəmə, ngonkɔ̰ njègoto-je à taa dené ndubə lé kojɨ-né ngan-je kdɔ kində-né ko-é.»
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 Ngankɔ̰-na̰-je dꞌasɨ siri bè; ḛ kɨ́ dɔsa̰y taa dené ə́ ojɨ siə ngon al ɓəy ya ə oy.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Beɓa ḛ kɨ́ njèkungɨ-tɨ joo ree taa dené ndubə lé, rəmə ojɨ siə ngon al ya ə oy ɓəy; njèkungɨ-tɨ mutə kàrè bè ya rəm.
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 Bè-bè ya ngankɔ̰-na̰-je kɨ́ siri kin dꞌojɨ siə ngon al ya dꞌoy-né lay rəm, ɓá dené-é lé kàrè oy-né go-dé-tɨ rəm tɔ.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 Ndɔ kɨ́ dow-je dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ lé, se dené kinlé à to ne ná̰ dan-dé-tɨ wa? Kdɔtalə dḛ ꞌtaa-é ya siri lay.
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Jeju təl idə-dé panè: «Sə̰i uri wale, kdɔ sə̰i ꞌgəi mḛḛ ta kɨ́ mḛḛ mbete-tɨ kɨ́ aa njay lé al rəm, ɓá ꞌgəi tɔ́gɨ lə Lubə al rəm tɔ.»
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Kdɔ lokɨ dow-je dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ lé, taana̰ à goto; dow-je dꞌa kisɨ titɨ-na̰ kɨ́ malayka-je dꞌisɨ-né dɔra̰-tɨ kin bè.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 Ta lə tɔsɨ kɨ́ dow-je dꞌa tɔsɨ ndəl kində lo tḛḛ lé, sə̰i ꞌndói mḛḛ mbete-tɨ lə Moiyijɨ lo-é-tɨ kɨ́ Lubə pa-né siə ta dan kam-tɨ lé ya al wa? Ḛ pa siə panè: «Mꞌto Lubə lə Abrakam, Lubə lə Isakɨ kɨ̀ Lubə lə Jakobɨ.»
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 Lubə lé to Lubə lə dow-je kɨ́ dꞌoy al. Ngà to Lubə lə dow-je kɨ́ dꞌisɨ kəm. Adɨ sə̰i uri wale kur kɨ́ nga̰ n̰a̰.
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Dow káre dan njéndó dow-je ndukun-je-tɨ oo ndi-dé lo najɨ-na̰ ta-tɨ ə gə kɨ́ Jeju ilə-dé ta-tɨ kin majɨ n̰a̰ lé, ḛ ɔtɨ ree rɔ-é-tɨ dəjɨ-é panè: «Dan ndukun-je-tɨ lay lé, ḛ kɨ́ rá ɓá to kɨ́ boy itə madɨ-é-je wa?»
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Jeju təl ilə-é-tɨ panè: «Ndukun kɨ́ boy itə madɨ-é-je lay ə́n: “ꞌOo, Israyel! ꞌƁaɓe Lubə lə-ji ya to ꞌƁaɓe kɨ̀ kár-é bè.
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 ꞌA ndigɨ ꞌƁaɓe Lubə lə-i kɨ̀ mḛḛ-i kɨ́ káre-rè, kɨ̀ ndil-i lay, kɨ̀ tagɨr lə-i lay, ɓá kɨ̀ tɔ́gɨ-i lay rəm tɔ.”
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Ndukun kɨ́ ɔsɨ go-é ə́n: “ꞌA ndigɨ dow madɨ-i tokɨ kɨ̀ rɔ-i bè tɔ.” Ndukun-je kɨ́ joo kinlé, ḛ kɨ́ rangɨ kɨ́ boy itə-dé goto.»
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Njèndó dow-je ndukun lé təl idə-é panè: «Oiyo, njèndó dow-je né, ta lə-i to tó-é. Lubə lé ra káre-rè ə ḛ kɨ́ rangɨ kɨ́ ɔsɨ kəl-é goto rəm,
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 kadɨ dow ndigɨ-é kɨ̀ mḛḛ-é kɨ́ káre-rè rəm, kɨ̀ tagɨr liə lay rəm, kɨ̀ tɔ́gɨ-é lay rəm, ɓá kadɨ dow ndigɨ madɨ-é tokɨ rɔ-é bè rəm kinlé, to né-je kɨ́ majɨ itə da̰-je lay kɨ́ ró, kɨ̀ ḛ kɨ́ kilə məsɨ-dé nangɨ kadɨ Lubə.»
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Lokɨ Jeju oo kɨ́ ḛ təl ilə-é-tɨ kɨ̀ gosɨ lé, ḛ idə-é panè: «I ꞌa̰ sa̰y kɨ̀ kɔ̰ɓe kɨ́ dɔra̰-tɨ al.» Beɓa go-tɨ lé, dow kɨ́ ɓo dəjɨ ta Jeju ra-é ya goto ngá.
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Lokɨ Jeju un ta ə a̰ ndó né dow-je takəy-tɨ lə Lubə rəmə, ḛ dəjɨ ta panè: «Kdɔ ri ɓá njéndó dow-je ndukun-je ꞌpanè Kristɨ to ngonka Dabidɨ wa?»
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 Dabidɨ ya kàrè, lokɨ Ndil kɨ́ aa njay tḛḛ kɨ̀ dɔ ta adɨ-é lé ḛ panè:
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 Dabidɨ ya kɨ̀ dɔ-é ɓa Kristɨ ꞌƁaɓe, ngà ra ban ɓá Kristɨ à to ngonka-é ɓəy wa? Lo-é-tɨ kinlé kosɨ dow-je dꞌoo ta liə kɨ̀ rɔnəl.
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 Mḛḛ néndó-tɨ lé, Jeju panè: «Ooi go rɔ-si majɨ kɨ rɔ njéndó dow-je ndukun-je-tɨ. Kdɔ dḛ lé nəl-dé kɔr gama̰ kɨ̀ kubɨ-je kɨ́ ngal puu-puu rəm, ꞌndigɨ kadɨ dow-je ꞌra-dé lapiya kunta-na̰ lokosɨ-je-tɨ rəm,
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 ꞌndigɨ lokisɨ-je kɨ́ kete nɔ̰̀ dow-je-tɨ mḛḛ kəykəwna̰-je-tɨ lə jipɨ-je rəm, ɓá ꞌsangɨ lokisɨ-je kɨ́ nɔ̰̀ dow-je-tɨ lo nékuso ra na̰y-je-tɨ rəm tɔ.
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 Dḛ ꞌkəə né-je kɨ́ mḛḛ kəy-je-tɨ lə njéngɔwkoy-je kər-kər ə ꞌpa ta kɨ̀ Lubə dꞌadɨ ngal n̰a̰-n̰a̰ kadɨ dow-je dꞌoo-dé-né. Ta kɨ́ gangɨ kɨ́ nga̰ n̰a̰ ya à ree dɔ-dé-tɨ.»
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Go-tɨ, Jeju isɨ nangɨ sɔbɨ dɔ ku kilə kadkare kɨ́ mḛḛ kəy-tɨ lə Lubə isɨ oo se ban ɓá dow-je dꞌisɨ dꞌadɨ-né né Lubə lə-dé wa? Njénékingə-je ꞌree dꞌadɨ là kɨ́ n̰a̰-n̰a̰.
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Ngà njèngɔwkoy káre kɨ́ to njèndoo ree ungɨ silə joo kɨ́ to né al.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Beɓa Jeju ɓa njéndó né-je liə idə-dé panè: «Ooi majɨ, mꞌa kidə-si rəsɨ; njèngɔwkoy kɨ́ njèndoo kanlé, adɨ né itə ndəgɨ dow-je lay kɨ́ dꞌadɨ né kinlé.
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 Kdɔ dḛ kɨ́ lay kinlé, to man dɔ là-je lə-dé kɨ́ tò mburukɨ-mburukɨ ɓá dꞌadɨ tin. Ngà dené kanlé, né liə goto, adɨ ḛ un sɔ̰y nékingə-é ya adɨ ə to sɔ̰y né kɨ́ à kuso kdɔ kisɨ-né ya ɓá un latɨ adɨ tin.»
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.