Atos 27
Matsés NT (MCF_WBT) vs NAA
1 Adashic, Nëbi mëtaniaido nidaid Itadia caid yacno buanac bëdambo iqueque. Pabadobëdta mëtaniaid utsibo buanta, quequin sondado 100ted chuiquid Peston chuipondash. Aid sondado 100ted chuiquid Udio cuëmëdquid icpondash. Domanobo ancaquid tantiec aid cuëmëdacpadec Aucustobo nebi quec sondado 100tedbëdi abi chuiquid abibi cuëmëdpondash.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Aden buanta cac Pabadobëdta utsibo bedshun acte cuëmano buanshun cano dapa Adadamitio cain cuënaid istuidpondash. Aid cano dapa istuidashien, Icbo, nidaid Asia caid cuëman shubu dadpen icquid utsi-utsiec yacno nidtuidebi, quequin chuisho tantiash Pabadobëd antabëdtopondabi. Adec antabëdtosho isash puduampondash. Pabadobëd icquid utsi Adistadico icpondash. Aidi nidaid Masedonia caid shubu dadpen icquid Tesadonica caid yacnoësh choquid icpondash.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Adec cano antabëdtoanec nidquin shubu dadpen icquid Sidon caid yacno buampondash. Ambo choash, Mitsana nibëdeque. Mibi yuedquid yacno nid. Aidon mibi menetsiash, quequin Pabado bëdamboen tantiaquin sondado chuiquidën, Udion, chuipondash.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Adshumbic Sidon caid yacnoësh puduanec nidquin potesho cunquequidën bëquedtuidac ushë choacmi cuenadtanquin acte nënantan nidaid nacnëdquid Chipide caid datampondash.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Adembi nidaid Sidisia caid ëquë datanash nidaid Pampidia caid ëquëtsen datanec nidaid Disia caid yacno choash nidquin shubu dadpen icquid Mida caid yacnotsen canon buampondash.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ambo choshombic sondado chuiquidën cano utsin nidnuequin nibënquin istuidpondash. Nidaid Equipito caid yacno shubu dadpen icquid Adecandedia caid yacnoësh choboedi nidaid Itadia caid yacno buanu caid istuidpondash. Aden aid istuidshun Pabadobëd icquido aid canontsen antabëdtomepondash.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Adec Mida yacnoësh puduanash nidquin potec dadpen ushacsho cunquequidën cano bëquedtuidpondash. Aden bëquedac bëdiactsëc nidquimbi shubu dadpen icquid Nido caid ëquëbitsen datambidanec acte nënantan nidaid nacnëdquid Quideta caid yacno buanoapondash. Uquë cuëma utsiuc Sadmon caid icpondash.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ushë choacmi Quideta yauc cuenadtanec choquin shubu dadpen icquid Buenos Puedtos caid yacno buampondash. Udictsëc shubu dadpen icquid Dasia caid iccondash.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Cunquequidën bëquedac yuenquio potiactanetsëcquien buampondash. Comapenec cunquequidën nuqui bëquedendac, quequin tantiaquin Pabadon nadopondash:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 —Chuinu. Tantiata. Nëuëshquio puduanquin potesho cunquequid dapan bëquedshun cano chic-chictsiash. Acten mentoadmane quequin potenquio iquembi, quequin chuita —capondash Pabadon sondado chuiquid chuiquin.
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Aden Pabadon chiaqui sondado chuiquidën niacbidanquin cano icbobëdtan cano nidmequidën nidnu quequin chiaid tantiapondash.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Cunquequid dapa cunquenubi Buenos Puedtos yacno tabadec iquen uanquid dapanquio nuqui iquenendac, quiash shubu dadpen icquid Penise caid yacno nidnuna. Ambo choash nuqui tabadendac cunquequid dapa cunquenubi, quequin utsitedishun chuipondash.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Nuqui iquenendac, quequin tantiaquin bëdiactsëc cunquesho isun abi bunacpaden nanuequin cano uidën uate shocosh yuëmbocquid indoash puduanquin Quideta cuëma anoentsëqui buampondash.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Adec nidequi udictsëc yanshobi ushë cho-choaid ëquëctsëcshun Quideta caid nidaid mananucuësh cunquequid dapa choquin bëquedtuidquin
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 icbon cano nidmetiapimbocnobi cano buampondash.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Aden cunquequidën buanaqui acte nënantan nidaid nacnëdquid utsimpi Quëdauda caid ëquëbictsëc cuenadquimbi canompi cano dapan nëshun buanaid buanushe queshun anandopondash.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Aden canompi anandoshon cano dapa canchednushe queshun uidën uaquin datanebanshumbic cano buante dashcute abi dectante cuestebëdtabi imbudshun dashcute chicacsho cunquequidën cano comapenen buampondash.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Aden cano cunquequid dapan buanubi badiadnuc acte natiambo tëccoasquesho isun ambi ansandoshon bëboed acte nësiapondash.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Adshumbic 3tedec ushun bucu dënëshun cano dashcute indotetedi nësiaoapondash.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Aden nësecanec nidquimbi inchëshën ushëbëdta uispa abu chëshën bëtinacsho isenquio iccondambi. Adembidi badiadën ushë isenquio iccondambi. Dadpen ushquin aidtedi isenquioccondambi. Aidted isenquiocnobi acte comapenen tëccoascapondash. Ad icsho isash, Bënudchitequien nuqui iquec, abitedimbo quecuededpondash.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Adequi nuqui iquec, queshun buna mëmumbededequi abitedi nidanepondabi. Adec canon nidnubi Pabado nidtoash nadpondash: —Chuinu. Tantiata. Quideta caid yacnoësh puduanenda caombi. Adsho tantiaboshi tantienquio yec mibi puduampoc. Ëmbi chiacpaden nabanuc mimbi ansandoaidtedi abi ictsiandac. Adecbidi, Unësebi, quenquio nuqui ictsiandac.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Padnuen acte tëccoasquenubi nuquitedi unësenquio iqueque. Dacuëdenquio yec dayacquio icta. Canouidi canched-canchedendac.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Nuquin Papan namiaidquio nebi. Adquid icsho inchëshën ambi uaidën mayan bëdan ambi chomiaidën naden chioshi:
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 “Ancanquid dapa, empedadod caid matses chushquiaid tantiec tsadte yacno mibi nidtoendac. Mibi ambo nidmequin canon mibëd icquidtedi acte yacnoshon mënchiquembique. Dacuëdenquio yec tabad,” caposhi Nuquin Papan uaid mayan bëdan.
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Aden aidën chiac dayacquio icta. Nuquin Papa ambi chiacpaden nabanquid nec, quequin tantiembi.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Adembidi, acte tëccoasquequidën nuqui acte nënantan nidaid nacnëdquid cuëmano buanshun cano cancheshunendac, quequin tantiombi —quepondash Pabado canon antabëdtoaido chiec.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Adashic, Buenos Puedtos caid yacnoësh ënden nidboshi 14tedec ushec acte Adidia caid yacnoshon cunquequidën buampondash. Aden acte tëccoasquequin buanubi inchëshpotsembo yanuc, Cuëma anoentsëquien nuqui choendac, quequin cano nidmequidon tantiapondash.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Aden tantiaquin, ¿Tionda iqueque? Tanu, queshun yuëmbocquid shocosh bucu dëdectanshun pumbudquin tampondash. Aden tanshun, Aidtiompenquio iquec, quequin chuipondash.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nidaid cuënote dapa cunquequidën buanquin cano semenushe queshun cano uidën uate dapa yuëmbocquid tsitsumi tsidectanshun acte nënequin uidën uash ma badiadbono quiash tabadpondash.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Adec tabadnubi cano nidmequido cuenueshun dëbiate yacnoshontsen cano uidën uate yuëmbocquid dëdectanuequin abimbo chiacbimboen canompi anandoboed nënetsempondash. Cano dapa mentoadtsiash, queshun cuenuequin adopondash.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Adec aido nidtsenubien Pabado: —Cuenuequido canompin nidnuc cano dapan nidquido nuqui mentoadendac —quepondash sondado chuiquid caic.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Aden Pabadon chiaquien abi dectante bucutedi sënac canompi nëpaëdpondash cuenuequido nidtiapimbo yec.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Adashic, badiadte anoentsëc yanubi Pabado nadpondash: —Catodtseted ushec, Mentoadtsiabi, quequin tantiaded-tantiadedtsëcquin mimbi piamboccoc.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Mibi mentoadenquio iqueque. Min manëdaid abentsëc paëdenquio iqueque. Penquiocboedi unëschitomane quenquiocquin peta —quepondash Pabado.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Aden chuishumbic utsitedi ismequin pan bedshun Nuquin Papa chuishun pan cuëshun Pabadon pepondash.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Aden Pabadon pesho isun, Nuquitsen penuna, queshun abitedishun pebededpondash.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Cano antabëdtoquido 276ted icpondash.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Aidtedshun peshumbic, Cuëmano nidec, quequin ambi sandoaid utsitedi tiedën caniquid ëshë acte nësiapondash, Cano yuëmbo iquec, queshun.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Adshumbic, badiadnuc ambi isacmaid nidaid istuidpondash. Acte cuidiantanquid cuëmambi masi icsho isun ambo cano nidmenueshun
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 uidën uaid tebanac acte nëpaëdpondash. Adembidi, cano dëbidiadmete bucutedi seccudoashun cano dëbiateno buanquin dashcute shoyontanquimbi cadoapondash, Cunquequidën acte daëd naccuëscananacno buampashuni, quequin.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Aden cano nidmenubi cano dëbiaten masi setuidec dëchiquidtiapimbo yec cano dapa dëtocquepondash. Adec dëchiadash acte tëccoasquequidën cano dapa canche-canchequin tauapondash.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Adsho isash sondado, Mëtaniaidtedi cuentsiashe. Cuesunenu, quesho
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 tantiash Pabado cuesunenushe queshun: —¡Chën! —capondash sondado chuiquidën. Aden chuishumbic, Acten tantanec mëquiadquido tantanec nidanenubi
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 tantantiapimbocquido cano cuësh-cuëshëdaid bedbanash noadec tantanquido tsibanec nidta, quequin chuipondash sondado chuiquidën canon antabëdtoquido chuiquin. Aden ambi chiacpadquiec nidanec mentoadenquio yec abitedi nidaid yacno choash dectatocuededpondash abitedi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.