Romanos 4

Éhe̱n Nti̱a̱ná (MAJNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Chu̱bani̱jmíyahaná ntje̱ cháná Abraham. ¿Mí nihi xi kisakúhu̱?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Tsa Nti̱a̱ná kits'ínkjáíhi̱n Abraham nga kui xi na̱xu̱ tu̱ nga̱t'aha̱ ni nda xi kits'ín, ka̱ ma ra̱ nk'a k'u̱a̱sje yjoho̱. Tu̱nga̱ najmi ka̱mahá nk'a k'u̱a̱sje yjoho̱ nginku̱n Nti̱a̱ná.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 ¿Nkú títsu éhe̱n Nti̱a̱ná nga̱t'a ts'e̱ ni xu'bo̱? B'i̱ títsu: “Kis'ejihi̱n Abraham Nti̱a̱ná ko̱ kui niu̱ xi kits'ínchjíhi̱ ra̱ Nti̱a̱ná nga Abraham xi nku nda̱ xi na̱xu̱.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Xi nkúhu xu̱ta̱ xi ts'ínxá, kui xi ch'axki̱hi̱ ni xi ts'ín ko̱ b'a̱ ts'ín s'echjíhi̱ ra̱. Najmi tu̱ 'ba̱i̱hi̱ ni xi ts'ínkjáíhi̱n.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Tu̱nga máha xu̱ta̱ xi najmi ma 'yún k'un ni nda xi kits'ín, nga tu̱ sahá s'ejihi̱n Nti̱a̱ná xi tsjáha̱ xu̱ta̱ ngatitsuu̱n nga na̱xu̱ ma nginku̱n, Nti̱a̱ná be nga xu̱to̱ s'ejihi̱n ko̱ kui niu̱ xi b'axki̱hi̱ Nti̱a̱ná nga na̱xu̱ basehe̱.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 B'i̱ kitsú David nga: ¡Á b'a̱ nda tjíhin ts'e̱ xu̱ta̱ xi Nti̱a̱ná na̱xu̱ basehe̱, najmi tu̱ nga̱t'aha̱ ni xi kits'ín tsa kui kju̱a̱ha nga na̱xu̱ n'e ma!
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 B'i̱ ts'ín y'ét'a:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 ¡Á b'a̱ nda tjíhin ts'e̱ nda̱
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿A tu̱ nkuhú xu̱ta̱ xi kin'ehe̱ ni circuncision sa̱kúhu̱ kju̱a̱nda xi títsu David, a ra̱ ko̱hó xi najmi kin'ehe̱ ni circuncision? Ja b'a̱ kuixíaán nga Abraham kis'ejihi̱n Nti̱a̱ná ko̱ nga kui niu̱ xi kin'echjíhi̱ ra̱ nga na̱xu̱ kin'e ma.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Tu̱nga, ¿nkjé kin'echjíhi̱ ra̱ Abraham nga kui xi nku nda̱ xi na̱xu̱? ¿A nk'ie nga ja kin'ehe̱ ni circuncision, a ra̱ nk'ie nga najmi kje̱hé n'ehe̱ ni circuncision? Nk'ie nga najmi kje̱e n'ehe̱ ni circuncision b'a̱ kama.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 A̱skahan kin'ehe̱ Abraham ni circuncision. Kui niu̱ xi kama nku chu̱ba̱ xi kis'et'aha̱, chu̱ba̱ xi tsuhu̱ ra̱ nga na̱xu̱ kama a̱t'aha̱ kis'ejihi̱n Nti̱a̱ná nk'ie nga najmi kje̱e n'ehe̱ ni circuncision. B'a̱ ts'ín j'ai maha Abraham na̱'mihi̱ ngayjee̱ xu̱ta̱ xi s'ejihi̱n Nti̱a̱ná, ndaha tsa najmi kin'ehe̱ ni circuncision. Nti̱a̱ná b'axki̱hi̱ xu̱ta̱ xu'bo̱ xi nkúhu xu̱ta̱ xi na̱xu̱.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ko̱ ta̱ j'ai ma Abraham na̱'mihi̱ xu̱ta̱ xi kin'ehe̱ ni circuncision, xi najmi tu̱ nkú ni circuncision kin'ehé ra̱, ko̱ ní ta̱ s'ejihi̱n Nti̱a̱ná xi nkú ts'ín kis'ejihi̱n ntje̱ cháná Abraham nk'ie nga najmi kje̱e n'ehe̱ ni circuncision.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Nti̱a̱ná kitsúya títjuhu̱n Abraham nga kui ko̱ ntje̱ xi s'e̱he̱ a̱skahan ts'i̱ínkjáíhi̱n a̱sunntee̱ nga ka̱ma ts'e̱. Tu̱nga najmi nga̱t'aha̱ ní tsa kits'íntjusun Abraham kju̱a̱téxuma xi kin'ekjas'ehe̱n Moise, tsa kui kju̱a̱ha nga b'a̱ kik'in títjuhu̱n ra̱. B'a̱ ní kik'ihi̱n a̱t'aha̱ kis'ejihi̱n Nti̱a̱ná ko̱ kui niu̱ xi kich'axki̱hi̱ ra̱ nga kui xi na̱xu̱.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 A̱t'aha̱ tsa xi tíi̱ncha ts'íntjusun kju̱a̱téxumoo̱, tsa kui xi ts'i̱ínkjáíhi̱n ni xi kitsúya títjun Nti̱a̱ná nga tsjá, kui xi tsuhu̱ ra̱ nga najmi chumi ni chjíhi̱ ra̱ nga s'ejihi̱n xu̱ta̱ Nti̱a̱ná ko̱ najmi ta̱ chumi ni chjí ka̱maha̱ ra̱ én xi kitsúya títjun Nti̱a̱ná.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Nk'ie nga biyuné kju̱a̱téxuma xi kin'ekjas'ehe̱n Moise, kju̱a̱kjaha̱n Nti̱a̱ná ts'ín nibánehe̱ xu̱ta̱. Tu̱nga má najmi tjín kju̱a̱téxumoo̱, najmi tjín xi nkú ts'ín ku̱i̱yúnehe ni xi títsu.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Kui b'a̱ maha, a̱t'aha̱ ní nga s'ejihi̱n xu̱ta̱ Nti̱a̱ná, kui kju̱a̱ha nga sakúhu̱ ra̱ ni xi kichuba títjun, tu̱ xi nga̱t'aha̱ kju̱a̱ndaha̱ Nti̱a̱ná sakúhu̱ ra̱ ngayjee̱ ntje̱he̱ Abraham ni xi kichuba títjun. Najmi tu̱ nku xi y'aha̱ ra̱ kju̱a̱téxumoo̱ xi sakúhu̱ niu̱. Ta̱ sa̱kúhu̱ xi s'ejihi̱n Nti̱a̱ná xi nkú ts'ín kis'ejihi̱n Abraham Nti̱a̱ná. Kui xi na̱'miná ngatenteé
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 nginku̱n Nti̱a̱ná xi nkú ts'ín tjít'a, má nga b'a̱ kitsúhu̱ Nti̱a̱ná Abraham: “Ji xi kits'in maha na̱'mihi̱ nkjin xu̱ta̱ na̱xi̱nantá.” Kis'ejihi̱n Abraham Nti̱a̱ná, kui xi ts'ínk'íéntu tík'un xu̱ta̱ k'ie̱n ko̱ tu̱ ts'ínkjohó ni xi najmi kje̱e tjín, a̱s'a̱i s'e.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abraham kikuyá ni xi kik'ihi̱n ko̱ kama na̱'mihi̱ nkjin ṉkjún xu̱ta̱ na̱xi̱nantá a̱t'aha̱ kis'ejihi̱n Nti̱a̱ná, ndaha tsa najmi tjín xi nkú ts'ín ku̱i̱tjusuhun niu̱. Kama xi nkú nga kik'ihi̱n: “B'i̱ ts'ín nkjin ka̱ma ntje̱hi̱.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Tu̱ nkú kis'ejihín ra̱ Abraham, ndaha tsa kamankjihi̱n nga ja tu̱ xí nibajehén ra̱ yjonintehe̱ a̱t'aha̱ ja ma kfe̱hé ra̱ unchan nú ko̱ tsa nga̱t'aha̱ nga nti̱ Sara̱ xi chju̱úhu̱n maha.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Najmi jo jan kamaha̱ tsa najmi ta̱ kis'ejihi̱n ra̱ ni xi kitsúya títjuhu̱n Nti̱a̱ná nga tsjáha̱. Tu̱ sahá ndjá tsasinjña sa nga kis'ejihi̱n ko̱ kits'ínkie yjoho̱ nga chánka Nti̱a̱ná.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Y'énku k'un nga tjíhi̱n nga'yún Nti̱a̱ná ko̱ nga ka̱maha̱ ts'i̱íntjusun ni xi kitsúya títjuhu̱n.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Kis'ejihi̱n Abraham Nti̱a̱ná ko̱ Nti̱a̱ná kits'ínchjíhi̱ ra̱ niu̱ nga Abraham xi nku nda̱ xi na̱xu̱.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Má nga tjít'a nga Nti̱a̱ná kits'ínchjíhi̱ ra̱ nga kis'ejihi̱n Abraham, najmi tu̱ nkuhú ngandaha̱ Abraham kis'et'a niu̱.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Nganda níná kis'et'aha niu̱. Ta̱ n'e̱chjíná ko̱ ñá xi nkúhu xu̱ta̱ xi na̱xu̱ a̱t'aha̱ s'ejinná Nti̱a̱ná xi kits'ínkj'áíyaha̱ ngabayoo̱ Nda̱ Nti̱a̱ná Jesu.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Kui xi kin'ek'ienntjáíhi ngatitsunná ko̱ kin'ekj'áíya ngáha̱ ra̱ ngabayoo̱ tu̱ xi ta̱ ka̱mahaná xu̱ta̱ xi na̱xu̱ nginku̱n Nti̱a̱ná.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.