Lucas 20
Éhe̱n Nti̱a̱ná (MAJNT) vs NVT
1 Nku ni̱yá nk'ie nga tíbakúya Jesu má ma na̱tsihi̱n ni̱nku̱ nga y'éni̱jmíhi̱ xu̱ta̱ én nda tsuhu̱ Nti̱a̱ná, a̱s'a̱i j'aik'úhu̱n já na̱'mi k'aku̱, já chji̱ne̱'éhe̱n kju̱a̱téxumoo̱ ko̱ jáchá xi ta̱ tjíhi̱n xá.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 B'a̱ i̱ncha kitsúhu̱:
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 B'i̱ kitsú Jesu:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿Yá xi kits'ín nibáha̱ Jua Bautista̱ nga j'aiténtá xu̱ta̱? ¿A Nti̱a̱ná, a ra̱ xu̱ta̱ a̱sunntei̱hí?
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 A̱s'a̱i b'i̱ kitsúhu̱ xinkjín nga kinchja̱ni̱jmíyaha niu̱:
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Ko̱ tsa: “Xu̱ta̱ a̱sunntei̱ kits'ín nibáha̱” ku̱i̱xíaán, ngayjee̱ xu̱ta̱ k'u̱éná ndji̱o̱ nga ts'i̱ínk'ienná, a̱t'aha̱ b'a̱ tsu xu̱ta̱ nga nku nda̱ profeta̱ kama Jua.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 A̱s'a̱i kinchja̱ko̱ ngáha Jesu:
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 A̱s'a̱i b'i̱ kitsú Jesu:
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 A̱s'a̱i Jesu b'i̱ ts'ín tsakúyaha̱ xu̱ta̱ nga y'éjña chu̱ba̱yaha̱:
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Nk'ie nga ja tíjne tuu̱, a̱s'a̱i kits'ínkjisehe̱ ndo̱ nku nda̱ musu̱hu̱ já xi títs'ínxáko̱ tuntsja̱jée̱ tu̱ xi ku̱a̱nkihi̱ ra̱ tu xi kanéhe̱. Tu̱nga kik'íéhé ra̱ jóo̱ nda̱ musu̱hu̱ ko̱ kits'ínkji tiya tiya.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 A̱s'a̱i ta̱ kits'ínkjihí ngáha ndo̱ kj'a̱í nda̱ musu̱, tu̱nga ta̱ kik'íéhé ngáha̱ ra̱ jóo̱ nda̱ musu̱ xu'bi̱. Ch'on ṉkjún i̱ncha kitsúhu̱ ko̱ kits'ínkji tiya tiya.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ta̱ kits'ínkjihí ngáha kj'a̱í nda̱ musu̱hu̱ ndo̱, tu̱nga ta̱ kits'ín'uhún ngáha̱ ra̱ jóo̱ nda̱ xu'bi̱ nga tsanka tje̱nnki.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Tu̱ chahán b'i̱ kitsú nda̱ xi ts'e̱ tuntsja̱jée̱: “¿Mí nihi xi ts'ian? Tu̱ sahá ntína̱ xi tjo ṉkjúnna ts'inkjíá. Tsa tu̱ ahá ni sku̱e̱nkjún ntína̱ jóo̱.”
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Tu̱nga nk'iehé nga kikie já xi ts'ínxáko̱ tuntsja̱jée̱ nga nibá ntíhi̱ ndo̱, b'a̱ kitsúhu̱ xinkjín: “Kui xu'bo̱ xi ts'i̱ínkjáíhi̱n ngayjee̱ ni xi tjíhi̱n na̱'mihi̱. Tu̱ sahá n'e̱k'ieén tu̱ xi ka̱ma ts'a̱ñáhaná ni xi ts'i̱ínkjáíhi̱n.”
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Kui nga kik'onsjehe jóo̱ ntíhi̱ ndo̱ na̱tsin má nga tjíntje̱ tuntsja̱jée̱ ko̱ kits'ínk'ien.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Kj'u̱a̱í ko̱ ts'i̱ínkje já xi ts'ínxáko̱ tuntsja̱jée̱ ko̱ kj'a̱í já tsjá sá ngáha̱ ra̱ a̱nte tuntsja̱jée̱.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Tu̱nga tsase'ahá Jesu jóo̱ ko̱ b'i̱ kitsúhu̱:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Tu̱ yáhá ni xi ku̱i̱jne̱sun ndji̱o̱ xu'bi̱ ka̱ma xi̱xi̱. Ko̱ xi ku̱i̱jne̱nehe̱ ndji̱o̱ ka̱ma nku̱a̱nku̱a̱n.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Ta̱ kuihi chu̱bo̱ mjehe̱ já na̱'mi k'aku̱ ko̱ já chji̱ne̱'éhe̱n kju̱a̱téxumoo̱ nga ku̱a̱kj'ánijé Jesu, a̱t'aha̱ kamankjihi̱n nga kui kinchja̱ni̱jmíyaha nga y'éjña chu̱ba̱ya. Tu̱nga i̱ncha kitsankjúhún xu̱ta̱ nkjiu̱n.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 A̱s'a̱i kits'ín nibásehe̱ Jesu k'u̱a̱ já xi kúnnta 'maha̱, xi xu̱ta̱ nda kits'ín ma maña̱ yjoho̱, tu̱ xi ts'i̱ínkijnejihin Jesu nku én xi najmi b'a̱ tjín. B'a̱ ts'ín ka̱ma ts'i̱ínkjas'ehe̱n ra̱ nda̱ tjíxá Roma̱.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 B'a̱ i̱ncha j'ai tsúhu̱:
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Kui nga, ¿a ma b'echjíhi̱í nda̱ títjun Cesa̱r ni xi f'áchjíná, a ra̱ najmi?
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Tu̱nga kamankjihín ra̱ Jesu kju̱a̱maña̱ha̱ jóo̱ ko̱ b'a̱ kitsúhu̱:
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 —Ta̱kúnú nku to̱on denari̱o̱. ¿Yá xi ts'e̱ sénni̱stjii̱n ko̱ j'áín xi tjít'aha̱ to̱oi̱n?
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 A̱s'a̱i b'i̱ kitsú Jesu:
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Najmi kamaha̱ jóo̱ kits'ínkijneya Jesu nga ku̱i̱nchja̱ nginku̱n xu̱ta̱ na̱nti̱o̱ nku én xi najmi b'a̱ tjín. Tu̱ sahá kama nkjúhu̱n én xi kits'ínk'óya Jesu ko̱ najmi ta̱ kinchja̱ha.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Já saduseo̱ bakúya nga najmi kj'u̱a̱íya ngáha̱ ra̱ xu̱ta̱ ngabayoo̱. A̱s'a̱i k'u̱a̱ xi j'aisehe̱ Jesu nga
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 kingjásjaiyaha̱. B'i̱ i̱ncha kitsúhu̱:
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Y'entu yatu já xi nts'e̱ maha xinkjín. Tsixan nda̱ xi tjuu̱n tu̱nga b'a̱há tjíu̱n k'ien. Najmi kis'ehe̱ ntí.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 A̱s'a̱i nda̱ xi ma joho tsixanko̱ ngáha ta̱chjúu̱n, tu̱nga ta̱ k'iehén ngáha.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 A̱s'a̱i b'a̱há ta̱ kits'ín ngáha nda̱ xi ma jahan ko̱ ta̱ k'ien, ko̱ b'a̱ ta̱ kamat'ain já xingisoo̱. Ndaha nku xi yatuu̱ najmi kis'ehe̱ ntí.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 A̱sakahan ta̱ k'ien ta̱chjúu̱n.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 ’Kui b'a̱ maha, ni̱stjin nga kj'u̱a̱íya ngáha̱ ra̱ xu̱ta̱ ngabayoo̱, ¿yá nda̱ha xi ka̱ma ts'e̱ ta̱chjúu̱n? A̱t'aha̱ nga yatuu̱ tsixanko̱.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 A̱s'a̱i b'i̱ kitsú Jesu:
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Tu̱nga xu̱ta̱ xi tje̱he̱n ra̱ nga k'úéntu tík'un ni̱stjin xi s'e̱jña a̱skahan, xi kj'u̱a̱íya ngáha̱ ra̱ ngabayoo̱, kui xi najmi ta̱ ku̱i̱xahan ko̱ najmi ta̱ ts'i̱ínkixahan ntíhi̱.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 A̱t'aha̱ najmi ta̱ ka̱ma ku̱a̱yáha. B'a̱ ní ts'ín k'úéntu xi nkú ts'ín tjíntu ntítsjee̱. Ntíhi̱ Nti̱a̱ná ka̱ma, a̱t'aha̱ j'áíya ngáha̱ ra̱ ngabayoo̱.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 ’Ko̱ santaha Moise ta̱ y'éjña chji nga kj'u̱a̱íya ngáha̱ ra̱ xu̱ta̱ ngabayoo̱, nk'ie nga kinchja̱ni̱jmíyaha na'yá ntsje̱ xi títiu̱. A̱t'aha̱ b'a̱ ts'ín tjít'a nga Nti̱a̱ná xi “Nti̱a̱ha̱ Abraham, Nti̱a̱ha̱ Isaac ko̱ Nti̱a̱ha̱ Jacob.”
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Nti̱a̱ná najmi Nti̱a̱ha̱ ani̱ma̱. Nti̱a̱ha̱ ní xu̱ta̱ tík'un. A̱t'aha̱ nginku̱n Nti̱a̱ná tjíntu tík'un ngayjee̱ xu̱ta̱.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 A̱s'a̱i kinchja̱ k'u̱a̱ já chji̱ne̱'éhe̱n kju̱a̱téxumoo̱:
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Najmi ta̱ kama k'un kingjásjaiya saha̱ ra̱ Jesu tsa mí nihi.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 A̱s'a̱i b'i̱ kitsú Jesu:
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 A̱t'aha̱ ta̱ kuihi David b'a̱ ts'ín y'ét'a xu̱ju̱n salmo̱:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 k'uentú maná já kontra̱hi̱ kinte tsu̱kui.”
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 B'a̱ ts'ín ta̱ kuihi David b'a̱ kitsúhu nga Nda̱ Nti̱a̱ha̱ maha xi Cristo̱. Kui nga, ¿nkú ts'ín ntje̱he̱ David nibáha̱ ra̱ xi Cristo̱?
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Nga tíi̱ncha basínñju ngayjee̱ xu̱ta̱, a̱s'a̱i kinchja̱ko̱ Jesu xu̱ta̱ ni'yakuyáha̱:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 —Chúhu̱un yjonu̱u já chji̱ne̱'éhe̱n kju̱a̱téxumoo̱. Kui xi tsjoho̱ nga bja najyun ndju nga b'ema ko̱ nga tsjo ts'ín súniñaha̱ ni̱yátée̱. Tsjoho̱ nga b'entusún yáxile̱ xi tíi̱ncha títjun ni'ya sinagoga̱ ko̱ nga b'entu a̱nte k'aku̱ xi tjín nku s'í.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Kui xi kje'áha̱ ni'yaha̱ jminchjín xi ja k'ien x'i̱hi̱n ko̱ a̱s'a̱i chu̱ba̱ 'yúhún tse nchja̱ko̱ maña̱ Nti̱a̱ná tu̱ xi b'é'mat'aihin yjoho̱. 'Yún un sku̱e̱he̱ já xu'bi̱.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.