Lucas 15
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs ARC
1 Jñà xi̱ta̱‑la̱ xi̱ta̱xá Roma xi síkíchjítjì tsojmì ko̱ jñà xi̱ta̱ xi ch'o tjín kjoa̱ xi s'ín, ijchò kinchat'aà chrañà‑la̱ Jesús ñánda tíjna, nga mejèn‑la̱ kji̱'nchré‑la̱.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Jñà xi̱ta̱ fariseo ko̱ xi̱ta̱ xi okóya kjo̱tíxoma‑la̱ Nainá xi kiskiì Moisés kiìchja̱jno‑la̱ Jesús, kitsò:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Jesús, k'e̱é tsibéno̱jmí jngoò‑la̱ kjoa̱ xi mangásòn, kitsò‑la̱:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Tsà jngoò xi̱ta̱ tsa̱jòn xi tjín‑la̱ jngoò sìndo̱ orrè, tsà chi̱ja jngoò orrè‑la̱, ¿a mìtsà si̱ìkítsa̱jna i̱jiìn ijñá jñà xi ñijòn kaàn ko̱ chrj'oòn ñijòn ma‑ne? I̱kjoàn kjoi̱ kátsji jè xi kichijà skanda kó nga sa̱kò‑la̱.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 K'e̱ nga jye sa̱kò‑la̱, tsjaá ko̱ma‑la̱; koa̱'nga ko̱hòsòn chrja‑la̱.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 K'e̱ nga ki̱jchò‑ne ni'ya‑la̱, ki̱chja̱‑la̱ amigo‑la̱ ko̱ xi̱ta̱ i̱ndiì ni'ya‑la̱, ki̱tso̱‑la̱: “Ti̱tsjako̱‑ná, jye kàsakó‑ne orrè‑na̱ xi kichijà.”
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 K'oa̱á xán‑nò, k'oa̱á ti̱s'ín ìsa̱ ndaà s'e̱ kjo̱tsja ján ngajmiì i̱t'aà ts'e̱ jngoò xi̱ta̱ jé xi síkájno jé‑la̱ nga mì ti̱ jé ótsji‑ne, mì k'oa̱á‑ne koni tsà ñijòn kaàn ko̱ chrj'oòn ñijòn ma‑ne xi tjín‑la̱ o̱kixi̱ xi mìkiì mochjeén‑la̱ nga si̱ìkájno jé‑la̱.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Tsà jngoò chjo̱ón xi te ma‑ne to̱n‑la̱, tsà chi̱ja jngoò to̱n‑la̱, ¿a mìtsà ko̱kà ni'ín, ti̱koa̱ ko̱tìcha i̱nga ni'ya‑la̱; ndaà ndaà ko̱hótsji to̱n‑la̱ skanda kó nga sa̱kò‑la̱?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 K'e̱ nga jye sa̱kò‑la̱, ki̱chja̱‑la̱ amiga‑la̱ ko̱ íchjín i̱ndiì ni'ya‑la̱, ki̱tso̱‑la̱: “Ti̱tsjako̱‑ná, jye kàsakó‑ne to̱n‑na̱ xi kichijà.”
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 K'oa̱á xán‑nò, k'oa̱á ti̱s'ín tjín kjo̱tsja nga nguixko̱n àkja̱le̱‑la̱ Nainá k'e̱ nga jngoò xi̱ta̱ jé síkájno jé‑la̱ nga mì ti̱ jé ótsji‑ne.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jesús tsibéno̱jmí ìjngoò kjoa̱ xi mangásòn; kitsò:
11 E disse:
12 Jè ti xi ma ki'ndí kitsò‑la̱ na̱'èn‑la̱: “Na̱'èn, tjiì‑ná tsojmì xi 'a̱n ko̱ko̱‑na.” Jè na̱'èn‑la̱ kisìjòya yije‑la̱ tsojmì xi tjín‑la̱, i̱kjoàn kitsjaà‑la̱.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Xi jye tsato jò jàn na̱chrjein, ti jè, ni̱to̱ón tsatíjna yije tsojmì‑la̱ xi kitjoé‑la̱, kisìjngoò to̱n‑la̱. I̱kjoàn kiì jngoò na̱xa̱ndá xi 'ñó kjiìn kijna. Ya̱á kisìkjeheya yije to̱n‑la̱ nga ta̱xki̱ kisìko̱ yijo‑la̱.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 K'e̱ nga jye kisìkjeheya yije to̱n‑la̱, ya̱ i̱'nde ñánda tsibìjna, j'iì jngoò kjinchrá 'ñó; mì ti̱ mé tjín‑la̱ xi kine.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 K'e̱é kiì síjé‑la̱ xá jngoò xi̱ta̱ xi ya̱ i̱'nde‑la̱ na̱xa̱ndá jè. Xi̱ta̱ jè, kisìkasén ñánda tjín‑la̱ rancho̱ nga kisìkinda̱ chi̱nga̱.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ti jè, mejèn xó kine chrjoa̱ na̱jmá xi kjèn chi̱nga̱ ta̱nga mì yá xi tsjá‑la̱.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 K'e̱ nga jye kjòndaàya‑ne kjo̱hítsjeèn‑la̱ kitsò: “¡Kjìn xi̱ta̱ chi̱'nda tjín‑la̱ na̱'èn‑na̱ ya̱ ni'ya‑la̱ xi ningui‑la̱ i̱nchra̱jín xi kjèn, koa̱ 'a̱n, i̱jndé, tìbiyaà‑ná kjinchrá!
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Kjín ìjngoò k'a‑na ni'ya‑la̱ na̱'èn‑na; k'oa̱á xán‑la̱: Na̱'èn, tseé jé tsohotsjià xi i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi tíjna ngajmiì ko̱ i̱t'aà tsi̱ji;
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 mì ti̱ kiì ok'ìn‑na nga ki'ndí‑lè k'oín‑ná; k'oa̱á s'ín jcha̱‑takòn‑ná koni tsà jngoò chi̱'nda‑lè.”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 K'e̱é tsasítje̱n, kiìkon na̱'èn‑la̱.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Jè ki'ndí‑la̱ kitsò: “Na̱'èn, tsohotsjià jé xi i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi tíjna ngajmiì ko̱ i̱t'aà tsi̱ji; mì ti̱ kiì ok'ìn‑na nga ki'ndí‑lè k'oín‑ná.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ta̱nga jè na̱'èn‑la̱ kitsò‑la̱ chi̱'nda‑la̱: “Ni̱to̱n nchrobáko̱ò nikje xi ìsa̱ 'ñó ndaà kjoàn, ti̱kákjá, ti̱koa̱ tíkjá jngoò ta̱ngò jnótsja, tjayaà xo̱xté ndso̱ko̱.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Tanguíchjaà jngoò nchra̱ja̱ ki'ndí xi 'ñó xiné, ti̱k'eèn. ¡Chji̱ne̱é, s'eí s'e̱én!
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Jè ki'ndí‑na̱, maá‑na tsà jyeé k'en, ta̱nga tíjnakon‑né; kichijà‑né ta̱nga i̱'ndei̱ kàsakó‑ne. I̱kjoàn tsibíts'ia̱ s'eí.”
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’Jè ti‑la̱ xi ma jchínga, ján tísíxá rancho̱‑la̱. K'e̱ nga j'iì chrañà‑ne ni'ya‑la̱, kiì'nchré‑la̱ música nga s'eí tjín; xi̱ta̱ nchitè.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 K'e̱é kiìchja̱ jngoò‑la̱ chi̱'nda, kiskònangui‑la̱ mé xi tíma.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Jè chi̱'nda kitsò: “Jè 'ndsì kòf'iì‑ne; jè na̱'èn‑lè kàsík'en jngoò nchra̱ja̱ ki'ndí xi 'ñó xiné, koií kjoa̱‑la̱ nga ndaà kòf'iì‑ne jè 'ndsì.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Jè ti xi ma jchínga, 'ñó kòjti‑la̱; majìn‑la̱ fahas'en ni'ya; k'e̱é itjo ni'ya na̱'èn‑la̱, tsibítsi'ba‑la̱ nga kàtjahas'en ni'ya.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Kitsò‑la̱ na̱'èn‑la̱: “'A̱n, kjò kjìn nó sìxá‑lè; ni̱kjé‑ne nga mìkiì sìkitasòn‑lè; ni̱ saà jngoò ndí tíndsó ki'ndí 'biì‑ná nga si̱tsjakoa̱a amigo‑na̱.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Ta̱nga k'e̱ nga kòf'iì‑ne ki'ndí‑lè xi kisìkjeheya to̱n‑lè, tsojmì‑lè, kisìkjeheyako̱ íchjín ská; i̱kjoàn kànìk'en jngoò‑la̱ nchra̱ja̱ ki'ndí xi 'ñó xiné.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Jè na̱'èn‑la̱ kitsò‑la̱: “Ngaji̱ xi ki'ndí‑na̱ xan‑lè, i̱í tìjna̱ko̱ kjit'aà‑ná; ngats'iì tsojmì xi tjín‑na, tsi̱ji‑né.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Mochjeén‑né nga s'eí s'e̱én mé‑ne nga si̱tsjakoa̱á yijo‑ná, koi kjoa̱‑la̱ nga jè 'ndsì, jye kòf'iì‑ne. Maá‑na tsà jyeé k'en ta̱nga tíjnakon‑né; kichijà‑né ta̱nga i̱'ndei̱ kàsakó‑ne.”
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.