Lucas 14

'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Jngoò k'a jngoò na̱chrjein nìkjáya, Jesús kiì kjèn ni'ya‑la̱ jngoò xi̱ta̱ sko̱‑la̱ jñà xi̱ta̱ fariseo; jñà xi̱ta̱ koi, nchisíkinda̱ mé kjoa̱ xi s'i̱in Jesús.
1 Certo sábado, entrando Jesus para comer na casa de um fariseu importante, observavam-no atentamente.
2 Ti̱koa̱ ya̱á tíjna nguixko̱n Jesús jngoò xi̱ta̱ xi ch'in chjón‑ndá tjín‑la̱ (jñà xi̱ta̱ xi nandá sinchá i̱ndso̱'ba̱).
2 À frente dele estava um homem doente, com o corpo inchado.
3 Jesús kiskònangui‑la̱ jñà xi̱ta̱ chji̱ne̱ xo̱jo̱n ts'e̱ kjo̱tíxoma‑la̱ Nainá ko̱ xi̱ta̱ fariseo, kitsò‑la̱:
3 Jesus perguntou aos fariseus e peritos na lei: "É permitido ou não curar no sábado? "
4 Ta̱nga jñà xi̱ta̱ koi, mìkiì kiìchja̱, tà jyò tsibìtsa̱jna. Ta̱nga jè Jesús kiskoé xi̱ta̱ jè, kisìndaà‑ne, i̱kjoàn kisìkasén‑ne ni'ya‑la̱.
4 Mas eles ficaram em silêncio. Assim, tomando o homem pela mão, Jesus o curou e o mandou embora.
5 K'e̱é kitsò‑la̱ jñà xi̱ta̱ koi:
5 Então ele lhes perguntou: "Se um de vocês tiver um filho ou um boi, e este cair num poço no dia de sábado, não irá tirá-lo imediatamente? "
6 Jñà xi̱ta̱ fariseo, ni̱ ti̱ mé 'én kiìchja̱‑ne.
6 E eles nada puderam responder.
7 Jesús, k'e̱ nga kijtseè jñà xi̱ta̱ xi xó kinokjoà‑la̱ nga nchifaájiìn íxi̱le̱ ts'e̱ xi̱ta̱ ítjòn ya̱ i̱t'aà ími̱xa̱, tsibéno̱jmí jngoò‑la̱ kjoa̱ xi mangásòn, kitsò‑la̱:
7 Quando notou como os convidados escolhiam os lugares de honra à mesa, Jesus lhes contou esta parábola:
8 ―Tsà xó ki̱nókjoa̱‑lè ya̱ ni'ya ñánda tjín s'eí nga xi̱ta̱ bixan, mìkiì ya̱ bijnasoìn íxi̱le̱ ts'e̱ xi̱ta̱ ítjòn, tsà koi na̱chrjein‑la̱ tjín ìjngoò‑ìsa xi̱ta̱ xi 'ñó títjòn koni ngaji̱, xi ti̱koa̱ xó kànokjoà‑la̱;
8 "Quando alguém o convidar para um banquete de casamento, não ocupe o lugar de honra, pois pode ser que tenha sido convidado alguém de maior honra do que você.
9 jè xi̱ta̱ xi xó kàchja̱‑nò ki̱tso̱‑lè: “Tjiì'nde‑la̱ xi̱ta̱ jè nga kàtìjna.” Ngaji̱, ko̱sobà‑lè nga kj'ei̱í íxi̱le̱ ki̱jnasoìn ñánda fehet'aà‑ne.
9 Se for assim, aquele que convidou os dois virá e lhe dirá: ‘Dê o lugar a este’. Então, humilhado, você precisará ocupar o lugar menos importante.
10 K'e̱ nga xó ki̱nókjoa̱‑lè, ya̱á ti̱jnasoìn íxi̱le̱ xi fehet'aà‑ne mé‑ne k'e̱ nga kjoi̱í jè xi̱ta̱ xi xó kàchja̱‑lè, ki̱tso̱‑lè: “Amigo, ti̱jnat'eiì ími̱xa̱ ñánda síjna íxi̱le̱ ítjòn.” Ngaji̱, skoe̱xkón‑lè xi̱ta̱ xi ta̱ña titsa̱jnat'aà ími̱xa̱.
10 Mas quando você for convidado, ocupe o lugar menos importante, de forma que, quando vier aquele que o convidou, diga-lhe: ‘Amigo, passe para um lugar mais importante’. Então você será honrado na presença de todos os convidados.
11 Jè xi̱ta̱ xi 'nga síkíjna yijo‑la̱, ìsa̱á nangui kíjna; jè xi nangui síkíjna yijo‑la̱, ìsa̱á 'nga kíjna.
11 Pois todo o que se exalta será humilhado, e o que se humilha será exaltado".
12 Jesús, ti̱koa̱á kitsò‑la̱ jè xi̱ta̱ xi xó kiìchja̱‑la̱:
12 Então Jesus disse ao que o tinha convidado: "Quando você der um banquete ou jantar, não convide seus amigos, irmãos ou parentes, nem seus vizinhos ricos; se o fizer, eles poderão também, por sua vez, convidá-lo, e assim você será recompensado.
13 Tà sa̱á k'e̱ nga s'eí s'i̱in, jñà ti̱nókjoa̱ ítjòn‑la̱ xi̱ta̱ i̱ma̱, xi tsjìn tsja, xi mìkiì ma fì, ko̱ xi mìkiì tsejèn‑la̱.
13 Mas, quando der um banquete, convide os pobres, os aleijados, os mancos, e os cegos.
14 Ngaji̱, k'e̱ nga k'oa̱s'ín s'i̱in, ndaà s'e̱‑la̱ ini̱ma̱‑lè nga jñà xi̱ta̱ koi mìkiì ko̱ma si̱ìjndà ngajo‑lè; ta̱nga ngaji̱, k'e̱é ko̱chjí ngajo‑lè k'e̱ nga kjoa̱áya‑la̱ jñà xi xi̱ta̱ kixi̱.
14 Feliz será você, porque estes não têm como retribuir. A sua recompensa virá na ressurreição dos justos".
15 K'e̱ nga kiì'nchré jngoò xi̱ta̱ xi ya̱ ta̱ña títsa̱jnat'aà ími̱xa̱, kitsò‑la̱ Jesús:
15 Ao ouvir isso, um dos que estavam à mesa com Jesus, disse-lhe: "Feliz será aquele que comer no banquete do Reino de Deus".
16 K'e̱é kitsò Jesús:
16 Jesus respondeu: "Certo homem estava preparando um grande banquete e convidou muitas pessoas.
17 K'e̱ nga ijchò hora‑la̱ nga jye ko̱kje̱n xi̱ta̱, kisìkasén chi̱'nda‑la̱ nga kiì kíchja̱‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi xó kinokjoà‑la̱, kitsò‑la̱: “Nchrobá, jyeé tjíndaà yije.”
17 Na hora de começar, enviou seu servo para dizer aos que haviam sido convidados: ‘Venham, pois tudo já está pronto’.
18 Ngats'iì xi̱ta̱ kisìjé kjoa̱ nìjchàat'aà. Kitsò jè xi títjòn: “Mì‑la kiì ko̱ma kjián; jngoò nangui jye kòhotse; mochjeén‑né nga kjián katsejèn‑la̱; kìtsi'bà‑lè, ti̱je‑la̱ takoìn, mìkiì kjián.”
18 "Mas eles começaram, um por um, a apresentar desculpas. O primeiro disse: ‘Acabei de comprar uma propriedade, e preciso ir vê-la. Por favor, desculpe-me’.
19 Jè xi ìjngoò kitsò: “'A̱n, 'òn nga nchra̱ja̱ xi bínchi jyeé kòhotse; mejèn‑na kjián kat'aà tsà ndaà síxá; kìtsi'bà‑lè, ti̱je‑la̱ takoìn, mìkiì kjián.”
19 "Outro disse: ‘Acabei de comprar cinco juntas de bois e estou indo experimentá-las. Por favor, desculpe-me’.
20 Xi ìjngoò, k'oa̱á ti̱ kitsò: “'A̱n, sa̱á jye kòbixan, koií kjoa̱‑la̱ nga mìkiì ko̱ma kjián.”
20 "Ainda outro disse: ‘Acabo de me casar, por isso não posso ir’.
21 K'e̱ nga j'iì‑ne chi̱'nda jè, tsibéno̱jmí yije‑la̱ nei‑la̱ ngats'iì kjoa̱ koi. Jè nei‑la̱ ni'ya, kòjti‑la̱; k'e̱é kitsò‑la̱ chi̱'nda‑la̱: “T'in ni̱toi̱in ján ndi̱tsi̱n, kóho̱kji i̱ya ndi̱yá‑la̱ na̱xa̱ndá; nchrohókoi̱i yije xi̱ta̱ i̱ma̱, xi tsjìn tsja, xi mìkiì ma fì, ko̱ xi mìkiì tsejèn‑la̱.”
21 "O servo voltou e relatou isso ao seu senhor. Então o dono da casa irou-se e ordenou ao seu servo: ‘Vá rapidamente para as ruas e becos da cidade e traga os pobres, os aleijados, os cegos e os mancos’.
22 Chi̱'nda jè, nga komà i̱skan kitsò: “Na̱'èn, jyeé kòbitasòn yije koni s'ín kò'mì‑ná, ta̱nga tjín‑ìsa i̱'nde.”
22 "Disse o servo: ‘O que o senhor ordenou foi feito, e ainda há lugar’.
23 K'e̱é kitsò jè nei‑la̱ chi̱'nda: “T'in kóho̱kji ndi̱yá teè, ko̱ ndi̱yá i̱tsjí; nchrohókoi̱i xi̱ta̱; ko̱'ñó t'e̱n‑la̱ nga kàtjahas'en mé‑ne nga kàtatseè ni'ya‑na̱.
23 "Então o senhor disse ao servo: ‘Vá pelos caminhos e valados e obrigue-os a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 K'oa̱á xán‑nò; ni̱jngoò xi̱ta̱ xi kichjà ítjòn‑la̱ ko̱kje̱n‑ko̱‑na s'eí‑na̱.”
24 Eu lhes digo: nenhum daqueles que foram convidados provará do meu banquete’ ".
25 'Ñó kjìn xi̱ta̱ tji̱ngui‑la̱ Jesús; kisìkáfayat'aà‑la̱, kiìchja̱, kitsò‑la̱:
25 Uma grande multidão ia acompanhando Jesus; este, voltando-se para ela, disse:
26 ―Tsà yá xi mejèn‑la̱ nga 'a̱n kji̱nchrobà‑tji̱ngui‑na, tsà jè yijo‑la̱, tsà na̱'èn‑la̱, tsà nea̱‑la̱, tsà chjo̱ón‑la̱, i̱xti‑la̱, 'ndse̱, ndichja, tsà ìsa̱ tjòkeè mì k'oa̱á‑ne koni 'a̱n, mìkiì ko̱ma nga xi̱ta̱ ts'a̱n xán‑la̱ nga 'a̱n kota'yàt'aà‑na.
26 "Se alguém vem a mim e ama o seu pai, sua mãe, sua mulher, seus filhos, seus irmãos e irmãs, e até sua própria vida mais do que a mim, não pode ser meu discípulo.
27 Jè xi mìkiì síkitasòn koni jngoò xi̱ta̱ xi 'yajen krò‑la̱, tsà mìkiì tíjnandaà nga si̱ìkjeiín kjo̱'in nga 'a̱n kji̱nchrobà‑tji̱ngui‑na, mìkiì ko̱ma nga xi̱ta̱ ts'a̱n xán‑la̱ nga 'a̱n kota'yàt'aà‑na.
27 E aquele que não carrega sua cruz e não me segue não pode ser meu discípulo.
28 Jñò, tsà mejèn‑nò nga chrjó torre kíndaà jngoò, ¿a mìtsà ítjòn jchósòn‑là kó tjín si̱ngui chjí‑la̱, a tjín‑nò to̱n xi si̱ndaà yije‑ne?
28 "Qual de vocês, se quiser construir uma torre, primeiro não se assenta e calcula o preço, para ver se tem dinheiro suficiente para completá-la?
29 Tsà koi na̱chrjein‑la̱ tà jè tàts'en chrjó si̱jna. Tsà mìkiì ko̱ngásòn yije chrjó, ngats'iì xi̱ta̱ xi skoe̱ ki̱jno̱keè‑né.
29 Pois, se lançar o alicerce e não for capaz de terminá-la, todos os que a virem rirão dele,
30 Ki̱tso̱: “Jñà xi̱ta̱ koi tsibíts'ia̱ nga kiskímiìtje̱n chrjó ni'ya ta̱nga mìkiì kisìkjehet'aà.”
30 dizendo: ‘Este homem começou a construir e não foi capaz de terminar’.
31 Tsà jngoò xi̱ta̱xá ítjòn xi mejèn‑la̱ koi̱ìts'ia̱ kjo̱jchán nga ska̱àn‑kjoòko̱ xíkjín xi ngásòn xi̱ta̱xá ítjòn, ¿a mìtsà ítjòn skósòn‑la̱ tsà te jmiì ma xi̱ta̱‑la̱, a ki̱chìkjoa̱á‑la̱ nga ska̱àn‑ko̱ tsà kaàn jmiì ma xi̱ta̱ kondra̱‑la̱?
31 "Ou, qual é o rei que, pretendendo sair à guerra contra outro rei, primeiro não se assenta e pensa se com dez mil homens é capaz de enfrentar aquele que vem contra ele com vinte mil?
32 Tsà beè‑la̱ ikon nga mìkiì ki̱chìkjoa̱‑la̱, ti̱k'e̱é‑ne nga kjiìn tíjna xi̱ta̱xá ítjòn xi ìjngoò, si̱ìkasén xi̱ta̱ xi kjoi̱ si̱ìjé kjoa̱'nchán.
32 Se não for capaz, enviará uma delegação, enquanto o outro ainda está longe, e pedirá um acordo de paz.
33 K'oa̱á ti̱s'ín tjín, ngats'ioò, ni̱ta̱ yá‑nò xi mejèn‑nò nga xi̱ta̱ ts'a̱n ko̱ma, ítjòn ti̱kítsjeèn, a si̱jngoò‑takòn nga si̱chjaà yije tsojmì xi tjín‑nò. Tsà majìn, mìkiì ko̱ma nga xi̱ta̱ ts'a̱n xán‑nò.
33 Da mesma forma, qualquer de vocês que não renunciar a tudo o que possui não pode ser meu discípulo.
34 ’Jè na̱xa̱, ndaà‑né; ta̱nga tsà mì ti̱ kiì si̱ìjnchra‑ne tsojmì, ¿kó ti̱s'ín ko̱chjeén‑ne?
34 "O sal é bom, mas se ele perder o sabor, como restaurá-lo?
35 Mì ti̱ mé chjí‑la̱; mì ti̱ kiì ko̱chjeén‑la̱ nangui; mì ti̱ kiì ko̱chjeén‑ne koni tjé'nde, tà xíxteèn‑né. ¡Ndaà ti̱ná'yaà koni xan‑nò!
35 Não serve nem para o solo nem para adubo; é jogado fora. "Aquele que tem ouvidos para ouvir, ouça".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.