Atos 27
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs ARC
1 K'e̱ nga jye k'oa̱s'ín kiskoòsòn‑la̱ nga ján si̱ìkasén‑naje̱n Italia, jè Pablo ko̱ xi̱ta̱ xi i'nga xi nda̱yá títsa̱jna, jè kjònga̱tsja xi̱ta̱ sko̱‑la̱ soldado xi 'mì Julio xi ya̱ chja̱ jngoò jtín‑ne soldado xi ts'e̱ César.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Tsitjaàs'en‑je̱n jngoò chitso xi ts'e̱ Adramitio xi jye mejèn tíbitjo nga ya̱ tífì jñà na̱xa̱ndá i̱ndiì ndáchikon ts'e̱ nangui Asia. Ti̱koa̱á ya̱á tíjnako̱‑naje̱n Aristarco xi ya̱ i̱'nde‑la̱ Tesalónica, na̱xa̱ndá xi chja̱‑ne nangui Macedonia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Nga komà inchijòn, ijchò‑je̱n Sidón. Jè Julio ndaà kijtseè ikon Pablo; kitsjaà'nde‑la̱ nga kiìkon amigo‑la̱ mé‑ne nga si̱ìs'in‑la̱.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 K'e̱ nga itjo‑naje̱n Sidón, k'oa̱á s'ín tsanguì‑je̱n xijngoaà nangui jiìn‑ndá Chipre, nga jè tjo̱, kondra̱ tsa̱je̱én tí'ba.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Tsitjaàjto‑je̱n i̱jiìn ndáchikon i̱'nde ts'e̱ Cilicia ko̱ Panfilia; ijchò‑je̱n Mira, na̱xa̱ndá xi chja̱‑ne nangui Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Jè xi̱ta̱ sko̱‑la̱ soldado kisakò jngoò‑la̱ chitso xi na̱xa̱ndá Alejandría ts'e̱; ya̱á kisìkas'en‑naje̱n nga ján tífì Italia.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Kjìn na̱chrjein tsitjaàjiìn‑je̱n ndáchikon nga ta̱fì ta̱fì tsanguì‑je̱n; chjá ijchò‑naje̱n ya̱ kixi̱‑la̱ Gnido. Jè tjo̱ mìkiì tsjá'nde‑naje̱n nga onguí kixi̱‑je̱n; tsitjaáhi̱ndiì‑la̱‑je̱n nangui Creta ya̱ kixi̱‑la̱ na̱xa̱ndá Salmón.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Tseé kjo̱'in ki'nè‑je̱n nga tsitjaàjiìn‑ndá‑je̱n kóho̱kji i̱ndiì ndáchikon ts'e̱ Creta. Chjá ijchò‑naje̱n i̱'nde ñánda 'mì Buenos Puertos ya̱ chrañàt'aà‑la̱ na̱xa̱ndá Lasea.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Jyeé kjìn na̱chrjein tsato; jyeé 'ñó kjo̱xkón tjín‑la̱ i̱jiìn ndáchikon, nga jyeé nchrobá machrañà na̱chrjein cho̱ 'nchán [k'e̱ nga 'ñó 'ba tjo̱]. K'oa̱á ma‑ne jè Pablo kitsò‑la̱ jñà xi̱ta̱:
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 ―'A̱n, k'oa̱á s'ín machi̱ya‑na, ndi̱yá jè, 'ñó tse kjo̱xkón tjín‑la̱; jchi̱jaá‑la jè chitso ko̱ ch'á xi 'ya, skanda jñá, mejèn tsà si̱chijaá yijo‑ná.
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Jè xi̱ta̱ sko̱‑la̱ soldado, ìsa̱á ndaà kiì'nchréñijon‑la̱ jè nei‑la̱ chitso ko̱ jè xi̱ta̱ sko̱‑la̱ xi tísíxáko̱ chitso mì k'oa̱á‑ne koni kitsò Pablo.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Ya̱ i̱'nde jè, mìkiì ndaà choòn nga ya̱ sasíjna chitso na̱chrjein ch'o 'nchán. Xi̱ta̱ xi ya̱ títsa̱jnaya chitso, kjìn ma xi ngásòn kitsò nga ki̱tjokàjiìn Buenos Puertos; ján kjoi̱ Fenice, jngoò i̱'nde xi ndaà choòn xi chja̱‑ne Creta ñánda bijchó sinchá chitso nga ya̱ fahas'en jngoò chrja‑la̱ ndáchikon ya̱ nga kixi̱‑la̱ ko̱ ngaskón‑la̱ ñánda kahatji‑ne ts'oí; ya̱á kítsa̱jna na̱chrjein ts'e̱ cho̱ 'nchán.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Jñà xi̱ta̱ xi síxáko̱ chitso, k'e̱ nga kijtseè nga indaà ts'a tjo̱ xi inchrobà‑ne ya̱ i̱'nde sur, k'oa̱á s'ín kisìkítsjeèn nga jyeé ko̱ma ki̱sòn‑ndá; itjo‑je̱n, tsanguisòn ndá‑je̱n ya̱ i̱ndiì nangui Creta.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Xi komà i̱skan nga jye tjaájiìn‑ndá‑je̱n, j'iì tjo̱xkón xi inchrobà‑ne ya̱ i̱'nde norte.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Kiìko̱ jè chitso koni s'ín fì tjo̱. Ngaje̱n, mì ti̱ kiì ma nìkáfaya‑naje̱n jè chitso, nga jè tjo̱, mìkiì tsjá'nde‑la̱; ta sa̱á ta kits'iì'ndeé‑la̱je̱n nga k'oa̱s'ín kiìko̱‑naje̱n jè tjo̱.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Tsitjaàjto‑je̱n i̱jto̱n íts'i̱n i̱'nde Cauda; i̱'nde jè, mì ti̱ k'oa̱á 'ñó tí'ba‑ne tjo̱; chjá kitjoé‑naje̱n jè chitso jtobá xi tjíndófe‑la̱ i̱jto̱n íts'i̱n jè chitso je.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 K'e̱ nga jye kitjoé‑naje̱n jè chitso jtobá, i̱kjoàn na'ñó tsibí'ñókjá‑ne jè chitso je nga mì ki̱xo̱ña‑jèn. Jñà xi̱ta̱ xi síxáko̱ chitso, tsakjón‑la̱ tsà ya̱ ska̱jiìn‑'ñó ya̱ i̱'nde ñánda 'ñó 'ncha tsomì ñánda 'mì Sirte. Koií kiskìnáje̱n‑ne jè nikje ts'e̱ chitso xi 'mì vela; tà k'oa̱á s'ín kiìko̱ jè tjo̱.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Nga komà inchijòn, jè tjo̱xkón, tákó 'ñó jchán tí'ba. K'e̱é tsachrje jñà ch'á xi 'ya chitso; tsibíxteèn‑jiìn ndáchikon [mé‑ne nga ìsa̱ jna̱ komà‑ne jè chitso].
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Xi komà jàn na̱chrjein, ti̱koa̱ tsachrje tsojmì xi mochjeén‑la̱ nga síxáko̱ chitso. Tsibíxteèn‑jiìn ndáchikon.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kjìn na̱chrjein mì ti̱ kiì ki'ya‑naje̱n ts'oí ko̱ ni'ño nga 'ñó 'ncha ifi nga jtsí xkón tíbanè‑na̱je̱n. K'oa̱á komà‑ne nga chixón‑je̱n nga mì‑la ti̱ kiì ndaà ki̱tjokàjiìn‑naje̱n ndáchikon.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nga jyeé kò kjìn na̱chrjein mì ti̱ kiì bichi‑naje̱n, Pablo tsasìjna kixi̱, kitsò‑la̱ jñà xi̱ta̱:
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Ta̱nga i̱'ndei̱, kì makájno‑nò; ni̱jngoò xi̱ta̱ ki̱yá; tà jè chitso xi jchi̱ja.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Na̱ti ni̱tje̱n kò'biì jngoò‑na nijñá; jngoò àkja̱le̱ kòf'iìkon‑na xi Nainá kàsíkasén, jè Nainá xi 'a̱n fìt'aà‑la̱ koa̱ 'a̱n sìxá‑la̱,
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 kàtsò‑na: “Pablo, kì tsakjoòn‑jèn; kjo̱'ñó tjín‑ne nga kìjchoi nguixko̱n César, xi̱ta̱xá ítjòn ts'e̱ Roma. Nainá, k'oa̱á tjín kjo̱ndaà xi tsjá‑lè nga ni̱jngoò xi̱ta̱ ki̱yá xi ya̱ títsa̱jnayako̱‑lè chitso.”
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Jñò, 'ñó t'è‑là takòn. 'A̱n mìkiì sìkájnoa. 'Beé‑la takoàn, k'oa̱á s'ín ki̱tasòn koni kàtsò‑na jè àkja̱le̱.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Ta̱nga ya̱á kìjcho kat'aà'ñó‑la̱á jngoò nangui jtobá xi kjijnajiìn‑ndá.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 K'e̱ nga jye komà jò xomàna̱ nga tjaàjiìn‑je̱n ndáchikon Adriático, jè tjo̱ fìjen fìkjáko̱ jè chitso. Jngoò ni̱tje̱n, ijchò‑la̱ tsà osen ni̱tje̱n, jñà xi̱ta̱ xi nchisíxáko̱ chitso, kijtseè nga jyeé kjo̱meè bijcho chrañàt'aà‑la̱je̱n nangui.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Kisìchi̱ba̱ kó kji na̱nga̱ kijna nandá; kijtseè nga kaàn chrj'oòn jngoò metro na̱nga̱ kijna. K'e̱é nguì ko̱ kji kiì ìsa̱; i̱kjoàn kisìchi̱ba̱ ìjngoò k'a; jye kaàn itoò metro tjín‑la̱ nga na̱nga̱.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Kitsakjòn‑la̱ tsà jñà nda̱jo̱ nandá ska̱kjoòko̱ jè chitso. Ñijòn ki̱cha̱ iì xi gancho̱ kjoàn kisìkatsjoòjiìn tàts'en chitso mé‑ne nga ki̱tsobà'ñó‑ne nangui nga mì ti̱ kiì ko̱ma kjoi̱‑ne jè chitso; i̱kjoàn tsibítsi'ba‑la̱ Nainá nga ni̱to̱n kàtas'e i̱sén.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Ngats'iì jñà xi̱ta̱ xi síxáko̱ chitso mejèn tsanga chijé; k'oa̱á kis'iìn koni tsà jñà ki̱cha̱ iì xi gancho̱ kjoàn ki̱nchangui'ñó sko̱ chitso nga ki̱tsobà'ñó nangui; tsibíts'ia̱ nga kiskinìjen‑jiìn nandá jè chitso jtobá.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Ta̱nga jè Pablo kitsò‑la̱ jè xi̱ta̱ sko̱‑la̱ soldado ko̱ soldado xi i'nga:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Jñà soldado tsate'ñó jè chitso jtobá. Kiskaàjiìn ndáchikon.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 K'e̱ nga jye kis'e i̱sén, jè Pablo kitsò‑la̱ ngats'iì xi̱ta̱:
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Bìtsi'bà‑nò, mochjeén‑né nga ti̱chioò mé‑ne nga s'e̱‑nò nga'ñó. Ngats'ioò, ni̱mé xi ko̱mat'ioòn, skanda ni̱jngoò xi si̱ìchja jngoò tsja̱ skoò.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pablo, k'e̱ nga jye o̱kitsò, kiskoé i̱nchra̱jín, kitsjaà‑la̱ kjo̱ndaà Nainá nga nguixko̱n ngats'iì xi̱ta̱. Kisìxkoa̱ya; i̱kjoàn tsakjèn.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Ngats'iì xi̱ta̱, kjòtsja yije‑la̱; ti̱koa̱ tsakjèn kóho̱tjín.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Jò sìndo̱ ko̱ jàn kaàn ko̱ chrj'oòn jngoò ma‑naje̱n xi ya̱ titsa̱jnaya‑je̱n chitso.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 K'e̱ nga jye komà ndaà chichi yije‑je̱n, jñà ch'á trigo kisíxteèn‑jiìn ndáchikon mé‑ne nga ìsa̱ jna̱ komà‑ne jè chitso.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 K'e̱ nga jye itjokàtji ts'oí, jñà xi̱ta̱ xi síxáko̱ chitso, mìkiì beèxkon kó 'mì nangui ñánda ijchò‑je̱n, ta̱nga kijtseè‑né nga tjín jngoò i̱'nde ñánda fahas'en jngoò chrja‑la̱ ndáchikon ñánda 'ñó 'ncha tsomì; mejèn k'oa̱s'ín kiskinì chitso tsà ko̱ma ya̱ ska̱jiìn‑'ñó tsomì.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Tsate na'ñó xi tjít'aà'ñó chitso; jñà ki̱cha̱ iì xi gancho̱ kjoàn, ya̱á kisìyijòjiìn ndáchikon; kiskíjnda̱'ñó jñà yá xi síxáko̱ nga fìko̱ kixi̱ chitso. I̱kjoàn kiskímiìtje̱n jè nikje xi sinchá tjo̱ nga fàhitje̱n chitso. I̱kjoàn tsibíts'ia̱ nga kiì kixi̱ ñánda kijna nangui xi 'ñó 'ncha tsomì.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ta̱nga ya̱á kiì kaàjiìn‑'ñó ñánda 'ncha tsomì ya̱ i̱jiìn ndáchikon. Jè sko̱ yá chitso, kiskaàjiìn‑'ñó; mì ti̱ kiì ko̱ma kisìhiníyá‑ne. I̱kjoàn kjòts'ia̱ nga kjòxkoa̱ya jè tàts'en chitso nga jè nga'ñó‑la̱ nandá kisìxkoa̱ya.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Jñà soldado mejèn kisìk'en jñà xi̱ta̱ xi kjo̱'in nchifì nga majìn‑la̱ nga ko̱nga ya̱ i̱jiìn ndáchikon.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Ta̱nga jè xi̱ta̱ sko̱‑la̱ soldado mìkiì kitsjaà'nde. Jè xi mejèn‑la̱ nga mì ki̱yá Pablo. Tà sa̱á o̱kixi̱ kitsjaà kitsò:
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 ko̱ jñá xi̱ta̱ xi i'nga xi mì ma‑la̱ nandá, kàtjìsòn íteè ko̱ tsà jñà yá xkoa̱‑la̱ chitso.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.