Rute 1
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 Ándrá ídu ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbã kí adrujó úpí kóru rĩ sĩ, rílẽ aꞌdé ãngũ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ gá. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ágọ́bị́ ãzí uꞌálépi Bẹ̃tẹ̃lẹ̃hẹ́mụ̃ gá Yụ́dã gá rĩ ꞌdụ ĩꞌdi ꞌbã ũkû ꞌi, ĩꞌdi ꞌbã ngọ́pịka ị̃rị̃ rĩ kí trũ sĩ mụjó uꞌájó ãngũ Mụ̃wábụ̃ drị̂ gá ụ́ꞌdụ́ were ãni.
1 Nos dias em que os juízes governavam Israel, houve grande fome na terra. Por isso, um homem deixou seu lar, em Belém de Judá, e foi morar na terra de Moabe, levando consigo esposa e dois filhos.
2 Ágọ́bị̂ ꞌbã rụ́ Ị̃lị̃mẹ́lẹ̃kị̃ ꞌi ãzíla ũkû ꞌbã rụ́ Nãwụ́mị̃ ꞌi. Anzị ĩꞌdidrị̂ kí Málọ̃nị̃ kí Kị̃lị̃yọ́nị̃ be. ꞌBá ꞌdĩ kí ꞌbá Ĩfũrátã gá sụ́rụ́ Bẹ̃tẹ̃lẹ̃hẹ́mụ̃ Yụ́dã gá rĩ gá la kî. ꞌBá ꞌdĩ mụ kí dó Mụ̃wábụ̃ gá ãzíla ri kí dó uꞌálé ꞌdãá.
2 O homem se chamava Elimeleque, e a esposa, Noemi. Os filhos se chamavam Malom e Quiliom. Eram efrateus de Belém de Judá. Quando chegaram a Moabe, estabeleceram-se ali.
3 ꞌDã ꞌbã vúlé gá, Ị̃lị̃mẹ́lẹ̃kị̃ drã rá áꞌbe dó Nãwụ́mị̃ ꞌi ĩꞌdi ꞌbã anzị ị̃rị̃ ꞌdĩ kí abe.
3 Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos.
4 Ngọ́pịka ị̃rị̃ ꞌdĩ aꞌdụ́ kí ũkú ru Mụ̃wábụ̃ ízó Ụ̃rị́pã kí Rụ́tụ̃ be. ꞌDĩ sĩ uꞌá kí dó ꞌdãá ílí mụdrị́ ꞌbo.
4 Eles se casaram com mulheres moabitas, que se chamavam Rute e Orfa. Cerca de dez anos depois,
5 Málọ̃nị̃ ũdrã kí vâ Kị̃lị̃yọ́nị̃ be rá, Nãwụ́mị̃ ace dó ru ágó kóru ãzíla ngọ́pịka ị̃rị̃ ꞌda kí kóru.
5 Malom e Quiliom também morreram. Noemi ficou sozinha, sem os dois filhos e sem o marido.
6 Ụ́ꞌdụ́ ãzí vúlé gá Nãwụ́mị̃ la mụ arelé la Mụ̃wábụ̃ gâlé Úpí wi sụ̃sụ́ ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ ꞌbaní ãkónã fẽŋá sĩ ꞌbo íni, itú kí ru ũkúka kí abe sĩ gõjó vúlé ĩꞌbadrị́ Ịsịrayị́lị̃ gâlé.
6 Noemi soube em Moabe que o S enhor havia abençoado seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então Noemi e suas noras se prepararam para deixar Moabe.
7 Nãwụ́mị̃ mụ dó ũkúka ị̃rị̃ ꞌdĩ abe aꞌbe kí ãngũ ĩꞌbã kí sĩ uꞌájó ꞌdã ꞌi, ko kí drị̃ mụjó vúlé ãngũ Yụ́dã drị̂ gá.
7 Ela partiu com suas noras do lugar onde havia morado e seguiram para a terra de Judá.
8 Wó ĩꞌbaní mụ agá gẹ̃rị̃ gá ꞌdâ Nãwụ́mị̃ jọ ũkúka ꞌbanî, “Ĩminí mụjó má be rĩ kẹ̃jị́ gá ĩgõ vúlé ĩmĩ andreka ꞌbadrị́ lị́cọ́ gâlé, ãzíla Úpí ꞌbã ũfẽ ĩmi ũyá sĩ ĩminí ásị́ ị̃gbẹ̃ idéjó ĩmĩ ágóka ũdrãlépi rá rĩ ꞌbaní ãzíla mání rĩ sĩ.
8 A certa altura, porém, Noemi disse às noras: “Voltem para a casa de suas mães! Que o S enhor as recompense pelo amor que demonstraram por seus maridos e por mim.
9 Lẽ Úpí ꞌbã wi ĩminí sụ̃sụ́ ĩmi tãmbajó ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ ágó ãzí kí rụjó.”
9 Que o S enhor as abençoe com a segurança de um novo casamento”. Então deu-lhes um beijo de despedida, e as três começaram a chorar em alta voz.
10 ãzíla jọ kí ĩꞌdinî, “Yụ ãlẽ mụlé mí be ꞌbá mídrị̂ ꞌba rụ̂lé ĩndĩ.”
10 “Não!”, disseram elas. “Queremos ir com você para o seu povo!”
11 Wó Nãwụ́mị̃ jọ, “Mâ ị̃zẹ́pịkâ, ĩgõ vúlé. Ĩlẽ mụlé má be ĩndĩ ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã? Má icó anzị ãzí kí tịlé ị̃dị́, kí dó sĩ zo ĩminí ágó ru rá yã?
11 Noemi, porém, respondeu: “Voltem, minhas filhas. Por que vocês viriam comigo? Acaso eu ainda poderia dar à luz outros filhos que cresceriam e se tornariam seus maridos?
12 Yụ mâ ị̃zẹ́pịkâ ĩgõ vúlé ꞌbá ĩmi tịlépi rĩ ꞌbadrị́ kogâlé, ãꞌdusĩku áde kpánĩ-kpánĩ ꞌbo sĩ ágó rụjó. Ádrĩ táni ꞌbã la áma ásị́ gá icó tátí rá, ãzíla ádrĩ tá icó uꞌálé ágó be ị́nị́ ãndrũ ꞌdĩ sĩ anzị kí tịjó rá,
12 Não, minhas filhas, voltem, pois sou velha demais para me casar outra vez. E, mesmo que fosse possível eu me casar esta noite e ter filhos, o que aconteceria então?
13 ĩmi icó tá anzị la ꞌda kí ũtẽlé zo agá sĩ kí rụjó ágó ru rá yã? Ĩmi icó sĩ ágó ãzí ndú la kí rụlé ku yã? Yụ ĩmi idé ꞌdĩ áni ku mâ ị̃zẹ́pịkâ! Ị́jọ́ uja kí ru mání ụ̃jị́-ụ̃jị́ ndẽ ĩmidrị̂ kí rá, ãꞌdusĩku Úpí uja ru drị́ áma ụrụꞌbá gá ũnzí.”
13 Vocês esperariam que eles crescessem, deixando assim de se casarem com outro homem? Claro que não, minhas filhas! Esta situação é muito mais amarga para mim do que para vocês, pois o próprio S enhor está contra mim”.
14 Iꞌdó kí vâ awálé ị̃dị́, ꞌdã ꞌbã ũngúkú gá Ụ̃rị́pã amvu dó ĩdrâ ꞌi, azị dó sĩ ĩꞌdiní ãzíla gõ dó rá. Wó Rụ́tụ̃ ĩbĩ ru ãsítáŋá sĩ uꞌálé Nãwụ́mị̃ be.Rụ́tụ̃ ri uꞌálé Nãwụ́mị̃ be.|alt="Ruth continues to live with Naomi." src="CO00956B.TIF" size="span" loc="Half page" ref="1:14"
14 Então choraram juntas mais uma vez. Orfa se despediu de sua sogra com um beijo, mas Rute se apegou firmemente a Noemi.
15 Nãwụ́mị̃ jọ ĩꞌdiní, “Índre, mî ãjágô gõ vúlé ꞌbá ĩꞌdidrị̂ ꞌba rụ́ ãzíla ãdroŋa ĩꞌdidrị̂ ꞌba rụ̂lé ꞌbo. Lẽ ígõ vâ vúlé ꞌbá mídrị̂ ꞌba rụ́ ĩꞌdi be.”
15 “Olhe, sua cunhada voltou para o povo e para os deuses dela”, disse Noemi a Rute. “Você deveria fazer o mesmo!”
16 Rụ́tụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Lẽ ị́jọ mání má aꞌbe mi sĩ gõjó vúlé la ku, ãma mụ mí be, ãngũ míní sĩ mụjó rĩ gá ãzíla ãngũ míní sĩ uꞌájó rĩ gá. ꞌBá mídrị̂ kí adru ꞌbá mádrị̂ kî, ãzíla Ãdróŋá mídrị̂ la vâ adru Ãdróŋá mádrị̂ ꞌi.
16 Rute respondeu: “Não insista comigo para deixá-la e voltar. Aonde você for, irei; onde você viver, lá viverei. Seu povo será o meu povo, e seu Deus, o meu Deus.
17 Ãngũ míní drãjó rĩ gá ma vâ drã ꞌdãá, ãzíla ãngũ ími ị̃sị̃jó rĩ gá ála vâ áma ị̃sị̃ ꞌdãá. Lẽ Úpí ꞌbã fẽ mání drị̃rịma ũnzí la ádrĩ ị́jọ́ ãzí idé ími aꞌbejó rá rĩ gá, wó drã la rá la ãma awa mí be nĩ.”
17 Onde você morrer, ali morrerei e serei sepultada. Que o S enhor me castigue severamente se eu permitir que qualquer coisa, a não ser a morte, nos separe!”.
18 Nãwụ́mị̃ la mụ ndrelé la Rụ́tụ̃ umbé dó ru ásị́ mụjó ĩꞌdi be rĩ gá rá, aꞌbe jọjó la ĩꞌdiní ꞌbã gõ vúlé rĩ rá.
18 Quando Noemi viu que Rute estava decidida a ir com ela, não insistiu mais.
19 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ ũkú ị̃rị̃ ꞌdĩ amụ́ kí dó kpere ĩꞌbaní acá agá Bẹ̃tẹ̃lẹ̃hẹ́mụ̃ gá. Kí mụ acálé ꞌbo, ũkú táwụ̃nị̃ agá ꞌdãá rĩ amụ́ kí ĩꞌdi aꞌị́lé ãyĩkõ sĩ ãzíla zị kí dó sĩ, “ꞌDĩ ãndá-ãndá ru Nãwụ́mị̃ ꞌi yã?”
19 Então as duas seguiram viagem. Quando chegaram a Belém, toda a cidade se agitou por causa delas. “Será que é mesmo Noemi?”, perguntavam as mulheres.
20 Nãwụ́mị̃ umvi ĩꞌba ní, “Ĩmi umve ma Nãwụ́mị̃ ꞌi ku rá la Márã ꞌi ãꞌdusĩku Ãdróŋá Ũkpó ꞌDị́pị fẽ mání ũcõgõ.
20 “Não me chamem de Noemi”, respondeu ela. “Chamem-me de Mara, pois o Todo-poderoso tornou minha vida muito amarga.
21 Mání ándrá mụjó rĩ sĩ, ámụ ándrá ꞌbá trũ ũꞌbí ru, wó Úpí ají ma lị́cọ́ gá ꞌdõlé drị́drị́ ru ꞌbá kóru. Ĩmi dó áma umve Nãwụ́mị̃ la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ, ịsụ́ Úpí Ũkpó ꞌDị́pị lị áma ị́jọ́ ãzíla ají mání ũcõgõ?”
21 Cheia eu parti, mas o S enhor me trouxe de volta vazia. Por que me chamar de Noemi se o S enhor me fez sofrer e se o Todo-poderoso trouxe calamidade sobre mim?”
22 ꞌDĩ dó bãsĩ ũví Nãwụ́mị̃ ꞌbã ándrá ãgõjó Mụ̃wábụ̃ gâlé ũkû Rụ́tụ̃ Mụ̃wábụ̃ ízó ru rĩ be rĩ ꞌi. Ịsụ́ sáwã ꞌdĩ dó bãsĩ ãná umvelé bálẽ rĩ lãjó rĩ ꞌbã iꞌdójó Bẹ̃tẹ̃lẹ̃hẹ́mụ̃ gá rĩ.
22 Assim, Noemi voltou de Moabe acompanhada de sua nora Rute, a jovem moabita. Elas chegaram a Belém quando começava a colheita da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.