João 11
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVT
1 ꞌBá ãzí ãlu umvelé Lázãrõ ꞌi uꞌálépi Bẽtánĩ gá rĩ ĩꞌdi ãyánĩ rú. Bẽtánĩ ꞌdĩ táwụ̃nị̃ ámvọ́pị̃ Mãríyámũ ꞌbã kí uꞌájó Mãrị́tã be rĩ.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele morava em Betânia com suas irmãs, Maria e Marta.
2 Mãríyámũ Lázãrõ ꞌbã ámvọ́pị rú ꞌdĩ ándrá ãdu ãjị́ trũ ngụ̃lépi vĩrĩ ũsũlépi Yẹ́sụ̃ drị̃ gá ãzíla pá la lilépi drị̃ꞌbị́ ĩꞌdidrị́ gá rĩ sĩ rĩ.
2 Foi Maria, a irmã de Lázaro, que mais tarde derramou perfume caro nos pés do Senhor e os enxugou com os cabelos.
3 Lázãrõ ꞌbã ámvọ́pịka ꞌdĩ fẽ kí ụ́ꞌdụ́kọ́ Yẹ́sụ̃ ní jọ kí, “Úpí, mî wọ̃rị́ míní lẽlé ambamba rĩ ĩꞌdi ãyánĩ rú.”
3 As duas irmãs enviaram um recado a Jesus, dizendo: “Senhor, seu amigo querido está muito doente”.
4 Yẹ́sụ̃ la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ arelé ꞌbo, jọ, “Ãyánĩ ꞌdĩ icó drã fẽlé ku, ãyánĩ ꞌdã la ũkpõ Ãdróŋá drị́ gá rĩ icé ãzíla Ãdróŋá Ngọ́pị la vâ sĩ rụ́kụma ịsụ́ ũkpõ ꞌdĩ sĩ.”
4 Quando Jesus ouviu isso, disse: “A doença de Lázaro não acabará em morte. Ela aconteceu para a glória de Deus, para que o Filho de Deus receba glória por meio dela”.
5 Yẹ́sụ̃ lẽ Mãrị́tã kí ámvọ́pị̃ be ãzíla ádrị́pị̃ Lázãrõ trũ.
5 Jesus amava Marta, Maria e Lázaro.
6 Wó ĩꞌdiní ụ́ꞌdụ́kọ́ ꞌdĩ ịsụ́ agá Lázãrõ ĩꞌdi ãyánĩ rú rĩ gá ꞌbo, uꞌá ãngũ ĩꞌdi ꞌbã sĩ uꞌájó ꞌdã gâlé ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃ ị̃dị́.
6 Ouvindo, portanto, que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 Jọ dó ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé ꞌdĩ ꞌbaní, “Lẽ ãgõ kí vúlé Yụ̃dị́yã gâlé.”
7 Depois, disse a seus discípulos: “Vamos voltar para a Judeia”.
8 ꞌBá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé rĩ jọ kí ĩꞌdiní, “Rábị̃, ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdã lẽ kí ándrá ími uꞌbélé káyĩ, ílẽ gõlé vúlê lé ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
8 Os discípulos se opuseram, dizendo: “Rabi, apenas alguns dias atrás o povo da Judeia tentou apedrejá-lo. Ainda assim, o senhor vai voltar para lá?”.
9 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “Ụ́ꞌdụ́ ãlu agá sáwã kí mụdrị́ drị̃ ị̃rị̃ ku yã? ꞌBá drĩ acị́ ị̃tụ́ sĩ icó ru pá sị̃lé ku, ãꞌdusĩku ị̃tụ́ sĩ ụ̃nọ́kụ́ la adru dị̃zã rú.
9 Jesus respondeu: “Há doze horas de claridade todos os dias. Durante o dia, as pessoas podem andar com segurança. Conseguem enxergar, pois têm a luz deste mundo.
10 Wó ꞌbá drĩ kí acị́ ị́nị́ sĩ, kí ru pá ụ̃sị̃ rá, ãꞌdusĩku ị́nị́ sĩ ãngũ la adru dị̃zã kóru.”
10 À noite, porém, correm o risco de tropeçar, pois não há luz”.
11 Yẹ́sụ̃ mụ ị́jọ́ jọŋâ trũ drị̃ gá, jọ ĩꞌbaní, “Ãmã wọ̃rị́ Lázãrõ ꞌbe ụ́ꞌdụ́ ꞌbo, wó ma mụ ĩꞌdi ingalé ụ́ꞌdụ́ gâlé rá.”
11 E acrescentou: “Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas agora vou despertá-lo”.
12 ꞌBá ĩꞌdi ꞌbã imbálé ꞌdĩ umvi kí ĩꞌdiní, “Úpí, ĩꞌdi jõ ụ́ꞌdụ́ ko yã áni, ĩꞌdi angá múké rá.”
12 Os discípulos disseram: “Senhor, se ele dorme é porque logo vai melhorar!”.
13 Ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ ꞌbã jọlé mgbã rĩ ífí la Lázãrõ drã rá, ꞌbá ũrã kí ꞌbãngá ĩꞌdi ị́jọ́ jọ ụ́ꞌdụ́ koŋá mgbã rĩ drị̃ gá.
13 Pensavam que Jesus falava apenas do repouso do sono, mas ele se referia à morte de Lázaro.
14 Yẹ́sụ̃ jọ dó ĩꞌbaní tọndọlọ, “Lázãrõ drã ꞌbo.
14 Então ele disse claramente: “Lázaro está morto.
15 Má uꞌá ãyĩkõ sĩ mání adrujó yụ sáwã ĩꞌdi ꞌbã drãjó rĩ sĩ, ĩmi dó sĩ áma ãꞌị̃, ãmụ kí dó ĩꞌdi rụ̂lé.”
15 E, por causa de vocês, eu me alegro por não ter estado lá, pois agora vocês vão crer de fato. Venham, vamos até ele”.
16 Tómãsĩ Dị̃dị́mã ꞌi rĩ jọ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé ꞌdĩ ꞌbã ị́mbị́ ãzí ꞌdĩ ꞌbaní, “Ãma amụ́ kí mụlé ímbápị trũ, ãma dó sĩ mụ ũdrãlé ĩꞌdi trũ.”
16 Tomé, apelidado de Gêmeo, disse aos outros discípulos: “Vamos até lá também para morrer com Jesus”.
17 Yẹ́sụ̃ la mụ calé Bẽtánĩ gá ꞌbo, ịsụ́ îsị̃ Lázãrõ ca dó ꞌbụ́ gâlé ụ́ꞌdụ́ sụ ꞌbo.
17 Quando Jesus chegou a Betânia, disseram-lhe que Lázaro estava no túmulo havia quatro dias.
18 Bẽtánĩ ĩꞌdi ãni rú máyị̃lị̃ ị̃rị̃ angájó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé.
18 Betânia ficava a cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ũꞌbí la amụ́ kí angájó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé amụ́lé Mãrị́tã kí ásị́ ũŋmĩlé Mãríyámũ be ádrị́pị ꞌbã drãjó rĩ sĩ.
19 e muitos moradores da região tinham vindo consolar Marta e Maria pela perda do irmão.
20 Mãrị́tã la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ arelé Yẹ́sụ̃ la amụ́ ĩꞌba rụ́ ꞌdõlé ꞌdĩ ꞌbo, ko drị̃ mụlé ĩꞌdi tẽlé sĩ ĩꞌdi aꞌị́jó, wó Mãríyámũ ace jó agá ꞌdãá ũgũgõ.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi ao seu encontro. Maria, porém, ficou em casa.
21 Mãrị́tã jọ Yẹ́sụ̃ ní, “Úpí, ídrĩ ándrá adru agá ꞌdâ cí la, má ádrị́pị drã ándrá ku.
21 Marta disse a Jesus: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Wó úꞌdîꞌda íni ánị̃ rá ị́jọ́ míní aꞌị́lé Ãdróŋá drị̂lé íngõ rĩ ĩꞌdi fẽ la rá.”
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus lhe dará tudo que pedir”.
23 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Mí ádrị́pị la mụ angálé ídri rú.”
23 Jesus lhe disse: “Seu irmão vai ressuscitar”.
24 Mãrị́tã umvi ĩꞌdiní, “Ụ́ꞌdụ́ drụ́zị́ ãsị̃jó ꞌbá pírí drãlépi rá rĩ ꞌbã kí angájó ídri rú ꞌdã sĩ, má ádrị́pị la angá ídri rú ĩꞌba abe rá.”
24 “Sim”, respondeu Marta. “Ele vai ressuscitar quando todos ressuscitarem, no último dia.”
25 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Ma ꞌbá drãlépi rá rĩ kí inga ĩꞌbaní ídri fẽjó ma ꞌi. ꞌBá áma ãꞌị̃lépi rá drĩ táni drã rá tí, ĩꞌdi uꞌá ídri rú.
25 Então Jesus disse: “Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim viverá, mesmo depois de morrer.
26 ꞌBá uꞌálépi ídri rú úríndí ĩꞌdidrị̂ agá ĩꞌdi ꞌbã áma ãꞌị̃jó rĩ sĩ rĩ, úríndí ĩꞌdidrị́ gá rĩ icó drãlé ku. Mí ãꞌị̃ ị́jọ́ ꞌdĩ rá yã?”
26 Quem vive e crê em mim jamais morrerá. Você crê nisso, Marta?”.
27 Umvi, “Má ãꞌị̃ rá, Úpí, mi Kúrísĩtõ Ãdróŋá Ngọ́pị ꞌi. ꞌBá ꞌbã kí ásị́ ꞌbãjó ĩꞌdi amụ́ ụ̃nọ́kụ́ drị̃ gá ꞌdõlé rĩ.”
27 “Sim, Senhor”, respondeu ela. “Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus, aquele que veio ao mundo da parte de Deus.”
28 ꞌDĩ ꞌbã ũngúkú gá, Mãrị́tã la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ jọlé ꞌbo, gõ vúlé mụlé ámvọ́pị̃ Mãríyámũ umvelé bụ́lụ́ gá. Jọ ĩꞌdiní, “Ímbápị ĩꞌdi ꞌdõ, lẽ ími ndrelé.”
28 Em seguida, voltou para casa. Chamou Maria à parte e disse: “O Mestre está aqui e quer ver você”.
29 Mãríyámũ la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ arelé ꞌbo, afụ ru ãfũlé ãmvêlé mụlé drị̃ fụlé Yẹ́sụ̃ be.
29 Maria se levantou de imediato e foi até ele.
30 Ịsụ́ ꞌdĩ sĩ Yẹ́sụ̃ afí drĩ tọ̃rọ́mẹ́ agá ꞌdõlé ku, wó ĩꞌdi drĩ ãngũ tá ĩꞌbaní drĩ ru ịsụ́jó Mãrị́tã be ꞌdã gâlé.
30 Jesus tinha ficado fora do povoado, no lugar onde Marta havia se encontrado com ele.
31 ꞌBá Yãhụ́dị̃ rú ũꞌbí amụ́lépi Mãríyámũ ásị́ ũŋmĩlépi rĩ kí mụ ndrelé la angá kpí gbõrú fũlé ãmvêlé, ꞌde kí vú la gâ sĩ. Ũrã kí ĩꞌdi mụ ị̃nádrị̃ gâlé awálé íni.
31 Quando as pessoas que estavam na casa viram Maria sair apressadamente, imaginaram que ela ia ao túmulo de Lázaro chorar e a seguiram.
32 Mãríyámũ la mụ calé ãngũ Yẹ́sụ̃ ꞌbã adrujó rĩ gá, ĩꞌdi mụ ĩꞌdi ndrelé ꞌbo, ꞌbe ru pálé la gá jọ, “Úpí, ídrĩ ándrá adru agá ꞌdãá cí la, má ádrị́pị icó ándrá drãlé ku.”
32 Assim que chegou ao lugar onde Jesus estava e o viu, caiu a seus pés e disse: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido”.
33 Yẹ́sụ̃ la mụ ndrelé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú amụ́lépi awá trũ ĩꞌdi abe ꞌdĩ kî trũ ꞌbo, ị́jọ́ ꞌdĩ aló ásị́ la ãzákírílí ru uꞌá dó cãndí sĩ.
33 Quando Jesus viu Maria chorar, e o povo também, sentiu profunda indignação e grande angústia.
34 Zị kí, “Îsị̃ ãvũ la íngõlé?” Umvi kí, “Úpí, mí amụ́ ndrelé la.”
34 “Onde vocês o colocaram?”, perguntou. Eles responderam: “Senhor, venha e veja”.
35 Yẹ́sụ̃ ꞌbe vâ ru áwáŋá gá.
35 Jesus chorou.
36 ꞌBá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdã jọ kí, “Ĩndre drĩ lẽ Lázãrõ íngõpí yã rĩ!”
36 As pessoas que estavam por perto disseram: “Vejam como ele o amava!”.
37 ꞌBá ãzí rĩ jọ kí, “Adrí ándrá vâ la ágọ́bị́ mịfị́ kóru rĩ rá yã, icó tátí Lázãrõ atrịlé drã agá ku yã?”
37 Outros, porém, disseram: “Este homem curou um cego. Não poderia ter impedido que Lázaro morresse?”.
38 Yẹ́sụ̃ ꞌbã ásị́ drĩ azá agá azâ ꞌdãá, mụ ị̃nádrị̃ gâlé, ꞌbụ́ ꞌdã galé írã agá la. Úgũ írã sĩ tị la ụ̃pị̃jó cí.
38 Jesus, sentindo-se novamente indignado, chegou ao túmulo, uma gruta com uma pedra fechando a entrada.
39 Yẹ́sụ̃ jọ ꞌbá ꞌdã ꞌbã gũ kí írã ꞌdã rá. Wó Mãrị́tã ágọ́bị́ drãlépi rĩ ꞌbã ámvọ́pị jọ, “Úpí, ínị̃ rá Lázãrõ ko dó ꞌbụ́ gâlé ụ́ꞌdụ́ sụ ꞌbo, ĩŋmã la dó mụ ngụ̃lé ambamba.”
39 “Rolem a pedra para o lado”, ordenou. “Senhor, ele está morto há quatro dias”, disse Marta, a irmã do falecido. “O mau cheiro será terrível.”
40 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ájọ tá míní ídrĩ ị́jọ́ mâ jọlé ꞌdĩ ãꞌị̃ rá, mi ũkpõ Ãdróŋá drị́ rĩ ndre rá la ku yã?”
40 Jesus respondeu: “Eu não lhe disse que, se você cresse, veria a glória de Deus?”.
41 Kí dó mụ írã gũlé bụ́lụ́ gá ꞌbo, Yẹ́sụ̃ ndre ãngũ ꞌbụ́ agâlé, jọ, “Má Átẹ́pị, míní ãwãꞌdĩfô, míní áma ãꞌị̃táŋá arelé rá rĩ sĩ.
41 Então rolaram a pedra para o lado. Jesus olhou para o céu e disse: “Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 Ánị̃ mi ụ́ꞌdụ́ pírí sĩ mâ zịtáŋá are rá rĩ gá rá. Wó ájọ dó ꞌdĩ íni la ꞌbá ꞌdĩ kí ị́jọ́ sĩ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, kí dó ãꞌị̃ la mí ãpẽ áma tị mi ꞌi rĩ gá rá.”
42 Tu sempre me ouves, mas eu disse isso por causa de todas as pessoas que estão aqui, para que elas creiam que tu me enviaste”.
43 Yẹ́sụ̃ la mụ Ãdróŋá ãꞌị̃ŋá delé ꞌbo, umve Lázãrõ ụ́ꞌdụ́kọ́ sĩ re, “Lázãrõ, mí ãfũ ãmvé.”
43 Então Jesus gritou: “Lázaro, venha para fora!”.
44 ꞌBá tá drãlépi rá ꞌdĩ ãfũ ãmvé, drị́ la kí pá abe úmbé kí bõngó ãvũ ị̃sị̃jó rĩ drị̂ kí sĩ, bõngó ãzí rĩ aku mẹ́lẹ́tị la cí. Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌbaní, “Ĩmi ũtrũ bõngó ãvũ drị́ ụrụꞌbá la gá ꞌdĩ kí, ĩmi aꞌbe ꞌbã mụ.”
44 E o morto saiu, com as mãos e os pés presos com faixas e o rosto envolto num pano. Jesus disse: “Desamarrem as faixas e deixem-no ir!”.
45 ꞌBá Yãhụ́dị̃ rú ũꞌbí amụ́lépi Mãríyámũ rụ́ áwáŋá gá ꞌdĩ ndre kí ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ ꞌbã idélé Lázãrõ adríjó ꞌdĩ kí, ãꞌị̃ kí ĩꞌdi rá.
45 Muitos dos judeus que estavam com Maria creram em Jesus quando viram isso.
46 ꞌBá ãzí rĩ nzu kí ru mụlé ꞌbá Fãrĩsáyĩ rú rĩ ꞌbaní ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ ꞌbã idélé ꞌdĩ kí ũlũlé.
46 Alguns, no entanto, foram aos fariseus e contaram o que Jesus tinha feito.
47 Ãtalo ãmbogo ꞌdĩ kí ꞌbá Fãrĩsáyĩ rú ꞌdĩ abe, umve kí ru rilé ngúlú ru ị́jọ́ itújó, zị kí ru, “Ãma kí dó ãꞌdu idé? Ágọ́bị́ ꞌdĩ la tálí wẽwẽ rú kí idé ꞌdĩ ꞌbá!
47 Então os principais sacerdotes e fariseus reuniram o conselho dos líderes do povo. “Que vamos fazer?”, perguntavam uns aos outros. “Sem dúvida, este homem realiza muitos sinais.
48 Ãdrĩ kí ĩꞌdi aꞌbe mụjó drị̃ gá ị́jọ́ ĩꞌdi ãni ꞌdĩ kî trũ, drị̃ la ụtrị́ŋâ kóru, ꞌbá pírí kí ĩꞌdi ãꞌị̃ áyụ, ãzíla ũpi ꞌbá Rụ́mị̃ drị́ gá ꞌdĩ kí amụ́ jó ãma ãni Ãdróŋá drị́ ꞌdĩ andilé rá ãzíla sụ́rụ́ ãmadrị̂ abe.”
48 Se permitirmos que continue assim, logo todos crerão nele. Então o exército romano virá e destruirá nosso templo e nossa nação.”
49 Kãyị́fã ĩꞌdi ꞌbá tá ru tralépi ꞌdã ꞌbã ãzí, ĩꞌdi vâ ílí ꞌdã sĩ átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ ꞌi, jọ, “ꞌBá ꞌdĩ, ĩmi drị̃kã kóru!Átáló ãmbógó ãndânĩ rĩ|alt="The High Priest" src="hk00267b.tif" size="col" ref="11:49"
49 Caifás, o sumo sacerdote naquele ano, disse: “Vocês não sabem o que estão dizendo!
50 Ĩnị̃ drĩ vâ ku yã, ĩꞌdi múké la ꞌbá ãlu ní drãjó ꞌbá kí kẹ̃jị́ gá ndẽ sụ́rụ́ ãmadrị̂ ní ị̃lị̃kị̃jó pírí rĩ rá?”
50 Não percebem que é melhor para vocês que um homem morra pelo povo em vez de a nação inteira ser destruída?”.
51 Kãyị́fã jọ ị́jọ́ ꞌdĩ ĩꞌdi drị̃ sĩ ku, wó rá la ĩꞌdi ꞌbã adrujó átáló ãmbógó ãndânĩ ílí ꞌdã drị́ gá rĩ ꞌi rĩ sĩ. Ĩꞌdi ị́jọ́ drị̃lẹ́ gâlé mụlépi ru idélépi Yẹ́sụ̃ ꞌbã sĩ mụjó drãjó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí kẹ̃jị́ gá rĩ jọ agá.
51 Não disse isso por si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação inteira.
52 Adru ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdã ꞌbaní áꞌdụ̂sĩ ku, wó ꞌbá Ãdróŋá ãni ru irélépi ãngũ drị̃ gá ꞌdâ ꞌdĩ kí atrájó ãngũ ãlu gá ꞌbá ãlu rú.
52 E não apenas por aquela nação, mas para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus espalhados ao redor do mundo.
53 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ drị̃lẹ́ gâlé ru, drị̃lẹ́ ꞌbá Yãhụ́dị̃ ꞌbadrị̂ ri kí ị́jọ́ itúlé sĩ Yẹ́sụ̃ ꞌdịjó.
53 Daquele dia em diante, começaram a tramar a morte de Jesus.
54 Ị́jọ́ itúlé Yẹ́sụ̃ ụrụꞌbá gá ꞌdĩ sĩ, Yẹ́sụ̃ aꞌbe acị́ŋá tọndọlọ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí drĩdríŋĩ gá Yụ̃dị́yã gá rĩ rá. Ko dó drị̃ mụlé táwụ̃nị̃ Ịfụrayị́mụ̃ gá ꞌdĩ ãni rú ãngũ kõtórõ rú rĩ gá, ãzíla ri kí dó uꞌálé ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé rĩ abe ꞌdãá.
54 Por essa razão, Jesus parou de andar no meio do povo. Foi para um lugar próximo do deserto, para o povoado de Efraim, onde permaneceu com seus discípulos.
55 Ụ́ꞌdụ́ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbadrị̂ acá dó ãni rú. ꞌBá ũꞌbí ãfũ kí dó ĩꞌbadrị́ tọ̃rọ́mẹ́ gâlé amụ́jó Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâ sĩ ru itújó ídu rú ãlá ru bábá ụ̃mụ̃ ꞌdã nî.
55 Faltava pouco tempo para a festa judaica da Páscoa, e muita gente de toda a região chegou a Jerusalém para participar da cerimônia de purificação, antes que a Páscoa começasse.
56 ꞌBá ri kí Yẹ́sụ̃ ndrụ̃lé lị́cọ́ Ãdróŋá drị̂ agá ꞌdãá, zị kí ru kí drĩdríŋĩ gá, “Ĩmi ũrã ãmgbã rĩ gá íngoní? Ãndá-ãndá ru ĩꞌdi íni gá amụ́ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ gá ꞌdõlé rá yã?”
56 Continuavam procurando Jesus e, estando eles no templo, perguntavam uns aos outros: “O que vocês acham? Será que ele virá para a Páscoa?”.
57 Ãtalo ãmbogo rĩ kí ꞌbá Fãrĩsáyĩ rú rĩ abe, fẽ kí ãzị́táŋá ꞌbá ꞌbaní, ꞌbá ãzí drĩ Yẹ́sụ̃ ndre rá jõku nị̃ ãngũ la cé, ꞌbã lũ ĩꞌbaní kí dó sĩ ĩꞌdi rụ.
57 Enquanto isso, os principais sacerdotes e fariseus deram ordem para que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse de imediato, a fim de que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.