Gênesis 42

lth (LTH) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ï karë na Jakob owinyo nï cem tye ï Ejip, ën okobo both awope mërë nï, “Pïngö ïnënërë unu anëna kenwu?”
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Cë ën okobo nï, “An awinyo nï cem tye ï Ejip. Cïdh unu yo kunön ëk ïwïl unu cem mörö pï onu ëk ëkwö ëka kür ëthöö.”
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Cë utmego ka Yocepu apar öcïdhö gïnï yo Ejip më wïlö cem.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Ëntö Jakob ba ooro Benjamin ömïn Yocepu ködgï, pïën ën onwongo tye kï lworo nï onyo gin mörö na rac römö tïmërë ï kome.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Cë awope ka Jakob onwongo tye ï kin jö n'öcïdhö gïnï wïlö cem, pïën kec onwongo thon tye ï lobo më Kanaan.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Yocepu onwongo dong obedo alöc më lobo Ejip ëka ënë onwongo cadhö cem both jögë. Cë ï karë na utmego mërë othuno, gïn oryebere gïnï pïny ï nyime na terinyimgï gudo ngöm.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Ï karë na Yocepu önënö utmego mërë, ën ongeogï ëntö ötïmö na calö ën ebedo arok ëka ötwak ködgï kï gero nakun penyogï nï, “Un ïya kï kwene?”
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Utmego ka Yocepu ba ongeo gïnï ën, ëntö Yocepu ongeogï.
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Cë ën opo ï lek mërë ï komgï ëka okobo nïgï nï, “Un ibedo ëröth pïny! Un ibino unu më nënö kanya ba etye ka gwökö kï ï lobowa.”
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Gïn ögamö nï, “Pe, adwongna, eticni obino më wïlö cem.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Wan kïbëc ebedo awope ka dhanö acël. Eticni obedo jö na genere, pathï ëröth pïny.”
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Yocepu okobo nïgï nï, “Pe, Un ibino unu më nënö kanya ba etye ka gwökö kï ï lobowa.”
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Ëntö gïn ögamö nï, “Eticni onwongo tye utmego apar arïö, awope ka dhanö acël, na bedo ï lobo më Kanaan. Athïn na tïdï odong both apapwa, ëka acël dong ope.”
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Yocepu okobo nïgï nï, “Obedo kite na an akobo niwu ködë: Un ibedo ëröth pïny!
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Ëka man ënë kite n'ebino tëmöwu ködë: An akwongara kï nyïng Parao, un ba ibino wëkö kany naka ka wang n'ömïnwu na tïdï obino kany.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Or unu ngat acël öcïdh ööm ömïnwu, un jö kïbëc ebino gwököwu ï buc, ëk köpwu ëtëm më nënö ka ikobo unu köp adyer. Cë ka ope, adyer ka Parao pod kwö, un ibedo ëröth pïny!”
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Ëka ën okethogï kïbëc ï buc pï nïnö adek.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Ï nïnö më adek, Yocepu okobo nïgï nï, “An abedo ngat na lworo Obanga, tïm unu köman ëk ibed unu na kwö.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Ka un ibedo jö na genere, wëk unu ömïnwu acël odong kany ï buc ëk un kïbëc iter unu cem pacö pï jöwu na kec tye ka nekogï.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Ëntö myero ikel unu ömïnwu na tïdï yo botha, ëka ënïang ï köpwu ëk ömïï kür ïthöö unu.” Cë gïn ötïmö kite na ën okobo ködë.
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Gïn öcakö twak ï kin-gï kën-gï nï, “Adyer onu etye ka nwongo pwod pï ömïn onu. Onu ënënö pëkö n'onwongo ën tye ködë ï caa na ën dweko onu pï kwö mërë, ëntö onu ba ewinyo; ënë ömïö pwod ni tye ka bino ï kom onu.”
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Reuben ögamö nï, “An ba akobo niwu ni kür ïtïm unu bal ï kome? Ëntö un ba iwinyo! Kobedini dong onu myero ëcül remo mërë.”
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Gïn ba ongeo ni Yocepu onwongo römö nïang ï köpgï, pïën onwongo ëgönyö köp mërë agönya.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Cë Yocepu öya ökö ödönyö yökö kï bothgï ëka öcakö koko, cë odwogo cen bothgï ëka dök ötwak ködgï. Ën ömïö ëmakö Cimeon kï ï kin-gï ëka etweo ï nyimgï na gïn nënö.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Yocepu ömïö twërö nï ëpïk cem pong puku ka ngat acëlacël, ëdwök cïlïng ka ngat acëlacël ï puku mërë, ëka myero ëmïïgï gin mörö më acama ï yoo. Manön kïbëc ëtïmö nïgï.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Gïn otweo cem ï nge kenegï ëka öcakö gïnï woth.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Ï karë na gïn othuno kanya gïn mïtö buto ïë, ngat acël kï ï kin-gï öyabö wi puku ëk ëkwany cem nï kana mërë, ën önënö cïlïng mërë ut ï puku ï wi cem.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Cë okobo both utmego mërë nï, “Cïlïngna edwongo! Enene tye ï pukuna.”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Ï karë na gïn othuno both apapgï Jakob ï lobo më Kanaan, gïn okobo nïnë ngö n'ötïmërë kïbëc ï komgï nï,
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 “Ëcwö n'obedo rwoth më Ejip ötwak ködwa kï gero ëka oterowa na calö jö na tye ka röthö pïny.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Ëntö wan ekobo nïnë nï, ‘Wan ebedo jö na genere, wan ba ebedo ëröth pïny.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Onwongo wan etye utmego apar arïö, awope ka dhanö acël. Acël dong ope, ëka athïn na tïdï odong both apapwa ï lobo më Kanaan.’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 “Cë ëcwö n'obedo rwoth më lobo nön okobo nïwa nï, ‘Man ënë kite na an abino ngeo ka onyo un ibedo jö na genere: Wëk ömïnwu acël odong botha kany, ëk iter unu cem më könyö jö më pacöwu na kec tye ka nekogï.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Ëntö kel unu ömïnwu na tïdï yo botha, ëk ömïï an ange ka un ba ibedo ëröth pïny ëntö jö na genere. Cë abino mïö ömïnwu cen bothwu, ëka un ibino woth ï lobo ni abonge ayela mörö.’”
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Ï karë na gïn öönyö cem kï ï pukigï, ngat acëlacël onwongo ocwe mërë më cïlïng n'eketho ï puku mërë. Ï karë na gïn ëka apapgï önënö ocwe kï cïlïng ïë, lworo ömakögï.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Cë apapgï Jakob okobo nïgï nï, “Ïmïa unu arwenyo ëthïnöna ökö. Yocepu dong ope, Cimeon dong ope ëka kobedini dökï ïmïtö unu tero Benjamin. Man kïbëc can mërë bino podho ï koma!”
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Cë Reuben okobo both apap mërë nï, “Ibino neko ëthïnö awopena arïö ökö ka ba adwongo ën cen bothi kany. Wëk an agwök ën, ëka an abino dwongo ën cen bothi.”
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Ëntö Jakob okobo nï, “Woda ba bino cïdhö kunön kodwu, pïën ömïn mërë dong öthöö ökö ëka ën këkën ënë dong odong. Ka gin mörö na rac bino tïmërë ï kome ï wothwu, cwer cwiny na un ibino mïöna bino nekona ökö.”
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.