Gênesis 37

lth (LTH) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Jakob obedo ï lobo Kanaan, kanya onwongo yam apap mërë obedo ïë.
1 Jacó habitou na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 Man ënë köp më thëkwarö më öt ka Jakob.
2 Esta é a história da família de Jacó: Quando José tinha dezessete anos, pastoreava os rebanhos com os seus irmãos. Ajudava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e contava ao pai a má fama deles.
3 Jakob onwongo marö Yocepu rwök na löö awope mërë nökënë pïën ënywölö ën ï karë na ën dong otii. Ën öyübö nïnë böngü na bor na badë boco.
3 Ora, Israel gostava mais de José do que de qualquer outro filho, porque lhe havia nascido em sua velhice; por isso mandou fazer para ele uma túnica longa.
4 Ï karë na utmego mërë önënö nï apapgï marö Yocepu rwök löögï ökö, gïn öcakö dagö ën ëka onwongo ba dökï ëtwak ködë kï yom cwiny.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai gostava mais dele do que de qualquer outro filho, odiaram-no e não conseguiam falar com ele amigavelmente.
5 Ï kiwor mörö acël Yocepu oleko lek cë okobo both utmego mërë, gïn ömëdërë kï dagö ën rwök.
5 Certa vez, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles passaram a odiá-lo ainda mais.
6 Ën okobo nïgï nï, “Winy unu lek na an aleko:
6 "Ouçam o sonho que tive", disse-lhes.
7 Aleko nï onu onwongo etye ka rïdhö kal kï ï pwodho, cë kal na an atweo öya malö ocung atïr, ëka kal na un itweo obino ögürö mëga dyere cë oryebere gïnï pïny ï nyim mëga.”
7 "Estávamos amarrando os feixes de trigo no campo, quando o meu feixe se levantou e ficou em pé, e os seus feixes se ajuntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele".
8 Utmego mërë öcakö gamö nïnë nï, “In ïthamö nï ibino lööwa? In ibino lööwa adyer?” Cë utmego mërë öcakö mëdërë gïnï amëda më dagö ën rwök pï lek mërë nön ëka pï köp na ën ötwakö.
8 Seus irmãos lhe disseram: "Então você vai reinar sobre nós? Quer dizer que você vai governar sobre nós? " E o odiaram ainda mais, por causa do sonho e do que tinha dito.
9 Cë Yocepu dökï oleko lek nökënë, ëka okobo both utmego mërë nï, “Winy unu, aleko lek nökënë dökï nï ceng, dwe ëka cër apar acël oryebere gïnï pïny ï nyima.”
9 Depois teve outro sonho e o contou aos seus irmãos: "Tive outro sonho, e desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim".
10 Ï karë na ën okobo lek mërë nön both apap mërë ëka utmego mërë, apap mërë ocoko ën nakun kobo nï, “Koth lek ngö na in ileko nön? In ïthamö nï ayani, an ëka utmegoni adyer ebino ryebere pïny ï nyimi?”
10 Quando o contou ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e lhe disse: "Que sonho foi esse que você teve? Será que eu, sua mãe, e seus irmãos viremos a nos curvar até o chão diante de você? "
11 Adïnga öcakö makö utmego mërë rwök ï kome, ëntö apap mërë ökanö köp nön kïbëc ï cwinye.
11 Assim seus irmãos tiveram ciúmes dele; o pai, no entanto, refletia naquilo.
12 Ï nïnö mörö acël, utmego ka Yocepu öcïdhö gïnï kwaö rom ëka dyegi k'apapgï na cwök kï Cekem,
12 Os irmãos de José tinham ido cuidar dos rebanhos do pai, perto de Siquém,
13 Icarael okobo both Yocepu nï, “Utmegoni öcïdhö gïnï yo kukwath na cwök kï Cekem. Bin ëk aori bothgï.”
13 e Israel disse a José: "Como você sabe, seus irmãos estão apascentando os rebanhos perto de Siquém. Quero que você vá até lá". "Sim, senhor", respondeu ele.
14 Apap mërë okobo nïnë nï, “Cïdh ïnën ka utmegoni ëka rom kï dyegi tye gïnï na bër ëk idwogi ikob nïna.” Ën ooro Yocepu më yaa kï ï ora më Kebron.
14 Disse-lhe o pai: "Vá ver se está tudo bem com os seus irmãos e com os rebanhos, e traga-me notícias". Jacó o enviou quando estava no vale de Hebrom. Mas José se perdeu quando se aproximava de Siquém;
15 ëcwö mörö onwongo ën tye ka lath ï dye bar, cë openyo Yocepu nï, “Ngö na in ïrangö?”
15 um homem o encontrou vagueando pelos campos e lhe perguntou: "Que é que você está procurando? "
16 Ën ögamö nï, “An arangö utmegona. In ïrömö kobo nïna kanya gïn kwaö kwath ïë?”
16 Ele respondeu: "Procuro meus irmãos. Pode me dizer onde eles estão apascentando os rebanhos? "
17 Ëcwö nön ögamö nïnë nï, “Gïn dong öya ökö kï kany. An awinyo ka gïn kobo nï, ‘Eru ëcïdh unu yo Dotan.’”
17 Respondeu o homem: "Eles já partiram daqui. Eu os ouvi dizer: ‘Vamos para Dotã’ ". Assim José foi em busca dos seus irmãos e os encontrou perto de Dotã.
18 Ëntö ï karë na utmego mërë önënö ën kï kanya bobor, gïn öcakö yübö köp më neko ën ökö.
18 Mas eles o viram de longe e, antes que chegasse, planejaram matá-lo.
19 Cë ötwak ï kin-gï kën-gï nï, “Won lek ëca tye ka bino!
19 "Lá vem aquele sonhador! ", diziam uns aos outros.
20 Bin unu enek ën ökö ëk ebol ï bur mörö acël kany, ëk ekob nï lee mörö na ger ënë omwodo. Cë dong ebino nënö kite na lek mërë gïnï bino cobere ködë.”
20 "É agora! Vamos matá-lo e jogá-lo num destes poços, e diremos que um animal selvagem o devorou. Veremos então o que será dos seus sonhos. "
21 Ï karë na Reuben owinyo köp ni, ën ötëmö më larö Yocepu ökö kï ï cïng-gï nakun kobo nïgï nï, “Eru kür enek ën.
21 Quando Rúben ouviu isso, tentou livrá-lo das mãos deles, dizendo: "Não lhe tiremos a vida! "
22 Kür ïöny unu remo mörö. Eru ebol ën ï bur mörö kany ï thim, ëntö kür eketh cïng onu ï kome.” Reuben okobo köp ni pïën ën onwongo öyübërë më kwanyö ën ökö kï öd bur ëk ëdwök ën cen both apap mërë. Eru ebol ën ï bur mörö kany ï thim|alt="Joseph thrown into a pit by his brothers" src="CO00705B.TIF" size="col" loc="Between vs 22 to 24" copy="Cook OT images" ref="37:22"
22 E acrescentou: "Não derramem sangue. Joguem-no naquele poço no deserto, mas não toquem nele". Rúben propôs isso com a intenção de livrá-lo e levá-lo de volta ao pai.
23 Ï karë na Yocepu othuno both utmego mërë, gïn ögönyö böngü mërë na ën oruko n'onwongo bor ëka badë onwongo boco.
23 Chegando José, seus irmãos lhe arrancaram a túnica longa,
24 Gïn ömakö ën cë obolo gïnï ï bur. Ï bur onwongo tye nono, pii onwongo ope ïë.
24 agarraram-no e o jogaram no poço, que estava vazio e sem água.
25 Cë gïn öcakö bedo pïny më cem, ï karë na gïn önënö gurup ka jö Icimael n'öya gïnï kï ï Gilead. Kïnagagï onwongo öyëö odok, möö na kur ëka müra nakun tye ka cïdhö gïnï yo Ejip.
25 Ao se assentarem para comer, viram ao longe uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade. Seus camelos estavam carregados de especiarias, bálsamo e mirra, que eles levavam para o Egito.
26 Yuda öcakö kobo both utmego mërë nï, “Ngö na onu ebino nwongo ka eneko ömïn onu ëka ëmüngö thöö mërë ökö?
26 Judá disse então a seus irmãos: "Que ganharemos se matarmos o nosso irmão e escondermos o seu sangue?
27 Bin, ëk ëcadh unu ën ökö both jö Icimael, ëk kür eketh cïng onu ï kome, pïën ën obedo ömïn onu, kom onu kikokome.” Utmego mërë oyeo.
27 Vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não tocaremos nele, afinal é nosso irmão, é nosso próprio sangue". E seus irmãos concordaram.
28 Cë ï karë n'ëcadh wïl më Midian owok gïnï na cwök, utmego mërë öywaö Yocepu ökö kï öd bur ëka öcadhö gïnï ën ökö both jö Icimael pï cëkël më ryal pyer arïö cë jö më Icimael otero Yocepu naka yo Ejip.
28 Quando os mercadores ismaelitas de Midiã se aproximaram, seus irmãos tiraram José do poço e o venderam por vinte peças de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Ï karë na Reuben odwogo cen ï bur ëka onwongo Yocepu ope ïë, ën öyëcö böng mërë ökö kï ï kome pï cwer cwiny.
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá, rasgou suas vestes
30 Ën ödök cen both utmego mërë ëka okobo nï, “Awobi ni ope kunön! Ngö na an abino tïmö kobedini?”
30 e, voltando a seus irmãos, disse: "O jovem não está lá! Para onde irei agora? "
31 Cë gïn ökwanyö böngü ka Yocepu ëka öngënö gïnï kï remo ka dyël na gïn oneko.
31 Então eles mataram um bode, mergulharam no sangue a túnica de José
32 Otero gïnï both apapgï ëka okobo gïnï nï, “Wan enwongo böngü ni. Nën ka obedo böngü ka wodi onyo pe.”
32 e a mandaram ao pai com este recado: "Achamos isto. Veja se é a túnica de teu filho".
33 Ï karë na ën önënö, okobo nï, “Man böngü k'athïn-na kikokome. Lee na ger omwodo ën. Adyer lee ökïdhö Yocepu na thïthïnö.”
33 Ele a reconheceu e disse: "É a túnica de meu filho! Um animal selvagem o devorou! José foi despedaçado! "
34 Cë Jakob öcakö yëcö böng mërë ökö kï ï kome ëka otweo böng cöla ï pyërë, cë okoko wode pï karë na lac.
34 Então Jacó rasgou suas vestes, vestiu-se de pano de saco e chorou muitos dias por seu filho.
35 Awope ëka anyira mërë kïbëc obino gïnï më kweo cwinye, ëntö ën ökwërö ökö nï kür ekwe cwinye. Nakun kobo nï, “Pe, ba obedo nï kömanön. An abino lübö kör athïn-na kï koko naka thon ï bur.” Apap mërë obedo koko ën kömanön.
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele recusou ser consolado, dizendo: "Não! Chorando descerei à sepultura para junto de meu filho". E continuou a chorar por ele.
36 Jö Midian otero gïnï Yocepu yo Ejip ëka öcadhö gïnï ën both Potipa n'obedo adit etic ka Parao nakun ënë löö acikari kïbëc na kürö pïny.
36 Nesse meio tempo, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial do faraó e capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.