Atos 27

Kara New Testament (LEU_PNG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Layaan ri lamon faati o so ta yaan ri taa falet xe pe Itali, ri lisan na Pol xuvul pana saxano vipis xe si Julius, saxa mataa ina fevis lana parabuna ina fevisan aava ri xalie pana Rabuna Ina Fevisan si Sisaa.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Maam fexawas xuluna xaati aava savat ti pe Adramitium e rao i paan xe la mu bina xaves pe Esia e maam falet. Na Eristukus, saxa Mesidonia ti Tesalonaika, a waan xuvul pamaam.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 A yaan mui maam ung pe Saidan e na Julius xo, a buk fangaasik na Pol e a turoxo pana o i taa falet xe sina mu fesing sina talo ri taa tavaie pana maana mo nane vubuxane.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 E mui maam xawas fulaa e maam falet. Senaso a reref taxa fiit faagut, maam falet la xasing ina xurunusa Saipras aava piau ta reref.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Maam falet fulaa e maam paan liuan na Silisia e Pemfilia e maam savat pe Maira lana provins Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Pave saxa xaati ti Aleksandria taxa waan. Layaan na Julius a langai o ri taa paan xe Itali nane faxawas nemaam xuluna.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 La maana yaan xaves maam pife falet fataapus e pana faisok molava maam savat pe Nidas. A reref a fiit votan a salan simaam e voxo maam falet la xasing ina xurunusa Kriit aava piau ta reref e maam paan liuan na Kep Salmone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Maam faxaꞌusi a gun e maam faisok faagut xena savat la bina aava ri xalie pana ‘A Soluak ina Luai Roxo’ faasilak a bina Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Maam fo fataxapin palou xo a maana yaan xaves lana faletan simaam e naboxo a yaan ina xaing molava. A saxa yaan lava sina mu Juda, a Yaan ina Maraan Xapin a Faasaalan siri pana Ria ina Sipsip fo falet xo. E na Pol a fasei nari,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Mi rabuna, ne texaas o a faletan sitaara i taa lagaf temasaat, a xaati e maana mo lana ri taa kawaasanan e vaxa saxano rabuna ri taa maat.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 A sensurian a langai sina memai ina xaati e mataa tafuna xaati taasaxa pife langai si Pol.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Senaso a bina ina ungan aave pife roxo xena waan lana la yaan ina xaing molava, ri lamon o ri taa falet fulaa xena savat xe kol Finiks e ri taa ung pave. A bina aave pe Kriit e ri taa taagul pave la mu yaan ina xaing molava.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 A maalu modak ti pul a tangpat pana fiit e mu rabuna ti xuluna xaati ri lamon o ri taa fasavat xapin a texaasan siri. E voxo ri yuuf falak a anka e ri kaliu faasilak a gun pe Kriit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Taasaxa faasilak, a reref molava temasaat, saxa aava ri xalie pana “Maatbung” a fiit ti la xurunusa.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 A tao fatateak a xaati e ri pife fexaxaas sena fafalein faroxoie. Ri famalui a marapi ina xaati xena usiaana reref.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Layaan maam falet xe pul la xurunusa Koda a reref a pife fiit faagut e pave maam faisok faagut xena pis faagutan a xaleo aava ri yuufe lamina xaati talo i taa pife tugurum.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ri yuuf falaxe xe xuluna xaati e ri pis fakaliuan a xaati sang pana mu yeis talo i taa pife tugurum. Ri mataut o ri tamaa ung la nonamaat faasilak pe Libia e voxo ri yuuf fadui a anka lava ina xaati talo a reref i taa fafalein nari.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 A xaing molava i taxa kawaasan lunaian nemaam e a yaan mui ri tapin fasivi a maana mo aava waan xuluna xaati.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 E a yaan lumui lamina, nari mu rabuna ina faisok xuluna xaati ri tapin fasivi a maana mo ina faisok siri xe la laman.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 La maana yaan xaves a reref taxa lo fiit faagut e maam pife xalum a ngaas o mu vapara. Maam lamon o nemaam xapiak maam taa maat pe la laman.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Pana maana yaan xaves a mu rabuna faisok aave ri pife fangan e mui na Pol a tigina la nori e a kuus, “Mi rabuna, a pife roxo o mi langai pesalai sena fefasaian siak e mi taꞌulan na Kriit. Tamo mi fo langaiau a maana mo simi e a xaati sait ri taa waan faroxo.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Taasaxa ne faxaar nami talo mi taa tigina faagut e mi muta mataut. Senaso pi ta saxa ti la palou imi i taa maat, a xaati sang mon i taa tugurum.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Lanef la xunavung a Piran aava ne sisiak sina e ne nanguse, a feng a angelo sina xe siak e a xuusau,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 “Pol, muta mataut. No taa tigina la bina ina tiisan si Sisaa. E a Piran, lana mamaaluxan sina, i taa faxatang faroxoi a mu rabuna aanabeꞌ e ri taa waan faroxo.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 E voxo tigina fatateak, muta mataut. Ne texaas tuuna o a maana mo aava angelo fo kuusane ri taa savat la matavas senaso a Piran a ferawai tuuna vulai.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Taasaxa reref i taa faꞌung netaara xuluna saxa xurunusa.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 A mu vung sangafilu saxa pana talafaat fo falet e a xaing taxa xup lunaian a xaati la laman Edriatik. Faasilak la xunavung a mu rabuna ina faisok xuluna xaati ri lamon o maam taxa ung.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 E voxo ri fadui a yeis pana faat molava xena texaas sena tuyan sina laman e a fexaxaas sena mita sangafilu talafaat. E mui fadak ri vil fulane e a fexaxaas sena mita sangafilu talatul.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ri mataut o a xaati i tamaa laak xuluna mu faat molava e voxo ri fadui a anka talafaat ti lamina xaati e ri waan bang a paanenan sina bina.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 E saxano rabuna ina faisok xuluna xaati ri vubuk o ri taa taꞌulan a xaati e voxo ri fadui a xaleo e ri bit o ri taa fadui a xasa anka lanona xaati.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Taasaxa na Pol a masam sena vilaana siri e a xuus a sensurian e mu rabuna ina fevisan, “Tamo a mu rabuna ina faisok xuluna xaati aanabeꞌ ri pife waan xuluna xaati nami xapiak mi taa pife savat faroxo la xavala.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 E voxo a mu rabuna ina fevisan ri xatip tapin a yeis aava pis fatateak a xaleo.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Faasilak la paanen na Pol a faxaar nari talo ri taa fangan e a kuus, “A mu yaan sangafilu saxa pana talafaat fo taxapus xo e mi pife fangan sena matautan simi.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Naboxo mi taa fangan xena fagut nami. Pi ta saxa a fui ina i taa malit.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 E mui na Pol a siak a saxa nebret e fenung xe sina Piran pana la matari. A viaxe e fangan.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ri fegutai e ri fangan sait.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Nemaam mu rabuna 276 maam taxa waan xuluna xaati.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Layaan ri fo maasi ri tapin palou a maana kam ina ‘wiit’ la laman talo a xaati i taa pife matafan.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 A bina xo xidarak saa e mu rabuna ina faisok xuluna xaati ri ngalngolan a bina taasaxa ri xalum a soluak pana gun e ri lamon o naak ri taa falak a xaati xe la nogun aave.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 E voxo ri patal tapin a yeis ina mu anka pe la laman e vaxa ri mulus tapin a yeis aava pis fatateak a mu fos. E mui ri yuuf falak faꞌuli a marapi ina reref la ngusuna xaati talo a reref i taa fiit falak a xaati xe la gun.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Taasaxa xaati a pife laak. A ngusuna xaati a pasak fatateak la nonamaat e a xaing a gurum a tena xaati.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 A mu rabuna ina fevisan rao ri punuk a mu vipis talo ri taa pife sinuf.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Taasaxa, a sensurian siri a vubuk o na Pol i taa to e a ti votan a punuxaan nari. Nane fasei nari aava ri texaas sena ngaas o ri taa lalaas du lana laman paamua xena ngaas laak xe la gun.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 E mui a xasanofuna ri taa kais usi xuluna wai o xavil ina xaati aava tugurum. E malaanabeꞌ nemaam xapiak maam fe savat faroxo la xavala.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.