Lucas 15
lag (LAG) vs NAA
1 Haaha, vasaankanʼyi kóodi na vaduwalo vadomáa na kʉrɨ Yéesu noo mʉteerera.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Maa kaa, Mafarisáayo na vakiindya va Miiro vakaanda ngʼuula voosea, “Sa che ʉhʉ mʉʉntʉ iíkalaa na maduwalo baa kei ɨndoorya chóorya noyo?”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Aho, maa Yéesu akavasɨmɨra lusímo ʉlʉ,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Koonɨ ʉmwɨ waanyu arɨ na muundi igana rɨmwɨ (100), na koonɨ muundi ɨmwɨ yarɨ́mɨɨre, che arɨ bweeyya? Jireka arɨ jira muundi makumi keenda na keenda (99) ibaláángwii adome akasaake ɨra ˆyatáahikire mpaka ɨɨpate.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Na ˆarɨ kɨɨpata, kɨɨvaala arɨ mavei kʉnʉ arɨ na cheerʉ.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 ˆArɨ fika kaayii, kʉvaanɨrɨra arɨ vijeengi vyaachwe na vakaaya vaachwe kʉnʉ yoovasea, ‘Eryi mɨtɨma hamwɨ na nɨɨnɨ, sa muundi yaanɨ ˆngʼeene yaarɨ yarɨ́mɨɨre, nɨɨyɨɨ́ne!’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Viivyo noovawyɨɨra, kʉva kʉrɨ na cheerʉ mʉnʉmʉʉnʉ kurumwii, haantʉ mʉʉntʉ ʉmwɨ mʉvɨ ˆarɨ mʉvalandʉkɨra Mʉlʉʉngʉ. Cheerʉ ɨkyo kʉva kɨrɨ nɨ kɨkʉʉlʉ kʉlookya vaantʉ makumi keenda na keenda (99) vara ˆviiyónaa voovo nɨ vawoloki, ˆvasiina kɨɨntʉ cho vabweeyya vamʉvalandʉkɨre Mʉlʉʉngʉ tʉkʉ.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yéesu akavawyɨɨra lusímo lwɨɨngɨ, “Tʉsee baa ja koonɨ mʉʉntʉ muki arɨ na mpía ikimi na koonɨ ɨmwɨ yarɨ́mɨɨre che arɨ bweeyya? Korererya arɨ kɨmʉrɨ na fyaahɨra arɨ nyuumba yoosi vʉʉ, yoosaakɨra ɨra mpía mpaka ɨɨpate.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Na ˆarɨ kɨɨpata, vaanɨrɨra arɨ vijeengi vyaachwe na vakaaya vaachwe na vasea arɨ, ‘Eryi mɨtɨma hamwɨ na nɨɨnɨ, sa mpía yaanɨ ˆngʼeene yaarɨ yarɨ́mɨɨre, nɨɨyɨɨ́ne.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Viivyo, noovawyɨɨra, kwatɨɨte cheerʉ kɨkʉʉlʉ kwa mirimʉ miija ya Mʉlʉʉngʉ, mpɨɨndɨ mʉvɨ ʉmwɨ ˆarɨ mʉvalandʉkɨra Mʉlʉʉngʉ.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yéesu kei akavawyɨɨra lusímo lwɨɨngɨ yoovasea, “Mʉʉntʉ ʉmwɨ ajáa atɨɨte vaana valʉme vavɨrɨ.
11 Jesus continuou:
12 Mwaana waachwe muduudi, akamʉsea taáta waavo, ‘Taáta nooloomba ʉpaari waanɨ.’ Jeyyo, akavagavɨra vaana vaachwe ʉpaari waavo.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Mpɨɨndɨ kiduudi ˆjikalooke, ʉra mudúúdi akasaankanʼya máari jaachwe joosi vʉʉ, maa akatamanya na ɨsɨ ya kʉlɨ. Ʉko akɨɨta takʉna máari yoosi vʉʉ.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 ˆAkamarikirye kɨra kɨɨntʉ ˆajáa nocho, ɨra ɨsɨ yoosi ɨkava na njala ya imalo, ne akava asiina chochoosi tʉkʉ.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Aho, akatamanya na kwa mʉʉntʉ ʉmwɨ wa ɨsɨ ɨra, akɨtooloomba mʉrɨmo. Ʉra mʉʉntʉ akamʉtwaala na iwundii kwaachwe ɨndookooriisha nkaamba jaachwe.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ʉwo mʉtavana akava yoomererya matɨ mafaala ˆmeene nkaamba jarijáa. Na kusiina mʉʉntʉ ˆamʉheráa chákurya chochoosi tʉkʉ.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Maa kaa, ˆakiiririkane mutimii waachwe, maa akasea, ‘Amwɨ vatʉmami va taáta wiitʉ varijáa mpaka vandoocheerya? Nɨɨnɨ mwaarɨ nookwya na njala aha!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Haaha hɨndʉka niise na kwa taáta nkamʉsee, “Taáta, nabweeyya ʉvɨ kwa Mʉlʉʉngʉ na kʉrɨ weewe.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Nɨɨnɨ sɨ nɨɨma neeja kwaanɨrɨrwa mwaana waako kei tʉkʉ, mbɨɨka nɨve ja ʉmwɨ wa vatʉmami vaako. ”’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Aho, akiinʉka, akakwaata njɨra na kaayii kwa taáta waavo. ˆAkasengerere kaayii, taáta waavo akamoona kʉra kʉlɨ, maa akamoonera mbavariri. Akamʉkɨbɨrɨra, akamʉkwaatɨrɨra, maa akamʉsʉndɨra mwaana waachwe.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Aho, mwaana waachwe akamʉsea, ‘Taáta, nabweeyya ʉvɨ kʉrɨ kurumu na kʉrɨ weewe. Nɨɨnɨ sɨ nɨɨma neeja kwaanɨrɨrwa mwaana waako kei tʉkʉ.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Maa kaa, taáta waavo akavasea vatʉmami vaachwe, ‘Reeti chaangʉ ɨngo ˆyaboohabooha mʉmʉvɨkɨre, muvikiri ipoo mʉkonwii waachwe na viráatʉ majewii.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Reeti njɨɨkʉ ˆyaneneha, mʉsɨɨnje, turye ngovi.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Sa ʉhʉ mwaana waanɨ ajáa aakwya haaha afúfukire, ajáa ataahɨka haaha oónekɨɨne.’ Aho, vakaanda bweeyya ngovi.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Mpɨɨndɨ ijo, ʉra mwaana mʉkʉʉlʉ nɨ iwundii ajáa. Mpɨɨndɨ ˆahɨndʉkáa ˆakasengerere kaayii, akateera chɨɨ́mbo na vina.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Aho, akamwaanɨrɨra mʉtʉmami ʉmwɨ, maa akamuurya, ‘Nɨ che kwatɨɨte?’
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Ʉra mʉtʉmami akamʉsea, ‘Mudúúdi waako uújire na taáta waanyu amʉsɨ́ɨnjɨɨre ɨra njɨɨkʉ ˆyanona sa taáta waanyu amʉhókɨɨre arɨ nkaasʉnkaasʉ.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Ʉra mwaana mʉkʉʉlʉ akavisʉʉla, maa akasiita kwɨɨngɨra na nyuumbii. Aho, taáta waavo akafuma na weerwii noo mʉkalaamya ɨɨngɨre.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Maa kaa, yeeye akamʉsea taáta waavo, ‘Laanga, myaaka yoosi ɨhɨ nɨɨnɨ natʉmama aha kaayii, baa sɨ nɨnawaayya kuchwa matɨ ʉlairiri waako wowoosi baa sikʉ ɨmwɨ tʉkʉ! Maa kaa, nɨɨnɨ sɨ ʉnawaayya kʉʉmpeera baa kaburi vii, nkárye nɨvyeende na viivaanɨ tʉkʉ.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Haaha ʉhʉ mwaana waako ˆmweene atakuna máari jaako na vaantʉ vaki ˆvayéendaa na valʉme va vaantʉ, uújire na kaayii ʉmʉsɨ́ɨnjɨɨre njɨɨkʉ ɨra ˆyanona.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Taáta waavo akamʉsea, ‘Mwanawaanɨ, weewe nɨ na nɨɨnɨ ʉrɨ sikʉ joosi, viintʉ vyoosi ˆndɨrɨ novyo nɨ vyaako.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Haaha nɨ vyabooha kʉbweeyya ngovi tuvyeende, sa mwaanaanyu ajáa aakwya, haaha nɨ nkaasʉ arɨ. Yeeye ajáa arɨmɨra, haaha oónekɨɨne.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.