2 Samuel 13
ꤜꤤ꤬ꤡꤢ꤭ꤏꤢꤧ꤭ ꤢ꤬ꤞꤢꤧ꤭ ꤔꤢ ꤜꤤ꤬ꤡꤢ꤭ꤏꤢꤧ꤭ ꤢ꤬ꤜꤟꤛꤢꤩ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ꤜꤟꤤ꤬ꤍꤟꤥ (KYUK) vs ARC
1 ꤒꤣ꤬ꤖꤟꤌꤣꤋꤢꤧ꤭ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤕꤟꤌꤣꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ ꤗꤟꤌꤣꤒꤝꤟꤥ꤮ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤥ꤬ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬, ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤗꤝꤟꤤ꤬ ꤔꤢ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤚꤟꤌꤣ꤬ ꤒꤣ꤬ꤗꤟꤌꤣ ꤥ꤬ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬, ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤗꤝꤟꤤ꤬ꤔꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬꤯
1 E aconteceu, depois disso, que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤒꤢ꤬ꤔꤟꤢꤩ꤬ ꤞꤢꤧꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤒꤟꤣ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤔꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤒꤢ꤬ꤔꤟꤢꤩ꤬ꤢꤧ꤮ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤓꤢꤩ꤬ꤏꤝꤤꤓꤢꤩ꤬ꤏꤢꤧ꤭ ꤡꤢꤪ ꤜꤢꤨ꤭꤯ ꤗꤢ꤬ꤔꤢꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤗꤢ꤬ ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ꤖꤢꤨꤞꤢꤧ꤬ꤡꤢꤧ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢꤨ꤭ ꤥ꤬ꤕꤟꤢꤪꤥ꤬ꤏꤛꤢꤔꤟꤤꤚꤛꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤊꤟꤢꤦꤚꤟꤢꤩ ꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤒꤟꤣꤔꤟꤤ ꤔꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ ꤢ꤬ꤊꤜꤛꤢꤥ꤬ꤒꤥ꤬꤯
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia, aos olhos de Amnom, dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 ꤙꤤꤔꤌꤣ꤬ꤋꤢꤧ꤭, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤢ꤬ꤕꤟꤌꤣꤠꤟꤛꤢ ꤒꤣ꤬ꤕꤟꤌꤣꤙꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤋꤥ꤭ꤙꤢꤪꤞꤛꤥꤗꤟꤥ꤬ ꤔꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤥ꤬ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤗꤝꤟꤤ꤬ ꤔꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤡꤛꤥ꤬ꤔꤢ꤬ꤘꤢ꤯ ꤚꤢꤪ ꤢꤧ꤬ ꤗꤢ꤬ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤖꤢꤧ꤭ꤏꤛꤤꤗꤢꤩ꤬ꤛꤢ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭, ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤢꤩꤙꤢꤧ꤬ꤜꤤ꤬ꤗꤛꤢ꤭ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ꤯
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. E era Jonadabe homem mui sagaz.
4 ꤒꤣ꤬ꤑꤢꤩ꤭ꤋꤢꤧ꤭, ꤋꤢꤨ꤭ꤡꤛꤥ꤬ꤔꤢ꤬ꤘꤢ ꤏꤢꤨ꤬ꤘꤛꤢ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤔꤢ, “ꤊꤣ꤮ ꤋꤝꤤꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭, ꤕꤝꤟꤥ꤭ꤚꤥ꤭ꤚꤥ꤭꤮ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤡꤛꤣ ꤞꤢꤧꤕꤜꤟꤢꤧ꤭ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤗꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤢꤩ꤭? ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤟꤢꤩꤏꤥ꤬ ꤕꤢꤩ ꤠꤢ꤭ ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤔꤟꤤꤒꤥ꤬ ꤟꤟꤢꤧ꤭?”
4 E ele lhe disse: Por que tu de manhã em manhã tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então, lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤡꤛꤥ꤬ꤔꤢ꤬ꤘꤢ ꤟꤢꤩꤊꤟꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭ꤏꤢꤦ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤊꤟꤢ꤬ꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ ꤘꤣ ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬ ꤚꤢꤪ ꤡꤟꤛꤢꤩꤞꤢꤧꤏꤝꤤꤔꤟꤤ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤔꤟꤢꤩ ꤕꤢ꤭ ꤔꤤ꤯ ꤚꤢꤪ ꤙꤤ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤧ꤭ ꤟꤛꤢ꤭ꤗꤛꤢ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤕꤢ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ‘ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭, ꤔꤢꤪ꤭ ꤟꤛꤢ꤭ꤘꤛꤢꤩꤢꤩ꤬ ꤠꤢ꤭ꤕꤟꤌꤣ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤏꤢꤧ꤬ꤢꤩ꤬ ꤒꤣ꤬ꤡꤣ꤬ꤡꤣ꤬ ꤔꤢ ꤠꤢ꤭꤯ ꤚꤢꤪ ꤔꤢꤪ꤭ ꤟꤛꤢ꤭ ꤤ꤬ꤖꤥ꤭ ꤢꤧ꤬ ꤙꤤ ꤠꤢ꤭ꤗꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤛꤢꤩ꤭ ꤔꤤ꤮, ꤠꤢ꤭ ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦ ꤗꤛꤢ ꤢꤧ꤬ ꤚꤢꤪ ꤠꤢ꤭ ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦ ꤔꤢꤪ꤭ ꤘꤛꤢꤩꤢꤩ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤏꤢꤧ꤬ꤢꤩ꤬ꤏꤢꤧ꤬ꤥ꤭ ꤔꤢ ꤠꤢ꤭ꤔꤟꤢꤩ,’ ꤟꤢꤩ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤧ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ ꤔꤤ꤯”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço- te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤡꤛꤣꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤥ꤬ ꤘꤣ ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤡꤟꤛꤢꤩꤏꤝꤤꤔꤟꤤ ꤢ꤬ꤔꤟꤢꤩ꤯ ꤙꤤ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤟꤛꤢ꤭ꤗꤛꤢ ꤢꤧ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤟꤢꤩꤏꤢꤦ꤬ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤢ, “ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭ ꤔꤢꤪ꤭ ꤟꤛꤢ꤭ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤢꤩ꤬ ꤠꤢ꤭ꤕꤟꤌꤣ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤋꤢꤪꤗꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤊꤤ꤬ꤖꤢꤨ ꤙꤤ ꤠꤢ꤭ꤗꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤠꤢ꤭ ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦ ꤔꤢꤪ꤭ ꤘꤛꤢꤩꤢꤩ꤬ ꤢꤧ꤬ ꤔꤢ ꤠꤢ꤭ꤔꤟꤢꤩ꤯”
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 ꤛꤢꤩ꤭ꤒꤣ꤬ꤖꤟꤌꤣꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤔꤢꤪ꤭ꤡꤛꤣ ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤟꤤ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤔꤢꤪ꤭ ꤡꤛꤣꤟꤢꤩ ꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭ ꤡꤛꤣ ꤘꤣ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ꤟꤤ꤬ ꤔꤌꤣ꤬, ꤚꤢꤪ ꤡꤛꤣꤗꤟꤢꤩ꤬ꤢꤩ꤬ ꤕꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤏꤢꤧ꤬ꤢꤩ꤬ ꤔꤤ꤯”
7 Mandou, então, Davi a casa, a Tamar, dizendo: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤡꤛꤣ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤢ꤬ꤟꤤ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤙꤤꤔꤌꤣ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤗꤢ꤬ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤦꤥ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬꤯ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤖꤛꤢꤩ ꤟꤌꤣ꤭ꤗꤢꤦ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤔꤤ ꤜꤢꤨ꤭, ꤚꤢꤪ ꤙꤤ ꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ ꤋꤢꤪꤗꤢꤨ꤭ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤛꤥ꤭꤮ ꤗꤛꤢ ꤔꤟꤤ ꤜꤢꤨ꤭꤯
8 E foi Tamar a casa de Amnom, seu irmão (ele, porém, estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤖꤛꤢꤩꤔꤟꤤ ꤋꤢꤪꤗꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ ꤤ꤬ꤏꤢꤦ ꤓꤌꤣ꤭ꤟꤢꤪ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤡꤛꤣ ꤘꤛꤢꤩꤢꤩ꤬ ꤔꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬꤯ ꤗꤢ꤬ꤔꤢꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤢꤩ꤬ ꤒꤥ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤔꤢ, “ꤔꤢꤪ꤭ ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤊꤛꤢ꤭ꤜꤟꤢꤪ꤭ ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤙꤤ ꤠꤢ꤭ꤗꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤛꤢꤩ꤭꤯” ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤢꤨ꤭ ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤊꤛꤢ꤭ꤜꤟꤢꤪ꤭꤯
9 E tomou a assadeira e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤔꤢ, “ꤖꤛꤢꤩꤟꤛꤢ꤭ ꤋꤢꤪꤗꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤠꤢ꤭ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬ ꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤟꤛꤢ꤭ꤗꤢꤨ꤭ꤢꤩ꤬ ꤠꤢ꤭꤯” ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤖꤛꤢꤩꤔꤟꤤ ꤋꤢꤪꤗꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤔꤟꤤ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤖꤛꤢꤩꤟꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤢ꤬ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬꤯
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera e os trouxe a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 ꤙꤤ ꤢ꤬ ꤟꤛꤢ꤭ꤖꤢꤦ꤬ ꤟꤢꤪ ꤔꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤡꤝꤤ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤠꤢ꤭ꤕꤟꤌꤣꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬, ꤟꤛꤢ꤭ꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤒꤟꤣꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤔꤢ ꤠꤢ꤭ ꤘꤣ ꤜꤟꤢꤩꤗꤛꤢꤩ꤭ꤋꤢꤨ꤬ ꤛꤢꤩ꤭꤯”
11 E, chegando-lhos, para que comesse, pegou dela e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, irmã minha.
12 ꤚꤢꤪ “ꤒꤥ꤬, ꤡꤝꤤ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢ ꤒꤢꤧ꤭ ꤠꤢ꤭ ꤗꤟꤢꤩ, ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨꤛꤢꤩ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ꤗꤢ꤬, ꤢ꤬ꤙꤢꤧ꤬ ꤥ꤬ꤓꤝꤟꤥ꤭ꤓꤛꤢ꤬ꤔꤟꤤ ꤘꤣ ꤤ꤬ꤎꤢ꤬ꤚꤟꤢꤩꤜꤢ꤬ꤖꤢꤨ ꤢ꤬ꤊꤜꤢꤧ꤭ꤒꤥ꤬꤯ ꤗꤟꤢꤩ꤬ ꤒꤢꤧ꤭ ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢꤚꤤ꤬ꤡꤟꤛꤢ ꤛꤢꤩ꤭ ꤗꤟꤢꤩ꤯
12 Porém ela lhe disse: Não, irmão meu, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 ꤠꤢ꤭ ꤕꤢ꤭ ꤜꤢꤩ꤭, ꤠꤢ꤭ ꤡꤛꤣ ꤙꤢꤩ꤬ ꤠꤢ꤭ꤗꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧ꤬ ꤙꤤꤒꤢꤩ꤭ ꤕꤢ꤭ꤒꤢꤩ꤭? ꤓꤌꤣ꤭ꤒꤥ꤬ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤕꤢ꤭ ꤜꤢꤩ꤭, ꤘꤣ ꤤ꤬ꤎꤢ꤬ꤚꤟꤢꤩꤜꤢ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤢ꤬ꤊꤜꤢꤧ꤭ ꤔꤌꤣ꤬, ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤊꤟꤢꤦ ꤓꤝꤟꤥ꤭ꤓꤛꤢ꤬ ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ꤡꤟꤛꤢꤩ꤭ꤚꤤ꤬ꤡꤟꤛꤢ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤕꤢ꤭꤯ ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭ ꤟꤢꤩꤙꤢꤧ꤬ ꤔꤢ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤌꤣ꤬꤯ ꤢ꤬ ꤊꤜꤛꤢ꤮ ꤘꤝꤥ ꤔꤛꤢ꤭ ꤠꤢ꤭ ꤔꤢ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤕꤚꤢꤧ,” ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤟꤢꤩꤏꤢꤦ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬꤯
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço- te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 ꤗꤢ꤬ꤔꤢꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤔꤟꤤꤘꤢ꤭ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤍꤟꤥ ꤒꤥ꤬꤯ ꤢ꤬ ꤟꤢꤧ꤭ꤏꤛꤥ꤬ꤚꤢꤩ꤬ꤏꤢꤪ꤭ ꤊꤜꤢꤪ꤭ ꤔꤢ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭, ꤢ꤬ ꤡꤝꤤ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢ ꤜꤢꤨ꤭ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤥ꤬ꤗꤛꤢꤩ꤭ꤒꤟꤣꤊꤛꤢ꤭ ꤔꤢ ꤜꤢꤨ꤭꤯
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou e se deitou com ela.
15 ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤞꤢꤧꤓꤢꤩ꤬ ꤔꤟꤤ ꤋꤛꤢꤩ꤭ꤞꤛꤢ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤜꤢꤨ꤭꤯ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤓꤢꤩ꤬ ꤜꤣ꤮ ꤊꤜꤢꤪ꤭ꤕꤢ꤭ ꤡꤢꤪ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤚꤟꤢꤩ ꤢ꤬ ꤗꤟꤥ꤬ꤔꤟꤤ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ ꤡꤢꤪ꤯ ꤚꤢꤪ “ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣꤊꤛꤢ꤭ꤗꤢꤪ꤭,” ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬꤯
15 Depois, Amnom a aborreceu com grandíssimo aborrecimento, porque maior era o aborrecimento com que a aborrecia do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te e vai-te.
16 ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤟꤢꤩꤏꤢꤦ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤒꤥ꤬, ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤠꤟꤢꤧꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤊꤛꤢ꤭ ꤠꤢ꤭ ꤋꤥ꤭ꤑꤟꤢ ꤛꤢꤩ꤭ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤞꤢꤦꤡꤟꤛꤢꤩ꤭ꤜꤣꤊꤜꤢꤪ꤭ ꤕꤢ꤭ ꤡꤢꤪ ꤔꤢ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤢꤦ ꤓꤌꤣ꤭ꤟꤢꤪ ꤠꤢ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ ꤡꤢꤪ,” ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ ꤒꤢ꤬ꤘꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤔꤟꤤꤘꤢ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ꤍꤟꤥ ꤒꤥ꤬꤯
16 Então, ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤢꤧꤟꤛꤢ꤭ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤔꤢ, “ꤡꤝꤤ꤬ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤒꤢ꤬ꤖꤢ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ ꤛꤢꤩ꤭ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤘꤣ ꤠꤢ꤭ꤗꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤚꤟꤛꤢ꤭ꤗꤢ꤬ꤊꤛꤢ꤭ ꤊꤢ꤬ꤘꤢ꤭ ꤔꤌꤣ꤬꤯”
17 E chamou a seu moço que o servia e disse: Deita a esta fora e fecha a porta após ela.
18 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤡꤝꤤ꤬ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤊꤛꤢ꤭ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤙꤤꤊꤛꤢ꤭ ꤊꤢ꤬ꤘꤢ꤭꤯ ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤔꤌꤣ꤬ꤗꤢ꤬, ꤢ꤬ ꤞꤛꤢꤔꤟꤤ ꤡꤟꤢ꤬ꤡꤝꤟꤥ꤬ꤓꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢꤨ꤭ ꤤ꤬ꤏꤢꤧꤒꤝꤟꤥ ꤤ꤬ꤏꤢꤧꤚꤟꤢꤧ꤭ ꤋꤥꤋꤛꤢꤩ꤬ ꤔꤟꤤ ꤜꤢꤨ꤭ ꤒꤣ꤬ꤕꤟꤢꤦ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤡꤟꤢ꤬ꤡꤝꤟꤥ꤬ꤓꤢꤨ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤗꤢ꤬ ꤋꤝꤤ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ꤖꤢꤨꤞꤢꤧ꤬ꤡꤢꤧ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤞꤛꤢꤔꤟꤤ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭꤯
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis, com capas), e seu criado a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤖꤢ꤬ꤓꤛꤢ꤬ ꤊꤢꤪꤖꤢꤧ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤊꤜꤢꤪꤋꤢꤨ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤓꤢꤪꤐꤟꤢꤧ꤭ꤓꤢꤪꤗꤢꤦ꤬ ꤊꤛꤢ꤭ ꤢ꤬ꤡꤟꤢ꤬ꤡꤝꤟꤥ꤬ꤓꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢꤨ꤭ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤝꤟꤥꤗꤟꤢꤩ꤬ꤚꤟꤢꤧ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ ꤞꤛꤢꤔꤟꤤ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤙꤢ꤬꤯ ꤢ꤬ ꤘꤛꤢꤩꤜꤟꤌꤣ꤭ ꤢ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧꤕꤜꤟꤢꤧ꤭ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤪ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤙꤢꤩ꤬ꤓꤛꤢ꤬ ꤢ꤬ꤒꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤊꤜꤢꤪꤋꤢꤨ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤍꤟꤌꤣꤢꤧꤓꤥ꤭ꤢꤧꤗꤟꤥ꤬ ꤓꤢꤩ꤬ꤡꤛꤣ ꤊꤛꤢ꤭꤯
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou, e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi-se andando e clamando.
20 ꤙꤤ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤗꤛꤢꤓꤛꤢꤩ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤔꤌꤣ꤬ꤗꤢ꤬ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤡꤝꤤ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢ ꤊꤛꤢ꤭ꤟꤢꤪ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤊꤥ꤭! ꤞꤌꤣ꤬ꤞꤌꤣ꤬꤮ ꤥ꤬ ꤔꤤ, ꤢꤧ꤬ ꤗꤢ꤬ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤠꤟꤛꤢꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤕꤚꤢꤧ꤯ ꤙꤢꤩ꤬ꤊꤟꤢꤨꤙꤢꤩ꤬ꤊꤟꤛꤢ꤭ ꤒꤢꤧ꤭ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤞꤢꤧꤕꤜꤢꤪ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤯” ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤡꤛꤣꤥ꤬ꤢꤟꤌꤣꤊꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤟꤤ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤕꤜꤟꤢꤧ꤭ꤔꤟꤢꤩ꤬ꤙꤢꤧ꤬ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ꤯
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, irmã minha, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve solitária em casa de Absalão, seu irmão.
21 ꤙꤤ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤔꤟꤤꤟꤌꤣ꤭ ꤟꤢꤪ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤚꤤ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤊꤛꤢ꤭ ꤛꤢꤩ꤭ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤕꤜꤢꤪ꤬ꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ꤯
21 E, ouvindo o rei Davi todas essas coisas, muito se acendeu em ira.
22 ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤡꤝꤤ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢꤊꤛꤢ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤕꤟꤌꤣꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤞꤢꤧꤓꤢꤩ꤬ꤊꤛꤢ꤭ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤜꤢꤨ꤭ ꤚꤢꤪ ꤒꤟꤢꤧ꤬ ꤟꤢꤩꤙꤢꤧ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤚꤛꤢ ꤙꤢꤧ꤬ꤙꤢꤧ꤬, ꤢ꤬ꤚꤛꤢ ꤒꤥ꤬ ꤙꤢꤧ꤬ꤙꤢꤧ꤬, ꤢ꤬ ꤗꤢꤦ꤬ꤟꤢꤩꤙꤢꤧ꤬ ꤊꤛꤢ꤭ ꤜꤢꤨ꤭꤯
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão aborrecia a Amnom, por ter forçado a Tamar, sua irmã.
23 ꤙꤤ ꤢ꤬ꤒꤢ꤬ꤜꤝꤥꤟꤛꤢ꤭ ꤟꤢꤪ ꤔꤛꤢꤩ꤭ꤔꤢ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤤ꤬ꤡꤤ꤬ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤞꤤꤗꤟꤤꤏꤢꤦ꤬ ꤘꤣ ꤘꤢꤪ꤭ꤙꤢ꤬ꤜꤢꤟꤢ꤬ꤐꤢꤪ꤬ ꤙꤤ ꤢ꤬ꤖꤢꤦ꤬ ꤔꤢ ꤢꤩꤠꤢ꤬ꤚꤢꤩ꤬ꤊꤜꤝꤤ꤭ ꤢ꤬ꤊꤟꤢꤩꤊꤢꤦ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤖꤥ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤙꤤ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤤ꤬ꤡꤤ꤬ ꤞꤤꤗꤟꤤꤏꤢꤦ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤕꤝꤢꤧ꤭ꤔꤟꤤꤘꤛꤢꤩ ꤟꤢꤪ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤗꤢꤩ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤜꤟꤢꤪ꤭ꤕꤜꤤ꤭ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤋꤝꤤ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬꤯
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤟꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤥ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤟꤛꤢ꤭ ꤟꤢꤩ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤢ, “ꤖꤢꤧ꤭꤮, ꤋꤥ꤭ꤑꤟꤢꤚꤢꤪ ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤤ꤬ꤡꤤ꤬ ꤕꤢꤩ ꤠꤢ꤭ꤞꤤꤗꤟꤤꤏꤢꤦ꤬ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤡꤢꤓꤛꤢ꤬ ꤤ꤬ꤡꤤ꤬ ꤕꤢꤩ ꤟꤢꤪ ꤠꤢ꤭ꤞꤤꤗꤟꤤꤏꤢꤦ꤬ ꤟꤢꤪ꤯ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭ ꤢꤧꤔꤟꤤ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤓꤝꤟꤥ꤭ꤋꤢꤨ꤬ꤊꤜꤢꤪꤋꤢꤨ꤬ꤊꤜꤛꤢ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ ꤟꤛꤢ꤭ ꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤠꤢ꤭ ꤕꤢ꤭ ꤔꤤ꤮꤯”
24 E veio Absalão ao rei e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 ꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤟꤢꤩꤏꤢꤦ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤒꤥ꤬, ꤠꤢ꤭ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭, ꤕꤟꤢꤧ꤬ ꤊꤤ꤬ ꤟꤛꤢ꤭ꤚꤟꤥꤟꤛꤢ꤭ꤢꤧ ꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤟꤢꤩꤗꤢ꤬, ꤘꤣ ꤕꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤕꤟꤢꤧ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤚꤢꤦ꤭ ꤊꤟꤢꤦ ꤜꤟꤢꤪ꤭ꤢꤧ ꤊꤛꤢ꤭ ꤕꤢ꤭꤯” ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢꤧꤒꤢ꤬ꤘꤢꤦ꤬ꤘꤢꤦ꤬ꤡꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤒꤢ꤬ꤘꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤡꤛꤣ ꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤒꤥ꤬꤯ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤏꤢꤪ꤭ꤚꤤ꤬ꤏꤢꤪ꤭ꤙꤢꤨ꤭ ꤊꤛꤢ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ ꤕꤚꤢꤧ꤯
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém ele não quis ir, mas o abençoou.
26 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤟꤢꤩ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤊꤤ꤬ ꤡꤛꤣ ꤒꤥ꤬ ꤟꤢꤩꤚꤢꤪ, ꤋꤛꤢꤞꤢꤧꤘꤥ꤭ ꤔꤢꤪ꤭ ꤡꤛꤣꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤠꤢ꤭ ꤔꤢ ꤠꤢ꤭ꤠꤟꤛꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤔꤤ꤮꤯” ꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤏꤢꤨ꤬ꤘꤛꤢ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ, “ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤡꤛꤣꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦ ꤢꤧꤟꤛꤢ꤭ ꤒꤟꤌꤣꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤗꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤢꤩ꤭?”
26 Então, disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria contigo?
27 ꤗꤢ꤬ꤔꤢꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤟꤢꤩꤒꤢ꤬ꤘꤢꤦ꤬ ꤜꤢꤨ꤭ ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭, ꤢ꤬ ꤔꤢꤪ꤭ ꤡꤛꤣ ꤊꤟꤌꤣ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤜꤢꤨ꤭ ꤔꤢ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤔꤢ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤚꤟꤌꤣ꤬ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬꤯
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom e a todos os filhos do rei.
28 ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤟꤢꤩꤒꤟꤢ꤭ꤔꤟꤤ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤔꤢ, “ꤒꤟꤥ꤭ꤔꤟꤤ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤔꤤ, ꤙꤤ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤥ꤭ꤗꤟꤢꤦ꤬ ꤟꤢꤪ ꤓꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤠꤢ꤭ ꤟꤢꤩ ꤞꤤ꤭ ꤔꤢ, ‘ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤢꤧ꤬,’ ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤕꤢ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ ꤊꤛꤢ꤭ ꤢꤧ꤬ ꤕꤢ꤭ ꤔꤤ꤯ ꤞꤢꤧꤤ꤬ꤏꤢꤩ꤭ ꤒꤢꤧ꤭ ꤗꤟꤢꤩ, ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ ꤔꤢꤪ꤭ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ ꤞꤤ꤭ ꤔꤌꤣ꤬ꤗꤢ꤬ ꤠꤢ꤭ ꤕꤚꤢꤧ꤯ ꤘꤛꤢ꤬ꤏꤛꤥ꤬ꤘꤛꤢ꤬ꤏꤢꤪ꤭ ꤙꤢꤩ꤬ꤋꤢꤦ꤭ꤙꤢꤩ꤬ꤟꤢ꤭ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤞꤤ꤭ꤞꤢꤧꤕꤜꤢꤪ꤬ ꤔꤤ꤯”
28 E Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom! Então, o matareis; não temais; porventura, não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos e sede valentes.
29 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ ꤗꤟꤢꤜꤢ꤬ꤊꤥ꤭ ꤟꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤖꤢꤨ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤟꤢꤩꤒꤟꤢ꤭ꤔꤟꤤ ꤢꤧ꤬ꤞꤤ꤭ ꤔꤌꤣ꤬꤯ ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤋꤝꤤ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤓꤛꤢ꤬ꤏꤤ꤬ꤘꤛꤢꤔꤟꤤ ꤢꤧ꤬ꤞꤤ꤭ ꤒꤢ꤬ꤞꤤꤢꤪꤜꤛꤢ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤓꤢꤩ꤬ꤊꤜꤛꤢ꤬ꤊꤛꤢ꤭ ꤜꤟꤢꤪ꤭ꤕꤜꤤ꤭꤯
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 ꤙꤤ ꤢꤧ꤬ꤞꤤ꤭ ꤊꤟꤢ꤬ꤕꤢ꤭ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ꤕꤚꤢꤧ ꤘꤣ ꤊꤜꤛꤢꤜꤟꤥ꤬ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢꤨ꤭ ꤡꤛꤣꤟꤢꤩꤏꤥ꤬ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤔꤢ, “ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ ꤜꤟꤢꤪ꤭ ꤟꤢꤪ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤟꤢꤪ꤯ ꤢ꤬ ꤥ꤬ꤓꤝꤟꤥ꤭ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤊꤛꤢ꤭ ꤕꤢ꤭ ꤡꤢꤪ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬꤮ ꤒꤥ꤬ ꤡꤢꤪ꤯”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, veio a nova a Davi, de que se dizia: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤞꤢꤧꤕꤜꤟꤢꤧ꤭ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤊꤢ꤬ꤓꤢꤪ꤬ ꤓꤢꤪꤐꤟꤢꤧ꤭ ꤊꤛꤢ꤭ ꤢ꤬ꤟꤛꤢꤩ꤬ꤡꤟꤢ꤬, ꤓꤌꤣ꤭ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤙꤢꤧꤜꤢ꤬ꤋꤢꤦꤒꤟꤢ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤟꤢꤩ꤬ꤋꤢꤨ꤬꤯ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤊꤢ꤬ꤓꤢꤪ꤬ꤥ꤬ ꤘꤣ ꤜꤢꤨ꤭ꤋꤢ꤭ꤏꤛꤢꤩ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ, ꤢꤧ꤬ꤞꤤ꤭꤮ ꤓꤢꤪꤐꤟꤢꤧ꤭ ꤊꤟꤌꤣ꤭ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤢ꤬ꤟꤛꤢꤩ꤬ꤡꤟꤢ꤬ꤡꤟꤢ꤬꤯
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 ꤗꤢ꤬ꤔꤢꤚꤢꤪ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤢ꤬ꤠꤟꤛꤢ ꤖꤢꤧ꤭ꤏꤛꤤꤗꤢꤩ꤬ꤛꤢ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤡꤛꤥ꤬ꤔꤢ꤬ꤘꤢ ꤟꤢꤩ ꤔꤢ, “ꤊꤣ꤮ ꤖꤢꤧ꤭ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤢ꤬ꤗꤟꤢ ꤔꤢ ꤒꤥ꤬, ꤢꤧ꤬ꤞꤤ꤭ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ ꤜꤟꤢꤪ꤭ꤜꤟꤢꤒꤢ꤬ꤊꤜꤤ꤬ ꤔꤢ ꤋꤝꤤ ꤢ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤒꤥ꤬, ꤢ꤬ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤕꤚꤢꤧ ꤒꤢꤦ꤮ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤕꤚꤢꤧ꤯ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤢꤩ꤭ꤟꤢꤩꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤙꤢꤩ꤬ꤜꤟꤛꤢ꤬ ꤟꤢꤪ ꤢ꤬ꤞꤢꤧꤕꤜꤢꤪ꤬ ꤘꤣ ꤢ꤬ ꤊꤟꤢꤦ ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤞꤛꤢꤩ꤭ꤊꤛꤢ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤢ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤛꤢꤩ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤡꤢꤓꤛꤢ꤬ ꤡꤢꤪꤟꤢꤪ ꤙꤤ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤡꤝꤤ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤗꤢꤨ꤭ꤗꤟꤛꤢ ꤜꤢꤨ꤭ꤕꤟꤌꤣꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤢꤪ꤬ ꤗꤢꤪ꤬ꤒꤟꤢ꤬ꤗꤢ꤬ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤡꤢꤪꤟꤢꤪ꤯
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os jovens filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 ꤖꤢꤨꤔꤌꤣ꤬ꤢ꤬ꤋꤢꤨ꤬ꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭, ꤠꤢ꤭ꤙꤛꤢ꤬ꤡꤢꤧ꤬ ꤖꤢꤧ꤭ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤞꤛꤢꤩ꤭ꤜꤟꤢꤪ꤭ꤕꤜꤤ꤭ꤡꤢꤪ ꤢꤨ꤭ ꤟꤢꤩ ꤔꤌꤣ꤬ꤗꤢ꤬ ꤐꤟꤢꤦꤢꤩ꤬ ꤒꤢꤧ꤭ ꤗꤟꤢꤩ꤯ ꤢ꤬ ꤞꤛꤢꤩ꤭ꤊꤛꤢ꤭ꤕꤚꤢꤧ ꤒꤢꤦ꤮ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤕꤚꤢꤧ꤯”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração do rei, meu senhor, tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 ꤙꤤꤔꤌꤣ꤬ꤋꤢꤧ꤭, ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤓꤢꤩ꤬ꤊꤜꤛꤢ꤬ꤊꤛꤢ꤭ ꤓꤌꤣ꤭ꤟꤢꤪ꤯ ꤚꤢꤪ ꤊꤜꤛꤢꤩ꤭ꤖꤢꤨ ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤥ꤬ꤕꤟꤢꤪꤗꤛꤢ ꤒꤟꤢꤧ꤬ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ ꤒꤢꤨꤗꤛꤢ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤗꤛꤢꤓꤛꤢꤩ꤬ ꤡꤛꤣꤋꤛꤢꤩ ꤊꤢ꤬ꤛꤢ꤭ ꤒꤢ꤬ꤕꤜꤢꤨ꤬ꤒꤢ꤬ꤖꤢꤧ꤬ ꤥ꤬ ꤘꤣ ꤡꤤꤔꤟꤌꤣ꤭ ꤏꤥ꤬ꤚꤟꤢꤪ꤭ꤜꤟꤥ꤬ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤊꤛꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤊꤢ꤬ꤒꤟꤢ꤭ ꤚꤝꤥ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤔꤢ ꤊꤜꤛꤢ ꤥ꤬ ꤘꤣ ꤏꤥ꤬ꤚꤟꤢꤪ꤭ꤜꤟꤥ꤬ ꤔꤌꤣ꤬ꤒꤣ꤬ꤙꤥ꤭꤯ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤊꤜꤛꤢ꤬ꤡꤛꤣ ꤟꤢꤩꤏꤥ꤬ ꤔꤢ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬꤯
34 E Absalão fugiu. E o jovem que estava de guarda levantou os seus olhos e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pela banda do monte.
35 ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤡꤛꤥ꤬ꤔꤢ꤬ꤘꤢ ꤟꤢꤩ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤢ, “ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬, ꤗꤛꤢꤗꤢꤪ꤭, ꤖꤢꤨ ꤠꤢ꤭ ꤗꤟꤢꤟꤢꤪ ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤟꤢꤩ ꤓꤌꤣ꤭ꤟꤢꤪ ꤔꤟꤢꤧ꤬ ꤔꤌꤣ꤬, ꤔꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤊꤟꤢ꤬ꤋꤛꤢꤩ꤭ ꤋꤛꤢꤩ꤭ꤞꤛꤢ ꤟꤢꤪ꤯”
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 ꤢ꤬ ꤟꤢꤩ ꤓꤌꤣ꤭ꤓꤌꤣ꤭ ꤔꤢ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤊꤟꤢ꤬ꤒꤟꤌꤣ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭, ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤍꤟꤌꤣꤢ꤬ꤟꤢꤧ꤬ꤊꤟꤢ꤬ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭꤯ ꤋꤝꤤꤘꤢꤨ꤬ ꤔꤢ ꤜꤟꤢꤪ꤭꤮ ꤢ꤬ꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤗꤟꤢꤩ꤬ꤒꤟꤢꤧ꤬ꤖꤢꤨ ꤒꤢ꤬ꤟꤢꤩ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤍꤟꤌꤣꤢꤧꤓꤥ꤭ꤢꤧꤗꤟꤥ꤬ ꤜꤢ꤬ꤟꤛꤢ꤭ ꤡꤢꤪꤡꤢꤪ꤯
36 E aconteceu que, quando acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram com mui grande choro.
37 ꤘꤣ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤓꤢꤩ꤬ꤊꤜꤛꤢ꤬ꤡꤛꤣꤊꤛꤢ꤭ ꤘꤣ ꤠꤟꤤ꤭ꤊꤢꤩ꤬ꤏꤛꤢꤨꤚꤢ ꤢ꤬ꤋꤝꤤ ꤖꤢꤧ꤭ꤢ꤬ꤗꤤꤟꤢꤨ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤝꤤꤒꤢ꤬ꤜꤢ꤬ꤗꤢꤧ ꤢ꤬ꤥ꤬꤯ ꤘꤣ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ꤍꤟꤌꤣꤢ꤬ꤟꤢꤧ꤬ ꤔꤟꤤ ꤑꤟꤢꤩ꤭꤮ ꤘꤛꤢꤩ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤡꤢꤪ꤯
37 Assim, Absalão fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi trouxe dó por seu filho todos aqueles dias.
38 ꤚꤢꤪ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤊꤜꤛꤢ꤬ꤡꤛꤣ ꤥ꤬ ꤘꤣ ꤠꤟꤤ꤭ꤊꤢꤩ꤬ꤏꤛꤢꤨꤚꤢ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤡꤛꤣꤥ꤬ꤔꤟꤤ ꤙꤤꤔꤌꤣ꤬ ꤞꤌꤣ꤭ꤔꤢ꤬꤯
38 Assim, Absalão fugiu e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 ꤒꤣ꤬ꤑꤢꤩ꤭ꤋꤢꤧ꤭ ꤙꤤ ꤋꤝꤤꤘꤢ꤬ꤠꤤ꤬ ꤞꤢꤧꤕꤜꤟꤢꤧ꤭ꤔꤟꤤ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤗꤢ꤬ꤔꤥ꤬ ꤢ꤬ꤑꤢꤩ꤭ ꤚꤢꤪ ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤕꤜꤢꤪ꤬ꤗꤟꤥ꤬ ꤋꤛꤢꤩ꤭ꤞꤛꤢ ꤟꤢꤪ ꤢ꤬ꤋꤢꤧ꤭ꤔꤌꤣ꤬, ꤢ꤬ ꤞꤢꤧꤐꤟꤢꤦꤡꤛꤣ ꤔꤛꤢ꤬ꤡꤢꤪ ꤘꤣ ꤢ꤬ꤖꤢꤨꤕꤚꤟꤢꤧ꤬ꤋꤢꤨ꤭ ꤋꤢꤨ꤭ꤢ꤬ꤙꤢ꤬ꤏꤛꤢ꤬ꤜꤥ꤬ ꤢ꤬ꤥ꤬꤯
39 Então, tinha o rei Davi saudades de Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.