João 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Byacè Jesǔ hékhongó̤, “Vǎ hécò́cò́ thǐ, kayǎ dố a hyǎnuô̌tǒ dố thímípo̤ a kadǎkǔ to tôprè̤prè̤, rò a ki hyǎhtya nuô̌bè́ dố aruô tôphopho hénuôma, prè̤ehuôehí, prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ prè́.
1 Em verdade, em verdade vos digo: quem não entra pela porta no aprisco das ovelhas, mas sobe por outra parte, é ladrão e salteador.
2 Manárò kayǎ dố a hyǎ nuô̌tǒ dố kadǎkǔyě tôprè̤prè̤ nuôma prè̤kyě̤thímí má̤ hò́.
2 Mas quem entra pela porta é o pastor das ovelhas.
3 Prè̤opò̤́ kadǎkǔ yětôprè̤nuô, a ki bámǒsû pé̤ prè̤kyě̤thímí yětôprè̤ kadǎkǔ pǎ. Thímí tahe ní̤dǎ thè́gně lǔngó̤. Rò a è́hte ní̤dyé athímí tahe tôduô̌ ná amwi̤ tôcô, tôduô̌ ná amwi̤ tôcô dố apo̤klò̌ rò athímí tahe krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě.
3 A este o porteiro abre, e as ovelhas ouvem a sua voz. Ele chama as ovelhas pelo nome e as conduz à pastagem.
4 Athímí tahe yǒ tǒ̤ní̤ dyé lǔngó̤ akhu-akhyě, bí a è́hte htuô̌lò̌ hò́ athímí tahe dố apo̤klò̌ akhè̌nuô, è rò a cuố ré̤ dố nyě, athímí tahe rò a krwǒkuô̌ lò̌ lǔkhyě.
4 Depois de conduzir todas as suas ovelhas para fora, vai adiante delas; e as ovelhas seguem-no, pois lhe conhecem a voz.
5 Thímí yětahenuô, a krwǒkuô̌ kayǎ dố aruôtahe akhyěto, me̤těhérò èthǐ ní̤huô̌nò́ lǔngó̤ to, a thè́gněnò́ lǔ to akhu-akhyě, a klya taphǎkyǎ lò̌꤮ kayǎ dố aruô tahe alé̤ prè́.”
5 Mas não seguem o estranho; antes fogem dele, porque não conhecem a voz dos estranhos.
6 Byacè Jesǔ dônyǎ pé̤ èthǐ ngó̤khákho yětôtó̤ tadû́rò èthǐ thè́gněplǒ lahyǎ angó̤lasá to.
6 Jesus disse-lhes essa parábola, mas não entendiam do que ele queria falar.
7 Phúnuô akhu-akhyě, Jesǔ hé khyěthyá, “Vǎ hécò́cò́ thǐ, vǎ ma thímípo̤ a kadǎkǔ hò́.
7 Jesus tornou a dizer-lhes: Em verdade, em verdade vos digo: eu sou a porta das ovelhas.
8 Lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎ ré̤ dố vǎnyěhyǎ nuôtahe ma, prè̤ehuôehí, prè̤pṳ̂́phe zè́plè́e ǔ tahe prè́. Rò thímí tahe ní̤dǎ èthǐ ngó̤ to.
8 Todos quantos vieram antes de mim foram ladrões e salteadores, mas as ovelhas não os ouviram.
9 Vǎ ma kadǎkǔ hò́. Lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎnuô̌ dǐtû́ ná vǎ dố a má̤dû kadǎkǔ yětahe nuô, a ki ní̤bè tè̤me̤lwóhteka̤ pǎ. A ki hyǎhte hyǎnuô̌ rò a ki myáhtye a lé̤esè akhǎlé̤ pǎ.
9 Eu sou a porta. Se alguém entrar por mim será salvo; tanto entrará como sairá e encontrará pastagem.
10 Prè̤ehuônuô a hyǎme̤tě hénuôma, thyáphú a ki hyǎ ehuôehí ní̤, a ki hyǎ me̤thyění̤ ǔ, a ki hyǎ me̤pyéme̤kyǎ ǔ agněprè́. Vǎ rò thyáphú ǔ ki ní̤ tè̤htwǒprè̤ htuô̌to thyáphú ǔ tè̤ohtwǒprè̤ ki lốbǎ tǎ̤pòtǎ̤pè̤̌ agně nuôrò vǎ hyǎ prè́.
10 O ladrão não vem senão para furtar, matar e destruir. Eu vim para que as ovelhas tenham vida e para que a tenham em abundância.
11 “Vǎ ma prè̤kyě̤thímí dố aryá tôprè̤. Prè̤kyě̤thímí dố aryá tôprè̤nuô a dyélya̤kyǎ athè́plò htwǒprè̤ dố thímí tahe agně.
11 Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas.
12 Ki dakèkyě̤e thímí ná ǔ hénuôma, thímí yětahenuô atè̤ má̤to akhu-akhyě, bí a myáhtye htwimi̤ hyǎ akhè̌, a dyakyǎ thímí rò a hteklyakyǎ prè́. Rò htwimi̤yě ki hyǎ a̤thyě pṳ̂́ekyǎ thímí pǎ, rò a hyǎ me̤ klyapruố klyapryǎkyǎ lò̌ thímí pǎ.
12 O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas.
13 Prè̤ dakèkyě̤e thímí yětôprè̤nuô, a hteklya taphǎkyǎ, me̤těhérò a mo̤ ní̤dyé thímí yětahe to.
13 O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas.
14 “Vǎ ma prè̤kyě̤thímí dố aryá tôprè̤. Vǎ thè́gně vǎ thímí rò vǎ thímí thè́gně vǎ.
14 Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim,
15 Athyáná nuôhò́, vǎphè̌ thè́gně vǎ rò vǎ thè́gně vǎphè̌, rò vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò dố vǎ thímí tahe agně.
15 como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas.
16 Vǎ thímí dố aruô dố a o bí apo̤kǔ yětonuô a opǎ tahe. Vǎ bè è́ka̤ kuô̌ èthǐ pǎ. Èthǐ ki ní̤dǎkuô̌ vǎ ngó̤ pǎ, rò èthǐ ki ka̤ htwǒ tố̤ lò̌ lǔ thímí tômṳtuô̌, prè̤kyě̤thímí a Byacè tôprè̤꤮ tuô̌ pǎ.
16 Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
17 Vǎphè̌ mo̤ní̤ vǎ me̤těhérò thyáphú vǎ ki htwǒprè̤ ka̤khyě khyěthyá nuô, vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò htwǒprè̤.
17 O Pai me ama, porque dou a minha vida para a retomar.
18 Vǎ ki nò̌me̤thyě ǔ ná vǎné̤ to hénuô, ǔ me̤thyě cyá̤ vǎ tôprè̤꤮ to. Vǎ dyélya̤kyǎ vǎ thè́plò yěnuôma, ǔ nò̌shyo vǎ tôprè̤꤮ to, vǎ thè́plò ná vǎ thè́plò dyélya̤ ní̤dyédû prè́. Vǎ o ná vǎ tè̤pro̤tè̤prya̤ dố vǎ thè́zṳ̂́ dyélya̤kyǎ vǎthè́ ma a ní̤ní̤, vǎ thè́zṳ̂́ phyédwókhyě è ma꤮ a ní̤ní̤ prè́. Vǎphè̌ mehyǎní̤ vǎ ngó̤ ná vǎ bème̤ phúyě,” a hé pé̤ èthǐ phúnuô.
18 Ninguém a tira de mim, mas eu a dou de mim mesmo e tenho o poder de a dar, como tenho o poder de a reassumir. Tal é a ordem que recebi de meu Pai.
19 Dố a hébè phúnuô akhu-akhyě, Judaphú tahe lṳkhókyǎ khyělǔ nyě̤mṳ.
19 A propósito dessas palavras, originou-se nova divisão entre os judeus.
20 Kayǎ è́prè̤ hé, “È ma khǐné me̤bè lǔ rò a tamwǐ prè́. Cuố ní̤dǎ tuố̤ lǔngó̤ me̤tě?”
20 Muitos deles diziam: Ele está possuído do demônio. Ele delira. Por que o escutais vós?
21 Manárò dố aruô tahenuô a hé kuô̌ke, “Khǐné me̤bè kayǎnuô a hébè me̤phúyě to. Khǐné me̤lǐka̤ cyá̤ nyǎ ǔmèthè è̌?” A hé lahyǎ phúnuô tahe.
21 Outros diziam: Estas palavras não são de quem está endemoninhado. Acaso pode o demônio abrir os olhos a um cego?
22 Bínuôkhè̌ dố vǐ̤ Jerusalem akǔnuô, a tǒná Judaphú thǐtahe me̤ pwè̌ tôpwè̌ dố ǔ è́ ná tè̤thè́né̤htya ka̤khyě tè̤be sǎsè̌ tè̤lǔhǒdu mú꤮ nukhè̌ nuô, a o tôpwè̌.
22 Celebrava-se em Jerusalém a festa da Dedicação. Era inverno.
23 Bínuôkhè̌ a tǒná ké̤ró̤khè̌ rò Jesǔ o bí tè̤lǔtyǎ hǒkǔnuô rò a cuốrwó bí khǎlé̤ tôpho dố ǔ è́ ná Khwí Solomo hidǎkuố nuôtôpho alè̤̌.
23 Jesus passeava no templo, no pórtico de Salomão.
24 Judaphú tahe hyǎ oplu tava̤lò̌ lǔ rò a hé lǔ, “Nè̤ ma ǔpě nuô nè̤ hésoluô̌pé̤ pé̤ pè̤ tôphuố꤮ to, nè̤ nò̌opò̤́ myásû̌ nyě̤pó̤ pǎ cò́ pè̤ bá꤮ tě pǎ cò́? Nè̤ ki má̤lakǒ Krístu hérò hésoluô̌ pé̤ pè̤,” a hé lǔ phúnuô.
24 Os judeus rodearam-no e perguntaram-lhe: Até quando nos deixarás na incerteza? Se tu és o Cristo, dize-nos claramente.
25 “Vǎ héhtuô̌ pé̤ hò́ thǐ rò thǐ zṳ̂́eto. Tè̤pro̤tè̤prya̤ dố vǎ me̤ ná vǎphè̌ amwi̤ tahenuô, a hébè pé̤hò́ dố vǎgně hò́.
25 Jesus respondeu-lhes : Eu vo-lo digo, mas não credes. As obras que faço em nome de meu Pai, estas dão testemunho de mim.
26 Manárò thǐ yǒ htwǒ vǎ thímí má̤to akhu-akhyě, thǐ zṳ̂́e vǎ to.
26 Entretanto, não credes, porque não sois das minhas ovelhas.
27 Vǎ thímí tahe nuôma a ní̤dǎ vǎ ngó̤. Vǎ thè́gně èthǐ, rò èthǐ krwǒ vǎkhyě.
27 As minhas ovelhas ouvem a minha voz, eu as conheço e elas me seguem.
28 Vǎ dyé èthǐ thè́htwǒprè̤ tacṳ́prè̤. A ki thyě pǎ tôphuố꤮ to. Ǔ hyǎ cwihte cyá̤ pǎ èthǐ dố vǎ takhukǔ tôprè̤꤮ to.
28 Eu llhes dou a vida eterna; elas jamais hão de perecer, e ninguém as roubará de minha mão.
29 Vǎphè̌ yěnuô aduklò̌ cò́ ná ǔ pwǒ̤꤮ tôprè̤. Thímí yětahe nuôma è dyé vǎ rò ǔ hyǎ cwihtekyǎ cyá̤ pǎ èthǐ dố vǎ phè̌ a takhukǔ tôprè̤꤮ to.
29 Meu Pai, que mas deu, é maior do que todos; e ninguém as pode arrebatar da mão de meu Pai.
30 Vǎ ná vǎphè̌ ma tôprè̤꤮ tuô̌ prè́.”
30 Eu e o Pai somos um.
31 Judaphú tahe ihtuôlya̤ khyěthyá lahyǎ lò̤́ rò kíré̤ tá̤thyě lǔ.
31 Os judeus pegaram pela segunda vez em pedras para o apedejar.
32 Manárò Byacè Jesǔ hé èthǐ, “Tè̤me̤ryá dố vǎphè̌ nò̌me̤ vǎ tahenuô, vǎ dyéluô̌ è́꤮ pé̤lǎhò́ thǐ hò́. Manárò thǐ kíré̤ tá̤tuố̤ vǎ ná vǎ me̤ tè̤ryá yětahe bítě tôcôtě?” A hé èthǐ phúnuô.
32 Disse-lhes Jesus: Tenho-vos mostrado muitas obras boas da parte de meu Pai. Por qual dessas obras me apedrejais?
33 “Dố nè̤ tè̤me̤ryá yětahe akhu-akhyěrò pè̤ kíré̤ tá̤ nè̤ ná lò̤́ má̤to. Nè̤ yǒ hébèthû́ Cò́marya yěnuô prè́, me̤těhérò nè̤ htwǒ prè́ prè̤lu hekhuphú tôprè̤prè́ rò nè̤ cuố dákwó lya̤ ní̤dyé cò́ nè̤né̤ ná Cò́marya,” èthǐ hé lǔ phúnuô.
33 Os judeus responderam-lhe: Não é por causa de alguma boa obra que te queremos apedrejar, mas por uma blasfêmia, porque, sendo homem, te fazes Deus.
34 Rò Byacè Jesǔ hésû èthǐ, “Dố thǐ tè̤thyótè̤thya akǔ nuô, a rǎo tômǎ̤, ‘Vǎ hé ná thǐ ma cò́marya tahe,’ a hé phúnuô vǎhéto?
34 Replicou-lhes Jesus: Não está escrito na vossa lei: Eu disse: Vós sois deuses {Sl 81,6}?
35 Cò́marya alǎ̤angó̤ nuôma atǒabè tacṳ́prè̤ cò́. Ǔ htulya taple cyá̤ lǔ tôprè̤꤮ to.
35 Se a lei chama deuses àqueles a quem a palavra de Deus foi dirigida {ora, a Escritura não pode ser desprezada},
36 Phúnuôrò phè̌ nwóhtya vǎ rò a nò̌hyǎlya̤ vǎ dố hekhuyě. Rò bí vǎ hé, ‘Vǎ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤’ akhè̌nuô, thǐ cuố hétuố̤ vǎ ná vǎ héthû́ Cò́marya phútě?
36 como acusais de blasfemo aquele a quem o Pai santificou e enviou ao mundo, porque eu disse: Sou o Filho de Deus?
37 Vǎ ki me̤tǒ phú vǎphè̌ me̤nuô to hérò zṳ̂́e tǎ vǎ tǎmé̤.
37 Se eu não faço as obras de meu Pai, não me creiais.
38 Manárò ki vǎ me̤hò́ phú vǎphè̌ me̤nuô hérò thǐ ki zṳ̂́e lahyǎ cò́ taki꤮ to hénuô, patítadû rò thǐ tǒkò zṳ̂́e sálé̤ lahyǎ tè̤ dố vǎ me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ nuôtahe. Thǐ ki zṳ̂́e vǎ tè̤me̤ tahe hérò thǐ ki thè́gněhyǎ ná phè̌o dố vǎkǔ rò vǎ odố èkǔ pǎ,” a hé èthǐ phúnuô.
38 Mas se as faço, e se não quiserdes crer em mim, crede nas minhas obras, para que saibais e reconheçais que o Pai está em mim e eu no Pai.
39 Èthǐ thè́zṳ̂́ pṳ̂́ lǔ tadû́rò a htecuố taphǎkyǎ èthǐlé̤.
39 Procuraram então prendê-lo, mas ele se esquivou das suas mãos.
40 Byacè Jesǔ ka̤khyě khyěthyá dố Jordano htyěklǒ bè́rè̤̌ tôkyě, bí Giovanni lé̤plwǒ ré̤lố pé̤ ǔ htyě akhǎlé̤ nuôtôpho, rò a ka̤-o bínuô.
40 Ele se retirou novamente para além do Jordão, para o lugar onde João começara a batizar, e lá permaneceu.
41 Kayǎ hyǎró̤hyǎè́ nyacò́ dố lǔo. Rò èthǐ hé ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ htuô̌ tôprè̤, “Giovanni me̤luô̌ tè̤pro̤tè̤prya̤ tôcô꤮ to tadû́rò lò̌꤮ a hé kayǎ yětôprè̤ ari-akyǎ nuô, atǒ lò̌plǐcò́,” a hé lahyǎ phúnuô.
41 Muitos foram a ele e diziam: João não fez milagre algum,
42 Kayǎ bínuôtahe zṳ̂́enyá̤e ka̤ è́lǎ Jesǔ.
42 mas tudo o que João falou deste homem era verdade. E muitos acreditaram nele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.