Lucas 8

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Naan̰ kɛn se jaay Isa ɓaa lee maakŋ gɛgɛrge tu ɔɔ maakŋ naaŋge tu. Naan̰ taaɗ wɔɔk Labar Jigan gɛn Gaar Raa se jeege tu. Gɔtn se jee kaan̰ naabin̰gen sik‑kaar‑dio,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 ute mɛndge kandum se lee ute naan̰a. Mɛndgen se ɓo kɛn naan̰ ɛɗɗeno lapia gɛn kɔɔn̰ roɗege tu ɔɔ tuurɗeno sitange roɗege tu se. Maakɗe ki se, Mari iin̰o Magdala ɔɔ ro naan̰ ki se ɓo, Isa tuurin̰o sitange cili se.
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Ɔɔ Yoanna kɛn mɛnd Kuza, gaabin̰ se Gaar *Ɛrɔd ɔn̰in̰ maalin̰ paac kaam jin̰a ɔɔ Suzaan ute mɛndgen kuuy dɛn kici. Naaɗe se ɓo kɛn lee noog Isa ute jee mɛtin̰ ki ute nakgen naaɗe ɔkɔ.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Jeege dɛna iin̰o maakŋ gɛgɛrge tu paac ɔɔ ɓaaɗo tus gɔtn Isa ki ɔɔ naan̰ taaɗɗen ute kaal naagŋ taara ɔɔ:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 «Ɓii kalaŋ deba kalaŋ teec ɓaa kɔnd buru. Kɛn naan̰ jaay ɔnd kɔnd burin̰ se, kupm mɛtin̰ si jɛŋ ɗoob ki; gɔtn se jeege tuumin̰a ɔɔ yeelge ɓaaɗo tuun ɔsin̰ naatn paac.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Kupm mɛtin̰ge se si gɔt kɛn naaŋin̰ maakin̰ ɔk koa. Kɛn naan̰ jaay utu teec teec sum ɓo naar tuutu taa gɔtn se naaŋin̰ cɛɛpɛ.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Kupm mɛtin̰ se, si maakŋ ji kaag kɛn ɔk kɔrɔndɔ se, naan̰ teece naɓo aan gɔɔ teep maakŋ ji kaag ki se, ji kaaga aayin̰ taara.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Num kupm kɛn si do naaŋ kɛn jiga se, gɔtn se naan̰ teece, teepe, tɔk doa ɔɔ ɔk kaama dɛn aak eyo.» Do taar kɛn se, Isa uun mindin̰ raan ɗeekɗen ɔɔ: «Debm jaay ɔk bi booyo num, booy ɔk taar se.»
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Jee mɛtn Isa ki se tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Kaal naagŋ taar kɛn naai Ꞌtaaɗ se tap ɓo je ɗeekŋ ɔɔ ɗio?»
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Nakŋ jꞋɔyin̰ga kɔy *maakŋ Gaar Raa ki se, naase se *Raa taaɗsenga naase Ꞌjeelin̰kiga. Num gaŋ jee kuuy se kꞋtaaɗɗen ute kaal naagŋ taara se, taa:
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 «ꞋBooyki kaal naagŋ taar ese se je ɗeekŋ ɔɔ: kupm maam mꞋtaaɗn se, kɛse taar Raa.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Kupm kɛn si jɛŋ ɗoob ki se, kɛse taaɗ ute jeegen booy taar Raa naɓo *Ɓubm sitange ɓaaɗo ɔɔɗ taar se maakɗe ki naatn, taa sɔm naaɗe booy uunga num Ꞌkɔŋ kaaja.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Kupm kɛn si gɔtn naaŋin̰ ɔk ko maak ki se, kɛse taaɗ te jeegen mɛtn‑jiki booy uun taar Raa ute maak‑raapo naɓo naaɗe ɔŋ ɔkin̰ tɔɔg eyo. Kaaɗ kɛn gɔtɔ utu bɛɛ se naaɗe ɔk taar Raa se ɔɔn̰ɔ, gaŋ nakŋ naama jaay aanga doɗe ki num, naaɗe rɛsn naatn ute taar Raa se.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Kupm si maakŋ ji kaag kɛn ɔk kɔrɔndɔ se, kɛse taaɗ te jeegen booy ɔk taar Raa naɓo, naaɗe uun nirlɗe, je maal *dunia ɔɔ je nakŋ kɛn daa roɗe ɓo jea. Kɛse ɓo tɛɗɗen kaal maakɗe ɓaa tɛɗn nakŋ cɛrɛ sum se.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Num kupm kɛn si do naaŋ kɛn jiga se, kɛse taaɗ te jeegen maakɗe bɛɛ, booy uun taar Raa ɔɔ ɔkin̰ maakɗe ki jiga ɔɔ jee se, naaɗe aay kaamɗe aal maakɗe do Raa ki ɔɔ tɛɗn nakgen jiga.»
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 «Nam Ꞌkɔɔcn̰ lɔɔmpɔ jaay an̰ deebm dukulu don̰ ki, ey lɛ an̰ kɔl kɔnd mɛtn daŋal ki se, gɔtɔ. Gaŋ lɔɔmpɔ se kꞋjꞋɔɔcin̰ga num, jꞋuun jꞋɔlin̰ raan ro kaag ki taa jee ɛnd gɔtn ese se, Ꞌkaakŋ gɔtn wɔɔrɔ.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Taa nakŋ jꞋɔyin̰ kɔy se jꞋutu jꞋan̰ kaakŋ Ꞌtooɗn tal ɔɔ nakŋ jeege jaay jeel mɛtin̰ ey se jeege utu Ꞌjeel mɛtin̰ paac ɔɔ jꞋutu jꞋan̰ kaakŋ kaam kaaɗ ki utu Ꞌtooɗn tal.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Bin se kɛn aki booy taar Raa num, ɔndki kɔndɔ! Taa debm ɔk se jꞋan̰ kɔmb do ki, num debm ɔk ey se lɛ, kɛn nakŋ naan̰ saap ɔɔ ɔk se kic ɓo, jꞋan tɔsn naatn.»
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Gɔtn se gɛnaa Isage ute kon̰ɗe ɓaan̰o kaaka, naɓo taa jeegen dɛn se, naaɗe ɔŋ aan te gɔtin̰ ki eyo.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Nam ɓaaɗo taaɗ Isa ki ɔɔ: «Koi ute gɛnaaige se utu naatn ɔɔ naaɗe je ai kaaka.»
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «Koyuma ute gɛnaamge se, kɛse jee kɛn booy taar Raa ɔɔ took iŋg do ki.»
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Ɓii kalaŋ se, Isa ook maakŋ markab ki ute jee mɛtin̰ ki ɔɔ naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «KꞋgaaŋ kꞋɓaaki jɛŋ baar kɛn kaam naane.» Ɔɔ gɔtn se naaɗe iin̰ ɓaa.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Kɛn naaɗe ɓaa ɓaa do maane ki se, gɔtn se Isa kaamin̰ ɓaa ɔk bia. Kaaɗ kɛn se guduray dɔɔbɔ do baar ki ɔɔ ɔl maane ɛnd ɗooc ɗooc maakŋ markaba se ɔɔ naan̰ kɛn se gɔtɔ ɓaa tɛɗɗen ɔɔn̰ɔ.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Naaɗe iiko cɛɛ Isa ki, durin̰a ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Debm dooyje, Debm dooyje, ɓɛrɛ, naajege jꞋaki kutu!» Kɛn naan̰ jaay iin̰ se, naan̰ aac kaama kuul ki ute maane ki ɔɔ gɔtn se, kuulu ute maan se ɔk ɗaara ɔɔ gɔtɔ do dil.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Gɔtn se naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «Kaal maaksen jaay naase aalki dom ki se, tap ɓo gay?»
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Gɔtn se naaɗe ɓaa aan taa naaŋ jeege tun kꞋdaŋɗen Gɛrazɛnige kɛn sak kaam taa naaŋ Galile ki.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Kɛn naaɗe aan taa jɛŋ ki jaay Isa bɔɔy bɔɔy naaŋ ki se, gɔtn se gaab kalaŋ bini ɔk kɔɔn̰ sitan iin̰o maakŋ gɛgɛr kɛn ese ɔɔ ɓaaɗo dɔɔɗ Isa. Ɔɔ gaabm se, naan̰ tiŋg ɓeen eyo ɔɔ lee ute kal ey se daanin̰ dɔkga, num naan̰ se tiŋg maakŋ iiɓge tun Yaudge tɛɗin̰o gɛn tɔl taal yoɗege se.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Kɛn naan̰ jaay aak Isa se, ɔɔɗ ɔɔy makɔn̰ɔ ɔɔ ɓaaɗo ooc mɛtn jɛn̰ ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Isa Goon Raa Taaro, jꞋɔŋ ɗi ute naai? MꞋeemi nɔɔ mɛti ki, ɔn̰te gɛn dabaruma!»
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Kɛn ɔlin̰ taaɗ bin se, taa Isa ɗeekin̰ga ɗeek ɔɔ n̰Ꞌteec naatn ro gaab kɛn se. Taa sitan se, iin̰ga num tɛɗ gaabm se kusin̰a ɔɔ ɔl kꞋdɔɔkin̰ ute sɛsɛrɛ ɔɔ jꞋaalin̰ dɔkɔɗɔm maala se kic ɓo, naan̰ gaaŋ naatn ɔɔ sitan se ɔlin̰ aan̰ teec ɓaa do kɔɗ‑ɓaar ki.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Ɔɔ Isa tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: «Naai, Ꞌroi naŋa?» Naan̰ tɛrlin̰ ɔɔ: «Maam rom Dɔɔl asgarge,» taa gaabm se ɔk sitange ron̰ ki dɛna.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Gɔtn se sitange eem nɔɔ mɛtn Isa ki ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌtɔkŋ kɔmbje maakŋ gɔɔ kɛn jɛrl zuzu se.»
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Gaŋ gɔtn se ɔk dɔɔl kin̰zirge dɛna lee gaam gaam do kɔs ki. Gɔtn se sitange se sɛl mɛtn Isa ɔɔ: «Ɔn̰je naaje kꞋɓaa kɛnd maakŋ kin̰zirge tu se.» Gɔtn se Isa tookɗen.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Ɔɔ sitange se teeco ro gaab kɛn se ɓaa ɛnd maakŋ kin̰zirge tu se ɔɔ dɔɔl kin̰zirgen te dɛnɗe se dɔɔbɔ rus ɔɔ naar aan̰o girdi girdi bɔɔy ɓaa si maakŋ baar ki ɔɔ maane ɔsɗe paac.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Kɛn jee gaam kin̰zirge jaay aak nakŋ tɛɗ se, naaɗe dɔɔb aan̰ ɓaa taaɗ jeege tun maakŋ gɛgɛr ki ute jeege tun iŋg ɓee naatge tu.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Kɛn jeege jaay ɓaa booy se, naaɗe ɓaaɗo gɛn kaakŋ nakŋ tɛɗ se. Kɛn naaɗe jaay aan ɔŋ Isa se, ɔŋ gaabm debm sitan se, sitanin̰ge se teecga naatn ron̰ ki ɔɔ naan̰ iŋg kiŋg mɛtn jɛ Isa ki ɔɔ tusga kala ron̰ ki jiga jiga. Kɛn naaɗe jaay aakin̰ se, ɓeere ɓaa ɔkɗe.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Jeegen aako nakŋ se ute kaamɗe se, ɓaaɗo taaɗ jeege tu nakŋ kɛn Isa tɛɗo do gaabm kɛn debm sitan jaay ɓo ɔŋ lapi se.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Gɔtn se jee iŋg taa naaŋ Gɛrazɛ ki paac se, kɛn naaɗe jaay ɓeere ɓaa ɔkɗe se, naaɗe taaɗ Isa ki ɔɔ: «Iin̰ ɔn̰je, Ꞌɓaa dɔkɔ.» Gɔtn se Isa ook maakŋ markab ki gɛn tɛrl ɓaa.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Gaabm kɛn sitange teec ɔn̰in̰ se, tɔnd mɛtn Isa ɔɔ: «Ɔn̰um mꞋɓaa ute naai.» Gaŋ Isa taaɗin̰ ɔɔ:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 «ꞋTɛrl ɓaa ɓei ki ɔɔ taaɗ nakŋ paacn̰ kɛn Raa tɛɗi naai ki se.» Kɛn gaabm se jaay ɔk tɛrl ɓaa ɓeen̰ ki se, ɓaa taaɗin̰ jeege tun maakŋ gɛgɛr ki se paac nakŋ kɛn Isa tɛɗin̰o naan̰ ki se.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Kɛn Isa jaay aan se, jee dɛnge dɔɔɗin̰a, taa naaɗe se iŋg aak kaak kaamin̰a.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Jayrus; naan̰ se magal *ɓee kɛn Yaudge lee tusn maak ki. Naan̰ ɓaaɗo ooc mɛtn jɛ Isa ki eemin̰ nɔɔ ɔɔ n̰Ꞌɓaaɗo ɓeen̰ ki.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Taa naan̰ ɔk goon mɛnda kalaŋ lak, ɓaarin̰ ɓaa ɓaa sik‑kaar‑dio ɔɔ goonin̰ se tooɗ kɔɔn̰ɔ kaam yoa.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Maakŋ jee dɛnge tu se, mɛnda kalaŋ bin se, gɔtn moosin̰ aan sum se ɔŋ ɗaar eyo ɔkga ɓaara sik‑kaar‑dio ron̰ ki. Naan̰ utga jin̰ paac gɔtn jee dawage tu, naɓo nam ɔŋ ɛɗin̰ te lapi eyo.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Mɛnd se ɓaaɗo naagŋ Isa ki ɔɔ ut taa kalin̰a ɔɔ gɔtn ese sum ɓo, moosin̰ naar ɗaara.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Isa tɔnd mɛta ɔɔ: «Kɛn ɔl jin̰ utum se naŋa?» Aan gɔɔ jeege paac baaga naaja se, gɔtn se Piɛr ɗeek Isa ki ɔɔ: «Mɛluma, aaka jeege ɓo lee uri mak mak se ɗey!»
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Gaŋ Isa ɗeek ɔɔ: «Num nam ɔlga jin̰ utumga, taa maam mꞋnaamga tɔɔgŋ kɛn teec rom ki se.»
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Kɛn mɛnd se jaay jeel jeege an̰ jeel se, ɓeere ɓaa ɔkin̰ se ron̰ ook marga ɔɔ ɓaaɗo ooc mɛtn jɛ Isa ki. Gɔtn se naan̰ taaɗ naan jeege tu paac nakŋ kɛn ɔlin̰ jaay ɓo, naan̰ ɔl jin̰ ut taa kal Isa se. Mɛnd se taaɗɗen ɔɔ: «Maam mꞋnaar mꞋut kali sum ɓo, mꞋɔŋ lapia.»
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Gɔtn se Isa ɗeekin̰ ɔɔ: «Goonuma, taa naai aalga maaki dom ki se, kaal maaki se aajiga. ꞋƁaa ute lapia.»
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Kɛn Isa utu ɗaar taaɗ taaɗ ɓɔrt se sum ɓo, deb kalaŋ iin̰o gɔtn Jayrus ki ɔɔ ɓaaɗo taaɗin̰ ɔɔ: «Ɓɛrɛ, gooni mɛnda se lɛ ooyga. Ɔn̰te dabar Debm dooy jeege se cɛrɛ.»
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Num kɛn Isa jaay booy taar se, naan̰ taaɗ Jayrus ki ɔɔ: «Ɔn̰te ɓeere; ɔnd maaki kaam kalaŋ. Gooni mɛnda se utu Ꞌkaaja.»
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Kɛn Isa jaay aan ɓee Jayrus ki se, jee dɛn se naan̰ gaasɗe naatn. Gɔtn se ɔɔp Piɛr, Jan, Jak ɔɔ ko goono ute bubm goono sum ɓo ɛnd ute naan̰a.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Jeege paac eeme ɔɔ tɔɔy makɔn̰ɔ do yo ki se. Num gaŋ Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Ɔn̰te Ꞌkeemki. Goono se ooy te eyo; naan̰ lɛ tooɗ tooɗ bi sum.»
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Kɛn naaɗe jaay booy taarin̰ se, naaɗe baag tooy koogo mɛtin̰ ki taa naaɗe jeele goon mɛnda se lɛ, ooyga ɗeere.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Gɔtn se Isa ɔk jin̰a, uun mindin̰ raan ɔɔ: «Goonuma, iin̰i!»
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Gɔtn se sum ɓo goono se duru ɔɔ naar iin̰ ɗaara. Tɛr Isa taaɗɗen ɔɔ: «Goono se, jꞋɛɗin̰ kɔsɔ.»
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Kɛn bubin̰ ute kon̰ jaay aak nakŋ se, nakŋ se ɓaa deel doɗe ɔɔ ɔkɗen taaɗ eyo. Gɔtn se Isa dɛjɗen ɔɔ nakŋ deel se, jꞋɔn̰te ɓaa taaɗin̰ nam ki.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.