Lucas 19

Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Kɛn Isa jaay ɛnd maakŋ gɛgɛr kɛn Jeriko ki se, naan̰ aal teec daan ki.
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 Kɛn naan̰ aal teec teec daan ki se, gɔtn se gaaba kalaŋ kꞋdaŋin̰ Zaka. Gaabm se magal *jee tɔkŋ miirge ɔɔ naan̰ debm nak dɛna.
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 Naan̰ je kaakŋ Isa naɓo naan̰ ɔŋ ɗoob eyo, taa jeege lɛ dɛna ɔɔ naan̰ kic lɛ debm duuku.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 Naan̰ aan̰ deel naan ki ɔɔ ɓaa ook do kaag kɛn kꞋdaŋin̰ sikamor, gɛn kaakŋ Isan utu Ꞌdeel gɔtn ese.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Kɛn Isa jaay aan gɔt kɛn ese se, naan̰ uun kaamin̰ aakin̰a ɔɔ ɗeekin̰ ɔɔ: «Zaka, Ꞌbɔɔyɔ kɛskɛ! Jaaki se, maam mꞋje mꞋɓaa kiŋg ɓee naai ki.»
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 Zaka naar aal bɔɔyo jɛs ɔɔ dɔɔɗ ɔkin̰ ute maak‑raapo.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Kɛn jee dɛnge paac jaay aak nakŋ se, naaɗe baag mooy naaŋ ki dir dir ɔɔ: «Aakki tu, gaabm se ɓaaga kiŋg ɓee debm tɛɗn *kusin̰ ki.»
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Num Zaka ɗaar naan Mɛljege tu, ɗeekin̰ ɔɔ: «ꞋBooyo, Mɛluma. Mɛtn maalum se, maam mꞋan̰ kɛɗn jee daayge tu ɔɔ kɛn maam ɓo mꞋuunga nakŋ nam lɛ, mꞋan̰sin̰ kɔgŋ mɛt sɔɔ.»
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Gɔtn se Isa tɛrlin̰ ɔɔ: «Jaaki, jee maakŋ ɓee kɛn ese se ɔŋga kaaja, taa naai kic Ꞌteeco maakŋ mɛtjil *Abraam ki.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Taa *Goon Deba se, ɓaaɗo je jee kɛn iigga kiigi ɔɔ aɗen kaaja.»
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Kɛn jeege jaay booy booy taarin̰ se, kaaɗ kɛn se naan̰ aanga gɔɔr te Jeruzalɛm. Gɔtn se, jeege saap ɔɔ kɛn naan̰ jaay aanga sum ɓo, *Raa utu kɔsn gaara do jeege tu. Taa naan̰ se ɓo, Isa taaɗɗen ute kaal naagŋ taara.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 Naan̰ taaɗɗen ɔɔ: «Gaaba kalaŋ bin se, jꞋoojin̰ ɓo naan̰ deb gaara. Naan̰ iin̰ ɓaa taa naaŋ kɛn dɔkɔ, taa jꞋan̰ ɓaa kɔl gaara jaay ɓo sɔm aɗe tɛrlɛ.
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 Kɛn naan̰ iin̰ ɓaa ɓaa se, daŋo jee tɛɗn naabin̰ge sik ɔɔ nigɗen tammage gɛn daab; deba kic naan̰ ɛɗin̰ kalaŋ kalaŋ ɔɔ ɗeekɗen ɔɔ: ‹Tammagen se, oojin̰ki don̰a kɔr maam mꞋaɗe tɛrl se.›
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Gaŋ jee naaŋin̰ ki mala se, ɔɔɗ undin̰a ɔɔ naaɗe ɔl jeege ɓaa taaɗ deb kɛn an̰ kɔl gaara se ɔɔ: ‹Gaabm se naaje kꞋje ajen tɛɗn gaarje eyo.›
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 «Kɛn naan̰ jꞋɔlin̰o gaara jaay ɔk tɛrl ɓaaɗo naaŋin̰ ki se, naan̰ ɔl kꞋdaŋo jee tɛɗn naabin̰gen naan̰ nigɗen gurs se, taa Ꞌkaakŋ nakŋ kɛn naaɗe ɔŋ do ki se.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 Debm deet deet se, ɓaaɗo ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, tammi gɛn daab kɛn naai ɛɗum se, maam mꞋtɛɗin̰ oojga kɛn kuuy sik do ki daala.›
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Mɛlin̰ ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Kɛse jiga! Naai se debm tɛɗn naabm mɛc; taa nakŋ cɔkɔn maam mꞋɛɗi jaay, naai ɔkin̰ga jiga se, ɓɔrse, do gɛgɛrge tun sik se, maam mꞋai kɔnd naai ɓo Ꞌtɛɗn magalin̰a.›
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 Debm gɛn k‑dige jaay aan se, ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, tammi gɛn daabm kɛn naai ɛɗum se, maam mꞋtɛɗin̰ oojga kɛn kuuy mii do ki daala.›
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Naan̰ ɗeek deb kɛn se ɔɔ: ‹Kɛse jiga! Naai kic, mꞋai kɔnd magal do gɛgɛrge tun mii se.›
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Deb kuuy ɓaaɗo ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛluma, aaka! Kɛse ɓo tamman gɛn daabi se. Maam mꞋdɔɔk mꞋɔyisin̰ maakŋ koon kal ki.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 Taa maam lɛ mꞋɓeeri ɓeere, naai lɛ tɛɗi ɔɔn̰ɔ. Kɛn nakŋ naai ey kic ɓo, naai uun naai ki ɔɔ maakŋ‑gɔtn kɛn naai ɔɔc te ey kic ɓo, naai ɓaa oojin̰ naai ki.›
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 Gaŋ mɛlin̰ se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Do taari kɛn naai taaɗum se sum ɓo, maam mꞋjeeli, naai se debm tɛɗn naabm jig eyo. Naai lɛ Ꞌjeelum maam se tɛɗum ɔɔn̰ɔ ɔɔ nakŋ maam ey kic lɛ, maam mꞋuun maam ki, ɔɔ maakŋ‑gɔtn maam mꞋɔɔc te ey kic lɛ, maam mꞋɔj maam ki.
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 Num gɛn ɗi jaay Ꞌbaate kɔmbum gursum baŋki ki se? Bin se, ɓii kɛn maam mꞋaɗe tɛrl se, mꞋan̰ kɔŋin̰ am koojn̰ ziiɗn do ki!›
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 Gɔtn se, tɛr naan̰ taaɗ jeege tun iŋg cɛɛn̰ ki gɔtn ese se ɔɔ: ‹Tammin̰ jin̰ ki se, uunin̰ki ɔɔ ɛɗin̰ki deb kɛn ɔk tamma sik se.›
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 Jee se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Mɛlje, naan̰ ɓo ɔk tammage siki!›
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 Gɔtn se mɛlɗe ɗeekɗen ɔɔ: ‹ꞋBooyki mꞋasen taaɗa: debm kɛn ɔk se, jꞋan̰ kɛɗn do ki. Num debm ɔk ey se lɛ, kɛn cɔkɔn naan̰ ɔk se kic ɓo jꞋan tɔsn naatn.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 Num jee taamooyumgen je ɔɔ maam mꞋaɗen tɛɗn gaarɗe ey se, Ꞌtɔk Ꞌɓaanɗekiro ara ɔɔ Ꞌtɔɔlɗeki naanum ki.›»
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Kɛn Isa jaay taaɗ naŋ taarin̰ se, naan̰ deel naan jeege tu ɔɔ uun ɗoobo gɛn kookŋ ɓaa Jeruzalɛm ki.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 Kɛn Isa aan gɔɔr ute Bɛtpajɛ ute Betani kɛn cɛɛsn *kɔsn ɔlib ki se, maakŋ jeege tun mɛtin̰ ki se, naan̰ ɔl jeege di naaba,
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 ɔɔ naan̰ ɗeekɗen ɔɔ: «ꞋƁaaki maakŋ naaŋ kɛn naanse ki se. Kɛn naase ɛndki kɛnd se, aki kɔŋ goon buuru kꞋdɔɔkin̰ga dɔɔkɔ, kɛn ɓii kalaŋ nam ook te do ki eyo. ꞋTuut Ꞌɓaansin̰kiro.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Kɛn nam jaay tɔndga mɛtse ɔɔ: Goon buuru se, Ꞌtuut Ꞌɓaanki gay num, Ꞌtɛrlin̰ki ɔɔki: kɛse Mɛlje ɓo jen̰a.»
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 Jee kɛn jꞋɔlɗe naaba se, ɓaa ɔŋ nakŋ se aan gɔɔ kɛn Isa taaɗɗeno.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 Kɛn naaɗe jaay tuut tuut goon buuru se, mɛlin̰ge ɗeekɗen ɔɔ: «Goon buuru se, Ꞌtuut Ꞌɓaanki gay?»
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 Naaɗe tɛrlɗen ɔɔ: «Kɛse Mɛlje ɓo jen̰a.»
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 Gɔtn se, naaɗe ɔk ɓaano ute goon buuru se Isa ki, ɔɔ naaɗe tɔɔɗ taal kal magalɗege do buur ki ɔɔ uun ɔnd Isa do ki.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 Kɛn naan̰ jaay ɓaa ɓaa se, jeege tɔɔɗ taal kal magalɗege ɗoob kɛn naan̰ aan deel se.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 Kɛn naan̰ bɔɔy bɔɔy do *kɔsn ɔlib ki se, jee mɛtin̰ kɛn te dɛnin̰ se, maakɗe raapo ɔɔ baag tɔɔm Raa makɔn̰ɔ taa nakŋ‑kɔɔɓgen kɛn naaɗe aako se.
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 Naaɗe ɗeek ɔɔ:
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Gɔtn se *Parizigen kandum maakŋ jee dɛnge tu se, ɗeek Isa ki ɔɔ: «Debm dooy jeege, jee mɛti ki se, uunɗen kaamɗe kꞋdoa!»
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Isa tɛrlɗen ɔɔ: «ꞋBooyki mꞋasen taaɗa: kɛn naaɗe jaay doga kic lɛ, kogen tooɗ ɓaa se ɓo Ꞌtɔɔɗn tɔɔyɔ.»
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Kɛn Isa aan cɛɛ Jeruzalɛm ki jaay uun kaamin̰ aak gɛgɛr se, naan̰ baag keeme,
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 ɗeek ɔɔ: «Jeruzalɛm, bɛɛki num, ɓii jaaki se ɓo naai Ꞌjeel ɗoobm kɛn naai an Ꞌkɔŋ lapia naɓo aaca, nakŋ se naai ɔŋ aak ɔk te mɛtin̰ eyo.
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Ɗeere, ɓiigen utu aɗe ɓaa naan ki se, jee wɔɔyige utu kiin̰ gurugŋ nakŋ kɛn Ꞌgaasn jeeige kɔŋ teec eyo, jaay ɓo naaɗe utu ai kooco.
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 Jee wɔɔyige se utu ai tɛrɛcɛ ɔɔ an tɔɔl ute jeeige ɔɔ ɓeigen jꞋiin̰in̰ se, naaɗe utu an̰ ru naŋ tak tak ɔɔ ko gam tap ɓo jꞋan̰ kɔŋ do naapin̰ ki eyo. Taa ɓii kɛn Raa ɓaayo kaaka se lɛ, naai Ꞌjeel te eyo.»
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Naan̰ kɛn se, Isa ɓaa ɛnd daan bɔɔr Ɓee Raa ki, ɔɔ naan̰ baag tuur jeegen ɓaano te nakɗege gɛn zoa.
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Naan̰ taaɗɗen ɔɔ: «Taar se kꞋraaŋin̰ga raaŋ maakŋ Kitap ki, jꞋɔɔ: Ɓee maam se tɛɗn ɓee kɛn jeege ansum keeme. Naɓo gaŋ naase, Ꞌtɛɗin̰ki tɛɗga: gɔtn jee ɓoogge.»
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Ɓii‑raa, Isa se lee dooy jeege daan bɔɔr Ɓee Raa ki; gɔtn se *magal jee tɛɗn sɛrkɛ Raage tu, jee jeel taaɗn tɔɔkŋ mɛtn Ko Taar Raage ute magal Yaudge se, je ɗoobm an̰ tɔɔlɔ.
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 Naɓo nakŋ jaay naaɗe an̰ tɛɗn don̰ ki se, naaɗe ɔŋ te ɗoobin̰ eyo, taa jeege paac je ɓo gɛn kiŋg booy taarin̰ kɛn naan̰ lee dooyɗe se sum.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.