Lucas 16
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs ARA
1 Gɔtn se Isa taaɗ jeege tun mɛtin̰ ki ɔɔ: «Debm maala kalaŋ bin se ɔk debm kɛn naan̰ ɔn̰in̰ maalin̰ kaam jin̰a. Ɓii kalaŋ kꞋɓaaɗo kꞋtaaɗin̰ jꞋɔɔ: ‹Debm tɛɗn naabi se, ɓɛrɛ, utn kut ute maalige.›
1 Disse Jesus também aos discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador; e este lhe foi denunciado como quem estava a defraudar os seus bens.
2 Naan̰ ɔl kꞋdaŋ kꞋɓaansin̰o ɔɔ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: ‹Taar kɛn kꞋtaaɗ roi ki se, maam mꞋbooyga. Bin se, Ꞌɓaaɗo mɛɗum maalumge se naanum ki. Taa naan ki se, maam mꞋai kɔŋ kɔn̰ maalum kaam ji ey sum.›
2 Então, mandando-o chamar, lhe disse: Que é isto que ouço a teu respeito? Presta contas da tua administração, porque já não podes mais continuar nela.
3 Gɔtn se debm kɛn kꞋjꞋɔn̰in̰ maala kaam jin̰ se baag saapa ɔɔ taaɗ ute maakin̰ ɔɔ: ‹Maam se mꞋtɛɗn rom mꞋɔɔ ɗi? Mɛlum lɛ ɔkga te maalin̰ jim ki naatn. Ɓɔrse, gɛn kursu lɛ, maam tɔɔgum gɔtɔ ɔɔ kɛn mꞋɓaa lee baaya lɛ, sɔkɔn̰ am tɔɔlɔ.
3 Disse o administrador consigo mesmo: Que farei, pois o meu senhor me tira a administração? Trabalhar na terra não posso; também de mendigar tenho vergonha.
4 Maam se mꞋsaap mꞋɔŋga nakŋ maam mꞋtɛɗa. Kɛn mɛlum se jaay tɔsnga ute maalin̰ jim ki kic num, mꞋutu mꞋkɔŋ jeegen utu am kɔkŋ jiga.›
4 Eu sei o que farei, para que, quando for demitido da administração, me recebam em suas casas.
5 Taa naan̰ se ɓo, naan̰ ɔl kꞋdaŋo jeegen ɔk sɛɛ mɛlin̰ se kalaŋ kalaŋ. Debm deet deet se, naan̰ tɔnd mɛtin̰ ɔɔ: ‹Gɔtn mɛlum ki se, naai tap ɓo uunga sɛɛ kando?›
5 Tendo chamado cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu patrão?
6 Gaabm se tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Maam se mꞋuunga birmil uubu kaaru.› Num debm kɛn naan̰ ɔn̰in̰ maalin̰ kaam jin̰a se tɛrlin̰ ɔɔ: ‹ꞋBooyo: maktubm sɛɛi se utu jim ki ara. Iŋg naaŋ ki kɛskɛ, Ꞌnaar Ꞌraaŋ ɔɔ: maam se mꞋuunga birmil uubu si‑mii.›
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Então, disse: Toma a tua conta, assenta-te depressa e escreve cinquenta.
7 Tɛr naan̰ ɗeek deb kuuy ki ɔɔ: ‹Naai uunga sɛɛ kando gɔtn mɛlum ki se?› Naan̰ tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Maam mꞋuunga suwal teen̰ kaaru.› Num debm tɛɗn naabm se ɗeekin̰ ɔɔ: ‹ꞋBooyo: maktubm sɛɛi se utu jim ki ara. Ɓɔrse Ꞌraaŋ ɔɔ: maam mꞋuunga suwal sik‑marta.›
7 Depois, perguntou a outro: Tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. Disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Debm kɛn naan̰ ɔn̰in̰ maalin̰ kaam jin̰a kɛn dɛrl mɛlin̰ se, mɛlin̰ jaay booy nakŋ naan̰ tɛɗ se, naan̰ tɔɔmin̰a, taa naan̰ ɔŋin̰ naan̰ se debm mɛtɛkɛ. Taa naan̰ se ɓo, jee *duni ki ute naapa se, naaɗe mɛtɛk cir gaan gɔt kɛn wɔɔrɔ.»
8 E elogiou o senhor o administrador infiel porque se houvera atiladamente, porque os filhos do mundo são mais hábeis na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 Tɛr Isa taaɗɗen ɔɔ: «ꞋBooyki mꞋasen taaɗa: ɔkki mɛɗge ute maalsegen ɔŋin̰ki do naaŋ ki kɛn tɛɗga sum ɓo utu Ꞌdeel se. Kɛn maalse se jaay ɓaaɗo utga kic ɓo, bɛɛ kɛn naase lee Ꞌtɛɗki jeege tu se an̰ki ɓaa kɔŋ maakŋ *Ɓee Raa ki gɛn daayum.
9 E eu vos recomendo: das riquezas de origem iníqua fazei amigos; para que, quando aquelas vos faltarem, esses amigos vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 «Debm jꞋɔn̰in̰ nakŋ cɔkɔ kaam jin̰ jaay ɔkin̰ jiga se, kɛn jꞋɔn̰in̰ nakŋ dɛn kic ɓo naan̰ an̰ kɔkŋ jiga. Ɔɔ debm jꞋɔn̰in̰ nakŋ cɔkɔ kaam jin̰a jaay naan̰ ɔŋ ɔkin̰ te jig ey se, kɛn jꞋɔn̰in̰ nakŋ dɛn kic ɓo, naan̰ an̰ kɔŋ kɔkŋ jig ey kici.
10 Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Kɛn maal do naaŋ kɛn utu Ꞌdeel se jaay naase ɔŋ ɔkin̰ki te jig ey se, Raa se asen kɔŋ kɛɗn maal mala mala kɛn maakŋ raa ki ey se kici.
11 Se, pois, não vos tornastes fiéis na aplicação das riquezas de origem injusta, quem vos confiará a verdadeira riqueza?
12 Kɛn maal naase ey jaay ɔkin̰ki te jig ey se, naŋa jaay ase kɛɗn maal naase maalin̰ge kaam jise se?
12 Se não vos tornastes fiéis na aplicação do alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 «Deb kalaŋ se Ꞌkɔŋ tɛɗn naaba gɔtn mɛlge tu kaam di eyo. Kɛn naan̰ ɓo tɛɗ naaba gɔtɔ kaam di num, deb kalaŋ naan̰ an̰ kɔɔɗn kundu ɔɔ deb kalaŋ naan̰ an̰ jea; ey lɛ deb kalaŋ se, naan̰ an̰ kɔkŋ ɔɔn̰ɔ ɔɔ kɛn kuuy se, naan̰ an̰ kaal maak ki eyo. Taa naan̰ se ɓo naase aki Ꞌkɔŋ tɛɗn naabm Raa ɔɔ ute gɛn gurs se taa naap ki eyo.»
13 Ninguém pode servir a dois senhores; porque ou há de aborrecer-se de um e amar ao outro ou se devotará a um e desprezará ao outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Gaŋ *Parizigen jee je gursge se jaay booy taar Isa taaɗ paac se, naaɗe tɛrɛcin̰ mɛtin̰ ki.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e o ridiculizavam.
15 Isa ɗeekɗen ɔɔ: «Naase se Ꞌjeki Ꞌtaaɗn rose naan jeege tu aan gɔɔ jee kɛn tɛɗn nakge ute ɗoobin̰a; num gaŋ Raa se, jeel nakŋ maakse ki. Taa naan̰ se ɓo nakŋ aak bɛɛ naan jikilimge tu se, naan Raa ki se naan̰ aakin̰ se aakin̰ kus.
15 Mas Jesus lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; pois aquilo que é elevado entre homens é abominação diante de Deus.
16 «Kaaɗn kɛn Raa ɛɗo *Ko Taarin̰ *Musa ki ute gɛn jeegen taaɗ taar teeco taar Raa ki se iŋg bini aan do Jan‑Batist ki. Num kɛn Jan‑Batist aan sum se, kꞋbaago taaɗ Labar Jiga gɛn *maakŋ Gaar Raa se jeege tu ɔɔ naan̰ kɛn se, naŋa naŋa kic ɓo aay kaamin̰ je kɛnd maak ki.
16 A Lei e os Profetas vigoraram até João; desde esse tempo, vem sendo anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem se esforça por entrar nele.
17 Maakŋ raa ute do naaŋa se deelin̰ Ꞌkɔɔn̰ eyo, naɓo taargen kꞋraaŋin̰o maakŋ Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki se, ɗimin̰ cɔkɔ kic ɓo, Ꞌkoocn̰ naaŋ ki eyo.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 «Debm jaay piir te mɛndin̰ se ɔɔ ɔk mɛnd kuuy se, debm bin se aan gɔɔ debm teec ɔn̰ mɛndin̰a ɔɔ ɓaa ɛɛs mɛnd nam. Ɔɔ debm ɔk mɛnd gaabin̰ piirin̰ga piir se, naan̰ kic aan gɔɔ debm teec ɔn̰ mɛndin̰a ɔɔ ɓaa ɛɛs mɛnd gaaba.»
18 Quem repudiar sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 «Gaaba kalaŋ bin se ɔk maala dɛna. Naan̰ tuus kal ute ron̰a ɗɛrɛc ɔɔ ɓii‑raa ɔs bɛɛ ɔɔ iŋg ute maraadin̰a.
19 Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que, todos os dias, se regalava esplendidamente.
20 Gaŋ gaaba kalaŋ bin se, kꞋdaŋin̰ Lazar. Naan̰ se debm daaye ɔɔ ron̰ se taan‑du sum. Naan̰ lee tooɗ taa ɗoobm gaab kɛn debm maala se.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de chagas, que jazia à porta daquele;
21 Naan̰ je kɔsn kɛn si bɔɔr gaab kɛn se kic ɓo ɔŋ eyo. Num tɛr do naan̰ ki se, bɛsge ɓaaɗo tɔɔn taan‑dun̰a.
21 e desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico; e até os cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Kɛn debm daay jaay ooy se, *kɔɗn Raage uun ɓaansin̰ maakŋ raa ki cɛɛ *Abraam ki ɔɔ gɔtn se, debm maala se kic ɓo ooyo ɔɔ kꞋɓaa kꞋduubin̰a.
22 Aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico e foi sepultado.
23 «Maakŋ ɓee yoge tu se, debm maala baag kɔɔɗ yɛɛɓin̰a, ɔɔ maakŋ kɔɔɗ yɛɛɓin̰ ki se, naan̰ und kaamin̰ aak Abraam ute Lazar iŋg kiŋg cɛɛn̰ ki dɔk naane.
23 No inferno, estando em tormentos, levantou os olhos e viu ao longe a Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Kɛn naan̰ aak Abraam se, naan̰ ɔɔɗ ɔɔy daŋin̰ ɔɔ: ‹Abraam, bua, ɛɛjum dom ki. Ɔl Lazar Ꞌɓaa Ꞌkɔl goon‑jin̰ maan taa aɗe ɓaa am kaaɗn maane rɔɔn̰um ki, taa maakŋ pooɗ kɛn ara se, maam mꞋutu mꞋɔɔɗ yɛɛɓum kusin̰ aak eyo.›
24 Então, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim! E manda a Lázaro que molhe em água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Gɔtn se Abraam ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Goonuma, Ꞌsaap tu. Do naaŋ ki se naai ɔŋoga bɛɛ, gaŋ Lazar se ɔɔɗoga yɛɛɓin̰a. Ɔɔ ɓɔrse gɔtn ara se, naan̰ ɔŋga gɔtn bɛɛ ɔɔ gaŋ naai lɛ ɔŋga gɔtn kɔɔɗn yɛɛɓɛ.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro igualmente, os males; agora, porém, aqui, ele está consolado; tu, em tormentos.
26 ꞋJeele, daan naaje ute naase se, jꞋɔkki gɔɔ magala ɔɔ jɛrl zuzu, taa jee gɔtn ara jaay je ɓaa gɔtn naase ki se naaɗe Ꞌkɔŋ ɓaa eyo ɔɔ jee gɔtn naase ki jaay je ɔɔ aɗe ɓaa gɔtn naaje kic ara lɛ aɗe kɔŋ ɓaa ey kici.›
26 E, além de tudo, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que querem passar daqui para vós outros não podem, nem os de lá passar para nós.
27 «Gɔtn se debm maala ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Kɛn bin num, mꞋeemi nɔɔ mɛti ki, Bua, ɔl Lazar se Ꞌɓaa kɔŋ jee kɛn maakŋ ɓee bubum ki se.
27 Então, replicou: Pai, eu te imploro que o mandes à minha casa paterna,
28 Taa maam se mꞋɔk gɛnaagen gaabge mii. Ɔn̰ naan̰ aɗen ɓaa taaɗa, taa naaɗe aɗe ɓaa gɔtn kɔɔɗ yɛɛɓ kɛn ara ey sum.›
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de não virem também para este lugar de tormento.
29 Abraam ɗeekin̰ ɔɔ: ‹Naaɗe ɔk *Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki ute Kitapm gɛn jee taaɗ taar teeco taar Raa ki do dɔkin̰a; ɔn̰ɗe naaɗe Ꞌbooy taar naaɗen se.›
29 Respondeu Abraão: Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.
30 Gaŋ debm maala se tɛrl Abraam ki ɔɔ: ‹Bin eyo, Abraam bua. Kɛn debm ooyga kooy jaay ɓaa ɔŋɗega ɔɔ taaɗɗenga se, naaɗe Ꞌtooko ɔɔ Ꞌtɛrl maakɗe do Raa ki.›
30 Mas ele insistiu: Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for ter com eles, arrepender-se-ão.
31 Naan̰ kɛn se Abraam tɛrlin̰ ɔɔ: ‹Kɛn naaɗe jaay took uun te Ko Taar kɛn Raa ɛɗo Musa ki eyo ɔɔ ute taar jee taaɗ taar teeco taar Raa ki do dɔkin̰ ey se, kɛn debm ooyga kooy jaay dur daan yoge tu ɔɔ ɓaa ɔŋɗe kic ɓo, naaɗe Ꞌkɔŋ tookŋ taarin̰ eyo.›»
31 Abraão, porém, lhe respondeu: Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco se deixarão persuadir, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.