Hebreus 11
Kitapm kɛn Raa dɔɔko kiji ute jeege (KYQ) vs NTLH
1 Debm jaay aal maakin̰ do Raa ki se, nakŋ naan̰ ɔnd don̰ do ki se, jeelin̰ maakin̰ ki naan̰ ɔŋin̰ga ɔɔ ute ɗoobm kaal maakin̰ do Raa ki se nakŋ naan̰ ɔŋ aakin̰ ey se, jeelin̰ maakin̰ ki, nakŋ se utu.
1 A fé é a certeza de que vamos receber as coisas que esperamos e a prova de que existem coisas que não podemos ver.
2 Jeegen do dɔkin̰ se, taa kaal maakɗen do Raa ki sum ɓo, Raa aakɗen se, tɔɔlin̰.
2 Foi pela fé que as pessoas do passado conseguiram a aprovação de Deus.
3 Ute kaal maakjegen do Raa ki se ɓo, naajege kꞋjeelki nakgen ɓaa se paac se, Raa aalɗeno ute taarin̰a; nakgen kꞋjꞋaakɗeki ute kaamjege paac se, naan̰ aalɗeno ute taarin̰ kɛn kꞋjꞋɔŋ kꞋjꞋaakin̰ ey se.
3 É pela fé que entendemos que o Universo foi criado pela palavra de Deus e que aquilo que pode ser visto foi feito daquilo que não se vê.
4 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Abɛl ɛɗ *sɛrkɛ Raa ki ɔɔ sɛrkŋ naan̰ se bɛɛ cir gɛn gɛnaan̰ Kayn. Ute kaal maakin̰ se ɓo, Raa aakin̰ aan gɔɔ debm tɛɗn nakge ute ɗoobin̰ naanin̰ ki ɔɔ sɛrkŋ naan̰ ɛɗ se tɔɔl Raa ki. Ey num, Abɛl se naan̰ ooyga naɓo ute kaal maakin̰ se, ɓɔrse kic ɓo aan gɔɔ naan̰ utu taaɗjeki taaɗ rɔk.
4 Foi pela fé que Abel ofereceu a Deus um sacrifício melhor do que o de Caim. Pela fé ele conseguiu a aprovação de Deus como homem correto, tendo o próprio Deus aprovado as suas ofertas. Por meio da sua fé, Abel, mesmo depois de morto, ainda fala.
5 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Ɛnɔk se Raa uun ɓaansin̰ zɛɛrɛ maakŋ raa ki taa naan̰ Ꞌkooy naam eyo ɔɔ nam lɛ aakin̰ te ey sum taa Raa se uun ɓaansin̰ga. Kaaɗ kɛn Raa uun ɓaansin̰ te ey ɓɔrt se, Kitap taaɗo ɔɔ: Ɛnɔk se naan̰ debm tɔɔl Raa ki.
5 Foi pela fé que Enoque escapou da morte. Ele foi levado para Deus, e ninguém o encontrou porque Deus mesmo o havia levado. As Escrituras Sagradas dizem que antes disso ele já havia agradado a Deus.
6 Ɔɔ debm jaay aal te maakin̰ do Raa ki ey se, paac paac Ꞌkɔŋ tɔɔl Raa ki eyo, taa debm kɛn je aɗe ɓaa naan Raa ki se Ꞌjeel maakin̰ ki tak, Raa se utu ɔɔ naan̰ ɓo debm lee ɛɗ naka ute maraadin̰a jeege tun lee jen̰a.
6 Sem fé ninguém pode agradar a Deus, porque quem vai a ele precisa crer que ele existe e que recompensa os que procuram conhecê-lo melhor.
7 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Raa taaɗ Noe ki nakgen kɛn utu kaan naan ki kɛn naan̰ ɔŋ aakin̰ ute kaamin̰ ey ɓɔrt se. Ɔɔ taar kɛn Raa taaɗin̰ se, naan̰ took ute maakin̰ paac do ki ɔɔ naan̰ cɔɔc markabm magala gɛn kaajn̰ naan̰ malin̰a ute jee maakŋ ɓeen̰ ki. Ute kaal maakin̰ do Raa ki se, Noe tɛɗ nakge ute ɗoobin̰a ɔɔ nakgen naan̰ tɛɗ se, taaɗ ɔɔ jeegen kuuy se naaɗe jee *kusin̰ge ɔɔ jee se bɔɔrɔ ute koocn̰ doɗe ki. Bin ɓo Raa se aak Noe se aan gɔɔ debm tɛɗn nakge ute ɗoobin̰ naanin̰ ki taa naan̰ aal maakin̰ don̰ ki.
7 Foi pela fé que Noé ouviu os avisos de Deus sobre as coisas que iam acontecer e que não podiam ser vistas. Noé obedeceu a Deus e construiu uma barca em que ele e a sua família foram salvos. Assim Noé condenou o mundo e recebeu de Deus a aprovação que vem por meio da fé.
8 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, *Abraam se kɛn Raa daŋin̰ se, naan̰ tooko ɔɔ iin̰ ɓaa taa naaŋ kɛn Raa taaɗin̰ga taaɗ ɔɔ utu an̰ kɛɗa. Naɓo taa naaŋ gɔtn naan̰ an ɓaa ro ki se, naan̰ jeel eyo.
8 Foi pela fé que Abraão, ao ser chamado por Deus, obedeceu e saiu para uma terra que Deus lhe prometeu dar. Ele deixou o seu próprio país, sem saber para onde ia.
9 Ute kaal maakin̰ se, Abraam aan maakŋ naaŋ kɛn Raa taaɗin̰o ɔɔ an̰ kɛɗ se ɔɔ naan̰ tiŋg gɔtn ese se maakŋ kɔrɔr ki aan gɔɔ cɛkɛ. Bin ɓo Isak ute *Yakub kic ɓo tiŋgo aan gɔɔ naan̰a, ey num naaɗe kic Raa taaɗɗenga taaɗ ɔɔ utu aɗe kɛɗn taa naaŋ ese se kici.
9 Pela fé ele morou como estrangeiro na terra que Deus lhe havia prometido. Viveu em barracas com Isaque e Jacó, que também receberam a mesma promessa de Deus.
10 Taa Abraam se iŋg aak kaam gɛgɛr kɛn Ꞌtiŋg gɛn daayum ɔɔ gɛgɛr ese se Raa ɓo saapo gɛn kiin̰in̰a ɔɔ naan̰ mala ɓo mɛl kɔɓin̰a.
10 Porque Abraão esperava a cidade que Deus planejou e construiu, a cidade que tem alicerces que não podem ser destruídos.
11 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Sara mɛndkarta se, gɔɔl naŋga tak tak se kic ɓo, naan̰ ɓaaɗo tɛɗ mɛndkaama taa naan̰ jeel maakin̰ ki Raa se tuj ɔrmin̰ eyo ɔɔ nakŋ kɛn naan̰ taaɗin̰ga taaɗ ɔɔ utu an̰ kɛɗ se, naan̰ utu an̰sin̰ kɛɗa.
11 Foi pela fé que Abraão se tornou pai, embora fosse velho demais e a própria Sara não pudesse ter filhos. Ele creu que Deus ia cumprir a sua promessa.
12 Taa naan̰ se ɓo ute Abraam kalin̰ ki sum, naan̰ kɛn gɔɔl naŋ tak tak se kic ɓo, ooj mɛtjili se dirl tɛɗ dɛna aan gɔɔ k‑dijgen maakŋ raa ki ɔɔ aan gɔɔ kɛɛsn taa baar ki.
12 Assim, de um só homem, que estava praticamente morto, nasceram tantos descendentes como as estrelas do céu, tão numerosos como os grãos de areia da praia do mar.
13 Jeegen se paac aal maakɗe do Raa ki bini ooy maak ki. Anum nakgen kɛn Raa taaɗɗenoga utu aɗe kɛɗ se, naaɗe ɔŋin̰ te eyo, num nakgen se naaɗe aakin̰ daanɗe dɔkɔ ɔɔ naaɗe maakɗe raap do ki. Ɔɔ naaɗe se lɛ jeelin̰ roɗe ki, naaɗe se cɛkge ɔɔ mɛrtge do naaŋ ki ara.
13 Todos esses morreram cheios de fé. Não receberam as coisas que Deus tinha prometido, mas as viram de longe e ficaram contentes por causa delas. E declararam que eram estrangeiros e refugiados, de passagem por este mundo.
14 Kɛn naaɗe jaay taaɗ bin se, jee se je taaɗn tal ɔɔ naaɗe se je je taa naaŋɗe mala.
14 E aqueles que dizem isso mostram bem claro que estão procurando uma pátria para si mesmos.
15 Kɛn naaɗe jaay saapoga taa naaŋ kɛn naaɗe iin̰ ɔn̰in̰o se sum num, kaaɗn naane, naaɗe ɔŋga ɗoobm gɛn kɔkŋ tɛrl gɔtɗe ki.
15 Não ficaram pensando em voltar para a terra de onde tinham saído. Se quisessem, teriam a oportunidade de voltar.
16 Kɛn ɗeer se, jee se je taa naaŋ kɛn jiga cir taa naaŋ kɛn naaɗe ɔn̰o ɔɔ taa naaŋ kɛn naaɗe je se, utu maakŋ raa ki. Taa naan̰ se ɓo Raa se sɔkɔn̰ tɔɔlin̰ eyo kɛn naaɗe daŋin̰ Raaɗe se. Taa naan̰ iin̰ ɗaapɗega gɛgɛr.
16 Mas, pelo contrário, estavam procurando uma pátria melhor, a pátria celestial. E Deus não se envergonha de ser chamado de o Deus deles, porque ele mesmo preparou uma cidade para eles.
17 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Abraam kɛn Raa naamin̰a ɔɔ n̰Ꞌan̰ kɛɗn goonin̰ Isaka sɛrkɛ se, naan̰ tooko gɛn kɛɗn goonin̰ kalaŋ lak. Ey num kɛse ɓo goon kɛn Raa taaɗin̰ga taaɗ ɔɔ utu an̰sin̰ kɛɗ se.
17 Foi pela fé que Abraão, quando Deus o quis pôr à prova, ofereceu o seu filho Isaque em sacrifício . Deus tinha prometido muitos descendentes a Abraão, mas mesmo assim ele estava pronto para oferecer o seu único filho em sacrifício.
18 Taa goon ese se ɓo Raa taaɗin̰ ɔɔ: Ute goonin̰ Isaka se ɓo jꞋai toojn̰ mɛtjili.
18 Deus lhe tinha dito: “Por meio de Isaque é que você terá descendentes.”
19 Gɔtn se Abraam taaɗ te maakin̰ ɔɔ Raa se ɔk tɔɔgɔ gɛn dur debkilimi maakŋ yoge tu. Taa naan̰ se ɓo goonin̰ Isaka se, naan̰ ɔŋin̰ se tec aan gɔɔ debm ooyga kooy ɗeer ɗeere, jaay ɓo duro daan yoge tu.
19 Abraão reconhecia que Deus era capaz de ressuscitar Isaque, e, por assim dizer, Abraão tornou a receber da morte o seu filho Isaque.
20 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Isaka ɔɔɗ ɓooro Yakub ki ute Ɛzo ki ɔɔ taaɗɗen taa bɛɛ kɛn naaɗe utu kɔŋ naan ki.
20 Foi pela fé que Isaque prometeu bênçãos para o futuro a Jacó e a Esaú.
21 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Yakub se kɛn naan̰ ɔɔpga gɔɔrɔ Ꞌkooy se, gaan Yusupge se naŋa naŋa kic ɓo naan̰ ɔɔɗin̰ ɓooro ɓooro; naan̰ iin̰ ɔnd jin̰ do kaag derin̰ ki ɔɔ eem Raa.
21 Foi pela fé que Jacó, pouco antes de morrer, abençoou os filhos de José. Ele se apoiou na sua bengala e adorou a Deus.
22 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Yusup se ɔɔpga gɔɔrɔ Ꞌkooy se, naan̰ taaɗ ɔɔ naan ki se gaan *Israɛlge, Raa utu aɗen kɔɔɗn maakŋ taa naaŋ Masar ki ɔɔ naan̰ taaɗɗeno ɔɔ kɛn naaɗe kꞋɓaa ɓaa se, kꞋtɔs kꞋɓaan ute cɛŋgin̰gen ese kici.
22 Foi pela fé que José, quando estava para morrer, falou da saída dos israelitas do Egito e deu ordens sobre o que deveria ser feito com o seu corpo.
23 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, ko *Musa ute bubm Musa se kaaɗ kɛn jaay naaɗe ooj goonɗe se, naaɗe ɔyin̰ gɛn laapa mɔtɔ taa naaɗe aak goonɗe se aak bɛɛ. Taa naan̰ se ɓo taar gaargen taaɗ se, naaɗe ɓeer te do ki eyo.
23 Foi pela fé que os pais de Moisés, quando ele nasceu, o esconderam durante três meses. Eles viram que o menino era bonito e não tiveram medo de desobedecer à ordem do rei.
24 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Musa se, kɛn naan̰ jaay aas gaaba sum se, kɛn kꞋdaŋin̰ Goon gaar Paraon mɛnda se, naan̰ baate.
24 Foi pela fé que Moisés, quando já era adulto, não quis ser chamado de filho da filha de Faraó.
25 Kɛn kꞋdabarin̰ ute jee Raage se, Musa aakin̰ bɛɛ cir kɛn naan̰ Ꞌkiŋg maakŋ maak‑raap kɛn gɔtin̰ utu Ꞌdeele ɔɔ kɛn tɛɗga sum ɓo an̰ kɔlin̰ naan̰ Ꞌtɛɗn debm kusin̰a naan Raa ki se.
25 Ele preferiu sofrer com o povo de Deus em vez de gozar, por pouco tempo, os prazeres do pecado.
26 Ɗeere, taa naaŋ Masar se ɔk maala dɛna, naɓo Musa se je jꞋan̰ dabara aan gɔɔ kɛn jꞋutu kꞋdabar *al‑Masi se aakin̰ se bɛɛ cir maal kɛn taa naaŋ Masar ki se, taa naan̰ se ɓo naan̰ iŋg aak kaam bɛɛ kɛn Raa utu an̰ tɛɗn naan ki se.
26 Ele achou que era muito melhor sofrer o desprezo por causa do Messias do que possuir todos os tesouros do Egito. É que ele tinha os olhos fixos na recompensa futura.
27 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Musa se naan̰ iin̰ ɔn̰ taa naaŋ Masar. Gaar taa naaŋ Masar ki se maakin̰‑taarin̰ don̰ ki, naɓo Musa se ɔŋ ɓeer te eyo taa naan̰ ɔk maakin̰ tɔɔgɔ aan gɔɔ naan̰ aak Raa ute kaamin̰a, Raa kɛn jeege ɔŋ aakin̰ ey se.
27 Foi pela fé que Moisés saiu do Egito, sem ter medo da raiva do rei, e continuou firme, como se estivesse vendo o Deus invisível.
28 Ute kaal maakŋ do Raa ki se Musa se tɛɗ laa kɛn Raa ɔɔɗɗeno doɗe maakŋ taa naaŋ Masar ki ɔɔ naan̰ ɔl kꞋjꞋɔt mooso do kaam‑taar ɓeeɗege tu ɔɔ do bɛrtn taarɗege tu, taa *kɔɗn Raa kɛn debm tɔɔl jeege se Ꞌkɔŋ tɔɔl gaan paraggen gɛn gaan Israɛlge se eyo.
28 Pela fé Moisés começou o costume de celebrar a Páscoa e mandou marcar com sangue as portas das casas dos israelitas para que o Anjo da Morte não matasse os filhos mais velhos deles.
29 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, gaan Israɛlge se kɛn naaɗe aan taa Baar kɛn Aac se, baar se ɔɔp kaam dio ɔn̰ɗen ɗoobo naaɗe deel maak ki aan gɔɔ do naaŋ kɛn tuutu; num kɛn jee Masar ki jaay je gaaŋ aan gɔɔ gɛn naaɗe se, maane ɔsɗe paac.
29 Foi pela fé que os israelitas atravessaram o mar Vermelho como se fosse terra seca. E, quando os egípcios tentaram atravessar, o mar os engoliu.
30 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, gaan Israɛlge lee gurug gɛgɛr Jeriko se ɓii cili ɔɔ ɓii k‑cilige tu se ɓo durdurgen ɔl gurug gɛgɛr se ru aan naaŋ ki tak tak.
30 Foi pela fé que caíram as muralhas de Jericó, depois que os israelitas marcharam em volta delas durante sete dias.
31 Ute kaal maakŋ do Raa ki se, Raabm mɛnd kɛɛsn gaaba se, jꞋɔŋ kꞋtɔɔlin̰ te ute jee kusin̰gen baate tookŋ taar Raa se eyo, taa jeegen ɓaaɗo kaakŋ baara se, Raab dɔɔɗ ɔkɗenga ɓeen̰ ki jiga.
31 Foi pela fé que Raabe, a prostituta, não morreu com os que tinham desobedecido a Deus, pois ela havia recebido bem os espiões israelitas.
32 Ey num maam se mꞋje mꞋtaaɗn dɛna taa jee se, naɓo kaaɗa am baata gɛn taaɗ mɛtn taar Jedeon, gɛn Barak, gɛn Samson, gɛn Jɛpta, gɛn *Daud, gɛn Samuɛl ute gɛn jee taaɗ taar teeco taar Raa ki do dɔkin̰a.
32 O que mais posso dizer? O tempo é pouco para falar de Gideão, de Baraque, de Sansão, de Jefté, de Davi, de Samuel e dos profetas .
33 Naaɗe kici ute kaal maakɗen do Raa ki se, naaɗe ɔso taa naaŋ gaarin̰ge, naaɗe ɔjo bɔɔrɔ do jeege tu ute ɗoobin̰a ɔɔ naaɗe ɔŋo nakŋ kɛn Raa taaɗɗeno ɔɔ utu aɗen kɛɗa. Naaɗe gaas taa tupiyge ɔŋ ɔsɗen te eyo,
33 Pela fé eles lutaram contra nações inteiras e venceram. Fizeram o que era correto e receberam o que Deus lhes havia prometido. Fecharam a boca de leões,
34 naaɗe tɔɔlo pooɗn ɔk zir zir ɔɔ kɛn jeege ɓaaɗeno tɔɔl ute gɔrɗ‑jɛrl se, naaɗe aan̰ ɔtɔ. Naaɗe se tɔɔgɗe gɔtɔ naɓo ute kaal maakɗen do Raa ki se, naaɗe tɛɗ jee tɔɔgɔ; gɔtn kuɗn bɔɔr ki se naaɗe jee gaabm bɔɔrge ɔɔ jee wɔɔyɗege, naaɗe cirɗe ɔɔ tuurɗe naatn.
34 apagaram incêndios terríveis e escaparam de serem mortos à espada. Eram fracos, mas se tornaram fortes. Foram poderosos na guerra e venceram exércitos estrangeiros.
35 Ute kaal maakɗe do Raa ki se ɓo mɛndgen mɛtin̰ge kic, jeeɗegen ooyga kooy se, naaɗe aakɗen duro daan yoge tu.
35 Pela fé mulheres receberam de volta os seus mortos, que ressuscitaram. Outros foram torturados até a morte; eles recusaram ser postos em liberdade a fim de ressuscitar para uma vida melhor.
36 Kɛngen mɛtin̰gen kuuy se kꞋdabarɗe ɔɔ jꞋaakɗen mɛtɗe, kꞋtɔndɗe ute mɛɛjɛ, kꞋdɔɔkɗen ute zin̰ziri ɔɔ jꞋɔmbɗen maakŋ daŋgay ki.
36 Alguns foram insultados e surrados; e outros, acorrentados e jogados na cadeia.
37 Jee mɛtin̰ge lɛ kꞋtund kꞋtɔɔlɗe ute koa, kɛngen mɛtin̰ge kꞋtɔj kꞋgaaŋɗe daan ki, kɛngen kuuy se kꞋtɔɔlɗe ute gɔrɗ‑jɛrlɛ, jee mɛtin̰ kuuy daal se, kɛn kꞋdabarɗe se ɔlɗe naaɗe lee wari; jee se lee dɔɔk daar baatge ute gɛn bɛn̰ge sum ɓo mɛtɗe ki. Jee se ɔk ɗim eyo, jeege lee dabarɗe ɔɔ tɛɗɗen nakŋ kusin̰ doɗe ki.
37 Outros foram mortos a pedradas; outros, serrados pelo meio; e outros, mortos à espada. Andaram de um lado para outro vestidos de peles de ovelhas e de cabras; eram pobres, perseguidos e maltratados.
38 Naaɗe lee wari do kɔɗ‑ɓaarge tu ɔɔ do koge tu; naaɗe tooɗ maakŋ iiɓge tu ɔɔ maakŋ gɔɔge tu. Jee ese se bɛɛ aak eyo ɔɔ jee kɛn do *duni kɛn ara se aas te gɛn kɔkŋ naaɗe se eyo.
38 Andaram como refugiados pelos desertos e montes, vivendo em cavernas e em buracos na terra. O mundo não era digno deles!
39 Jee se paac aalo maakɗe do Raa ki, taa naan̰ se ɓo Raa aakɗeno se, tɔɔlin̰. Naɓo nakŋ kɛn Raa taaɗɗeno ɔɔ utu aɗen kɛɗ se, naaɗe ɔŋin̰ te eyo.
39 Porque creram, todas essas pessoas foram aprovadas por Deus, mas não receberam o que ele havia prometido.
40 Taa Raa uunoga kuun doa jee se Ꞌkɔŋ Ꞌtɛɗn aak bɛɛ naanin̰ ki se kalɗe ki sum eyo, num ute naajege paacki jaayo.
40 Pois Deus tinha preparado um plano ainda melhor para nós, a fim de que, somente conosco, elas fossem aperfeiçoadas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.