2 Coríntios 10
Godiha̱ Ta̱ Bolofe̱i̱ (KXW) vs NTLH
1 Ni̱ o ilo kelege a̱ tobe tobolo͡u idibe, Pol e̱me dibo͡u de dalalibe, gue̱ degemo͡u, amafe̱i̱no͡u ta̱ tobo͡u di, ha fogo͡u ilemo͡u be, e̱ ta̱ gofo͟͡udo dege kuguo nala̱ma ne̱diyodele idi. Ke̱no͡u si, a̱ge ni̱me Kelesuha̱ midiho̱ e̱ milo͡u di koko͡u fima̱mabeede tobolo͡u kuhe̱. Kelesu e̱ge yo͟͡usie huyafe̱i̱ degemo͡u, ta̱ amafe̱i̱no͡u tobo͡u mo͡u siadi. Kegei degemo͡u, a̱ egele tobo͡u ladi ko͟͡ume ni̱ defe̱i̱do duma.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Ni̱o͡u tawaibo͡u, kegeiye, a̱ ni̱moko͡u ile foloba, ta̱ gofo͟͡u dege tobouye. Damale̱do, a̱ ile folobabe, ta̱ gofo͟͡u dege tobolo͡u. Yobe, ni̱ o ilo kelege eibe sa sibige̱ kuoko͡u midiho̱ ke̱no͡u milo͡u ga idiyode tobolo͡u idi kaha̱ degemo͡u.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Ei sa sibige̱ kuoko͡u ko͡u dalaguadiye, ke̱no͡u si eige biyadi o kedia̱ degedi saga̱i̱ kege ta degele idiyo mei.
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 Ei biyadi bi ke̱me sa sibige̱ kuoko͡u biyadi bi ke̱ mei. Biyadi bi, ei tolo͡u dalagua ko͟͡ume Godiha̱ nele̱bo͡u de dalali, ho o kedia̱ kekai sio̱di saga̱i̱ kegei.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 Kegei kaha̱ degemo͡u, ei obo͡u de ta̱e biyolugi, die fima̱i̱ kasaga̱i̱bo͡u, die ogo͡u gai ta̱bo͡u olo͡u fe̱i̱ ke̱me huyafe̱i̱ degele ili kuhe̱. Damale̱do, Godi tawalamo͡u degeli ke̱ akogudi fima̱i̱ ke̱ne eige didio̱ degele idi, o sasa̱i̱yege Godiha̱ ta̱ duloba, Kelesuha̱ tagaiya ke̱no͡u degemabadomo͡u.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Ei dia dalaba, ni̱ ei ta̱ olo͡u fe̱i̱ ke̱ dulo seseibasi, eige ni̱ o ilo kedia̱ ei ta̱ du ho fogo͡u babe, dia̱moko͡u hebe kasaga̱i̱ nele̱ ile.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Ni̱ o die to͡u ke̱no͡u duguo fi̱ maga tobo͡u dama. O na̱ no͟͡usie na̱me Kelesuha̱ e̱ bidade tawaibabe, na̱ ko͡u gue tawa, na̱me Kelesuha̱ e̱ bi debabe, eine Kelesuha̱ bidade tawa.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Hiye Oha̱ eimoko͡u tobo͡u mo͡u, ei e̱ dabai ko͟͡u degeli kuhe̱. Ei ni̱ damale̱yodei ke̱ makolo ke̱me e̱ dafolu. E̱ tagaiya ke̱no͡u ei degeiye, ni̱ damale̱yodema nele̱do dege dalagua kehe̱. Kegei degemo͡u, ei dabai ke̱ degedi kaha̱ a̱ hoho̱bolo͡u ba, ei hu̱ huyadefe̱i̱ hebele fogubabe, a̱ sidifi ta degele mei.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Ke̱no͡u si a̱ kuguo olo͡u fe̱i̱ ke̱me ni̱ gue̱ degemabeedema nala̱ma neli̱dade hobo͡u tawadama.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Ko͡u kegeiye, ni̱ o ilo kelege tobolo͡u idibe, kuguo olo͡u fe̱i̱, Pol e̱ nala̱ma ne̱dibe ta̱ gofo͟͡ubo͡u, nele̱bo͡u de nala̱ma ne̱di. Ha e̱ hagua fele̱, di geleguo dalalibe, e̱ egei gofo͟͡u dege ta tobo͡u diyo mei. O dihi̱le ta̱ tobolo͡u toto͡u yodele idi.
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Kege tobolo͡u idi o, ni̱ ni̱o͡u tawaibo͡u. Ei ile, ni̱moko͡u foloba, egele tobo͡u lababe, ei ahudo dalali tobo͡u di saga̱i̱ ke̱no͡u tefele tobo͡u lamo͡u. Damale̱do, ei ni̱moko͡u kuguo nala̱ma ne̱di saga̱i̱ ke̱no͡u tefele haba tobo͡u lamo͡u.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 O ilo kelegebe dio͟͡u die hu̱ ke̱no͡u hebele fogulo idi. Eige ei hu̱ hebele fogulobe dafa idi. O kegele i kedia̱ dio͟͡u die fima̱i̱yeno͡u dio͟͡usie tawaga file idi. Midiho̱ ke̱me toto͡u degele i o kedia̱ midiho̱.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 Eino͡u si eiyo͡u ei hu̱ mo͡u yo͟͡uwa hebele fogudiyo mei. Godiha̱ ei tobo͡u mo͡u, e̱ dabai degemo͡u suluguali, ni̱ sabeko͡u ne ya fologamo͡u, egei hehegie tobolo͡u i. Kegei degemo͡u, eige Godiha̱ tagaiyano͡u si, ei hu̱ huyadefe̱i̱ hebele fogulo ili kuhe̱.
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 Ei ni̱moko͡u ya fologa dabai degeli mei debabe, ei eiyo͡u ei hu̱ hebele fogulobe kasaga̱i̱. Ke̱no͡u si Godiha̱ ei tobo͡u mo͡u eibuko͡u ya, Kelesuha̱ ta̱ uwo bolofe̱i̱ ke̱ ni̱moko͡u tobolo͡u i kaha̱ degemo͡u, eiyo͡u ei hu̱ huyadefe̱i̱ hebele fogulobe ta̱bo͡u mei.
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 O tae Godiha̱ dabai degeli ke̱me ei degeliyode tobo͡u ma, ei hu̱ ta hebele fogulo idiyo mei. Dabai, Godiha̱ eimoko͡u degemabeede tobou ke̱si ei defe̱i̱do degemo͡u iligi dugu, ni̱me damale̱yodei ke̱ nele̱do dege dalali, eimoko͡u hoho̱bo͡u ba, ei ni̱ sabeko͡u haba yaba, diyo͡u fe̱i̱ dabai hiyedo degele ile.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Ei sa sa ahudo, ni̱ dala figiya ke̱ ya, ta̱ uwo bolofe̱i̱ ke̱ tobo͡u lamo͡u degele ili. Kegeligi, Godiha̱ dabai, sa tako͡u o tae ko͡u degei ke̱, haba eige ei degeiyodema, eiyo͡u sie ei hu̱ hebele foguye.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 O taha̱ yo͟͡usie hoho̱bo͡u lababe, e̱ yo͟͡u e̱ hu̱ ke̱ hebele foguda, Hiye Oha̱ hu̱ ke̱no͡u hebele foguyedei. Jeremaia 9:24
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Yobe, o taha̱ yo͟͡u e̱ hu̱ ke̱ hebele fogubabe, o ke̱me Hiye Oha̱ dihi̱le koko͡u be hu̱ hiyefe̱i̱ mei. O taha̱ e̱ hu̱ Hiye Oha̱no͡u hebele fogubasi, o ke̱me e̱ hu̱be hiyedo kegeno͡u dalale.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.