Atos 27

TAFO AYO (KXF) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ɔlɔ á endje gbe adœke 'a ro ga lœ Itali dœ egerœ agba, endje za Polo dœ pe anga aayi kánga fœ anga gbozu nœ aturugu bale á ɨ'ɨrɨ ye kœdœ Juliyuse, tshe kœdœ gbozu uguru ukpulu aturugu lœ ogo Roma á endje e endje adœke «ukpulu aturugu nœ egerœ gbozu.»
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 'A ɔ ga lœ egerœ agba á to ɓa lœ Adramite á yindœ kœro kœka ga tœ mangu lœ ogo Azi. 'A ro lima tœ awanœ dœ Aristarke uzu Tesalonike lœ ogo Masedwane.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Osho kɔrɔ pa nœ, 'a ka lima ɓa tœ Sidona, Juliyuse sœ kœmbœrœ ɔtshɔrœ ga tœ Polo, á za awa fœ she kœna ndœ kœwu anganœ á endje kœto œrœ á tshe sœ dœ ogonœ fœ she.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Manda kœkatœ Sidona tɨ, 'a áafo, œ ro ndoo dœ tshiki lœ Shipre mbœrœ yugu sœ lima kœgi 'a ga ngbanœ.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 'A zu ungu kota ga tœ ama ungu ndoo dœ Silisi œdœ Pafili, yeka á 'a wuta ga lœ Mire lœ ogo Lisi.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ɓa zœ, gbozu nœ aturugu wu anga egerœ agba á to ɓa lœ Alekezandri, á sœ kœro ga lœ Itali, á ko 'a ga lœ nœ.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 'A mbœrœ lima olo ndjoro la ngu mbœrœ egerœ agba sœ lima kœkpa yima yima, yé 'a wu lima oyo á wuta lima ga lœ Kinide. Ɓata 'a lili kœna ndjii ga zœ nene mbœrœ yugunœ á sœ kœndanga 'a, 'a fa dja ga lœ Salemone tœ osho á tshiki Krete ko 'a yiwa tœnœ tœ yugunœ.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Yé manda nœ, 'a mbœrœ oyo tœ 'a, á wuta ga tœ osho á ɨ'ɨrɨnœ kœdœ Ɔtshɔ Mangu ndoo dœ ongbo Lase.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Kashe œndœ 'a dɨ lima lœ ananœ waa, yé loko dopa nœ, awa adœke egerœ agba na ana gugu nene. Olo á Ayuda œ yo tshelœ ama endje ro lima ye, á Polo kœpa fœ endje adœke:
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 «Anga mœ, mœ wu adœke ana asœ ngaanga dœ azœ. Anganœ ete, egerœ agba dœ pe œrœ kɔ á sœ lœ nœ œ ndɨ, azœ ndje 'a tshu.»
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Kashe gbozu nœ aturugu vwaratœ ye kœdji Polo, yé á dji kolœ ayi kœkpa dœ egerœ agba dœ pe ayingɔ egerœ agbanœ.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Ɓata mangunœ gaga lima adœke endje sœ tœnœ dœ lɔkɔ nœ ɨzɨ nene, ɨlɨ azu yindœ nœ adœke œne ro. Endje yindœ kœro ga lœ Fenikise, anga mangu ogo Krete, á sœ ga tœ osho á ɔlɔ œ li tœnœ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Aya yugu to ɓa aki á sœ kœna tœnœ, yé endje gbe adœke œne li kœmbœrœ œneke á œne yindœ nœ. Endje gbota longonœ yé œ afo kœro tœnœ kperœ tœ ama mangu tshiki Krete.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Kashe œndœnœ dɨ teasho, ndavuru yugu á to ga pa gele ndo dœ osho á ɔlɔ œ wuta tœnœ, ɓa pa kaga tshiki á jerœ ga pa endje.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Yugunœ gi agba dœ ɔgbɔ ga manda nœ, awa adœke 'a mbœrœ anga œrœ gugu nene yé 'a katœ nœ tɨ adœke œ gi 'a.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Á ro tɔ ɨndɨrɨ aya tshiki bale á ɨ'ɨrɨnœ kœdœ Koda á sœ lima kœwandœ ata gbɔgbɔ yugunœ pa 'a, yé uvuru 'a kpa lima lœ nœ tœ kœza aya agba kœshe dœ azu.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Manda kœtɨ tœnœ ga lafo, endje ko ogboro uwu á du ga tœ egerœ agbanœ mbœrœ loko kœkakavwa nene. Ɓata awa kœshi pa mindu dja ga tœ Libi sœ lima kœza endje, endje geta egerœ maɓaya á endje du ga tœ egerœ agbanœ vwi ga la ngu, á tetœ kœna la ngu yima yima.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Osho kɔrɔ pa nœ, ɓata yugunœ sœpe lima kœvwi 'a dœ agbɔnœ, 'a tetœ kœko ata gbarœ va ga la ngu.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Yé olo bisha manda nœ, aayi kœmbœrœ akwa lœ egerœ agbanœ dœ tœ endje, te ndje tœ kœko œrœ kote egerœ agbanœ va e.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 'A kpa sœ lima kœwu ɔlɔ too angerepe nene, manda olo ndjoro, yugu sœ kœna kolœ dœ agbɔ, yé gbetshelœ nœ soro kpa gugu lima lœ kumu 'a nene.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Azu á endje lœ lima lœnœ zɨzɨ œrœ nene manda olo ndjoro, yé Polo afo ugurutœ endje á pa adœke: «'E wu, anga mœ, œdœ 'e kœdji lima o'o mœ, á 'a sœpe lœ Krete, gbarœ œdœ œrœ kote egerœ agba œ ndɨ má nene.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Kashe ngɔngɔ asœ, mœ sœ kœpa fœ 'e adœke 'e ru lɔsu 'e, uzu bale ugurutœ 'e œ tshu nene, kolœ egerœ agba dá ndɨ.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ndjaba nœ mœ á mœ mbœrœ akwa fœ she vwa anga andjelu fœ mœ dœ abutshɔnœ asœ.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Tshe pa fœ mœ adœke: “Polo, awa zaza ɓœ nene, œ li adœke ɓœ pa ngbanga utshu egerœ gbozu yeka. Ndjaba œ she azu para lœ egerœ agbanœ asœ mbœrœ ɔtshɔ lɔsu nœ ye ga ndœ zœ.”
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 'E ru lɔsu 'e alaya, gbambanœ nene, mœ za lɔsu mœ ga tœ Ndjaba yé œrœ œ mbœrœtœ ye liaka œneke á andjelu pandœ nœ fœ mœ asœmœ.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Kashe egerœ agbanœ œ zatœ ye tɔ ama ɔshɔ tœ ama anga tshiki bale.»
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Manda pɔsɔ bisha, egerœ yugunœ vwi 'a lima na tœnœ œrrr ga la egerœ ungu á ɨ'ɨrɨnœ kœdœ Adriyatike. Kœndo dœ ɔgbɔ butshɔ, azu akwa tshelœ egerœ agba gbe adœke 'a ndo dœ ama ɔshɔ ye.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Endje du uwu ga tœ badja, á vwi ga la ngu ndœ kœwusœ dili ungunœ. Endje wu adœke ungunœ li metere zazu bale dœ ndjokpa dœ amanœ mindu dœ bisha. Yé endje gitœ endje ga utshunœ, œ kpa vwi uwunœ, á wu adœke œ sœ dœ metere zazu bisha dœ amanœ mindu dœ votɔ.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Endje sœ lima dœ awa adœke egerœ agbanœ zazatœ ye tɔ badja nene. Mbœrœ tœnœ ataa, endje du longo vana ga tœ budunœ, á ko va ga la ngu, yé á sœ lima kœkate dœ lɔsu endje ga lafo adœke osho kɔrɔ.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Ɓata aayi akwa yi lima ndœ kœkpa tœnœ, endje gi lima aya agba kœshe dœ azu ga la ngu yé œ fara adœke œne jerœ ga lœ nœ á kœdu longonœ ga utshu egerœ agbanœ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Polo kœpa fœ gbozu nœ aturugu dœ pe aturugu adœke: «Œdœ azu asœ kœsœsœpe lœ egerœ agbanœ asœ nene, e'e, 'e sœpe dœ soro nene.»
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Yeka á aturugu na, á wa tshelœ uwu tœ aya agbanœ, yé á ka tœnœ tɨ á te ga la ngu.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Kœkate adœke osho kɔrɔ, Polo kœkɨ ga tœ azu para adœke endje zɨ œrœ. Tshe pa fœ endje adœke: «'E wu, œ mbœrœ kpesheke pɔsɔ bisha á 'e sœ kœgugu dœ awa yugu yé á zɨzɨ anga œrœ bale nene asœke.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Mœ sœ kœkɨ ga tœ 'e adœke 'e zɨ œrœ, gbambanœ nene, œ li adœke 'e mbœrœ ataa yekane á kœshe. Uzu bale ugurutœ 'e œ tshu nene.»
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Manda kœpa ataa, Polo za mapa, á gi mershe fœ Ndjaba tœ ala endje para, á tetœ kœzɨ tœnœ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Yeka á endje gbɔ gbɔgbɔ á tetœ kœzɨ œnœ endje rœgonœ.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 A'a para lœ egerœ agbanœ 'a sœ lima azu kama bisha dœ zazu votɔ dœ ndjokpa dœ amanœ mindu dœ bale.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Manda kœzɨrœ, uvu azu para su, yé endje tetœ kœko ble va ga la ngu mbœrœ egerœ agbanœ kœlɨlɨ nene.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Manda kœkɔrɔ osho, aayi kœmbœrœ akwa lœ egerœ agba wu adœke œne ndo dœ ɔshɔ ye. Kashe endje wuwu lima sœ ogo mangunœ nene, ɓata á endje wu osho á ungu li ga lœ mindu, endje gbe kœpara awa kœza agba ga tœ ama ɔshɔ ɓa zœ.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Endje wa uwu tœ longonœ á katœ nœ tɨ ga la egerœ ungunœ, endje vwara kayi œ jerœ ga la ngu. Manda nœ, endje du lœba siriki ga utshunœ adœke yugu kœmbœrœ tœnœ á kœvwi egerœ agbanœ ga utshunœ yé œ tetœ kœna gutœnœ ga tœ ama ɔshɔ.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kashe egerœ agbanœ shi pa mindu á sœ uguru gbɔgbɔ ungu bisha. Tshatshu egerœ agbanœ li lima ga lœ mindu, œ sœsœ lima kœturutœ ye nene, yé gbɔgbɔ loko kavwa lima budunœ ye.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Aturugu kœwu adœke egerœ agba sœ kœndɨ tœnœ, á gbe kœwo aayi kánga mbœrœ endje kœdɔ ungu yeka á kœkpa nene.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Kashe gbozu nœ aturugu yindœ kœshe lima Polo, yé á pakata aturugunœ, yé á pa fœ azu neke á endje wusœ ungu adœke endje i ga la nœ, œ dɔ zutœnœ ga pa ɔshɔ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Anga endje zu dœ maɓaya too dœ agba ndɨndɨ egerœ agbanœ. Mara á azu para zu lima ungu dœ ɔtshɔ nœ dœ mœ.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.