2 Coríntios 12

TAFO AYO (KXF) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Œ li adœke mœ donga tœ mœ ataa œ gugu dœ ádá nene gbaa. Kashe ngɔngɔnœ asœke mœ yindœ kœpa o'o tœ upu nœ kœwu œrœ lœ ulu œdœ tœ upu nœ kœma œrœ á Gbozu yisœ nœ fœ mœ.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Manda ungu ndjokpa dœ vana, mœ wusœ anga uzu nœ Kristu bale á Ndjaba tɨ she œrrr ɓa lafo ɓa ndœ ye. Œdœ undu ye dá ɔ adja lima ga lafo too œdœ ulu dá mœ lu, mœ wuwusœ nœ nene, kashe kolœ Ndjaba kutɨ ye dá wusœ nœ.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Mœ donga bala tœ mœ tœ upu nœ uzunœ asœmœ ye, kashe tœ œmœ nœ mœ, mœ donga bala kolœ tœ mœ tœ kœmɔ nœ mœ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Œdœ mœ kœyi má ndœ kœdonga tœ mœ, mœ sœ má dœ iyi nene, mbœrœ mœ pa má adja o'o. Kashe mœ sœ kœkpawa kœdonga tœ mœ. Gbambanœ nene, mœ yiyindœ nœ adœke endje gbɔ gbetshelœ neke á ropa œrœ á endje sœ kœwu mœ kœmbœrœ tœnœ too œneke á endje sœ kœdji ɓa ndœ mœ nene.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Yé mbœrœ kœmarœnœ asœmœ á ro lima panœ ye, kparawa adœke mœ dodonga tœ mœ nene, Satana za koɓa ga lœ ɔkɔ mœ lœ awa nœ andjelu nœ ye á tshe sœ kœɓi mœ kparawa adœke mœ dodonga tœ mœ nene.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Tœ upunœ asœke, mœ za avwala fœ Gbozu awa votɔ adœke tshe gi koɓanœ lœ ɔkɔ mœ ye.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Tshe gi fœ mœ adœke: «Ɔtshɔ lɔsu nœ mœ ga ndœ zœ li dœ ɓœ ye. Gbɔgbɔ nœ mœ œ matœ ye œdœ ɓœ kœmɔɔmɔ.» Mœ gbe kœdonga tœ mœ tœ kœmɔ nœ mœ mbœrœ adœke gbɔgbɔ nœ Kristu kœsœ ga pa mœ.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Mbœrœ tœnœ ataa dá mœ sœ dœ yanga lœ kœmɔ, lœ kœgu osho, lœ œrœ neke á mœ yiyi má kœmbœrœ tœnœ nene, lœ œrœ kanga œdœ lœ œneke á sœ kœza lɔsu mœ ga lafo tœ upu nœ Kristu. Gbambanœ nene, lɔndɔ á mœ kœsœ dœ kœmɔ, dœ lɔndɔnœ asœmœ dá mœ sœ kœsœ dœ gbɔgbɔ.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Mœ sœ kœpa o'o ɓata mœ sœ dœ iyi, kashe e'e dá shosho mœ ndœ nœ. E'e dá pa má o'o tshapa mœ. Gbambanœ nene, ataa mœ sœ gbambanœ gbaa, agboro aayi avwanœ asœmœ, roropa mœ nene.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Yé dœ lɔkɔ á mœ sœ lima ɓa ndœ 'e, mœ mbœrœ lima akwa dœ ugu lɔsu, yé Ndjaba mbœrœ ambárá afá dœ afá œdœ pe akwa nœ gbɔgbɔ ndjoro lœ awa nœ mœ. Ambáránœ asœmœ ngbangbangba sœ kœma adœke œmœ kœdœ adja ayi avwa.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Œrœ gaɗe dá mœ ko fœ anga angbɨ Ikrizia yé á tshaapu kœko tœnœ fœ 'e a? Mbœrœ á mœ yɔyɔndœ œrœ ɓa ndœ 'e nene a? 'E wu oyo mœ tœ mara á mœ sœsœ ndjii nene asœmœ.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Mœ ndo kœna votɔ ana gene nœ mœ ga ndœ 'e ye, yé mœ yɔndœ œrœ tshaabrœ 'e nene. E'e dá mœ sœ kœpara 'e, kashe œ dœ́dœ́ œrœ nœ 'e nene. Gbambanœ nene, œ dœ́dœ́ agbolo dá ngbɔɓa œrœ fœ agbozu nœ endje nene, kashe agbozu dá ngbɔɓa fœ agbolo nœ endje.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Tœ œmœ nœ mœ, mœ sœ dœ yanga kœndɨ œneke kɔ á mœ sœ dœ tœnœ œdœ kœzatœ mœ djigi fœ 'e. Œdœ mœ kœyindœ 'e tɔpanœ kpuru ataa, 'e yindœ mœ kœrosœ nœ nene a?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Adja 'e wusœ nœ adœke mœ yɔyɔ lima ndœ œrœ tshaabrœ 'e nene. Kashe anga endje ugurutœ 'e pa adœke mœ na dœ afara mbœrœ kœko œrœ tshaabrœ 'e.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 'E za tsheneke á 'e gbe kœza she ugurutœ azu á mœ vwa endje fœ 'e: mœ ko œrœ tshaabrœ 'e lœ awa nœ anga bale ugurutœ endje a?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mœ shosho Tito adœke tshe na ga ndœ 'e, mœ vwa she awa bale dœ aya azœ á 'e wusœ ye. Tito ko œrœ tshaabrœ 'e a? A'a dœ she, 'a mbœmbœrœ lima œrœ dœ she dœ gbetshelœ bale nene a? 'A sœsœ ndje lima kœza awa tshebabale nene a?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Katshatsha 'e sœ kœgbe adœke 'a sœ kœpara awa kœpa ngbanga ɓa utshu 'e a? Œ̃! 'A sœ kœpa o'o lœ awa nœ Kristu ɓa utshu Ndjaba. Yé e'e dœ aaya 'a á 'a yindœ 'e waa, 'a sœ kœpa o'onœ asœmœ fœ 'e ataa mbœrœ á kœgi 'e lœ kœyindœrœ ga utshunœ.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Mœ sœ dœ awa adœke dœ lɔkɔ á mœ kœwuta ga ndœ 'e, 'e mbœrœtœ 'e kpi tœ œneke á mœ yindœ nœ yé œ gbɔ ndje mœ kpi tœ œneke á 'e gbe dœ tœnœ. Mœ sœ dœ awa adœke mœ gbɔ œbœrœ œdœ úkú, ókó œdœ kœsœ dœ gbetshelœ kpi, kœpa ekpe o'o œdœ kœdondœrœ, kœtshapu kœlɨsœ uzu œdœ pe djingili.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Mœ sœ dœ awa adœke mœ kpa kœna ga ndœ 'e, Ndjaba nœ mœ zaza tshula ga tœ ala mœ ɓa utshu 'e nene, yé á mœ kœkɨkɨ nene mbœrœ azu ndjoro á endje mbœrœ lima ekperœ utshunœ yé á tshaapu kœfatshalɔsu endje tœ œrœ uburu nœ endje, tœ ekpe ɔtshɔ endje œdœ tœ angba budu nœ endje.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.