Atos 27
Tar le Lubba ke tar Kabba (KSP) vs ARIB
1 Toke dunn ndu kare junn tɔku to jaw Itali a, dinya Pɔl, ke mare dewje ke duwade me ji tɔku-mbay te le mbambaje ke Rɔm ke ria na Juliyusu. Dunda ri mbambaje le na « mbambaje le tɔku mbayje.»
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Junn tɔku to ke Adaramiti ke a ta kaw bbeje te ke Aji ke tɔku toje aw arje te ngaa jaw. Aristarke ke to dew ke Tesalonike nange te ke maseduwann aw ke je.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ndɔ kara goe te a, n̂-tee Sidɔn. A Juliyusu ke aw dda Pɔl maji le, inyae are naw rɔ nje-buwa-kuraje te laa mba kare dareje mare neje ke due.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Jin keteenn a, junn ddew ke tee giri Sipere te, mba yel aw tila kemje.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 N-gange ba-kate ke to mbɔr Silisi, ke Pampili te ngaa n̂-tee Mira nange te ke Lisi.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Keteenn, tɔku-mbay le mbambaje le oo mare tɔku to ke Alekejandiri ke aw ke Itali ngaa, areje jaal.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Jaw jann jann baa ndɔ banya ngaji are n̂-dda to kula ddaje bba n̂-tee Kinide. A yel ɔkuje ddew kare n̂-nday ke ddew ke junn le. Yeenn a, n̂-nday mbɔr Kerete te er ke Salemɔnne.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 N-dda to dda bba n̂-nday mbɔr dɔ dere ba te le ngaa n̂-tee lo te ke daw n̂-bbar na « lo ke maji ke tɔku toje aw arje te». Lo le to ngɔsi ke Laje.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 A ndɔ nday nya ngaa are nja dɔ maann te to ne-bbeel nya, mba ndɔ mbete ne-kusa ke dɔ neyn te nday mban. Yeenn a, Pɔl ndeje nje-yelje tɔku to le na:
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 «Ngakɔmje, moo a, lo-kaw leje neenn a maji ang. Tɔku to le ddem ne-kotoje ddem a tujuje nya. Jeje njaa kara jeeje ta yo te tɔ.»
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 A, tɔku-mbay le mbambaje le ndiki ta koo tar le nje-yel tɔku to le, ke tar le nje-tɔku to le uta ndeje le Pɔl.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Tɔ bbay, lo-kar le tɔku tojeenn le to lo ke maji kare dew isi te neyn kul te ang. Mba yeenn a, nya le dewje ke me tɔku to te le ndikije ta kɔtu lo teenn le. N̂-ndiki kare ddew to a, n̂-teeje Penikese, ke to lo-kar le tɔku toje ke Kerete. Lo le aa lo ke dagoo ddem beer ddem er ke lo kande te le kare, ta kisi teenn kare neyn̂-kul nday dɔde te.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Mare yel ke ula ke singa ang in dagoo a dewje ke me tɔku to te le ejeje to da kaw teeje lo te ke dundaje mede ta tee te le. Yeenn bba dɔruje tɔku ande ke daw dila maânn kare to le nja ang ngaa n̂-sangeje ddew mba kuwa kare ba ke Kerete.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 A njange njange baa, mare bamburanbo ke dunda ria na «Erakilɔn» in er dɔ dere ba te le ingade.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Bamburabo le unn tɔku to le ta kaw ne are ddew ke ja nar ne to le goto ngaa dinya jare to le aw ke je.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 N-nday giri ngonn dɔ-dere ba te ke ria na Koda. N-dda to kula ddaje bba juwa ngonn to ke n̂-tɔ mbɔr tɔku to te le mba kaji ne nje ke maann a ta kuwade.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Nje-yelje tɔku to le unnje ngonn to ilaje me tɔku to te le ngaa tɔje tɔku to le ke kula. N̂-bbeelje mba kare tɔku to le aw ar ke de dɔ enangara te ke Libi. Yeenn a, dunnje mare ne ke ɔɔy ke n̂-tɔ tɔku to te le dilaje maânn ngaa dinyaje dare tɔku to le aw ke de.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Bamburabo le yekeje ke singa nya. Yeenn bba lo are a, dunnje kutu tila ne-kotoje maânn.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ndɔ muta laa a, dede njaa dotoje ne-kulaje ke me tɔku to te le ke jide n̂-tilaje maânn.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Ndɔ banya nya dew oo kem kare ang ddem, oo endenterendenje ang ddem. Bamburabo le aw yeke lo to bbeel nya. Jeje to ja kaji ang ngaa.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Dewje ke me tɔku to te le usaje ne ang ndɔ banya. Yeenn ngaa Pɔl ar taar nɔ dewje te le tɔyn ngaa pa na: «Namdede, bbo ooje tar lem ngaa areje naynje Kerete a, neje a tujuje be ang ddem, neje a naynje be ang ddem.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 A ke bbasine neenn, m-pa marese: E-bbeelje ang, mba dew kara horose te a koy ang. Tɔku to le kara baa njaa a tuju.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Til te neenn, Lubba ke m-to dew laa ngaa maw dda saa are mare anji laa tee ingam,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ngaa pa arem na: ‹E-bbeel ang Pɔl. Maji kare ar nɔ tɔku mbayje te ke Rɔm are gange sariya lei. Lubba a ngem dewje tɔyn ke eeje sei me tɔku to te neenn wɔju dɔi.›
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Yeenn a, uwaje are ngeng, nje-buwa-kuraje lem! Munda mem dɔ Lubba te. Na dda ne ddew kara baa toke n̂-pa narem.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Tɔku to le a kaw kar ke je ta mare dɔ-dere ba te.»
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 To til dɔku gire sɔ laa a bamburanbo le aw yekeje dɔ tɔku ba kate te ke Mediterane teenn. Lo aw to mɔngu yenene a, nje-yelje to le ooje toke ne ke jaw n̂-tee ngɔsi ke nange.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Dilaje kula ke n̂-tɔ ande ke ɔɔy gele te maânn mba gere ne kuru laa ngaa dingaje kilometere dɔmuta gire siri. Daw ngaji ngaa n̂-telje dilaje bbay a, dingaje kilometere dɔjoo gire jijoo.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 N̂-bbeelje kare tɔku to le unda er ang. Yeenn a, dunguje ande-nareje ke ɔɔy sɔ maânn kutu tɔku to te le kare nja ang ngaa n̂-ndingaje kare lo are ke tɔke.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Kare teenn, nje-yelje tɔku to le sangeje ddew ta tee me to te le kaynje. Dunnje ngonn to dilaje maânn ngaa dereje gusu to na ta tilaje ne ande-nareje ke ɔɔy nɔ tɔku to te le.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Yeenn a, Pɔl pa are tɔku-mbay le mbambaje, ke mbambaje le na: «Bbo dingawje neenn naynje me tɔku to te neenn ang a, a kajije ang.»
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Yeenn a, mbambaje le gangeje kulaje ke n̂-tɔ ne ngonn to le ngaa dinyaje dare aw.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Kete bba kare lo are a, Pɔl ndeje dewje tɔyn kare usaje ne. N̂-pa na: «Ndɔ dɔku gire sɔ bbokone ke aw ngebbeje kare dɔ maann to ddekeke ngaa usaje ne ang.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Yeenn a, m-dujuse kare usaje ne mba kisi ne ke tebbe. M-pa marese bbay to ben dɔ mare dew kara horose te a koso nangê ang.»
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Go tarje teenn a, nunn mapa, nare wooyo Lubba kem dewje te tɔyn, n̂-tete ngaa nunn kutu kusa.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Yeenn ngaa dewje tɔyn ingaje singa ngaa usaje ne tɔ.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Kɔrje tɔyn ke jisi me tɔku to te le to kɔr joo ke dɔsiri gire misan.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Goe te ke jusa ne jare meje ndann a, n̂-tila bbɔl beleje maânn jare tɔku to le ɔle.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Toke lo are a, nje-yelje to le ooje dɔ nange a gereje ang. Dooje ta maann ke to enangara. Yeenn ngaa, n̂-ndikije ta bbo ddew to a, kaw ke tɔku to le tae te.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Mba yeenn a, n̂-tutuje kula ke n̂-tɔ ne ande-nareje ke ɔɔy le dare osoje me maann te. Kare teenn njaa tɔ a n̂-tutuje kula neje ke aw tɔjuje ddew tɔku to le. Goe te a, n̂-tɔje kubbu nɔ tɔku to te le kare ta yel uta ne tɔku to le ngaa dunnje ddew er ke dɔ enangara te le.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Daw n̂-teeje dɔ enangara te ke tee dann maann te ke uru ngaa uwa tɔku to le ar ne lo kara. Nɔ tɔku to le ande me enangara te are ddew ke na ngese ne goto. Maann lenge ngaa unda kutu to le ke singa are tete.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Mbambaje ndikije ta tɔlje dewje ke duwade le na kare mare kara ale maann tee ayn.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 A tɔku-mbay le mbambaje le ndiki ta kaji Pɔl are nɔkude ddew kare n̂-ddaje ne toke baann. Nare ddew dewje ke gereje maann kare gaynje maânn dɔngɔr ta aleje teeje ddaka.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Kese dewje a naaje kare kakeje te, ke gaji tɔku to ke guru le mba kɔru gode. N-dda toke baann ngaa jeje tɔyn n̂-tee ddaka ke rɔ ke maji.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.