Marcos 4

SIŊGI ÂLIP EKAP (KPF) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Yesuŋâ saru sâtŋan geim den siŋgi âlipŋâ dum dâzâŋgoip. A ambân doŋbep patâ mindune birâm waŋgâyân zâi tâip. A ambân zen sagân tarâwe.
1 E outra vez começou a ensinar junto do mar, e ajuntou-se a ele grande multidão, de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto do mar.
2 Yesu zikŋâ waŋgâ kwâkŋan tapŋâ den siŋgi âlipŋâ sâm dâzâŋgoip.
2 E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas, e lhes dizia na sua doutrina:
3 Den sumbuŋâ top top dâzâŋgoip. Ŋâi itâ sâm dâzâŋgoip, “Nâ sa nâŋgânek.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 A ŋâi keet maandiŋbam nebân arip. Âi maandeŋi ko keetŋâ nâmbutŋâ mâtâbân gei zeip.
4 E aconteceu que semeando ele, uma parte da semente caiu junto do caminho, e vieram as aves do céu, e a comeram;
5 Zei nii ziŋâ ga nem naŋgâwe. Keet nâmbutŋâ ko hân siŋitŋan gei zeip. Kât kwâkŋan zeipkât kek takip.
5 E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda;
6 Zo mirâsiŋ takâm maa irikirik pâi moip. Ândâŋâ kât kwâkŋan zeipkât maa egi hâlâlâŋsâm moip.
6 Mas, saindo o sol, queimou-se; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Keet nâmbutŋâ hibuk osetŋan gei zeip. Oi kâmŋâ taki hibukŋâ kwârakuipkât bonŋâ buŋ oip.
7 E outra caiu entre espinhos e, crescendo os espinhos, a sufocaram e não deu fruto.
8 Keetŋâ nâmbutŋâ ko hân kelâkŋoorân gei zei bonŋâ takâmŋâ bonŋâ imbaŋâ oip. Topŋâ ŋâigât 30 oi, ŋâigât 60 oi, ŋâigât 1 handeret. Bonziŋâ yatâ âsagiwe.”
8 E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro sessenta, e outro cem.
9 Den yatâ sâmŋâ itâ sâip, “A ŋâi kindapŋootŋâ ko den zi nâŋgâbap.”
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 A ambân doŋbep patâ âim naŋgâne a nâmbutŋâ sot Yesu arâpŋâ zen ziiŋik tapŋâ den sumbuŋaŋgât topŋâ mâsikâwe.
10 E, quando se achou só, osque estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.
11 Mâsikâne sâip, “Anutugât um topŋan bagibagiŋaŋgât den sumbuŋâ, zo zen nâŋgâm kwâkâbigât sâsâŋ. Ka a nâmbutŋâ ko topŋâ mân nâŋgâbigât den sumbuŋâ dâzâŋgoman. A sâŋgiŋâ Yesaiaŋâ den ŋâi itâ sâm kulemguip,
11 E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do reino de Deus, mas aos que estão de fora todas estas coisas se dizem por parábolas,
12 ‘Umziŋ mân âburei ko tosaziŋ zemziŋgâbapkât zen siŋziŋandâ igikŋâ ko ikpi, ka mân nâŋgâm kwâkâbi. Kindapziŋandâ nâŋgâbi, ka mân nâŋgâm kwâtâtibi.’
12 Para que, vendo, vejam, e não percebam; e, ouvindo, ouçam, e não entendam; para que não se convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.
13 Zen ko den sumbuŋâ san, zorat topŋâ mân nâŋge? Den sumbuŋâ nâmbutŋâ sa dap dap yatâ nâŋgâm kwâkâbi? Den sumbuŋâ san, zo topŋâ itâ.
13 E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?
14 Keetŋâ maandeŋip, zo ko den siŋgi âlipŋâ yatâ.
14 O que semeia, semeia a palavra;
15 — ausente —
15 E, os que estão junto do caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo-a eles ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada nos seus corações.
16 — ausente —
16 E da mesma forma os que recebem a semente sobre pedregais; os quais, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;
17 Keetŋâ hân siŋitŋan gei zeip, zo ko a nâmbutŋâ zo yatâ ândime. Zen den siŋgi âlipŋâ nâŋgâm âkŋâlem ândine ko umziŋan mân gâsui ko narâkŋâ pâŋkânok mem ândibi. Siŋgi âlipkât kâmbam gâi ko loremŋâ kektâ birâbi.
17 Mas não têm raiz em si mesmos, antes são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição, por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Keetŋâ nâmbutŋâ hibuk osetŋan gei zeip, zo ko a nâmbutŋâ yatâ ândim den âlipŋâ nâŋgâm sâkziŋaŋgât keŋgât donŋbep op ândime.
18 E outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;
19 Hângât sikum zorat âkŋâle sot bâliŋâ top top, zo umziŋan geim siŋgi âlipŋâ zo koi bonŋâ buŋ opmap.
19 Mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas e as ambições de outras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.
20 Keetŋâ nâmbutŋâ hân kelâkŋan ge zeip, zorat dâp a nâmbutŋâ zen den âlipŋâ mem ândim bonŋâ muyagime. Nâmbutŋandâ 30, nâmbutŋandâ 60, nâmbutŋandâ 1 handeret. Bonŋâ yatâ muyagime.”
20 E estes são os que foram semeados em boa terra, os que ouvem a palavra e a recebem, e dão fruto, um trinta, e outro sessenta, e outro cem.
21 Den ŋâi itâ târokwap sâip, “Zen kârâp sâum mirin zâim âmaŋân mân pam kwârakume. Kârâp sâum tâtatŋâ gobetŋan mân pame. Buŋâ. Tâtatŋan panetâ tapŋâ ko âsakŋâ âsagibap.
21 E disse-lhes: Vem porventura a candeia para se meter debaixo do alqueire, ou debaixo da cama? não vem antes para se colocar no velador?
22 Kut ŋâi ŋâi hânân tik ziap, zo zemŋâ tik mân zimbap. Zo âsagem kagibap.
22 Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz para ficar oculto, mas para ser descoberto.
23 A ŋâi, zâk kindapŋootŋâ den zi nâŋgâbap.
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Zen den nâŋge, zo nâŋgâm kwâtâtibi. A ŋâi, zâk den nâŋgâm kwâtâtei Anutuŋâ nâŋgânâŋgâ âlipŋâ târokwap pindâbap.
24 E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada a vós que ouvis.
25 A ŋâi nâŋgânâŋgâŋoot, zo Anutuŋâ târokwap pindâbap. Ka a ŋâi zâk den mân nâŋgâm kwâtâtei ko Anutuŋâ birâm bekŋan mimbap.”
25 Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Yesuŋâ den ŋâi itâ sâip, “Anutugât siŋgi âlip zorat mâtâp, zo itâ.
26 E dizia: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra.
27 A ŋâiŋâ nebân keet maandeŋmap. A zo ŋâtik hilâm ândim zari keet zo kâmŋâ takâm zâimap.
27 E dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 A zo topŋâ mân ek nâŋgi ko hânŋâ too sot nalem pindi ko kâmŋâ takâm zâimap.
28 Porque a terra por si mesma frutifica, primeiro a erva, depois a espiga, por último o grão cheio na espiga.
29 Zâim ilum opŋâ bonŋâ opmap. Oi zobâ bon sâlâpagoi sândum memap.”
29 E, quando já o fruto se mostra, mete-se-lhe logo a foice, porque está chegada a ceifa.
30 Yesuŋâ den ŋâi târokwap itâ sâip, “Anutugât siŋgi âlip zorat mâtâp zo ko wanân dâpkwap sâbâ?
30 E dizia: A que assemelhare-mos o reino de Deus? ou com que parábola o representaremos?
31 Anutugât siŋgi âlipkât mâtâp, zo nak keetŋâ yatâ. Keet zo wakum keetŋâ yatâ. Keet zo nak nâmbutŋâ ombeŋan. Keet zo mâiktâra.
31 É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Oi hânân kendindâ hibuk walâziŋgâm nakŋâ patâ lâmbatmap. Bâranŋan nii ga pam sândukŋan tapme.”
32 Mas, tendo sido semeado, cresce; e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.
33 Yesu zâk den sumbuŋâ top top sâm, den âlipŋâ sâm dâzâŋgoip.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.
34 Nâŋgânâŋgâziŋaŋgât dâp dâzâŋgoip. Oi sâm muyagem mân dâzâŋgoip. A ambân âim naŋgâne ko Yesu sot arâpŋâ ziiŋik tap sâm muyagem dâzâŋgoip.
34 E sem parábolas nunca lhes falava; porém, tudo declarava em particular aos seus discípulos.
35 Hilâm zorenâk ŋâtiksâisâi Yesuŋâ waŋgâyân tap ko arâpŋâ itâ sâm dâzâŋgoip,
35 E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 “Saru torengen âinâ.” Yatâ sâi zorâŋak waŋgâyân zâim a ambân kâmut zâmbam âiwe. Âinetâ waŋgâ nâmbutŋâ zen molimoli âiwe.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.
37 Âinetâ pibâ patâ koi saru âbâŋgum waŋgâ kâligen giarip.
37 E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia.
38 Waŋgâ kâligen gei piksâbam oi Yesu zikŋâ waŋgâ murukŋan koremŋâ kâuk kombâŋ pam uman zem tâip. Zem tâi ko arâpŋâ zen mâŋgim dukum sâwe, “Kembuniŋâ, nen saruyân geinamen. Gâ neŋgât mân nâŋgâm zem taat?”
38 E ele estava na popa, dormindo sobre uma almofada, e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não se te dá que pereçamos?
39 Yatâ sâm mâŋgine zaat pibâ sot saru itâ sâm dâzâkoip, “Hiriŋsâm zeit.”
39 E ele, despertando, repreendeu o vento, e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.
40 Sâi hiriŋsâm ziwet. Oi arâpŋâ itâ mâsikâziŋgip, “Zen wangât keŋgât ue? Zen dap yatâ mân nâŋgâm pâlâtâŋ kwatnime?”
40 E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?
41 Sâi zen keŋgât yâmbât op âragum sâwe, “Pibâ sot saru sot kut ŋâi ŋâi, zen diŋâ lume. A zi zâk dap yatâ?”
41 E sentiram um grande temor, e diziam uns aos outros: Mas quem é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.