2 Coríntios 7
Kalam NT (KMH_KAL) vs VC
1 Buŋgiy tep yand gok. Gor chinup giniŋgayn aŋgiy minim aŋgayak kun ak, nup aŋgniŋon; timey gipun gach ak sek, gos timey niŋbun gach ak sek wiykyokek, nup pirikiy tap asiŋ gok pisnep kirgiy, biynimb suŋ-tep nuk gok mindenjun.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Chin biynimb nimbip bap, yesek aŋgiy, timey giy akaŋ, monmon giy ma ginuk. Kun ak chinup wasemb aynimimb.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nimbip aŋg sikoy giniŋg ma aspiyn; nind aŋgnik rek, nimbip niŋen tep gip rek, jimñiy mindpun. Kim mindiy akaŋ, kumniŋgambun ak, jimñiy nep mindeniŋgambun.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nimbip gos gunap ma niŋbiyn, tep gakniŋ mindpiyn. Chinup miker yimb gisap ak pen, miñmiñ giyiŋg mindpiyn.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Pen chin miñmon Masedoniya amjaknuk ñin ak, won bap yikop ma mindonuk: miker keykey mindiy, penpen ar keykey aŋgeyak, gos yomb ak niŋnuk.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Pen Gor bi tep biynimb direp gip ak, Taytas nup yokek apek, yip tep yimb gak.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Nuk biy apiy, nup yerer gipik ak sek, gosimb yip niŋiy simb gakniŋ kond mindenbik minim ak sek aŋgek, yip tep yimb gak.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Minj tiknik ak niŋem, nimbip simb yimb gak ak pen; yand gos yomb kun ak ma niŋbiyn. Minim kilis aŋgiy tiknik kun ak niŋem, simb gak ak pen; ak yikop won nokom bap nep gak.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Kisen mey, namb chin biy miñ timey ar ak ma ginjun aŋgiy kirpik ak, yip tep gip. Yand niŋbiyn: nimbip simb gak kun ak, Gor ginimuŋ aŋgiy niŋak rek nep gak ak mey; minj tiknik kun ak, niŋind kun giy tiknik.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Biynimb miñ timey ar ak giy, “Gor nup yenen kun gipun aŋgiy” kirpay gok, nuk yip mindiy kim mindeniŋgambay. Pen biynimb Gor nup gosimb ma niŋiy yikop nep simb giniŋgamb gok, yergiy kim amniŋgambay?
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Pen nimbip simb gak kun ak, Gor gek gos niŋrep giy apik, “Pol nup direp ginjun. Namb chin biy yenen monmon gispay? Chin timey ma gipun ak, biynimb gok niŋrep giyaŋ aŋgiy apik.” Kun ak minim aŋg ar nokom ay, bi timey gak anup gos ñinjun aŋgiy gispim. Kun ak tep yimb gispim.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Nimbip minj tikyoknik ak, bi tap siy tap timey gak anep akaŋ, binuk monmon gak anup aŋgiy ma tiknik; nimbip gos niŋiy, Gor niŋmindakniŋ, chinup direp gipim rek, key niŋrep ginimimb aŋgiy tiknik.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Pen minj kun ak niŋiy, chinup direp yimb gipim ak mey, tep gip. Pen Taytas nimbip am niŋiy apiy kesim dek, nup tep yimb gak rek chinup kunep gak. Nup direp gipik ak mey, miñiy gos yomb ma niŋimb.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Nup direp giniŋgambim aŋgnuk rek nep gipik ak mey; chinup nambiŋ ma gisap. Minim nimbip apun gok, per niŋind gok nep apun rek, minim nup aŋgnuk ak, kunep niŋind yimb nep aŋgnuk.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Pen Taytas am nimbip minim aŋgek, nimb jep diyiŋg minim kun ak diy, nup direp gipik ak; nimbip niŋek tep yimb gip.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Pen miñiy niŋrep gipiyn: nimb ar bap key ma giniŋgambim; mindrep giniŋgambim. Kun ak yip key tep yimb gip.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.