Atos 27
Ŋmiŋ Nuahaalɩŋ Gbanɩŋ Kɔmɩŋ (KMA) vs NVT
1 Die ba kenne saŋ dɩ ba nagɩ Pɔɔli a ga Romi, Itali tɩŋ ma, die ba nagɩ wa aŋaŋ dansarɩka vuosi bataŋ a yɩ Romani sojasisi jakʋʋŋ wʋnyɩ nuuŋ me ba wasɩnana wa Julusi, die ʋ benne sojasisi chaakʋ die ba wasɩnana Naalɩba jakʋʋŋ Chaakʋ.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Tɩ mana die dɩ ga juu haarɩ dieke die dɩ nyɩna Adiramitiwomi, dama die haarɩkʋ die wɔŋ yi siri dɩ ka nyɩŋ Siisiria a ga Asia tɩŋgbaŋ ma tɩgɩ diekemba die dɩ gbɩgɩna mʋgɩkpɩɩrɩ. Ta Masedonia vuoŋ, Arisitakusi, vuodieke dɩ nyɩna Tesalonika die gʋtɩ wa tɩ ma.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ka tʋnvʋʋsa die tɩ tʋgɩ Sidoni. Sojasisi jakʋʋŋ, Julusi die mɩŋŋɩ a pɔgɩlɩ Pɔɔli ta die yɩ wo sieŋ dɩ ʋ ga ʋ zʋalɩŋ jigiŋ aŋ ba yi wa ʋ nyɩŋyaalɩka.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Die tɩ nyɩna Sidoni ta bʋlɔgɩsɩŋ die dɩ nɩga a tuole tɩ, die wɩa die tɩ dɔŋ daagɩ Saapurusi tɩŋgbaŋ chaakʋ, ta tɩŋgbaŋka die dɩ kagɩ tɩ a nyɩŋ bʋlɔgɩsɩkʋ ma.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Die tɩ dɔŋ tɩaŋ ga Silisia aŋaŋ Pamifilia tɩŋgbaŋ chaakʋ ta ga tʋgɩ Mira tɩŋ, Lisia tɩŋgbaŋ mama, ta sʋʋŋ mi.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Mi die sojasisi jakʋʋrɩ die dɩ ye haarɩ dieke dɩ nyɩna Alekizandira a tɩaŋ a gara Itali tɩŋgbaŋ, ʋ vaa tɩ juu kanɩŋ.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Die tɩ dɔŋ sɔmm sɔmm daraa pam a keŋ paalɩ gbalɩgɩ ta ye keŋ tʋgɩ Kinidusi tɩŋ ma. Bʋlɔgɩsɩbʋ die dɩ faasɩ tuoli tɩ mi chaakʋ wɩa die tɩ ka bɩagɩ dɔŋ gara mi. Die wɩa die tɩ daagɩ ga Kireeti tɩŋgbaŋ lʋgɩŋ. Dama mi die bʋlɔgɩsɩbʋ die dɩ ka faasɩ hagɩrɩ, die tɩ keŋ gbigi Salimoni, Kireeti tɩŋgbaŋ ma, a ga.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Die tɩ dɔma sɔmm sɔmm mʋgɩkpɩɩrɩ kʋanʋaŋ ta die wa keŋ tʋgɩ jigidieke ba wasɩnana “Haarɩtɩ zielivɩɩnɩŋ jigiŋ” mi die ka yʋa aŋaŋ Lisia tɩŋ.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Die tɩ yʋasɩna mi wɩa die saŋŋa dieke mʋgɩkpɩɩrɩ haarɩŋ dɔmɩŋ dɩ faasɩna yaa daanpɔyɩ dɩ wone keŋ tʋgɩ. Saŋka dɩaŋ ta Juu vuosi dʋʋga daakpeŋkpɩɩŋ dieke die ba kaabɩna ba wʋbɩatɩ naa chaala die tɩanya mɩŋ. Die wɩa Pɔɔli die dɩ kpaaŋ ba dɩ,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “N zʋalɩŋ, n sɩba a baarɩ tɩ sieku gie nan yi daanpɔyɩ, tɩ chiititi aŋaŋ tɩ haarɩkʋ nan chʋʋsɩ ta vuosi bataŋ nan waarɩ ba mɩsɩ gbaŋ.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ama die sojasi jakʋʋrɩ baga die wo wudieke Pɔɔli die dɩ bala wa ma dama die ʋ wʋmma yie haarɩkʋ jakʋʋrɩ aŋaŋ ka tieŋ wo.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Die haarɩsɩ jigizielikiri die ka vɩɩna aŋaŋ ba zie mi tafaaŋ saŋŋa, die wɩa ba jusu die baarɩ dɩ ba hagɩ mi a gamma Fonisi. Mi die yiwo Kireeti tɩŋgbaŋ tɩŋ ta haarɩsɩ jigizielikiri die dɩ bie mi a tuoli ŋmɩŋ jʋʋkɩŋ chaaŋ, ta die ba yaala ba bemme mi tafaaŋ saŋŋa.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Saŋŋa mi die ba ye bʋlɔgɩsɩŋ dɩ nɩgɩnana nyɩna ba nuugalɩ chaaŋ a kieŋ sɔmm sɔmm, ta die ba yile dɩ ka yi wo bʋlɔgɩsɩvɩɩnɩŋ wudieke dɩ baaŋ nan suŋŋine be sɩba ba sanna die wo. Die wɩa die ba datɩ kʋʋdʋnsɩ dieke dɩ yigine haarɩkʋ dɩ zie wo a yi haarɩkʋ sʋŋ a dɔma gbige Kireeti mʋgɩkpɩɩrɩ kʋanʋaŋ.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ama die dɩ ka yʋasɩya ta bʋlɔgɩsɩkpeŋkpɩɩŋ die dɩ nɩga nyɩna ŋmɩŋ pɔsɩŋ chaaŋ a keŋ sʋʋna mʋgɩkpɩɩrɩ sʋŋ.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Die bʋlɔgɩsɩbʋ die dɩ keŋ hʋbʋbʋ haarɩkʋ ma, ta die dɩ hagɩrɩ pam aŋaŋ vuoŋ dɩ baaŋ nan bɩagɩ dɔŋ haarɩkʋ a tuolibu, die wɩa die tɩ vaa mɩsɩ ta vaa bʋlɔgɩsɩbʋ dɩ yaa haarɩkʋ chʋŋ gara.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Die bʋlɔgɩsɩbʋ die dɩ yaa tɩ ga tɩaŋ tɩgɩbɩŋ dieke ba wasɩnana Kɔda wa jigiŋ. Die tɩ tɩannana die tɩgɩbɩka die dɩ kagɩ bʋlɔgɩsɩbʋ die dɩ wa kpɩa. Die tɩ mɩɩ a bɩagɩ a yigi haarɩbike dieke dɩ taasɩna haarɩkpɩɩkʋ ma wa.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Die ba datɩ ka a juu haarɩkpɩɩkʋ ma a nagɩ guune a mɩŋŋɩ bɔbɩ giliŋ haarɩkpɩɩkʋ keŋ keŋ. Die ba chɩga ŋmaamɩŋ dɩ ba nan ga gbigi Libia tɩŋgbaŋ ma, jigidieke nyaabʋ dɩ kana ka goli wo. Die wɩa die ba datɩ haarɩkʋ garɩkʋ a sʋʋŋ ta vaa bʋlɔgɩsɩbʋ dɩ bɩ yaa haarɩkʋ chʋŋ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Die bʋlɔgɩsɩkpɩɩbʋ dɩ ye ko nɩga, die wɩa ka tʋnvʋʋsa die ba piili a vʋara haarɩkʋ chiititi a taana.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Die ka tʋnvʋʋsa bɩbra ba vʋarɩ haarɩkʋ gbaŋ gbaŋ nyintiti aŋaŋ ba nuusi a vigi taana nyaabʋ sʋŋ.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Die dɩ yi daraa pam ta tɩ ka yese ŋmɩnnɩ yaa chɩŋmarɩsɩsɩ, nɩɩŋmara die dɩ ligine ŋmɩŋsikpeŋ wɩa. Ta bʋlɔgɩsɩbʋ die ye ko faasɩ nɩga ta die tɩ bɩ wo tama dɩ tɩ nan ye gbatɩtaanɩŋ.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Die dɩ faasɩna a yʋasɩ ta vuosisi die ka dii jaaŋ, ta Pɔɔli dɩ hagɩ zie ba nɩŋŋa a baarɩ dɩ, “N zʋalɩŋ, dɩ tɩŋ mʋ nɩ tuo n nʋarɩ ta da dɔŋ nyɩŋ Kireeti, tɩ tɩŋ kaaŋ juu daanpɔyɩ aŋaŋ wahala ka gie me.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ama lele n wa jʋʋsa nɩ dɩ nɩ yigi sikimiŋ ta nɩ wʋnyɩ mana kaaŋ waarɩ ʋ mɩsɩ; ama haarɩkʋ nyɩɩna bala ka chʋʋsɩ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Dama dienewo yuku Ŋmɩŋ dieke dɩ sɩna mɩŋ ta maŋ jɩama wa malaka die keŋ wo n jigiŋ,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 a keŋ balɩ mɩŋ dɩ, ‘Pɔɔli, da vaa ŋmaamɩŋ yalla fʋ. Sie ba nagɩ fʋ a ga zie naalɩba jakʋʋŋ Siiza jigiŋ aŋ ʋ dii fʋ sarɩya; fʋ wɩa Ŋmɩŋ baa ʋ gbatɩ wa vuodiekemba dɩ benne haarɩkʋ gie me a taaŋ.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Die wɩa n zʋalɩŋ, nɩ dii sikimiŋ, dama n yi Ŋmɩŋ yada mɩŋ dɩ wudieke ʋ bala mɩŋ wa nan seŋ yi.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ama bʋlɔgɩsɩbʋ nan kpaŋŋɩ tɩ a ga zieŋ tɩŋgbaŋ gaaŋ ta nyaaŋ dɩ giline kʋanʋaŋ.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Die ka yugiti baŋ-anɩɩsa die wonde ta bʋlɔgɩsɩbʋ die ye ko kpaŋŋa tɩ chʋŋ Miditerana mʋgɩkpɩɩrɩ sʋŋ. Ama yaa gamma ka tanseese haarɩ dɔntɩba dɩ mɩŋŋɩ dɩ tɩ gbige gaaŋ.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Die wɩa die ba nagɩ jamagɩsɩŋ a magɩsɩ nyaabʋgoliŋ a die ye ta nyaabʋ goliŋ yiwo sɩba naŋ magɩsa kobɩga aŋaŋ baŋɩsɩ-le: die dɩ bɩ yi sʋaa die ba bɩ yi die gbaŋ gbaŋ ta ye ta bʋ goli yiwo naŋ magɩsɩŋ baŋɩsɩ-wayɩ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ŋmaamɩŋ die dɩ yigi be dama die ba yile dɩ ba haarɩkʋ nan keŋ jʋalɩ tana. Die wɩa die ba nagɩ kʋʋdʋnsa anɩɩsa dieke dɩ datɩnana haarɩkʋ dɩ ziele wo a yi nyaaŋ sʋŋ haarɩkʋ kʋaŋ ta die jʋʋsa Ŋmɩŋ dɩ tʋnvʋŋ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Die haarɩ dɔntɩba die dɩ yaala ba chɩgɩ ta vaa haarɩkʋ die wɩa die ba vʋarɩ haarɩbike a yi nyaabʋ sʋŋ ta paalɩ yie sɩba ba baa ba ga vʋarɩ wa kʋʋdʋnsɩha a taŋ taaŋ nyaabʋ sʋŋ haarɩkʋ nɩŋŋa.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ama Pɔɔli die dɩ balɩ sojasisi jakʋʋrɩ aŋaŋ sojasisi dɩ, “Dɩɩ yi haarɩ dɔntɩba gie dɩ ka wɩarɩ kalɩ haarɩkʋ sʋŋ, nɩ wʋnyɩ mana kaaŋ ye gbatɩtaanɩŋ.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Die wɩa die sojasisi die dɩ gobi gobi guuŋ dieke dɩ bɔbɩna haarɩbike a yallɩ wa ta vaa ka nan nyaabʋ sʋŋ.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Die tuŋ bɩlla vʋʋnɩŋ ta die Pɔɔli die dɩ jʋʋsɩ ba mana dɩ ba dii nyindiike, die ʋ baarɩ dɩ, “Daraa baŋ anɩɩsa wʋnna ŋmaamɩŋ dɩ yallɩ nɩ ta nɩ ka dii jaaŋ mana.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Die wɩa n wa jʋʋsa nɩ ko dii nyindiike, dama ka yiwo jadieke dɩ baaŋ nan yi nɩ hagɩrɩŋ. Nɩ wʋnyɩ kaaŋ wɔŋ ye daŋŋa.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Pɔɔli dɩ bala naa kpatɩ kʋaŋ chaaŋ die ʋ nagɩ paanʋ a bɩrɩ Ŋmɩŋ ba mana nɩŋŋa a yi ke gbieri a piili ŋɔba.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Die ba dii sikimiŋ ta wa dii nyindiike.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Die tɩ mana die yiwo vuosi kɔbɩsɩ-le aŋaŋ baŋɩsɩ-yʋpɔyɩ aŋaŋ ba yʋaba a bie haarɩkʋ sʋŋ.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Die vuoŋ mana dɩ dine a chagɩ kʋaŋ chaaŋ die ba vʋarɩ paanʋ zaa tɩalɩkaha a taaŋ nyaabʋ sʋŋ amʋ haarɩkʋ da dʋnsɩma.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Die tʋŋ dɩ vʋʋŋ, haarɩ dɔntɩba die dɩ ye tɩŋgbaŋka ama ta ka mɩŋŋɩ mi, ama ta ye gbagɩŋ kaanɩ mʋgɩkpɩɩrɩ lʋgɩŋ ta ka yallɩ gaaŋ ba yile dɩ ba tɩŋ nan bɩagɩ ba yi haarɩkʋ ga mi a ga fɩrɩ tambʋsɩkʋ me.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Die wɩa die ba chɩa gobi kʋʋdʋnsaha guune a vaa ha a sʋʋŋ ga nyaabʋ chɩaŋ, ta bɩ forisi guuŋ diekemba dɩ bɔbɩna daa diekemba ba yalla a dɔma wa ta die kɔtɩ garɩ dieke dɩ benne haarɩkʋ nɩŋka amʋ bʋlɔgɩsɩbʋ nan dɩ nɩga a kpaŋŋa haarɩkʋ a gara nɩŋŋa. Die ba keŋ gbigi mʋgɩrɩ kʋanʋaŋ.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ama haarɩkʋ nɩŋŋa die dɩ ga gbeŋ tambʋsɩbʋ ta faasɩ fɩrɩ ta nyapoŋiku dɩ keŋ a nɩgɩ ka kʋaka a ŋmʋʋrɩ ŋmʋʋrɩ.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Tɔ, sojasisi die dɩ saŋ dɩ ba kʋʋ dansarɩka jujuribe amʋ ba wʋnyɩ gbaŋ kaaŋ suo jʋalɩ gaaŋ a chɩgɩ bɩa.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ama sojasisi jakʋʋrɩ die yaala ʋ gbatɩ Pɔɔli a taaŋ. Die wɩa die ʋ kagɩ ba dɩ ba daa yi die. Ama die ʋ yɩ nʋaŋ dɩ vuodiekemba mana dɩ sɩbɩna suolehe nan nyaabʋ ma a suo jʋalɩ gaaŋ;
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Ta vuo tɩalɩkaha dɩ kana ka sɩba suolehe yigi haarɩkʋ daatɩtɩ a jʋalɩ. Naa die tɩ yi tɩ mana dɩ jʋalɩ gaaŋ ta wɩɩŋ dɩ ka yi tɩ.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.