Lucas 20
Miti yan Papia (KLT) vs NAA
1 Rám káman Jesu málám Táwi yan it káungá hánám kapmená káin wa átang ámna náráwa me yánáng tolingga ku Ánutu yan me pingnga álosim wa yánángga átnárán du pris tátáwi yáni, lo yan tiksa me ámna hulá hulá watá watán káin áwuráng
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 ngáyá ku ináng suliuráng, “Kulá nánáng, kák ku háláng wawu rekáinnan táng gu ket tárák tánggoelák? Háláng wawu niyá kamuk?”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Wáina inát tu yánuk, “No me káman hányon sánáng sulindet ta ku topmá nanineráng.
3 Jesus respondeu:
4 Jon dá umi kuháng yámánggiuk wawu alek kálu nan me ámna yan káinnan?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Wáina yánán yáni yon inán kanán tángga ku miuráng, “Nándá ‘Alek kálu nan,’ ingga ininemán wawu náninek, ‘Náuta ku Jon dán me wa pálipuk ingga ma naráng háting kuráng?’ ingga náninek.
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Iná nándá ‘Ámna yan káinnan,’ ingga ininemán wawu ámna náráwa táwi nátá sup mangga náráháng kátkámut táineráng, náuta Jon wawu profet káman ingga há nareráng wata.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Wáina mengga ku Jesu inuráng, “Wakáinnan ingga nán ma narámán.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Wáina inát tu Jesu yá yánuk, “Nák ku wáinanyon ma sánindát, háláng wawu niyá namán du ket tárák wa tánggoet ingga.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Kulá wahára átang gu me tárákngá káman Jesu yá ámna náráwa yánuk, “Ámna káman dá wáin hái káman hingga ku málám hái wa táng ámna kámá yá wahára sup yáupmá tátáya ket yáni hára tingga sangga ku kung it mulangán káin rám hásák átuk.Wáin hái káman|src="LB00103B.TIF" size="span" copy="Cook" ref="20.9-19"
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Kulá rám wáin dá páliná tená kálu ku málám yáup nangge káman suring mángga ing inuk, ‘Kungga wáin hái pinná tángngátaráng ámna wa yánátá ku wáin páliná kámá kamát ihángga áwáng,’ ingga inán kuk, enendu ámna hái pinná tángga áturáng watá utang sonson tángga isurát hánámá ketná páliná muná son kuk.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Wáina kangga yáup nangge nukngá suring mán son kuk, enendu wa wáinanyon utang sonson tángga táng wáik tát reprepmá narán isurát hánámá ketná páliná muná son kuk.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Wáina kangga málám yáup nangge nukngá suring mán son kun du rám kaláhu háliuk, enendu wawu wáinanyon táup hánám sip pálak utang sonson tángga táng sat kep káin háuk.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 “Wáina tát kangga ku hái márumá watá miuk, ‘Rina táinet? Satá nanggena na kikiná hánám narángga átnándat wa suring me kuinek. Kámá watá kun du watán me álo hám narineráng.’
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 “Kulá nanggená yá kung hen kangga ámna hái káin yáup tángga áturáng watá yáni meme táuráng, ‘Ámna wa áwek watá ku máriya naning gán kutná kutná ihinek. Satá wa utkámut tángga ku hái náwu nánin háleinek.’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Wáina mengga ku táng mangga sat hái kep káin han du utkámut táuráng.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Málám áwinek watá áwáng ámna hái káin yáup tángga átneráng wa erek ingmen ráháng kátkámut tángga ku hái wa táng ámna nukngá ya ket yáni hára tinek.” Jesu yá wáina yánán ámna náráwa yá me wa narángga, “Wáina ma tunggafeindak!” ingga miuráng.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Wáina met Jesu yá kárek hánám kápángga átang miuk, “Me ing uyená wata hulá ku rina?
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 Káman dá sup wata ketnán iháng hang kátinek wawu málámbáyon káting mákmárák tángga kimo kimo háleinek, iná sup watá káman da ketnán háinek wawu káting pákpálák táinek.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Wáina yánán me tárákngá náwu náni ya mek ingga há narángga ku lo yan tiksa me pris tátáwi yáni watá rina tángga Jesu ket tánin ingga kálu ya suliuráng, enendu ámna náráwa ya pitáng yámuráng.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Kulá pris tátáwi yáni me lo yan tiksa watá Jesu wawu kándáng hánám kang tantan tánggiuráng. Wáina tángga ku ámna kámá suring yámát kilak átang watán me wa naránin ingga kusák pilengga átningga ku me kámá rina kandák men narángga ku táng kapman táwi ya ketná hára tit tu watá táng me hára titiya.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Wáina tángga ku ámna kilak kang tantan táuráng watá inuráng, “Tiksa, nándá kák ku me kándáng rewe mengga ku kálu kándáng wa rewe nánáng tolinggoelák ingga há naremán. Ámna háená me árená wawu tárák káman re yánánggoelák, iná me páliná wahára re ku Ánutu yá tárák rina átnát ta narek wa nálenggoelák.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Wata ku rina narelák? Takis Sisa álo iminemán me muná?”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Wáina inát tu Jesu yá nangnarungngeráng ingga há narángga ku yánuk,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Sup táulá káman namát no káin. Wahára ni utniná me ni kutná yá átak?” “Náut Sisa yan wa Sisa imángga náut Ánutu yan wa Ánutu imineráng”|src="cn01790B.tif" size="span" copy="Cook" ref="20.20-26"
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Wáina yánán du inuráng, “Sisa yan,” ingga inát tu Jesu yá yánuk, “Wáina wawu náut Sisa yan wa Sisa imángga náut Ánutu yan wa Ánutu imineráng.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Kulá káuráng gu watá me ámna náráwa rahán yáni hára wa miuk wata ingga táng me hára titiyan du káluná muná. Yáni wu hurikngá rina yánuk wa narángga hárámutang gu nángnángingga áturáng.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Kulá ámna urum káman kut yáni wu Sadyusi watá ámna náráwa kámurená wawu ma tárutnándáráng ingga narángngátaráng waháranan kámá yá Jesu ináng sulinin ingga Jesu yan káin áwuráng. Áwáng átang ing ináng suliuráng,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 “Tiksa, Moses yá me ing uyingga ting námuk, ámna káman dá kámutang áwáná nanggená muná sáinek wawu kulaná yá náráwa wa tángga tatning gán da nangge táng tinek.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Rám káman tatning kukulak 7 dá átkiuráng. Átang tat yáni táwi watá áwáná káman táuk enendu tat yáni watá nanggená muná átang kámutuk.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Wáina hálendu son kulaná wata hangga hára watá náráwa kawát wa táuk wa wáinanyon kámurán,
30 o segundo
31 son wata hangga hára watá táuk wa wáinanyon kámutuk. Wáina re táng kung táng kung tatning kukulak 7 wa nangge yáni muná re átang kámut háliuráng,
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 hang pukon da ku náráwa kawát yáni watá hányon kámutuk.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Kulá wáina wawu máriya tátárut kálu ku ni hánám ba áwáná ku wa háleinek, náuta tatning kukulak 7 wata áwá yáni há háliuk wata?”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Wáina inát tu Jesu yá yánuk, “Káwak ketnán du náun áwán hálengga átnándaráng.
34 Jesus respondeu:
35 Iná ámna náráwa ni Ánutu yá álo son tárutang átkuku sásáliná muná táineráng ingga narek watá wu alek káin du náun áwán hálengga ma átnándáráng.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Náuta wawu son ma kámutnándáráng, ináku angelo yá ina átneráng. Ánutu yá kámurená yan ále káinnan há iháng tárut tán du málámba nángánangge hálengga átneráng.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Hang ámna kámurená wu hányon tárutneráng ingga Moses yá me wa uyingga táng hiták ting námuk. Káráp isikimo hára káráp pá ranggatuk watán pingnga hára wu ing uyiuk, ‘Táwi wawu Abraham, Aisak me Jekop watán Ánutu.’
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Watá ku ing nánek, Ánutu wawu kámurená yan Ánutu muná, ináku ámna átkuku yáni pálak watán Ánutu. Iná Ánutu rahálá hára wu ámna náráwa kámuk ku ma kámurená há átaráng.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Wáina yánán narángga lo yan tiksa kámá yá Jesu inuráng, “Tiksa, kákkán me wawu kándáng hánám.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Wáina hálendu ámna yá Jesu ináng susuliya hányon pitáuráng.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Kulá Jesu yá ámna náráwa yánáng suliuk, “Rina tángga ku ámna náráwa yá ing menggoeráng, ‘Ámna ni Ánutu yá ámna náráwaná son iháháya miuk wawu Dewit nanggená’?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Dewit málámbá Kap Papia hára ku ing miuk,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 no káyamya wa ráhángga iháng hang ting se árát
43 até que eu ponha
44 Dewit tá ku Táwina ingga miuk, rina tángga ku son du nanggená?”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Wáina yánán ámna náráwa yá kárámatingga árát tu Jesu yá disaepelná yánuk,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Lo yan tiksa wa kándáng kánggápáng átneráng. Lap hákhásák tánggánengga sengsulingga átningngátaráng, hang náhángga kut náni meng tárut táng námániráng ingga maket álele wa átningngátaráng, hang umi sinak táená káin me miti itná káin kome máta káin átnin ingga narángngátaráng.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Hang yáni wu náráwa kawát wa yángyárungngingga it yáni náut wa yáni ya ihángngátaráng, hang náhániráng ingga sáponga wawu hásák hánám wa tángngátaráng. Máriya rám kálu ámna wáinaná wawu márapmá táwi hánám wa ihineráng.”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.