Atos 7

Ɛkáti Nku Nkɔ (KENNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mǔngo bachiǎkap Mandɛm abhɛ́p Stífin bɛ “Ɛchi tɛtɛp bɛ ɔkʉ barak anɛ bárɛ̀m nɔ bɛ ɔkʉ?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Stífin akɛmɛ bɛ, “Bɔmá nɛ bɔta, ghók ka mɛ! Mandɛm bɛtaŋ mɛnkɛm abhesi nyaka ntá chi-mbɨ aywɛsɛ́ Ábraham mpok yi achi atú Mɛsopotemia kɛ árɔ̀ŋ ɛtɔk Haran,
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 arɛm ntá yi bɛ, ‘Fǎ ɛtɔk ɛyɛ, dɔ̌ nnɛrɛ́kɛt aywɛ dɔ́k atú anɛ mɛ́tɔ̀ŋ chɔŋ wɔ.’
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Ábraham afa yɛ atú bo Cháldia wu, arɔk achɔkɔ ɛtɔk Háran. Ɛtayi ágú nɔ́kɔ́, Mandɛm akʉ yi afa arɛ́ atwɔ́ ndǔ mmɨk anɛ bǎchí arɛ́ ɛchɔŋ.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Ábraham abhak fá, yɛ̌ nɔ, Mandɛm kɛchyɛ yí yɛ̌ chí mɔ́nɛbhʉɛ́rɛ́ mmɨk. Afyɛ́ chí bariɛp bɛ́chyɛ mmɨk ntá yi nɛ ntá bɛbhárɛ́bhɔ bhi yɛ̌ndu yi abhɨkɨ bhɔŋ nyaka mmɔ́.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Mandɛm arɔk ambɨ bɛ́ghati yi bɛ: ‘Chɔŋ bɛbhárɛ́bhɔ bhɛ mámbak mankɔ amɛm ɛtɔk bǒ bachak. Bǒ bhɔ mambʉrɛ bhɔ ndu kɛsɛm, mánchyɛ nɔkɔ bhɔ bɛyǎ ɛsɔŋɔri ndu mamiɛ́ bɛsǎ ɛsa.
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Kɛ chɔŋ nchyɛ́ ntɛ́msí ntá bǒ ɛtɔk ɛnɛ́ bɔ bátòk. Nɛ ansɛm mpok, chɔŋ mámfa mántwɔ, mánchyɛ̀ nɔkɔ mɛ kɛnókó fá.’
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Mandɛm anyú yɛ nku nɛ Ábraham. Ɛrɨŋɨ́ nku yɔ ɛbhak nɛsiɛ́p anɛ básiɛ̀p bɔ̌babhakanɛm. Ábraham abhé nɔ́kɔ́ yɛ Áisek, asiɛ́p yi mpok yi ágháká manywɔp ánɛn. Áisek ábhé Jekɔ́p, Jekɔ́p abhak chi ntá bɔ̌ bati byo nɛ apay abhɛn báchí nyaka bachǐmbɨ manɛrɛ́kɛt bo Israɛl.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Bachǐmbɨ bhɔ bábhɔ́ŋ mpabhamɨ́k nɛ mɔ́máyap Josɛ́f. Bátǐ yi mbɔ nsɛm ntá bakɔ̌siɛ, Bɔ́ bárɔ́k ɛtɔk Íjip nɛ yi. Kɛ Mandɛm abhak nɛ yi,
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 afɛrɛ yí ndǔ bɛsɔŋɔri ɛbhi mɛnkɛm, atɔ́ŋ yi bɛrɨ̌ndu, nɛ achyɛ́ yi nɛrɨŋɨ́ndak bɛsí Mfɔ Íjip. Mfɔ Íjip achyɛ yi bɛtaŋ amfǎy ɛtɔk Íjip ɛnkɛm, nɛ ɛkɛt ɛyi ɛnkɛm.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Ansɛm mpok, nsay akwɛ́n ɛtɔk Íjip ɛnkɛm nɛ ɛtɔk Kánǎn. Ɛkʉ ɛsɔŋɔri ɛya ɛcha. Bachǐmbɨ bhɛsɛ kɛkwáy bɛbhɔŋ nɛnyiɛ.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Jekɔ́p ághókó nɔ́kɔ́ yɛ bɛ nɛnyíɛ́ nɛchi Íjip, ató bachi bhɛsɛ arɛ́. Ɛbhak ndɔŋ anɛ mbɨ anɛ bɔ́ bárɔ́ŋɔ́ Íjip.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Nɛrɔ́ŋ anɛ bɔ́ bárɔŋɔ arɛ́ ndɔŋ ɛnɛ́ ɛjwi ɛ́páy, Josɛ́f akʉ bɔ̌mayi bárɨŋɨ yí, nɛ Mfɔ Íjip arɨŋɨ nnɛrɛ́kɛt Josɛ́f.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Josɛ́f ató yɛ bábhɨŋɨ ɛ́táyi Jekɔ́p nɛ bǒnɛrɛ́kɛt ywi mankɛm, batí bɛsa bɛ́rát nsɛm nɛku.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Jekɔ́p arɔk ɛtɔk Íjip nɛ nnɛrɛ́kɛt ywi ankɛm. Abhak arɛ́ tɛ mpok anɛ yi ágú nɛ bɔ̌bhi bo bachi bachǐmbɨ bhɛsɛ.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Bápɔ́kɔ́ yi bápɛtsɛm Shɛ́kɛm, bábhɛ́mɛ ndǔ nnɛm ɛnɛn Ábraham ákú nyaka ntá bɔ Hamɔ amɛm ɛtɔk Shɛ́kɛm nɛ nkáp sílbhá.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 “Mpok anɛ Mandɛm abhɔŋɔ bɛkʉ bariɛp amɛm yi afyɛ́ nyaka nɛ Ábraham aghaka nɔkɔ kɛkwɔt, mpǎy bo Israɛl abhɛn bachi Íjip bɛpɛt baya tontó.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 Ɛbhak ɛnyu yɔ kpatɛ mmu achak abhak Mfɔ Íjip anɛ abhɨkɨ rɨŋɨ nyaka Josɛ́f.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Mfɔ wú achyɛ bǒ bhɛsɛ bɛyǎ ɛsɔŋɔri, akʉ bɔtayɛsɛ mándɔ́ bɔ̌bhap nɛfí mángú.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 “Mpok yɔ kɛ bábhé Moses. Arɨ́ tontó nɛ Mandɛm akɔŋ yi. Máne yí ɛkɛt ɛtayi ndǔ bataŋ árát.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Bárɔ́ nɔ́kɔ́ yi nɛfí, mmɔ́ Mfɔ Íjip anɛ ngɔrɛ́, asɔt yi mbɔ mɔ́ywi, ane yi.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Bátɔ́ŋ yí nɛrɨŋɨ́ kɛpɨ bo Íjip nɛnkɛm, ágó abhak ɛrɨ́tí ndɛmɛ kɛpɨ nɛ nnɛ́m mmu ndu mɛnyɨŋ ɛbhɛn yi ákʉ̀.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 “Ágháká nɔ́kɔ́ mamiɛ́ bɛsa bɛ́páy, nkaysi atwɔ́ yi antɨ bɛ ándɔ́k ángɔ́ bɔ̌mayi, bo Israɛl.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ághɔ́ nɔ́kɔ́ ndǔ mmu Íjip ádɛ̀n mmu Israɛl amɔt, arɔk bɛkwak yi. Akɛmɛ kɛ́mbé, kpát awáy mmu Ijip wu.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moses akaysi bɛ bǒbhi bárɨŋɨ bɛ́ Mandɛm kɛ átó yi ámfɛ́rɛ́ bhɔ́ ndǔ ɛsɔŋɔri, kɛ bɔ́ kɛrɨŋɨ ɛnyu ɛyɔ.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Nɛ́yí nɔ́kɔ́, arɔk atɛmɛri ndu bǒbhi, bo Israɛl bati apay mánù. Achwe bɛkʉ bɔ mambak ɛyɔŋ ɛ́mɔt, arɛm bɛ, ‘Ghók ká, bǎchí bǒ mmu amɔt, ndaká yí mánù nɛ batɨ?’
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 Kɛ anɛ áyáŋ ntɨ mpay, apuri Moses, abhɛ́p yí bɛ, ‘Agha ákʉ́ wɔ mfɔ nɛ ntaŋá manyé yɛsɛ́?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Ɔ́yàŋ bɛ́way mɛ mbɔ ɛnyu ɔ́wáy mmu Íjip ɛ́yú?’
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Moses ághókó nɔ́kɔ́ nɔ, abʉɛ́ arɔk achɔkɔ ɛtɔk Mídia. Arɛ́ kɛ yi ábháy ngɔrɛ́ abhɔ́ŋ bɔ̌ babhakanɛm bati apay.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “Ɛ́fʉɛ́rɛ́ nɔ́kɔ́ mamiɛ́ bɛsa bɛpay, ángɛl Mandɛm abhesi ntá yi amɛm baso, kɛkwɔt Njiɛ Sináy. Ángɛl wu abhak amɛm ngó anɛ ádù ndǔ mɔ́nɔk amɔt anɛ ágò ɛbhɨ.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Ɛnyɨŋ ɛnɛ Moses ághɔ́ ɛkʉ yi abhak maknkay. Nɛ nɛrɔŋ yi árɔ̀ŋ kɛkwɔt bɛyɨŋɨ, aghók Ɛyɔŋ Mandɛm Acha ndu ɛ́rɛ̀m bɛ,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 ‘Mmɛ kɛ nchí Mandɛm bachǐmbɨ bhɛka, Mandɛm Ábraham, Mandɛm Áisek, nɛ Mandɛm Jekɔ́p.’ Nɛ́kóŋó nɛ́kɛ́m Moses, afɛrɛ amɨ́k arɛ.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 Mandɛm Acha arɛm yɛ ntá yi bɛ, ‘Fɛrɛ́ nkwɔbhánya ɛyɛ bɛkak, mbɔnyunɛ nɛbhʉɛ́rɛ́mɨk anɛ ɛ́té nɔ arɛ achi nyáŋá.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Ngɔ̌ bɛsɔŋɔri ɛbhɛn bǒbha bábhɔ̀ŋ amɛm ɛtɔk Íjip nɛ ngók nɛdǐ kɛbhɔ ɛnap, nɛ nsɛp ntwɔ bɛfɛrɛ bhɔ́ ndǔ ɛsɔŋɔri ɛyɔ. Twɔ́ yɛ́, chɔŋ ntó wɔ Íjip.’
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Stífin arɔk ambɨ bɛrɛm bɛ, nkúbhɛ́ Moses anɛ bábhɨ́kɨ́ ka nyaka bɛghok yi, nɛ babhɛp yi bɛ, ‘Agha ákʉ́ wɔ mfɔ nɛ ntaŋá manyé ntá yɛsɛ?’ Mandɛm afʉɛt ntá ángɛl anɛ abhesi ntá yi ndu mɔ́nɔk bɛghati yi bɛ ándɔ́k ámbák mǔnti wap nɛ mmu anɛ áfɛrɛ bhɔ ndu ɛsɔŋɔri.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Moses akʉ mɛnyɨŋɨ́ maknkay, nɛ atɔ́ŋ bɛrɨŋ ɛbhɛn bɛ́tɔ́ŋɔ́ bɛtaŋ Mandɛm amɛm ɛtɔk Íjip. Afɛrɛ bo Israɛl arɛ́, akʉ báfʉɛ́t ndǔ Manyu Chu, nɛ amɛm baso ndǔ mamiɛ́ bɛsa bɛpay.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 Nkúbhɛ́ Moses-nɛ árɛ́mɛ́ nyaka ntá bo Israɛl bɛ, ‘Chɔŋ Mandɛm anchyɛ bhe ndɛmɛkɛpɨ̌ntɨ achak anɛ áfù ndu nkwɔ yɛka mbɔ ɛnyǔ achyɛ mɛ ntá yɛka.’
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Yí Moses kɛ achi nyaka nɛ́ntɨ́ bachǐmbɨ bhɛsɛ́ nɛ ángɛl Mandɛm amɛm baso. Mpok yɔ, ángɛl Mandɛm árɛ́m kɛpɨ ntá yi ndu Njiɛ Sináy, akʉ yi arɨŋɨ mɛnyɨŋ ɛbhɛn Mandɛm áyàŋ yí ankʉ sɛndɨŋɨ, nɔ́ chí Ɛyɔŋ Mandɛm ɛnɛ́ ɛ́chí tɛtɛp mpoknkɛm.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 “Kɛ bachǐmbɨ bhɛsɛ kɛka bɛghok yi. Bápúri yi batɛn nɛpak, kɛ bápɛ́tnsɛm Íjip amɛm batɨ̌-yap.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Ɛ́kʉ́ barɛm ntá Arɔn bɛ, ‘Ghokó bɔmandɛm ntá yɛsɛ, bɛ mandɔkɔ nɔkɔ bhɛsɛ ambɨ. Mbák chi Moses mmu áfɛ́rɛ́ bhɛsɛ ɛtɔk Íjip, sɛbhɨkɨ rɨŋɨ ɛnyɨŋ ɛnɛ ɛfakari nɛ yi.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Bághóko ɛnyɨŋ ɛnɛ ɛchi mbɔ mɔ́mpɔŋ, bare chyɛ yɔ akabhɛ́ nya, nɛ mányíɛ́ ɛpa ɛ̌ti ɛnyɨŋ ɛnɛ baghoko nɛ amɔ.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Kɛ Mandɛm atɨknsɛm ntá yap akpɨk arɔ bɔ mánchyɛ̀ nɔkɔ kɛnókó ntá mmok, nɛ ntaŋ nɛ mambě mfay mbɔ bɔmandɛm abhap, mbɔ ɛnyu ɛchi amɛm bɛkáti barɛmɛ́ kɛpɨ̌ntɨ bɛ,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Bǎpɔkɔ nyaka ɛ́tɛm ɛnɛ́ mandɛm nsé anɛ áká nyɛ́n bɛ Mɔ́lɔk.
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 “Stífin arɔk ambɨ bɛ́rɛm bɛ Bachǐmbɨ bhɛsɛ́ babhɔ̌ŋ nyaka ɛ́tɛm amɛm baso ɛnɛ́ ɛ́tɔ́ŋ bɛ́ Mandɛm achí nɛ bhɔ. Moses aghókó nyaka yɔ ɛ́bhák mbɔ ɛnyǔ Mandɛm aghati yi, nɛ nkúbhɛ́ mbɔ ɛnyǔ Mandɛm átɔ́ŋ yi amfay Njiɛ Sináy bɛ ɛbhɔŋ bɛbhak.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Ansɛm mpok, bachǐmbɨ bhɛsɛ́ bárɔ yɔ́ ntá bɔ̌bhap. Bápɔ́kɔ́ yɔ́ mpok bákɔ̀ nɛ Jóshua. Mandɛm abók bo abhɛn báchí arɛ bɛsí bɔtayɛsɛ, basɔt mmɨk. Ɛ́tɛm ɛyɔ ɛ́bhák arɛ́ tɛ mpok anɛ Debhít achi mfɔ.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Mandɛm atɔ́ŋ Debhít bɛrɨ̌ndu. Anɨkmʉɛt ntá Mandɛm Jekɔ́p bɛ andɔ yi anté ɛkɛt ntá yi.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Sólomon kɛ áté ɛkɛt ɛyɔ ntá Mandɛm.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 Yɛ̌ nɔ, Mandɛm Acha apu chɔkɔ ndǔ bɛkɛt ɛbhɛ́n bo bate nɛ amɔ. Ɛ́chí mbɔ ɛnyǔ ndɛmɛkɛpɨ̌ntɨ árɛ́mɛ́ bɛ Mandɛm arɛm bɛ,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘Mfay chí ɛnɔkɔ́ kɛfɔ ɛya,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Pú amɔ́ ya kɛ ághókó mɛnyɨŋ ɛbhɛn mɛnkɛm-ɛ?’
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 “Bɛ́rɔŋ ndǔ ngwɛ́nti, Stífin arɛm bɛ, ‘Bě bo nɛtaŋántɨ, bě bo bǎpu noko Mandɛm nɛ bǎpú ghok ɛyɔŋ ɛyi. Bǎchɛt Ɛfóŋó Bɛdyɛrɛ mbi mbɔ bachǐmbɨ bhɛka.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Ntɨkɨ ndɛmɛkɛpɨ̌ntɨ bachǐmbɨ bhɛka bábhɨ́kɨ́ chyɛ ɛsɔŋɔri? Nɛ báwày nyaka barɛmɛ́ kɛpɨ̌ntɨ Mandɛm abhɛn bárɛ́mɛ́ mbɨ mbɨ bɛ, Mmɔ̌ bɛtok anɛ achí chak bɛsí Mandɛm ǎtwɔ̀. Yí wu kɛ bǎtí nɛ bǎwáy.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Bě kɛ̌ Moses ásɔ́rɛ́ ɛbhé Mandɛm ntá bɔángɛl achyɛ ntá yɛka, yɛ̌ nɔ, bǎbhɨ́kɨ́ bhʉɛrɛ yɔ́.’”
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Bo ɛchɛmɛ bǒ batí ɛtɔk bághókó nɔkɔ mɛnyɨŋ ɛbhɛn Stífin árɛ̀mɛ, batɨ ábé bɔ tontó, amɨ́k apěti anti.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Kɛ Ɛfóŋó Bɛdyɛrɛ achi nyaka nɛ Stífin tontó. Ayoŋ amɨ́k ayɨŋɨ mfay, aghɔ́ bɛdiɛ́rɛ́ Mandɛm, nɛ Yesu téé ndǔ nɛbhʉɛt kɛnókó Mandɛm,
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 Stífin arɛm bɛ, “Ghók ka! Ngɔ ndǔ mánɛ́nɛ́ mbǐnywɔp ɛtɔkɔ́ mfay, Mmu anɛ áfú ntá Mandɛm abhak téé ndǔ nɛbhʉɛt kɛnókó ɛbhe awɔ́nɛm Mandɛm.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Kɛ bábhó bɛbɨk ɛ̌ri, báchók batú nɛ amɔ, bádú bárɔ́k bákɛ́m yi.
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 Báyá yi báfú ɛtɔk nɛ yí, bátɛ́mti yi nɛ bɛtay bawáy. Batísiɛ bɛtábhá báfɛ́rɛ nkú mfǎmʉɛt ɛyap, barɔ ntá ɛsakámu amɔt bɛ ambabhɛri nɔkɔ. Ɛsakámu wu aka nnyɛ́n bɛ Sɔ̌l.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Mpok bátɛ̀mti Stífin nɛ batay, anɨkmʉɛt bɛ, “Yesu Acha, sɔt Ɛfóŋó ɛya!”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Akwɛ́n atɛp mánɛ́n amɨk, arɛm nɛ ɛyɔŋ ɛtaŋataŋ bɛ, “Acha, foŋori bhɔ bɛbʉ́ ɛbhap ɛbhɛn.” Árɛ́mɛ́ nɔ́kɔ́ nɔ, asɛbhɛ.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.