Gênesis 31
Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs ARIB
1 Bɩjɔɔ́ɔ nɛ́, Yaakúbu wooyuú ɩnɩ́ɩ Labáanɩ-dɛ́ɛ bíya wánŋmatɩ́ sɩsɩ: «Ɖájaa-dɛ́ɛ kpɩná rɩ́ŋa gɛ Yaakúbu woogúu ɩsɩ́ɩ ɩdɩ. Kpɩná amʊ́ aabɩsɩná na yɩ ɖɔ́ɔ́lɛ-dʊ́ʊ ɖɔ́.»
1 Jacó, entretanto, ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: Jacó tem levado tudo o que era de nosso pai, e do que era de nosso pai adquiriu ele todas estas, riquezas.
2 Ngɛ woogúti ɩna sɩsɩ wenbí ɩ́na Labáanɩ bavʊnjɔɔ́ɔ nɛ́ bɩɩgɛ́ɛ.
2 Viu também Jacó o rosto de Labão, e eis que não era para com ele como dantes.
3 Ńna gɛ Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ waaŋmatɩná yɩ sɩsɩ: «Kpɩɩrɩ nbɩ́sɩ nyɛ́dɛɛvʊ́lɔɔ́ lé baalʊ́rʊ nya nɛ́; mána nya sɩ ɖɩcɔɔ ná.»
3 Disse o Senhor, então, a Jacó: Volta para a terra de teus pais e para a tua parentela; e eu serei contigo.
4 Ngɛ Yaakúbu weedíri bakáyáa Léya na Rasɩ́ɩ́la bɔkɔ́nɩ bɔmɔɔná yɩ fʊ́ńdɩ kpɩná-jɔ́ fɔɔ́-daá.
4 Pelo que Jacó mandou chamar a Raquel e a Léia ao campo, onde estava o seu rebanho,
5 Bɔɔgɔ́nɩ nɛ́ gɛ weevééri wɛ sɩsɩ: «Wenbí mána mɩ́jaa ɖávʊnjɔɔ́ɔ na bɩ nɛ́, mááná sɩsɩ wɛɛgɛ́ɛ. Amá, majaa-dɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ tɛbɛ́ɖɩ ma.
5 e lhes disse: vejo que o rosto de vosso pai para comigo não é como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo.
6 Mɩ́dɩtɩŋa mɩ́nyɩ sɩsɩ móɖóni rɩ́ŋa gɛ mɔ́ɔ́gbɔ́ɔ malaná mɩ́jaa bɔwʊtá.
6 Ora, vós mesmas sabeis que com todas as minhas forças tenho servido a vosso pai.
7 Ngɛ ɩdɩtɩŋa weeyíli ma hálɩ bʊrɔ fuú wɛ́ngɛɛ́ mɛ́gɩvɛrɛwʊ wɛ́nvɛrɩ́ɩ ma nɛ́. Amá, Ɩsɔ́ɔ tafa yɩ nɩ́bááwʊ sɩ ɩ́la ma bɩdaavé nɛ́.
7 Mas vosso pai me tem enganado, e dez vezes mudou o meu salário; Deus, porém, não lhe permitiu que me fizesse mal.
8 A mɩ́jaa wɔɔdɔ́ ma sɩsɩ a fʊ́ńdɩ kpɩná waaɖʊ bíya gɛ tɩjáa‑tɩjáa, mádɩ́lɩ́ sɩsɩ mɛ́dɛ́ɛ kɩvɛrɛwʊ nbɩlɛ́ sɩ ɩkpɔ́ɔ ɩfɛ́rɛ ma nɛ́; wánŋmatɩ́ bɩlɛ́ nɛ́, fʊ́ńdɩ kpɩná wángʊrʊ́ʊ sɩ tɩɖʊ nɛ́, na tɩɖʊ tɩjáa‑tɩjáa nɛ́ tiriké. A ngʊ́ wɔɔdɔ́ sɩsɩ fʊ́ńdɩ kpɩná sɩ tɩɖʊ bíya wenbá nɛ́, a bíya bɛḿ bɔjɔɔ́ɔ kaarásɩ‑kaarásɩ, mɛ́dɛ́ɛ kɩvɛrɛwʊ nbɩlɛ́ sɩ ɩkpɔ́ɔ ɩfɛ́rɛ ma nɛ́, wánŋmatɩ́ bɩlɛ́ nɛ́, na fʊ́ńdɩ kpɩná ɩtáɖʊ́ʊ bíya kaarásɩ‑kaarásɩ ɖʊɖɔ.
8 Quando ele dizia assim: Os salpicados serão o teu salário; então todo o rebanho dava salpicados. E quando ele dizia assim: Os listrados serão o teu salário, então todo o rebanho dava listrados.
9 Ɩsɔ́ɔ wɔɔgbɔɔná mɩ́jaa-dɛ́ɛ fʊ́ńdɩ kpɩná rɩ́ŋa icéle ma.
9 De modo que Deus tem tirado o gado de vosso pai, e mo tem dado a mim.
10 Sáátɩ wenkí namɩ́nɩ wángbáa ɖamá nɛ́, wenbí mánnáa bɩ ɖoozire-daá nɛ́ nɖɔ́: mánnáa sɩsɩ agbɛzɛyɩ́wá wentí tɩ́ngbáa namɩ́nɩ aláa bɩlɛ́ nɛ́, natɩ́rɩ fʊ́ńdɩ cáa bɩjáa, natɩ́rɩ ɩyɔ́ɔ, na natɩ́rɩ kaarásɩ‑kaarásɩ.
10 Pois sucedeu que, ao tempo em que o rebanho concebia, levantei os olhos e num sonho vi que os bodes que cobriam o rebanho eram listrados, salpicados e malhados.
11 Ɖoozire ɖɩḿ ɖɩdaá gɛ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ malááyɩ́ka wɔɔgɔ́nɩ ɩyáa ma sɩsɩ: “Yaakúbu!” Ngɛ mazɩ: “Mánááɖɔ́.”
11 Disse-me o anjo de Deus no sonho: Jacó! Eu respondi: Eis-me aqui.
12 Ngɛ Ɩsɔ́ɔ sɩsɩ: “Kpaazɩ nyáázá ɩsɔ́ɔ́dáá nbɛ́ɛ́ŋ agbankúrú‑kúrúwá wentí tɩrɩ́ŋa tɩ́ngbáa fééni ɖɔ́ nɛ́, natɩ́rɩ fʊ́ńdɩ cáa bɩjáa, natɩ́rɩ ɩyɔ́ɔ, na natɩ́rɩ kaarásɩ‑kaarásɩ. Bɩlɛ́ gɛ sɩ bɩlá; káma, mááná wenbí bɩrɩ́ŋa Labáanɩ wánlám nya nɛ́.
12 Prosseguiu o anjo: Levanta os teus olhos e vê que todos os bodes que cobrem o rebanho são listrados, salpicados e malhados; porque tenho visto tudo o que Labão te vem fazendo.
13 Mɔ́ɔ́ mánáábɩ́lɛ́ Ɩsɔ́ɔ waaɖʊ ɩlɩ́ɩ nyɔ́rɔ́ Betɛ́ɛlɩ lé nyóózúu bʊ́ʊ́rɛ nbɩ́rɩ ɖʊgʊjʊʊ́-daá núm nɖúu nzɩ́ɩ sɩ nlá ma bɩ nɛ́. Lɛlɛɛɖɔ́, kʊrʊ́ ngbɩ́ɩ́rɩ nlɩ́ɩ tɛ́ɛ́dɩ tɩna nbɩ́sɩ nyɛ́dɛɛvʊ́lɔɔ́ lé baalʊ́rʊ nya nɛ́.”»
13 Eu sou o Deus de Betel, onde ungiste uma coluna, onde me fizeste um voto; levanta-te, pois, sai-te desta terra e volta para a terra da tua parentela.
14 Yaakúbu waadɩ́ wɛ tɔ́m bɩlɛ́ nɛ́, ngɛ Rasɩ́ɩ́la na Léya boobúsi yɩ sɩsɩ: «Ɖɔ́ɔ́ ɖɔ́wɛná nabʊ́rʊ yáá tííbí nakɩ́rɩ ɖájaa-dɛ́ɛ ɖʊɖɔ?
14 Então lhe responderam Raquel e Léia: Temos nós ainda parte ou herança na casa de nosso pai?
15 Ɩdɔkpɔ́ɔ ɖáa ɩbɩsɩná ɩgɔma bɩka ɩkpɔ́ɔ ɖáa ɩyá iɖi ɖéliideé?
15 Não somos tidas por ele como estrangeiras? pois nos vendeu, e consumiu todo o nosso preço.
16 Ɖɔ́ɔ́lɛ wenɖé ɖɩrɩ́ŋa Ɩsɔ́ɔ wɛɛlɛ́ɛ ɖɛ ɖájaa-jɔ́ nɛ́, ɖɔ́ɔ́ ɖána ɖébíya ɖɛ́dɛ́ɛ ńɖɛ nbɩlɛ́. Bɩlɛ́ nɛ́, la wenbí bɩrɩ́ŋa Ɩsɔ́ɔ wɔɔdɔ́ nya bɩ nɛ́.»
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai é nossa e de nossos filhos; portanto, faze tudo o que Deus te mandou.
17 Ngɛ Yaakúbu wɔɔdɔ́ ɩɖɛɛlɩnáa na ibíya bakpa raakúḿwá-rɔɔzɩ́ bakʊrʊ́.
17 Levantou-se, pois, Jacó e fez montar seus filhos e suas mulheres sobre os camelos;
18 Sɩ bɛɖɛ́ɛ nɛ́, ngɛ wɛɛgbɛdɩ́na ɩdɛ́ɛ ɖɔ́ɔ́lɛ ɩvʊngɔwɛná ɖɛ nɛ́; ɩkpɛdɩ́na ɩdɛ́ɛ fʊ́ńdɩ kpɩná weená ɩvʊngɔwɛná yɛ ɖoo Padan-Aráamɩ nɛ́. Baagʊrʊ́ nɛ́, hálɩ Kanáanɩ tɛ́ɛ́dɩ-daá ɩjaa Ɩsaáka-jɔ́.
18 e levou todo o seu gado, e toda a sua fazenda, que havia adquirido, o gado que possuía, que havia adquirido em Padã-Arã, a fim de ir ter com Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 Labáanɩ wɛ́ńɖɛ́ɛ́ ɩdɛ́ɛ fééni fʊ́m gɛ Rasɩ́ɩ́la waalá ɖɛfɛɛ ɩŋmɩ́ɩ́lɩ ɩjaa ɩmʊ́ ɩdɛ́ɛ lɩzásɩ.
19 Ora, tendo Labão ido tosquiar as suas ovelhas, Raquel furtou os ídolos que pertenciam a seu pai.
20 Yaakúbu sɩ ɩɖɛ́ɛ nɛ́, weeyíli Aráamɩ abaalʊ́ Labáanɩ gɛ; idefééri yɩ sɩ wɛ́nɖɛɛ́.
20 Jacó iludiu a Labão, o arameu, não lhe fazendo saber que fugia;
21 Sɩ ise nɛ́, wɛɛgbɛdɩ́na wenbí bɩrɩ́ŋa ɩwɛná bɩ nɛ́. Waagʊrʊ́ nɛ́, ngɛ woobó ɩɖʊ buwá ɩtɛ́sɩ, ɩkpɔɔná Galáadɩ bʊ́ʊ fáráńdɩ́.
21 e fugiu com tudo o que era seu; e, levantando-se, passou o Rio, e foi em direção à montanha de Gileade.
22 Wɛ́ náádoozo wɩ́rɛ gɛ beevééri Labáanɩ sɩsɩ Yaakúbu weeze.
22 Ao terceiro dia foi Labão avisado de que Jacó havia fugido.
23 Ngɛ wɔɔgbɔ́ɔ igoobíya abaaláa banyáa batá ɩwɔ́rɔ́. Baanʊ́ŋ hálɩ wɛ́ lʊbɛ naanɩ́ bobó bɔkɔ́mɔ́ɔ́ná yɩ Galáadɩ bʊ́ʊ-jɔ́.
23 Então, tomando consigo seus irmãos, seguiu atrás de Jacó jornada de sete dias; e alcançou-o na montanha de Gileade.
24 Amá, nuvoowú-daá gɛ Ɩsɔ́ɔ waaɖʊ ɩlɩ́ɩ Aráamɩ abaalʊ́ Labáanɩ-rɔ ɖoozire-daá ifééri yɩ sɩsɩ: «Bɩ́kacɩ́ nya ndɔ́ Yaakúbu tɔ́m natɩ́rɩ: báa kífeńbi, báa bɩdaavé nɛ́.»
24 Mas Deus apareceu de noite em sonho a Labão, o arameu, e disse-lhe: Guardate, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
25 Ngɛ Labáanɩ woobó ɩmɔɔná Yaakúbu. Baadála nɛ́, ɩlɛ́ wóńzúú ɩdɛ́ɛ bɩsaagɛ́rɛ́ŋɛ Galáadɩ bʊ́ʊ-rɔ; ngɛ ɩmʊ́ ɖʊɖɔ na igoobíya boozúu bɛdɛ́ɛ ńga ńna.
25 Alcançou, pois, Labão a Jacó. Ora, Jacó tinha armado a sua tenda na montanha; armou também Labão com os seus irmãos a sua tenda na montanha de Gileade.
26 Ngɛ Labáanɩ wɔɔbɔ́ɔ́zɩ Yaakúbu sɩsɩ: «We gɛ nyáálá bɩlɛ́; ngbetíi-rɔ gɛ nyééyíli ma ngʊrʊ́ ngɔ́gbɔ́ɔ mɛwɛɛlɩnáa ngézéná nyazɩ yowú gɛ nyóóyóo ngágbá wɛ bɩlɛ́.
26 Então disse Labão a Jacó: Que fizeste, que me iludiste e levaste minhas filhas como cativas da espada?
27 Bɩyáásɩ́ gɛ ńdafʊ́ńveeri ma nyɛ́dɛ́ɛ kɛɖɛɛ́ gɛ nyééyíli ma nmʊ́sɩ ngézé. Nyaraavʊ́ńveeri ma ɖɔ́, ayɛnɛ́ɛ na lóózi na kamɩ́nɩ gɛ maraayéle ngɛ́ɖɛ́ɛ́ná.
27 Por que fizeste ocultamente, e me iludiste e não mo fizeste saber, para que eu te enviasse com alegria e com cânticos, ao som de tambores e de harpas;
28 Nyáálá bɩlɛ́ ńdeyéle megbíriki mɛwɛɛlɩnáa na bebíya. Wenbí nyáálá ɖɔ́ nɛ́, ńdábá nlá péḿ.
28 Por que não me permitiste beijar meus filhos e minhas filhas? Ora, assim procedeste nesciamente.
29 Mɔ́jɔɔ́ɔ ɖɔ́ nɛ́, mɔ́wɛná yíko malá nya bɩdaavé nɛ́. Amá, mɩ́jaa-dɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ weevééri ma keɖee nuvoowú sɩsɩ bɩ́kacɩ́ ma maŋmátɩ nya kífeńdi natɩ́rɩ yáá tɩdaavé nɛ́.
29 Está no poder da minha mão fazer-vos o mal, mas o Deus de vosso pai falou-me ontem à noite, dizendo: Guarda-te, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
30 Tɔ́ɔ, lɛlɛɛɖɔ́ nyáázá waanyɩŋná njaa-dɛ́ɛ ngágʊ́rʊ́ nyéngbém nɛ́, bɩɩlá nŋɩ́nɩ́ gɛ nyáagáŋmɩɩlɩ málɩ́zásɩ.»
30 Mas ainda que quiseste ir embora, porquanto tinhas saudades da casa de teu pai, por que furtaste os meus deuses?
31 Ngɛ Yaakúbu woobúsi yɩ sɩsɩ: «Wenbí mɛ́ɛ́nyɛ́ nɛ́ gɛ sɩsɩ mɔ́kɔkɔ́nɩ mevééri nya na nlɛ́ɛ nwɛɛlɩnáa.
31 Respondeu-lhe Jacó: Porque tive medo; pois dizia comigo que tu me arrebatarias as tuas filhas.
32 Amá, nyálɩ́zásɩ nɛ́, sɩ nna sɩ mɛ́dɛ́ɛ ńnɩ́ weení-jɔ́ nɛ́, bʊdʊ́ʊ weezuú fɛ́yɩ́. Yaazɩ ɖágbɩ́ná rɩ́ŋa ɖɛ́dɛ́ɛ ńba ɩzá-daá cé. Wenbí bɩrɩ́ŋa sɩ nna bɩ bɩgɛ́ɛ nyɛ́dɛ́ɛ ńbɩ nɛ́, kpɔɔ.» Yaakúbu tatɩlɩ́ sɩsɩ Rasɩ́ɩ́la waagáŋmɩɩlɩ lɩzásɩ.
32 Com quem achares os teus deuses, porém, esse não viverá; diante de nossos irmãos descobre o que é teu do que está comigo, e leva-o contigo. Pois Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 Ngɛ Labáanɩ waazʊ́ʊ Yaakúbu-dɛ́ɛ bɩsaagɛ́rɛ́ŋɛ-dɛ ɩbɛ́ɛ́ŋ, ɩsʊ́ʊ Léya-dɛ́ɛ ɩbɛ́ɛ́ŋ, ɩsʊ́ʊ Léya na Rasɩ́ɩ́la bɛdɛ́ɛ yomáa lɛ́ɛ́nɩ́-dɛ́ɛ ɩbɛ́ɛ́ŋ; na bɩrɩ́ŋa, ɩdana nabʊ́rʊ. Tɔ́ɔ, waagálɩɩ Léya-dɛ́ɛ nɛ́, Rasɩ́ɩ́la-dɛ́ɛ gɛ waazʊ́ʊ.
33 Entrou, pois, Labão na tenda de Jacó, na tenda de Léia e na tenda das duas servas, e não os achou; e, saindo da tenda de Léia, entrou na tenda de Raquel.
34 Rasɩ́ɩ́la waavʊ́ńgbɔwʊ́ lɩzásɩ sɩḿ gɛ ɩkáɖʊ́ raakúḿ kpelé-daá bɩka ɩkpa ɩkɔ́jɔ́ɔ bʊrɔɔzɩ́. Labáanɩ waayáázɩ bɩsaagɛ́rɛ́ŋɛ rɩ́ŋa-daá, ɩdana nabʊ́rʊ.
34 Ora, Raquel havia tomado os ídolos e os havia metido na albarda do camelo, e se assentara em cima deles. Labão apalpou toda a tenda, mas não os achou.
35 Ngɛ Rasɩ́ɩ́la wɔɔdɔ́ ɩjaa sɩsɩ: «Baabá, a mádakʊ́rʊ́ nyáázá-daá, bɩ́kawɩ́ɩ́zɩ nya, aláa kʊdɔḿ wɛná na ma.» Ngɛ Labáanɩ waajáa lɩzásɩ sɩna ɩwɩ́ɩ ɩdana.
35 E ela disse a seu pai: Não se acenda a ira nos olhos de meu senhor, por eu não me poder levantar na tua presença, pois estou com o incômodo das mulheres. Assim ele procurou, mas não achou os ídolos.
36 Ngɛ Yaakúbu wɛɛyɛ́ɛ baaná wónÿoonáa Labáanɩ sɩsɩ: «Kidaavééníti wentí gɛ máábá malá nya, taalɩ́ wenkí gɛ máálá nya gɛ nyáábá ngʊrʊ́ nyágadɩ́nɛɛ mɔ́wɔ́rɔ́ ɖóni-ɖóni bɩlɛ́.
36 Então irou-se Jacó e contendeu com Labão, dizendo: Qual é a minha transgressão? qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Nyáábá nÿáázɩ mágbɩná rɩ́ŋa nbɛ́ɛ́ŋ nɛ́, we gɛ nyááná bɩgɛ́ɛ nyɛ́dɛ́ɛ ńbɩ. Wɩlɩ ma bɩ mogoobíya na ngoobíya ɩzá-daá cé bɛlɛ́ batára ɖáa tɔ́m.
37 Depois de teres apalpado todos os meus móveis, que achaste de todos os móveis da tua casar. Põe-no aqui diante de meus irmãos e de teus irmãos, para que eles julguem entre nós ambos.
38 Bɩ́ɩ́zɩ ákoowú nɖɔ́ mɔ́ɔ́jɔ́ɔ nyɔ́jɔ́ nɛ́, kɛtɛngɛrɛ nyévéwu yáá nyánáḿ naárʊ tɔbɔ́lɔsɩ cáńfáná mɔdɔ́ɔ nyɛ́dɛ́ɛ agbaŋ nakɩ́rɩ sɔ́m.
38 Estes vinte anos estive eu contigo; as tuas ovelhas e as tuas cabras nunca abortaram, e não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Ngʊ́ bɩlɛ́ gɛ kɛtɛngɛrɛ mɔ́dɔkɔ́ná nya fʊ́ńdɩ kpɩ́nɖɛ neɖére sɩsɩ fanaḿ naárʊ waagba ná ɖɛ ɖɩsɩ́. Bɩ́nlám bɩlɛ́ nɛ́, mágʊjʊʊ́-daá gɛ bɩ́ndɛ́rɛ́dɛ́m. A baaŋmɩ́ɩ́lɩ ma ɩdaawʊ́, asée nyɔ́ɔ́bɔ́ɔ́zɩ ma mɛvɛ́rɛ, a ngʊ́ nuvoowú gɛ baaŋmɩ́ɩ́lɩ ma, asée mɛvɛ́rɛ nya.
39 Não te trouxe eu o despedaçado; eu sofri o dano; da minha mão requerias tanto o furtado de dia como o furtado de noite.
40 Ɩdaawʊ́-daá, bɩlɛ́ gɛ wɩ́sɩ wɔ́nwɔ́m ma, nuvoowú, kaanɩŋá wángʊ́ʊ ma; bɩka ɖóm fɛ́yɩ́.
40 Assim andava eu; de dia me consumia o calor, e de noite a geada; e o sono me fugia dos olhos.
41 Ábá, bɩ́ɩ́zɩ ákoowú nbɩlɛ́ mɔ́ɔ́jɔ́ɔ nyáɖaána-daá nɛ́; malá nya nyɛ́dɛ́ɛ aléewá-rɔɔzɩ́ bɔwʊtá bɩ́ɩ́zɩ ákɩzaalʊʊ́ nɛkɛ́rɛ fɛ́yɩ́; mɛbɛ́ɛ́ŋ nyɛ́dɛ́ɛ fʊ́ńdɩ kpɩná-rɔ bɩ́ɩ́zɩ loɖo; mɛ́dɛ́ɛ fɛrɩ́tɩ sɩ nvɛ́rɛ ma nɛ́, ngɛ́ɛ hálɩ bʊrɔ fuú.
41 Estive vinte anos em tua casa; catorze anos te servi por tuas duas filhas, e seis anos por teu rebanho; dez vezes mudaste o meu salário.
42 A bɩdɛkɛ́ɛ majaájaa Ibrahím-dɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ, Ɩsɔ́ɔ Ɩsaáka wánnɩɩ́ ɩdɛ́ɛ nɩdáárɛ nɛ́, sɩ́ŋɛ́ɛ mɔ́wɔ́rɔ́, nyaraaɖɔ́ɔ ma gɛ mɛɖɛ́ɛ nʊ́ʊ́zɩ yéḿ. Amá, Ɩsɔ́ɔ waana máɖɩwɩɩrɛ na mɛ́dɛ́ɛ konkárɩ́; bʊrɔɔzɩ́ keɖee nuvoowú weeɖéézi toovonúm.»
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o Temor de Isaque não fora por mim, certamente hoje me mandarias embora vazio. Mas Deus tem visto a minha aflição e o trabalho das minhas mãos, e repreendeu-te ontem à noite.
43 Ngɛ Labáanɩ woobúsi yɩ sɩsɩ: «Bɛɛ́ɛ! Aléewá bana, mádɩɩná wɛ; bebíya, mébíya nbɩlɛ́, fʊ́ńdɩ kpɩná ana arɩ́ŋa, mádɩɩná; wenbí bɩrɩ́ŋa kpátáá nyɛ́bɛɛ́na ɖɔ́ nɛ́, mádɩɩná. Ngɛ bɩjɔɔ́ɔ ɖɔ́ nɛ́, sinje we gɛ sɩ mabɩ́ɩ́zɩ malá mɛwɛɛlɩnáa na bebíya baalʊ́rʊ wɛ nɛ́.
43 Respondeu-lhe Labão: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e este rebanho é meu rebanho, e tudo o que vês é meu; e que farei hoje a estas minhas filhas, ou aos filhos que elas tiveram?
44 Bɩlɛ́ nɛ́, yele mána nya ɖiɖi keɖiyá sɩ kalɩzɩ́ mána nya seríya nɛ́.»
44 Agora pois vem, e façamos um pacto, eu e tu; e sirva ele de testemunha entre mim e ti.
45 Ngɛ Yaakúbu wɛɛzɛlɩ́ bʊ́ʊ́rɛ isúu.
45 Então tomou Jacó uma pedra, e a erigiu como coluna.
46 Ngɛ wɔɔdɔ́ igoobíya sɩsɩ bɔ́kɔdɔɔzɩ bɔ́; ngɛ bɔɔdɔ́ɔ́zɩ bɔ́ basɩ́ɩ fuúre, barɩ́ŋa bakpa bɔcɔ́ɔ arɔ beɖi kíɖíím.
46 E disse a seus irmãos: Ajuntai pedras. Tomaram, pois, pedras e fizeram um montão, e ali junto ao montão comeram.
47 Ngɛ Labáanɩ waava ɖɩdáarɛ ɖɩḿ yɩ́ɖɛ sɩsɩ Yegáarɩ-Sahadúta, bɩka Yaakúbu ɩlɛ́ ɩfa ɖɛ yɩ́ɖɛ ɖʊɖɔ sɩsɩ Galɛ́ɛdɩ.
47 Labão lhe chamou Jegar-Saaduta, e Jacó chamou-lhe Galeede.
48 Ńnaamʊ́ gɛ Labáanɩ wɔɔdɔ́ sɩsɩ: «Bɔ́ ana ɖáágáa yɛ sinje ɖɔ́ nɛ́, ánlɩzɩ́ɩ kʊ seríya mána nya ɖɔ́lɔ́wʊ́táá.» Bʊrɔɔzɩ́ gɛ baava yɛ yɩ́ɖɛ sɩsɩ Galɛ́ɛdɩ.
48 Disse, pois, Labão: Este montão é hoje testemunha entre mim e ti. Por isso foi chamado Galeede;
49 Ngɛ baadáyáa yɛ sɩsɩ Mísipa; káma, Labáanɩ wɔɔdɔ́ gɛ sɩsɩ: «A mána nya ɖódokúti ɖɩna ɖamá, Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ ífere ɖɔ́rɔ́ɔ́zɩ́.
49 e também Mizpá, porquanto disse: Vigie o Senhor entre mim e ti, quando estivermos apartados um do outro.
50 A nyáánáázɩ mɛ́wɛɛlɩnáa yáá ngúti ngbɔ́ɔ aláa ndasɩná wɛ, tɩlɩ́ sɩsɩ bɩdɛkɛ́ɛ ɩrʊ́ gɛ ɖɛ́dɛ́ɛ seríya-dʊ́ʊ; amá, Ɩsɔ́ɔ gɛ.»
50 Se afligires as minhas filhas, e se tomares outras mulheres além das minhas filhas, embora ninguém esteja conosco, lembra-te de que Deus é testemunha entre mim e ti.
51 Ngɛ Labáanɩ wɔɔdɔ́ Yaakúbu sɩsɩ: «Bɛɛ bɔ́ ɖáagáa yɛ nɛ́ nɖɔ́; bʊ́ʊ́rɛ móózúu ɖɛ nɛ́ nɖɔ́.
51 Disse ainda Labão a Jacó: Eis aqui este montão, e eis aqui a coluna que levantei entre mim e ti.
52 Aabɩ́sɩ ɖɛ́dɛ́ɛ seríya-dɩnáa, mɛ́dɛ́nvɛlɩ́ yɛ mɔɖɔ́kɩ nyánɩ́bááwʊ, nyɔ́ɔ́ ɖʊɖɔ ńdɛ́vɛlɩ́ yɛ nɖɔ́kɩ mánɩ́bááwʊ nlá ma bɩdaavé nɛ́.
52 Seja este montão testemunha, e seja esta coluna testemunha de que, para mal, nem passarei eu deste montão a ti, nem passarás tu deste montão e desta coluna a mim.
53 Ibrahím na Nahɔ́ɔrɩ, bajaa-dɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ, ɩ́sɩŋ seríya mána nya ɖɔ́lɔ́wʊ́táá.» Ngɛ Yaakúbu waamʊná Ɩsɔ́ɔ ɩjaa Ɩsaáka wánnɩɩ́ ɩdɛ́ɛ nɩdáárɛ nɛ́;
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus do pai deles, julgue entre nós. E jurou Jacó pelo Temor de seu pai Isaque.
54 ɩcáŋ ɩlá sarɔ́ɔ bʊ́ʊ-daá ńna; ɩyáa igoobíya jíńgáárɩ́; beeɖi bɩtɛ́ nɛ́, bʊ́ʊ-daá ńnaamʊ́ gɛ baawalɩ́ boɖóo.
54 Então Jacó ofereceu um sacrifício na montanha, e convidou seus irmãos para comerem pão; e, tendo comido, passaram a noite na montanha.
55 — ausente —
55 Levantou-se Labão de manhã cedo, beijou seus filhos e suas filhas e os abençoou; e, partindo, voltou para o seu lugar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.