Gênesis 19

Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ɖaanɩ́ŋa-rɔ bɩlɛ́ gɛ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ malááyɩ́kawá bɛlɛ́ bɛlɛ́ɛ́nɩ́ baadála Sodɔ́ɔmɩ. Bɩlɛ́ bɩdɛ́ɛ sáátɩ, Lɔ́ɔtɩ ɩlɛ́ ɩwɛ ɩjɔɔ́ɔ tɛ́ɛ́dɩ-daá ɖaazʊʊnáɖɛ. Sáátɩ wenkí waajáŋ ikólosi wɛ ɖɔ́ nɛ́, ngɛ waanyʊʊ́ ɩkʊrʊ́ ibó ɩkázɩŋ wɛ. Waadála bɔjɔ́ nɛ́, ngɛ weedí ɩbála ifu adɛ baazá-daá
1 E vieram os dois anjos a Sodoma à tarde, e estava Ló assentado à porta de Sodoma; e vendo-os Ló, levantou-se ao seu encontro e inclinou-se com o rosto à terra;
2 ɩtɔ́ wɛ sɩsɩ: «Kʊ́bɔnáa, máávɩ́nɩ mɩ́ɩ, ɩlá suúru ibó iɖóo mɛ́dɛ́ɛ. Bánváa mɩ́ɩ lɩ́m ɩsáŋ mɩ́nʊvɔ́, bɩka ceré tɛ́ɛrɛ́ nɛ́, ɩlɩ́ɩ ɩkpɔ́ɔ mɩ́nɩ́bááwʊ.» Ngɛ bɛlɛ́ boobúsi yɩ sɩsɩ: «Aayɩ́, ɖánvɩnɩ́ kadɔ́ɔ-daá ɖɔ́.»
2 E disse: Eis agora, meus senhores, entrai, peço-vos, em casa de vosso servo, e passai nela a noite, e lavai os vossos pés; e de madrugada vos levantareis e ireis vosso caminho. E eles disseram: Não, antes na rua passaremos a noite.
3 Amá, Lɔ́ɔtɩ waabá ɩcáárɩ wɛ ɖɔ́, hálɩ bɛtɛ́ betísi basʊ́ʊ ɩdɛ́ɛ. Baadála nɛ́, ngɛ baalá wɛ kíɖíím, balá wɛ kpɔ́nɔ́ kɩ́dángbáa nɛ́, beɖi bɔnyɔ́ɔ.
3 E porfiou com eles muito, e vieram com ele, e entraram em sua casa; e fez-lhes banquete, e cozeu bolos sem levedura, e comeram.
4 Badatanvɩnɩ tá gɛ Sodɔ́ɔmɩ ńba wɔɔgɔ́nɩ balára bamɩlɩná ɖɔɔ́; kpɛdɩ́ ngbɔ́ɔ tɛ́ɛ́dɩ nɔɔ́-nɔɔ́ afobivaláa bɩlɛ́ hálɩ ábɔ́náa wɔɔgɔnɩ ná barɩ́ŋa balára bamɩlɩná ɖɔɔ́.
4 E antes que se deitassem, cercaram a casa, os homens daquela cidade, os homens de Sodoma, desde o moço até ao velho; todo o povo de todos os bairros.
5 Ngɛ baayáa Lɔ́ɔtɩ bɔtɔ́ yɩ sɩsɩ: «Nyɛ́dɛ́ɛ ɩgɔma baazʊ́ʊ nyɛ́dɛ́ɛ cé nuvoowú kɩna nɛ́ bɔwɛ lé, yaa wɛ bakálɩɩ; ɖɔ́zɔɔlɛ́ɛ sɩ ɖiɖooná wɛ.»
5 E chamaram a Ló, e disseram-lhe: Onde estão os homens que a ti vieram nesta noite? Traze-os fora a nós, para que os conheçamos.
6 Ngɛ Lɔ́ɔtɩ waagálɩɩ ɩsɩ́ŋ ɩdɛ́ɛ ɖaḿ wɔnɔɔ́, ɩbɩsɩná tará ɩtɔ;
6 Então saiu Ló a eles à porta, e fechou a porta atrás de si,
7 ngɛ wɔɔdɔ́ wɛ sɩsɩ: «Mogoobíya, máávɩ́nɩ mɩ́ɩ, iyéle lakásɩ sɩ ɩlá sɩ ɖɔ́ nɛ́;
7 E disse: Meus irmãos, rogo-vos que não façais mal;
8 mɔ́wɛná aléewá náálɛ badaá naárʊ waasɩ abaalʊ́ nɛ́, mángalɩɩnáa yɛ mejéle mɩ́ɩ ɩlaná yɛ wenbí mɩ́zɔɔlɛ́ɛ nɛ́. Amá, bɩɩga ɩráa abaaláa bɛlɛ́ɛ́nɩ́ baazʊ́ʊ mɔ́jɔ́ ɖɔ́ nɛ́, bɔwɛ mánʊ́ʊ́zɩ-daá gɛ. Bɩlɛ́ nɛ́, ɩ́kalá wɛ nabʊ́rʊ.»
8 Eis aqui, duas filhas tenho, que ainda não conheceram homens; fora vo-las trarei, e fareis delas como bom for aos vossos olhos; somente nada façais a estes homens, porque por isso vieram à sombra do meu telhado.
9 Ngɛ boobúsi yɩ sɩsɩ: «Lɩɩ ńnaamʊ́; nyɔ́ɔ́ nyɛ́gɛ́ɛ ɩgɔm gɛ nyóógúti nyɔ́zɔɔlɛ́ɛ sɩ nɖi kʊ́bɔńdɩ? A ńdéfére, bɩ́nnɩɩ́ nya bɩkɩ́lɩ wɛ.» Ngɛ bɛɛvɛdɩ́ yɩ ɖóni-ɖóni bacáŋ bɛɖɛ́ɛ sɩ bɔyɔ́ tará.
9 Eles, porém, disseram: Sai daí. Disseram mais: Como estrangeiro este indivíduo veio aqui habitar, e quereria ser juiz em tudo? Agora te faremos mais mal a ti do que a eles. E arremessaram-se sobre o homem, sobre Ló, e aproximaram-se para arrombar a porta.
10 Ńna gɛ malááyɩ́kawá bana bɛɛgbɛdɩ́ bɔlɔ nʊ́ʊ́zɩ banára Lɔ́ɔtɩ basʊʊná bɔjɔ́ bokuná tará bɔtɔ.
10 Aqueles homens porém estenderam as suas mãos e fizeram entrar a Ló consigo na casa, e fecharam a porta;
11 Ngɛ baaɖʊ ɩráa bana barɩ́ŋa bazɩ́ŋɛ́ɛ ɖɔɔ́ wɔnɔɔ́-jɔ́ nɛ́ njɛ́ńdɩ; kpɔɔ bíya hálɩ kʊ́bɔnáa, badabɩ́ɩ́zɩ bacáa bana ɖaḿ wɔnɔɔ́ ɖɩdáarɛ.
11 E feriram de cegueira os homens que estavam à porta da casa, desde o menor até ao maior, de maneira que se cansaram para achar a porta.
12 Ngɛ malááyɩ́kawá bana bɛlɛ́ɛ́nɩ́ bɔɔbɔ́ɔ́zɩ Lɔ́ɔtɩ sɩsɩ: «Nyóógúti nyɔ́wɛná naárʊ ɩgɛ́ɛ ngoobú ɩwɛ tɛ́ɛ́dɩ-daá cé yáá wé: bɩɩlá nbiyaalɩnáa, nwɛɛlɩnáa, yáá nmɩɩdɩnáa; wenbí bɩrɩ́ŋa nyádanwɛná bɩ bʊwɛ tɛ́ɛ́dɩ tɩna tɩdaá nɛ́, bɩrɩ́ŋa bɩ́lɩɩ tɛ́ɛ́dɩ.
12 Então disseram aqueles homens a Ló: Tens alguém mais aqui? Teu genro, e teus filhos, e tuas filhas, e todos quantos tens nesta cidade, tira-os fora deste lugar;
13 Ɖɔ́zɔɔlɛ́ɛ sɩ ɖɩyɔ́ tɩ. Wenbí bóngoó tɩdɛ́ɛ kidaavééníti lám nɛ́ waagɩ́lɩ ɖɔɔmɩ́nɩ Ɩsɔ́ɔ ɩzá-daá. Bʊrɔɔzɩ́ Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ weegédíri ɖáa sɩsɩ ɖɩ́kɔnɩ ɖɩyɔ́ tɩ.»
13 Porque nós vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado diante da face do Senhor, e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Ngɛ Lɔ́ɔtɩ waalɩ́ɩ ibó ɩtɔ́ ɩmɩɩdɩnáa sɩsɩ: «Ɩgʊrʊ́ ɖasam ɩlɩ́ɩ tɛ́ɛ́dɩ, Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ sɔɔlɛ́ɛ sɩ ɩyɔ́ tɩ.» Waaŋmátɩ bɛlɛ́ bɩlɛ́ nɛ́, bɛlɛ́ bɔjɔɔ́ɔ sɩsɩ abɩɩla gɛ wánlám.
14 Então saiu Ló, e falou a seus genros, aos que haviam de tomar as suas filhas, e disse: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Foi tido porém por zombador aos olhos de seus genros.
15 Kɩɩgbɛdɩ́ sɩ kifé asʊbáa-daá bɩlɛ́ gɛ malááyɩ́kawá bana bɛlɛ́ɛ́nɩ́ baajáárɩ Lɔ́ɔtɩ kpiti‑kpiti sɩsɩ: «Nyɔ́ɔ́ kʊrʊ́ ngbɔ́ɔ nɖɛɛlʊ́ na nwɛɛlɩnáa lɛ́ɛ́nɩ́ ɩlɩ́ɩ tɛ́ɛ́dɩ ɖasam, tɩdɛ́ɛ aleesi ɩ́kɔmɔɔná nya.»
15 E ao amanhecer os anjos apertaram com Ló, dizendo: Levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas que aqui estão, para que não pereças na injustiça desta cidade.
16 Baaŋmátɩ yɩ bɩlɛ́ nɛ́, igúti ɩjɔɔ́ɔ wɛ́njɛɛnɩ́; Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ sɔɔlɛ́ɛ sɩ ɩlɛ́ɛ wɛ nɛ́, ngɛ bɛlɛ́ bɔɔɖɔ́kɩ ɩ́na ɩɖɛɛlʊ́ na ɩwɛɛlɩnáa banʊ́ʊ́zɩ-daá balɩɩná wɛ tɛ́ɛ́dɩ wɔ́rɔ́.
16 Ele, porém, demorava-se, e aqueles homens lhe pegaram pela mão, e pela mão de sua mulher e de suas duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e tiraram-no, e puseram-no fora da cidade.
17 Sáátɩ wenkí baalɩɩná wɛ tɛ́ɛ́dɩ wɔ́rɔ́ bɩtɛ́ nɛ́, ngɛ malááyɩ́kawá bɛḿ badaá naárʊ wɔɔdɔ́ Lɔ́ɔtɩ sɩsɩ: «Ba nbá nze, bɩlɛ́ɛ nyéweezuú. A nyénzée, nkɛkɛ́ɛ́zɩ nbɛ́ɛ́ŋ nyɔ́wɔ́rɔ́, ngʊ́ nkasɩ́ŋ ɖeelí, hálɩ bʊ́ʊ-daá. A bɩdɛkɛ́ɛ bɩlɛ́, bɩ́ngbɛdɩ́na nya.»
17 E aconteceu que, tirando-os fora, disse: Escapa-te por tua vida; não olhes para trás de ti, e não pares em toda esta campina; escapa lá para o monte, para que não pereças.
18 Ngɛ Lɔ́ɔtɩ sɩsɩ: «Aayɩ́ yoo, Mádʊ́ʊ, máávɩ́nɩ nya.
18 E Ló disse-lhe: Ora, não, meu Senhor!
19 Toovonúm, mányɩ sɩ nyééwíi ná mɔ́rɔ́ nbá nlá ɩrʊ́tɩ nlɛ́ɛ ma, amá, mɔgbɔ́ɔ ɖɔ́ sɩ magádála bʊ́ʊ, aleesi kɩna kɩ́nmɔɔnáa ma nɩ́bááwʊ mazɩ́.
19 Eis que agora o teu servo tem achado graça aos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia que a mim me fizeste, para guardar a minha alma em vida; mas eu não posso escapar no monte, para que porventura não me apanhe este mal, e eu morra.
20 Nyááná tɛ́ɛ́dɩyɔ́ɔ tɩna, ńdáná sɩsɩ tɩdɔɖɔ́ɔ? Tɩlɛ́ tɩjʊ́ʊ́na bɩkɩ́lɩ; bɩlɛ́ nɛ́, yele meze mobó ńna bɩlɛ́ɛ ma.»
20 Eis que agora aquela cidade está perto, para fugir para lá, e é pequena; ora, deixe-me escapar para lá (não é pequena? ), para que minha alma viva.
21 Wɔɔdɔ́ bɩlɛ́ nɛ́ gɛ tɩndʊ́ʊ sɩsɩ: «Tɔ́ɔ, méédísi ɖʊɖɔ; mɔ́dɔ́ndɔyɔḿ tɛ́ɛ́dɩ nyánŋmatɩ́ tɩdɔ́m ɖɔ́ nɛ́.
21 E disse-lhe: Eis aqui, tenho-te aceitado também neste negócio, para não destruir aquela cidade, de que falaste;
22 La ɖasam nze; a ńdatala tá nzʊ́ʊ ńnaamʊ́, mádánbɩɩzɩ malá nabʊ́rʊ.» Wenbí bʊrɔɔzɩ́ baava tɛ́ɛ́dɩ tɩḿ yɩ́ɖɛ sɩsɩ Sowáarɩ nɛ́ nbɩlɛ́; bugutoluú sɩsɩ mádáázá.
22 Apressa-te, escapa-te para ali; porque nada poderei fazer, enquanto não tiveres ali chegado. Por isso se chamou o nome da cidade Zoar.
23 Wɩ́sɩ wɛɛgbɛdɩ́ sɩkɔ́dɔ́ sɩdɩ bɩlɛ́ nɛ́ gɛ Lɔ́ɔtɩ waadála ɩsʊ́ʊ Sowáarɩ tɛ́ɛ́dɩ-daá.
23 Saiu o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Ńna gɛ Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ weeyéle fáráwíítá nimíni ɩlɩ́ɩ ɩsɔ́ɔ́dáá ɩnɩ́ɩ nyazɩ tɛ́ɛ́wʊ bɩlɛ́ Sodɔ́ɔmɩ na Gomɔ́ɔrɩ tɛ́ɛ́dɩwá-rɔɔzɩ́.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo, do Senhor desde os céus, sobre Sodoma e Gomorra;
25 Weeyéle tɛ́ɛ́dɩ tɩḿ tɩlɛ́ɛ́nɩ́ na tɩdɛ́ɛ zamɔ́ɔ na bɔkɩrɛ rɩ́ŋa na wenbí bɩrɩ́ŋa bɩɩnyɔ adɛ-bú-rɔ nɛ́ binúúdi cɩ́rɩ́-cɩ́rɩ́.
25 E destruiu aquelas cidades e toda aquela campina, e todos os moradores daquelas cidades, e o que nascia da terra.
26 Lɔ́ɔtɩ ɖɛɛlʊ́ ɩlɛ́ ɩbamáa ɖɛɛ́ nɛ́, ngɛ waazɩ́ŋ ɩkɛ́ɛ́zɩ ɩdɩ, ɩbɛ́ɛ́ŋ ɩwɔ́rɔ́. Ńna‑ńna gɛ waajáŋ ɩbɩ́sɩ ɖɔ́ḿbʊ́ʊ́rɛ.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e ficou convertida numa estátua de sal.
27 Kiivé asʊbáa bɩlɛ́ gɛ Ibrahím wɔɔjɔ́ɔ́rɩ ibó lénlé ɩ́na Ɖádʊ́ʊ Ɩsɔ́ɔ bavʊnzɩ́ŋɛ́ɛ nɛ́.
27 E Abraão levantou-se aquela mesma manhã, de madrugada, e foi para aquele lugar onde estivera diante da face do Senhor;
28 Waadála ńna gɛ wɛɛgɛ́ɛ́zɩ ɩbɛ́ɛ́ŋ Sodɔ́ɔmɩ na Gomɔ́ɔrɩ bɛdɛ́ɛ́dɩ na bɩdɛ́ɛ bɔkɩrɛ rɩ́ŋa-daá nɛ́, wánnáa nyɔ́ɔ́zɩ nyazɩ nimíni nyɔ́ɔ́zɩ kadaaleŋa kɛḿ kadaá.
28 E olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina; e viu, que a fumaça da terra subia, como a de uma fornalha.
29 Ɩsɔ́ɔ wɔɔyɔ́ bɔkɩrɛ lénlé Lɔ́ɔtɩ wɔɔjɔɔná nɛ́ bɩdɛ́ɛ́dɩwá bɩtɛ́ nɛ́, ɩdɔsɔ́ɔ Ibrahím-rɔɔzɩ́, waalɩzɩ́ Lɔ́ɔtɩ aleesi kɩḿ kɩdaá.
29 E aconteceu que, destruindo Deus as cidades da campina, lembrou-se Deus de Abraão, e tirou a Ló do meio da destruição, derrubando aquelas cidades em que Ló habitara.
30 Sowáarɩ tɛ́ɛ́dɩ-daá cɔɔ́ɔ Lɔ́ɔtɩ nɩdáárɛ cɔwʊ́ʊ. Ngɛ wɔɔgbɔ́ɔ ɩdɛ́ɛ aléewá lɛ́ɛ́nɩ́ balɩ́ɩ tɩdaá bɛɖɛ́ɛ bakpa bʊ́ʊ-daá bɔkɔ́jɔ́ɔ. Baadála bʊ́ʊ-daá nɛ́, bʊ́tangbalʊʊ́ nakɩ́rɩ-dɛ́ɛ bɔɔwʊ́-daá gɛ bɔɔjɔ́ɔ.
30 E subiu Ló de Zoar, e habitou no monte, e as suas duas filhas com ele; porque temia habitar em Zoar; e habitou numa caverna, ele e as suas duas filhas.
31 Wɩ́rɛ bɩjɔɔ́ɔ nɛ́, ngɛ ɩwɛɛlɩnáa bɛḿ badaá kaáwʊ wɔɔdɔ́ newúu sɩsɩ: «Ɖájaa cɔɔ́ɔ ɖɔ́ nɛ́, waalá ábɔ́nɩ́ nbɩlɛ́, ngʊ́ abaalʊ́ naárʊ fɛ́yɩ́ fáráńdɩ́-daá cé sɩ ɖɩsáa yɩ ńŋɩnáa bánlám báa lé nɛ́.
31 Então a primogênita disse à menor: Nosso pai já é velho, e não há homem na terra que entre a nós, segundo o costume de toda a terra;
32 Bɩlɛ́ nɛ́, yele ɖibó ɖɩfa yɩ sʊlʊ́m ɩnyɔ́ɔ; a bɩɩɖɛ́ɛ́zɩ yɩ, ɖibó ɖána yɩ ɖuɖóo, bɩka ɖʊlʊ́rʊ yɩ bíya ɖɩsɩ́ɩ ceré wɔ́rɔ́.»
32 Vem, demos de beber vinho a nosso pai, e deitemo-nos com ele, para que em vida conservemos a descendência de nosso pai.
33 Ɖaanɩ́ŋa kɛḿ gɛ baava bajaa sʊlʊ́m ɩnyɔ́ɔ. Ngɛ kaáwʊ waazʊ́ʊ ɩ́na yɩ bafɩ́nɩ, bɩka caáwʊ tatɩlɩ́ sɩsɩ nabʊ́rʊ waalá; ɩdana ɩwɛɛlɛ́ɛ-dɛ́ɛ sʊʊ́, ngʊ́ ɩdana ɩlɩɩ́.
33 E deram de beber vinho a seu pai naquela noite; e veio a primogênita e deitou-se com seu pai, e não sentiu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Kiivé nɛ́, ngɛ kaáwʊ ɩmʊ́ wɔɔdɔ́ inewú sɩsɩ: «Nyááná, keɖee mána yɩ ɖóóɖóo; bɩlɛ́ nɛ́, ɖaanɩ́ŋa kana ɖʊɖɔ ɖɩ́fá yɩ sʊlʊ́m, na nyɔ́ɔ́ ɖʊɖɔ nzʊ́ʊ ɩjɔ́; bɩka ɖiyuú ɖʊlʊ́rʊ yɩ bíya ɖɩsɩ́ɩ ceré.»
34 E sucedeu, no outro dia, que a primogênita disse à menor: Vês aqui, eu já ontem à noite me deitei com meu pai; demos-lhe de beber vinho também esta noite, e então entra tu, deita-te com ele, para que em vida conservemos a descendência de nosso pai.
35 Ngɛ baadáfáa bajaa sʊlʊ́m ɖaanɩ́ŋa kɛḿ kɔrɔ ɩnyɔ́ɔ. Ngɛ newúu waazʊ́ʊ ɩjɔ́ ɩ́na yɩ boɖóo, bɩka ɩdatɩlɩ́ sɩsɩ nabʊ́rʊ waalá; ɩdana ɩwɛɛlɛ́ɛ ɩmʊ́ ɩdɛ́ɛ sʊʊ́, ngʊ́ ɩdana ɩlɩɩ́.
35 E deram de beber vinho a seu pai também naquela noite; e levantou-se a menor, e deitou-se com ele; e não sentiu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Bíya aléewá bana bɛlɛ́ɛ́nɩ́ bána bajaa baavɩ́nɩ nɛ́, ngɛ baamʊ fúúzi.
36 E conceberam as duas filhas de Ló de seu pai.
37 Kaáwʊ ɩlɛ́ ɩkɔ́nɩ ɩlʊ́rʊ bú abaalʊ́. Ngɛ waava yɩ yɩ́ɖɛ sɩsɩ Mowáabɩ. Ɩlɛ́ ɩnáábɩ́lɛ́ sinje Mowáabɩ ńba ɩjaájaa kʊ́bɔnɩ́.
37 E a primogênita deu à luz um filho, e chamou-lhe Moabe; este é o pai dos moabitas até ao dia de hoje.
38 Newúu ɩlɛ́ ɖʊɖɔ waalʊ́rʊ bú abaalʊ́, ngɛ waava yɩ yɩ́ɖɛ sɩsɩ Ben‑Ami; sinje Amɔ́ɔnɩ ńba ɩjaájaa kʊ́bɔnɩ́ nbɩlɛ́.
38 E a menor também deu à luz um filho, e chamou-lhe Ben-Ami; este é o pai dos filhos de Amom até o dia de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.