João 4

Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Fãrụ́sị̃ rĩ pi yịkí kínĩ, sẽkí ꞌbá kárákará pi ní bãtízĩmũ Yẹ́sụ̃ ã rụ́ sĩ, sẽ ꞌbá kárákará ẹ̃ꞌyị̃kí ĩri, ímụ́kí adrií ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá ni pi rú, ndẽ Yũwánĩ vé rĩ pi rá,
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 Yẹ́sụ̃ ri ꞌî ngúlúpí sĩ sẽ bãtízĩmũ rĩ nĩ kuyé, ĩrivé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi rikí bãtízĩmũ rĩ sẽé nĩ.
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Úpí Yẹ́sụ̃ kã tã ꞌbá rĩ pi ní rií átá kínĩ ꞌbá kárákará pi ẹ̃ꞌyị̃kí ꞌi gí ꞌdĩri yịị́, nga fũú ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ agásĩ, ꞌde gõó mụụ́ vúlé ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé ꞌdãá ũzi.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Yẹ́sụ̃ lẽ ẹlịị́ mụzú ãngũ Sãmãríyã vé rĩ agásĩ mụụ́ Gãlĩláyã gá.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Ĩri ní kúru fizú cazú kụ̃rụ́ Sãmãríyã vé ĩ ní zịị́ Sãyíkã rĩ agá, ĩnyiŋáŋá nyọ̃ọ́kụ́ Yõkóbũ ní ọ́tụ́ sẽé mvọ́pị Yõsépã ní rĩ gé.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Yõkóbũ vé kídí, ĩri vũrã ꞌdãri gé. Yẹ́sụ̃ ãndẽ ẹ̃cị̃ rĩ sĩ káyĩ, ca mụụ́ úrí vũgá kídí rĩ tị gé ụ̃tụ́ mgbímgbi gé ꞌdĩgé.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 Ũkú Sãmãríyãzị́ ꞌde mụụ́ yị̃ị́ ĩbẽé kídí rĩ gé ꞌdãá. Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “Mi ícó má ní yị̃ị́ sẽ mvụ rá?”
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 Ị́sụ́ ãkũdẽ Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ꞌdekí mụụ́ ãnyãngã jengárá gá kụ̃rụ́ Sãyíkã vé rĩ gé ꞌdãá gí. Yẹ́sụ̃ ri átá ũkú Sãmãríyãzị́ rĩ be kídí tị gé|src="Dn00433b.tif" size="span" loc="4:7" copy="Dunham" ref="4:7"
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Ũkú Sãmãríyãzị́ rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Mi Yãhụ́dị̃gú, ma Sãmãríyãzị́, mi ꞌyo mâ sẽ mí ní yị̃ị́ mvụụ́ ngóni ngóni?” Yãhụ́dị̃ rĩ pi úmúkí ĩ Sãmãríyã rĩ pi be ku.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Yẹ́sụ̃ ní újázú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “Mî nị̃ dõ fẽfẽ Múngú ní lẽé sẽé mí ní rĩ rá, ãzini mî nị̃ dõ ꞌbá yị̃ị́ zịị́pi mí tị gé rĩ rá, mi té kõdô ícó ĩri zị, ĩri té mí ní yị̃ị́ ídri sẽépi mụzú ꞌdániꞌdáni rĩ sẽ rá.”
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Ũkú rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Ãmbúgú mávé rĩ, kídí rĩ kụkụ, ngá mí ní yị̃ị́ rĩ ísézú ni ꞌdãáyo pírí, mi yị̃ị́ ídri ꞌdániꞌdáni sẽépi ꞌdĩri ị́sụ́ ngũgá?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 ꞌÍ ndẽ ꞌbá ẹ́tẹ́pị Yõkóbũ ꞌbá ní kídí gaápi, íꞌdópi yị̃ị́ rĩ mvụụ́pi nĩ rĩ rá? Ĩrivé anji rĩ pi, ĩrivé ndrị̃ị́ rĩ pi be céré ri yị̃ị́ ꞌdĩri mvụ.”
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Yẹ́sụ̃ ní újázú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “ꞌBá céré yị̃ị́ ꞌdĩri mvụꞌbá rĩ pi, yị̃ị́ úvá ri gõ kộpi ndẽ rá,
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 ꞌbo ꞌbá má ní kộpi ní yị̃ị́ sẽé mvụụ́ rĩ pi, yị̃ị́ úvá gõ kộpi ndẽé dị̃ị́ ãluŋáni ku. Yị̃ị́ ꞌdĩri kộpi ní ídri ꞌdániꞌdáni rĩ sẽ.”
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Ũkú rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Ãmbúgú mávé rĩ, ꞌí sẽ má ní yị̃ị́ mí ní ꞌyoó ꞌdĩri mvụụ́, yị̃ị́ úvá ã ndẽ rí ma dị̃ị́ ku bẽsĩnĩ, mâ gõ rí ímụ́ yị̃ị́ ĩbẽé kídí nõri gé dị̃ị́ ku.”
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “ꞌÍ mụ mí ágó ni ri zịị́, ĩmi ĩgõkí ímụ́ ĩri be má vúgá nõó.”
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Ũkú rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Ma ágó ãkó.”
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 Mí kĩnĩ dõ mi ágó ãkó, ĩri tã áda, ꞌbo ꞌí rụ ándúrú ãgõ caá tọ̃wụ́, ágó mí ní nóni rụụ́ ꞌdĩri adri ágó mívé ẹ́gbị rĩ ꞌi kuyé.”
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Ũkú rĩ ní ꞌyozú kĩnĩ, “Ãmbúgú mávé rĩ, á nị̃ ámá rá ꞌyozú kínĩ, mi tákũdẽ nẹ́bị̃.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 ꞌBá ẹ́tẹ́pị́ị rikí Múngú ri ị̃njị̃ị́ írã nõri drị̃gé. ꞌBo ĩmi Yãhụ́dị̃ ꞌdĩꞌbée, ĩmi kínĩ, vũrã ꞌbá ní Múngú ri zịzú rĩ, ĩri Yẹ̃rụ́sãlémã gá.”
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “Lẽ mî ẹ̃ꞌyị̃ tã má ní ꞌyoó mí ní ꞌdĩri, lókí ãzi ri ímụ́ ꞌdĩíꞌdĩ, ꞌbá rĩ pi ícókí má Ẹ́tẹ́pị ri ị̃njị̃ị́ írã nõri drị̃gé ku, dõku Yẹ̃rụ́sãlémã gá ku.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Ĩmi ꞌbá Sãmãríyã vé ꞌdĩꞌbée, ĩmi nị̃kí Múngú ĩmi ní rií ị̃njị̃ị́ rĩ kuyé, ꞌbâ Yãhụ́dị̃ rú, ꞌbá nị̃kí Múngú ꞌbá ní rií ị̃njị̃ị́ rĩ rá, ãꞌdiãtãsĩyã iꞌda ꞌi ꞌbá ní rá. Pangárá ũnjĩkãnyã agásĩ rĩ íbí ꞌi íꞌdó ꞌbávé sụ́rụ́ Yãhụ́dị̃ vé rĩ agá.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 ꞌBo lókí ãzi ri ímụ́ ꞌdĩíꞌdĩ, lókí rĩ ícá nóni gí, ꞌbá má Ẹ́tẹ́pị ri ị̃njị̃ꞌbá tã áda sĩ rĩ pi, kộpi ĩri ị̃njị̃ ĩ ẹ́sị́ agá, ãzini tã áda sĩ, ãꞌdiãtãsĩyã má Ẹ́tẹ́pị lẽ ꞌbá ꞌi ị̃njị̃ꞌbá ẹ́sị́ agá, ãzini tã áda sĩ rĩ pi.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Múngú ri índrí, lẽ ꞌbá ĩri ị̃njị̃ꞌbá rĩ pi, ẽ ị̃njị̃kí ĩri ẹ́sị́ be céré, ãzini ẽ ị̃njị̃kí tã áda sĩ.”
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Ũkú rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Á nị̃ rá Mãsíyã ri ímụ́ ꞌdĩíꞌdĩ, ĩri Kúrísítõ ꞌi, kãdõ ímụ́, ĩri ꞌbá ní tã ãrẽvú ũlũ céré.”
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Yẹ́sụ̃ ní újázú ũkú rĩ ní kĩnĩ, “Ma riípi átápi mí be nõri, ma ꞌbá mí ní ꞌyoó, ĩri ímụ́ ꞌdĩíꞌdĩ rĩ ꞌi.”
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi kâ ĩ újá ĩgõó, ị́sụ́ Yẹ́sụ̃ ri átá ũkú rĩ be, tã ꞌdĩri tĩ kộpi ẽ ẹ́sị́ agá ndrĩ. ꞌBo ꞌbá ãzi ụ̃sụ̃ ꞌyozú kínĩ, Yẹ́sụ̃ lẽ ũkú rĩ vúgá ãꞌdi yã ꞌdíni kuyé, dõku ĩri ri átá ũkú rĩ be tã ngóni sĩ yã rĩ ꞌbá ãzi ụ̃sụ̃ tró zịị́ kuyé.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Ũkú rĩ ku ívé ũdrí kuú yị̃ị́ tị gé ꞌdĩgé, nga ꞌdeé mụzú vúlé kụ̃rụ́ Sãyíkã vé rĩ agá ꞌdãá, mụ ꞌyoó ꞌbá rĩ pi ní,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 kĩnĩ, “Ĩmi ímụ́kí ꞌbá ãzi ndreé nõónõ, ũlũ mávé tã ãrẽvú má ní ꞌoó rĩ pi bá bá, ꞌbá ꞌdĩri adri tãnâ Kúrísítõ ꞌi kuyé?”
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 ꞌBá rĩ pi ngakí fũú kụ̃rụ́ rĩ agásĩ, ꞌdekí mụụ́ Yẹ́sụ̃ vúgá ꞌdãá.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Ị́sụ́zú Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ri ĩri mã kínĩ, “Ímbápi, mî adri ꞌdíni ku, mî nya ngá.”
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 ꞌBo Yẹ́sụ̃ ní újázú kộpi ní kĩnĩ, “Ngá nyanya má vúgá nõó anigé, ĩmi nị̃kí tã drị̃ ni gé kuyé.”
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá ĩri ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ní átázú ĩ ãsámvú gé sĩ kínĩ, “Índré sụ̃ ꞌbá ãzi íjị́ Yẹ́sụ̃ ní ãnyãngã sẽé nyaá gí tị́nị.”
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú kộpi ní kĩnĩ, “Ãnyãngã mávé rĩ, ĩri rizú ꞌbá ma ĩpẽépi rĩ vé tã ꞌdụzú ngazú, ãzini ẹ̃zị́ ĩri ní sẽé rĩ dẹzú.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Ĩmi kínĩ, mbãá sụ ã vụ́drị̃ gé, ĩmi íbí ãnyãngã rĩ ĩkũnã ĩrá agá ndõ ꞌdíni kuyé? Á ꞌyo ĩmi ní, ĩmi újákí drĩ ĩmi ãngũ ndreé ọ́mvụ́ agá ꞌdãá ká! Ãnyãngã rĩ ka gí, lẽ nóni ĩkũnãngárá ni.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 ꞌBá ãnyãngã ĩkũnãꞌbá ĩrá agá rĩ pi, ĩ kộpi ũfẽ múké múké, ãnyãngã kộpi ní ĩkũnãá rĩ, ĩri ꞌbá ídri ꞌdániꞌdáni rĩ ị́sụ́ꞌbá rĩ pi. ꞌBá ngá ꞌãápi rĩ pi ãnyãngã rĩ ĩkũnãápi rĩ be, kộpi ímụ́ ãyĩkõ ị́sụ́ aga rá!
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Ĩmi nị̃kí rá tã ĩ ní ꞌyoó ꞌdĩri tã áda, ‘ꞌBá ãlu ꞌã ãnyãngã rĩ nĩ, ꞌbá ĩkũnãápi rĩ túngú.’
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Á pẽ ĩmi mụụ́ ẹ̃zị́ ĩmi ní ngaá kuyé ni vé ãnyãngã ĩkũnãá. ꞌBá ụrụkọ ngakí ẹ̃zị́ ũkpó ũkpó rĩ nĩ, ĩmi ímụ́kí ĩmivé rĩ ãndẽma ni ị́sụ́ áyu.”
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 ꞌBá kárákará kụ̃rụ́ Sãmãríyã vé rĩ agá rĩ pi ẹ̃ꞌyị̃kí Yẹ́sụ̃ ri tã ũkú rĩ ní ꞌyoó, Yẹ́sụ̃ ũlũ tã ꞌí ní ꞌoó rĩ pi bá bá rĩ sĩ.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Kúru ꞌbá Sãmãríyã gá rĩ pi ní ímụ́zú Yẹ́sụ̃ vúgá nõó, kộpi ní ĩri mãzú kínĩ, “Mí ímụ́ adrií ꞌbá be nõgó.” Ĩri ní adrizú kộpi be ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Tã Yẹ́sụ̃ ní átá kộpi ní rĩ sẽ ꞌbá kárákará ẹ̃ꞌyị̃kí ĩri rá.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 ꞌBá rĩ pi ní ꞌyozú ũkú rĩ ní kínĩ, “ꞌBá ẹ̃ꞌyị̃kí Yẹ́sụ̃ ri ꞌyéŋá tã mí ní ũlũú ꞌbá ní rĩ sĩ kuyé, ꞌbá yịkí nóni tã ĩri ní átá rĩ ꞌbâ bị́ sĩ gí, ádarú ꞌbá nị̃kí nóni gí ꞌyozú kínĩ, ágó nõri, ĩri ꞌbá ꞌbá Paápi ũnjĩkãnyã agásĩ ni.”
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃ ã vụ́drị̃ gé, Yẹ́sụ̃ nga ꞌdeé mụzú ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Yẹ́sụ̃ ꞌyo ándúrú kĩnĩ, “ꞌBá rĩ dõ nẹ́bị̃, ꞌbá ĩrivé ãngũ agá ꞌdĩgé rĩ pi ị̃njị̃kí ĩri ku.”
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Yẹ́sụ̃ kã caá ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé ꞌdãá, ꞌbá Gãlĩláyã gá rĩ pi ẹ́ꞌyị́kí ĩri rá. Kộpi ndrekí tã ãyãzú ãyãyã ándúrú ĩri ní ꞌoó Yẹ̃rụ́sãlémã gá ꞌdãá Ụ̃mụ̃ Ụ́ꞌdụ́ Múngú ní Ẹlịzú Jó rĩ pi tị gé sĩ rĩ gé rĩ rá, ãꞌdiãtãsĩyã kộpi ꞌdãlé anigé.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Yẹ́sụ̃ ní kúru ꞌdezú mụzú Kánã gá ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ agá, ãngũ ĩri ní yị̃ị́ újázú ícázú vị́nyọ̃ rú rĩ gé. Ũgalaku ãzi riípi ẹ̃zị́ ngaápi ꞌbãgú rĩ ní kụ̃rụ́ Kãpãrãnãụ́mã vé rĩ agá ꞌdãlé ni, drã rụ ĩrivé mvá nĩ.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Ágó rĩ kã yịị́ kínĩ, Yẹ́sụ̃ ímụ́ ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ gélésĩ, ícá kuú ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ agá ꞌdãáꞌdã, ágó rĩ ní ꞌdezú mụzú Yẹ́sụ̃ vúgá ꞌdãá, ĩri ní Yẹ́sụ̃ ri zịzú ímụ́zú Kãpãrãnãụ́mã gá nõlé, ẽ ímụ́ rí ívé mvá drã ni rụụ́ kõdô lẽépi drãápi drãdrã rĩ ídrí.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “Ĩmi ãsámvú gé ꞌdĩgé, ꞌbá ãzi ndre dõ tã ãyãzú ãyãyã ni ꞌî mị sĩ ũgbále kuyé, ícó ẹ̃ꞌyị̃ị́ ku.”
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Ágó rĩ ní ꞌyozú Yẹ́sụ̃ ní kĩnĩ, “Ãmbúgú mávé rĩ, mí ímụ́ ꞌbá ꞌdekí mụụ́ mí be trụ́, mávé mváŋá rĩ ã ũkpõ dẹ gí, lẽ drãádrã!”
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Yẹ́sụ̃ ní ꞌyozú ĩri ní kĩnĩ, “ꞌÍ mụ ĩyí, mívé mváŋá rĩ ícó drãá ku!”
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Ágó rĩ ní rizú mvizú mụzú ꞌbẹ̃tị́ rĩ gé, ĩri ní mụzú drị̃ ị́sụ́zú ívé ãtíꞌbá rĩ pi be. Ãtíꞌbá rĩ pi ní ꞌyozú ĩri ní kínĩ, “Mívé mváŋá rĩ ídri rú.”
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Ágó rĩ ní ãtíꞌbá rĩ pi zịzú kĩnĩ, “Mvá rĩ vé rụ́ꞌbá ícá gõó múké sâ ngõri gé?”
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Mváŋá rĩ vé ẹ́tẹ́pị nị̃ ámá rá ꞌyozú kínĩ, sâ ꞌdãri, ĩri sâ Yẹ́sụ̃ ní ꞌyoó ꞌí ní, mváŋá rĩ ícó drãá ku rĩ. Ágó rĩ ꞌbá ívé ꞌbẹ̃tị́ ãsámvú gé rĩ pi be céré ẹ̃ꞌyị̃kí Yẹ́sụ̃ ri rá.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 ꞌDĩri nóni vú ị̃rị̃ Yẹ́sụ̃ ní tã ãyãzú ãyãyã ni ꞌozú rĩ, ị́sụ́ ãkũdẽ Yẹ́sụ̃ íbí íngá ãngũ Yụ̃dáyã vé rĩ agá, ĩri ri mụ ãngũ Gãlĩláyã vé rĩ gé.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.