Atos 14

Ụ́ꞌdụ́kọ́ Múké Múngú vé rị (KBO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Páũlũ pi Bãrụ́nábã be, kộpi kâ caá Ĩkónĩyõmũ gé ꞌdãlé, kộpi fikí Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé Jó Múngú ri Zịzú rĩ agá ꞌdãá, sụ̃ kộpi ní rií ꞌoó drị̃drị̃ rĩ tị́nị. Kộpi sẽkí tị Múngú vé rĩ, úló ꞌbá rĩ pi ẽ ẹ́sị́ rá, sẽ Gị̃rị́kị̃ rĩ pi ꞌbá adriꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ pi be kárákará újákí ẹ́sị́ Múngú rĩ ẹ̃ꞌyị̃zú rá.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé também foram à sinagoga judaica e falaram de tal modo que muitos creram, tanto judeus como gentios.
2 ꞌBo Yãhụ́dị̃ ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá kuyé rĩ pi ụ́cị́kí ꞌbá adriꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ pi ẽ drị̃, sẽ kộpi íngákí Páũlũ pi drị̃gé Bãrụ́nábã be ũnjí.
2 Alguns dos judeus que não creram, porém, incitaram os gentios e envenenaram a mente deles contra Paulo e Barnabé.
3 Páũlũ pi Bãrụ́nábã be áwíkí rií tị Úpí vé rĩ sẽé lókí be ãco ụ̃rị̃ ãkó. Úpí sẽ kộpi ní ũkpõ tã ãyãzú ãyãyã ni pi ꞌozú rá. Úpí iꞌda ꞌbá rĩ pi ní kĩnĩ, ẹ́sị́ múké Úpí vé Páũlũ pi ní tã ni ũlũú Bãrụ́nábã be ụ̃rị̃ ãkó ꞌdĩri, ĩri tã áda.
3 Ainda assim, os apóstolos passaram bastante tempo ali, falando corajosamente da graça do Senhor, que confirmava a mensagem deles concedendo-lhes poder para realizar sinais e maravilhas.
4 ꞌBá kụ̃rụ́ agá rĩ pi acokí ĩ ãsámvú ị̃rị̃, ụrụkọ ni pi ãꞌyĩkí Yãhụ́dị̃ rĩ pi vé tã, ụrụkọ ni pi ãꞌyĩkí ꞌbá áyúãyũ rĩ pi vé tã.
4 Com isso, o povo da cidade ficou dividido: alguns tomaram partido dos judeus, e outros, dos apóstolos.
5 ꞌBá adriꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ pi Yãhụ́dị̃ rĩ pi be, úmúkí ĩ ĩvé ambugu rĩ pi be, kộpi lẽkí Páũlũ pi ꞌoó Bãrụ́nábã be ũnjí, ãzini kộpi lẽkí Páũlũ pi úvị́ írã sĩ.
5 Então um grupo de gentios, judeus e seus líderes resolveu atacá-los e apedrejá-los.
6 ꞌBo ꞌbá áyúãyũ ị̃rị̃ ꞌdĩꞌbée kâ tã rĩ yịị́, kộpi ngakí ápá mụzú ãngũ Lĩkónĩyã vé rĩ gé, mụkí adrií kụ̃rụ́ Lẽsĩtúrã vé rĩ agá, ãzini Dẽrébẽ vé rĩ agá, ãzini ãngũ ꞌdãri ã gãrã gá rĩ pi agá.
6 Quando os apóstolos souberam disso, fugiram para a região da Licaônia, para as cidades de Listra e Derbe e seus arredores.
7 Kộpi rikí ụ́ꞌdụ́kọ́ múké rĩ ũlũú ꞌdãlé.
7 E ali anunciaram as boas-novas.
8 Páũlũ pi kâ caá Lẽsĩtúrã gá ꞌdãá, kộpi ị́sụ́kí ágó ãzi tịkí ĩri kú ọ̃gọ̃rọ̃vụ̃ rú, tu ẹ̃cị̃ ku.
8 Enquanto estavam em Listra, Paulo e Barnabé encontraram um homem com os pés aleijados. Sofria desse problema desde o nascimento e, portanto, nunca tinha andado. Estava sentado
9 Páũlũ kã rií tị Múngú vé rĩ ũlũú, ágó rĩ ꞌbã bị́ rizú tã Páũlũ ní ũlũú rĩ yịzú. Páũlũ ndre ãngũ mụzú ágó rĩ vúgá ꞌdãá, Páũlũ nị̃ rá ꞌyozú kínĩ ágó rĩ ẹ̃ꞌyị̃ Yẹ́sụ̃ rĩ gí, Páũlũ kĩnĩ, Múngú ri ícó ĩri ídri rá.
9 e ouvia Paulo pregar. Paulo olhou diretamente para ele e, vendo que ele tinha fé para ser curado,
10 Páũlũ ní ágó rĩ zịzú ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá kĩnĩ, “ꞌÍ nga ụrụ!” Koro ágó rĩ ní wazú ụrụ ꞌdãá, ĩri ní íꞌdózú ẹ̃cị̃ tuzú.
10 disse em alta voz: “Levante-se!”. O homem se levantou de um salto e começou a andar.
11 ꞌBá rĩ pi kâ tã Páũlũ ní ꞌoó ꞌdĩri ndreé, kộpi íꞌdókí átá ĩvé tị Lĩkónĩyã vé rĩ sĩ kínĩ, “Ãgõ nõꞌbée adrikí sụ̃ múngú rĩ pi tị́nị, kộpi újákí nóni ĩ ícá ꞌbá áda rú.”
11 A multidão, vendo o que Paulo havia feito, gritou no dialeto local: “Os deuses vieram até nós em forma de homens!”.
12 Kộpi ꞌdakí Bãrụ́nábã ã rụ́ Zéwũ ꞌi, ꞌdakí Páũlũ vé rĩ Hẽrémẽ ꞌi, ãꞌdiãtãsĩyã Páũlũ ri átángá rĩ átá nĩ.
12 Concluíram que Barnabé era o deus grego Zeus, e Paulo, o deus Hermes, pois era ele quem proclamava a mensagem.
13 Jó ꞌbá rĩ pi ní rizú múngú Zéwũ vé rĩ ị̃njị̃zú rĩ, ĩri ĩnyiŋá kẹ̃ẹ́tịlé ĩ ní fizú mụzú kụ̃rụ́ rĩ gé rĩ ã gãrã gá, Átálágú riípi ẹ̃zị́ ngaápi jó rĩ agá rĩ ãzini ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi íjị́kí tị́ ãgõ, ãzini pẹtị ã fũ ímụ́ ꞌbãá kụ̃rụ́ rĩ vé kẹ̃ẹ́tịlé gá, ãꞌdiãtãsĩyã átálágú rĩ ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi be, kộpi lẽkí rọ̃bọ̃ŋọ̃ zãá Bãrụ́nábã pi ní Páũlũ be.
13 O sacerdote do templo de Zeus, que ficava na entrada da cidade, trouxe touros e coroas de flores até as portas da cidade, pois ele e a multidão queriam oferecer sacrifícios aos apóstolos.
14 Bãrụ́nábã pi Páũlũ be, kộpi Yẹ́sụ̃ vé ꞌbá áyúãyũ ni pi, kộpi kâ tã ꞌdĩri yịị́, kộpi gãkí tã ꞌbá ꞌdĩꞌbée ní ꞌoó rĩ sĩ, sẽ kộpi ũsĩkí ĩvé bõngó ĩ rụ́ꞌbá gá sĩ, kộpi njukí mụzú ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi ãsámvú gé ꞌdãá, kộpi trekí ụ́ꞌdụ́kọ́ be ụrụ ꞌdãá kínĩ,
14 Quando Barnabé e Paulo ouviram o que estava acontecendo, rasgaram as roupas e correram para o meio do povo, gritando:
15 “Ãnjĩrĩ, ngá ĩmi ní rií ꞌoó ꞌdíni rĩ ãꞌdi? ꞌBâ nõꞌbée ꞌbá áda sụ̃ ĩmi tị́nị. ꞌBá ímụ́kí nõri Múngú ídri rú ꞌbụ̃ pi gbiípi vũ be, yị̃ị́ tafu rĩ be, ngá ꞌa ni gé rĩ pi be céré rĩ vé ụ́ꞌdụ́kọ́ múké rĩ ũlũú, ĩmi kukí ĩmivé múngú ĩ ní údé drị́ sĩ ꞌdĩꞌbée ãní, ĩmi ẹ̃ꞌyị̃kí Múngú adriípi ídri rú rĩ áyu.
15 “Amigos, por que vocês estão fazendo isso? Somos homens como vocês! Viemos lhes anunciar as boas-novas, para que abandonem estas coisas sem valor e se voltem para o Deus vivo, que fez os céus e a terra, o mar e tudo que neles há.
16 Ọ́tụ́ ị́nọ́gọ́sị́ ꞌdãlé, Múngú ku ꞌbá ãngũ rĩ pi agásĩ rĩ pi ãrẽvú céré rikí tã ꞌoó sụ̃ ĩ ní lẽé rĩ tị́nị.
16 No passado, ele permitiu que as nações seguissem seus próprios caminhos,
17 ꞌBo tã múké Múngú ní ꞌoó ꞌdĩꞌbée sĩ lũ ꞌyozú kínĩ, Múngú ri ọ́tụ́ anigé. Múngú ri ĩmi ní yị̃ị́gọ́ sẽ ꞌdị ꞌbụ̃ gélésĩla, ĩri sẽ ĩmivé ãnyãngã ri dụ ãní. Ĩri ĩmi ní ínyá sẽ, sẽ ĩmi adri ãní ãyĩkõ sĩ”
17 mas nunca as deixou sem evidências de sua existência e de sua bondade. Ele lhes concede chuvas e boas colheitas, e também alimento e um coração alegre”.
18 Páũlũ pi ã átákí dõ ꞌbá ꞌdĩꞌbée ní ꞌdíni drãáãsĩyã, tã ꞌdĩri fi kộpi drị̃gé ãluŋáni kuyé. Kộpi lẽkí drĩ nyo rọ̃bọ̃ŋọ̃ rĩ zãá Páũlũ pi ní zãzã.
18 Apesar dessas palavras, Paulo e Barnabé tiveram dificuldade para impedir que o povo lhes oferecesse sacrifícios.
19 Yãhụ́dị̃ ụrụkọ íngákí Ãnĩtĩyókã gálésĩla, ãzini Ĩkónĩyõmũ gálésĩla, kộpi ĩcĩcĩkĩkí ꞌbá bị́trị́ká rĩ pi, kộpi íngákí Páũlũ drị̃gé ũnjí ũnjí, kộpi úvị́kí Páũlũ ri írã sĩ. Kộpi sekí ĩri mụụ́ kụ̃rụ́ rĩ agásĩ ãmvé ꞌdãá. Kộpi ụ̃sụ̃kí kínĩ, Páũlũ drã gí.
19 Então alguns judeus chegaram de Antioquia e Icônio e instigaram a multidão. Apedrejaram Paulo e o arrastaram para fora da cidade, pensando que ele estivesse morto.
20 ꞌBo ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi kâ ĩ úmú Páũlũ ã gãrã gá sĩ kụ́rụ̃, Páũlũ ní íngázú ụrụ, ĩri ní ꞌi újázú gõzú vúlé kụ̃rụ́ rĩ agá ꞌdãá. Kã mụụ́ adrií drụ̃ ꞌdíni, Páũlũ pi ní ngazú mụzú Bãrụ́nábã be kụ̃rụ́ Dẽrébẽ vé rĩ gé.
20 No entanto, quando os discípulos o rodearam, ele se levantou e entrou novamente na cidade. No dia seguinte, partiu com Barnabé para Derbe.
21 Páũlũ pi Bãrụ́nábã be, kộpi ní ụ́ꞌdụ́kọ́ múké Múngú vé rĩ ũlũzú Dẽrébẽ gá ꞌdãlé, ꞌbá kárákará újákí ẹ́sị́ Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃zú rá. Kúru kộpi ní gõzú ngazú ꞌdãásĩ, kộpi ní ĩ újázú gõzú Lẽsĩtúrã gá, kộpi ní agazú mụzú Ĩkónĩyõmũ gé, cazú Ãnĩtĩyókã gá, ãngũ Pĩsídĩyã vé rĩ agá.
21 Depois de terem anunciado as boas-novas em Derbe e feito muitos discípulos, Paulo e Barnabé voltaram a Listra, Icônio e Antioquia da Pisídia,
22 Kộpi ꞌdekí mụụ́ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi ẽ ẹ́sị́ ímbá, kộpi ã adrikí rí ũkpó ũkpó ĩvé ẹ̃ꞌyị̃ngárá agá, kộpi kínĩ, “ꞌBâ ĩzãngã nya ambamba, ꞌbâ íbí fi mãlũngã Múngú vé rĩ agá ndõ.”
22 onde fortaleceram os discípulos. Eles os encorajaram a permanecer na fé, lembrando-os de que é necessário passar por muitos sofrimentos até entrar no reino de Deus.
23 Páũlũ pi Bãrụ́nábã be, kộpi ũpẽkí ꞌbá ũꞌbãá drị̃koma rú kãnísã rĩ pi agásĩ céré. Kộpi rikí Múngú ri zịị́, ãzini rikí ãnyãngã aꞌbií, kộpi iꞌdakí ꞌbá ꞌdĩꞌbée Úpí kộpi ní ẹ́sị́ ꞌbãá drị̃ ni gé rĩ ẹndrẹtị gé, ã ũtẽ rí kộpi.
23 Paulo e Barnabé também escolheram presbíteros em cada igreja e, com orações e jejuns, os entregaram aos cuidados do Senhor, em quem haviam crido.
24 Páũlũ pi Bãrụ́nábã be ngakí fũú Pĩsídĩyã agásĩ, kộpi ꞌdekí mụụ́ Pãmĩfĩlíyã gá.
24 Então viajaram de volta pela Pisídia até a Panfília.
25 Kộpi mụkí tị sẽé kụ̃rụ́ Pẽrígã vé rĩ agá, kúru kộpi ní agazú mụzú kụ̃rụ́ Ãtálĩyã vé rĩ gé.
25 Pregaram a palavra em Perge e desceram para Atália.
26 Kộpi ní ngazú Ãtálĩyã gá ꞌdãgá, tụzú kũlúmgba agá, mụzú kụ̃rụ́ Ãnĩtĩyókã vé rĩ gé, ãngũ Sírĩyã vé rĩ agá, vũrã kộpi ní ĩvé ẹ̃cị̃ íꞌdózú rĩ gé. ꞌBá ẹ̃ꞌyị̃ꞌbá gí ꞌdãlé rĩ pi pẽkí kộpi mụzú ẹ́sị́ múké Múngú vé rĩ sĩ ẹ̃zị́ rĩ ngaá, kộpi dẹkí ẹ̃zị́ rĩ rá.
26 Por fim, voltaram de navio para Antioquia, onde sua viagem tinha começado e onde haviam sido entregues à graça de Deus para realizar o trabalho que agora completavam.
27 Kộpi kâ caá Ãnĩtĩyókã gá ꞌdãlé, kộpi zịkí ꞌbá kãnísã vé rĩ pi ímụ́ céré vũrã ãlu gé. Kộpi ũlũkí tã Múngú ní ĩ ĩzã kozú, ãzini tã ĩri ní sẽé ꞌbá adriꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ pi ní ẹ́sị́ újázú Yẹ́sụ̃ ri ẹ̃ꞌyị̃zú rĩ.
27 Quando chegaram a Antioquia, reuniram a igreja e relataram tudo que Deus tinha feito por meio deles e como tinha aberto a porta da fé também para os gentios.
28 Kộpi áwíkí adrií ꞌdãlé lókí be ãco ꞌbá Yẹ́sụ̃ ã pámvú ũbĩꞌbá rĩ pi be trụ́.
28 E permaneceram ali com os discípulos por muito tempo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.