Atos 22
jnjl (JNJL) vs NTLH
1 «Nitto aytaasakitonawa abataasakitona! Hash nittok makona wolguni wolumnaason odotiwa» yi.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ibrayistini noonok makefeen odeseteyse akamanon shaakkisete. Estan Phawulos dey ekka yi:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «Ta Kilqiyaki fa Terseski katamaassin koonte Ayhudawiwa; sinuntano dichnaas han Yerusalemni katamaassiwa; taan assiis Gamaliya sinfe asuswa; abani meeni tumaason mai'sira arira dey han nitto zagifetisimato hashnu Ha'oosik akamanon koone asuwa.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Han ugnaasik zoonustefe baassotin kituta kar'one kabaneen kabgit faanar. Arqasinnawa mashkasonna taar'taafa aatira taatoni keer imet faanar.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Es bar futo sinbaason Maagni gaanynye meeni gaanynyaasnawa kur'uni meeni shonggose taak zaalwa. Esiisimato dey Demaskok feese han asuni meyanon taar'a Yerusalem teshshera ke'o danonek Demaskok feese Ayhud sina ayni meyaki tichisete tichaason ephnaas han baassokingwa.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «Ta Demasko hamet katamaaski tai'sefana kabaasik toosta diinqone akama chaarefa saman biratonaasta palpalit chaare.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Es kabaasik daasta kere gandera: ‹Sawulno! Sawulno! Awuni boor'a taan kabgidifa?› yifa kaama oden.
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ta dey: ‹Daamiiso! Ne oonso?› yin. Bar dey: ‹Ta han ne kabgifata Naaziretki Yesuswa› yi.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Taneen ane feese baasso es chaarefaasontu biyetetano bar taan wolumsifena kaamaason aane odosoto.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Ta dey: ‹Daamiiso! Awu zagunarinso?› yina Daamiis dey: ‹Kabira Demasko hamma; zagutak sholsi bar zuuttera estak neek maktonawa› yi.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Es chaarefaasi palpalutan kabi chowa biyanak aane chimut sinna boor'a taneen ane feese asuni meya kushunaassi zatere zoonsit Demasko katisete.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Estak Hananiya yiste isa asu feer. Bar dey Ayhudni meeni sinak ulfinto; tumaasik ha'i ayyantu asu.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Bar yeere teshna yerefaat: ‹Ayta Sawulno! Aafnees biyungwa!› yi. Aafnaas dey es kabaasik geregere gachche; barin dey biin.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Bar dey taak ekka yi: ‹Abaniisakitoni Ha'o bari safaraason arutak, ookoosin biyataknawa dey kaambaason noonobaassin odotakna neen zeemma koriwa.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Es baron dey zaginaas biita baronnawa odeta baronna asu zuuttambaase asi sina barik zaal sinatakwa.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Eekan Hash awu oodaat diitarin? Kabira basa sunaason teegok haphuktera boor'neessin kayimwa› yi.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Esseen orfo Yerusalem wolla hamma betemeqdesiisi Ha'o shiiphefaat temesxok raa'i biin.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Daamiis dey bestere: ‹Ne ta chowaasik makota zaalaason aafa ephphetoosone wuza sinna boor'a taptera Yerusalemun keswa› yi.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Ta dey ekka yin: ‹Daamiiso! Ayhudni shiiphoni keya zuuttambaase asiissi hamfaafa Neek amanefe baassotin zuutira ephpha taatoni keer gednamatonawa ichnamatona baasso teetbesiisik arsedifewa.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Neek zaal sina Isxifanosnin worsefe kabaasik ta dey baassoneen ane isar sinna teshbesi yerefaat baasso mayaason oodet faanarwa›
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Daamiis dey: ‹Woka daak feese Aazabni meyaki neen wosunar sinna boor'a kabira hamma› » yi.
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Estaneen kar'e daraas zuuttere Phawulos makena wollaason odeset feeseter. Estan kaambesiison teggisere: «Han effetena asu kaak foonak aane sholsifa sinna boor'a daastan tishuwowa» yit chaagete.
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Baasso dey chaaget; maybesiison kisire sirusta birassit; tulooson den sama buket feeseter.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ajajefe gaanynyaas es baron biinayse Phawulosnin meya taar'oni meya feesefe dimaassi ephphe hamonek ajaje. Daraas basaasta awuni boor'a effaron chaagetemato arunak ichchet mamustonak ajaje.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Sinuntano talfak taar'ere ichonek hooresefe kabaasik Phawulos teshba yere tii meeni gaanynyak: «Roomni asusnin mangsu kar'noyfeen ichatik sholsunoso?» yi.
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Tii meeni gaanynyaas es baron odenayse ajajefe gaanynyaaski hamme: «Han asus Roomki daani asuwa; awu zagutakinso?» yi.
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Es bari boor'a ajajefe gaanynyaas Phawulosniki tai'sere: «Ne Roomki daani asunoso? Taak makebbo» yi. Phawulos dey: «Aa, ta Roomki daani asuwa» yi.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ajajefe gaanynyaas: «Ta Roomki asu sinanak akama waagatu kaasira waagengwa» yi. Sinuntano Phawulos: «Ta Roomni daastatu koontengwa» yi.
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Estan barin tu'nuk hoorere feese baasso basaastan oor kesse hamete. Gaanynyaas dey Roomki asu sinbaason arinaayse shashsharak taatonak ajajobaasik dige.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Wonotiri wono ajajefe gaanynyaas Ayhudni meya Phawulosnin malassete chowa futobaas awu sinnamato arunak shole. Estan maagni gaanynye meyanonnawa shonggota diisefe baassotinna zuuttosonek ajaje. Phawulosnin taatoni keerun kotsire teshshe baasso sina tai'si.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.