Daniel 6
Bayịburu Izii (IZZ) vs NTLH
1 Eze, bụ Dariyọsu bya elechaa ẹnya; ọ dụ iya ree ememe. Ọ bya ahọta ụkporo ụmadzu ishii bya anụchaa phẹ ọkwa; mbụ bya asụ g'ọ bụru phẹ a-nọdu anọ-chi ẹnya iya l'alị-eze iya l'ophu.
1 O rei Dario resolveu dividir o país em cento e vinte províncias e escolher cento e vinte homens para governá-las.
2 Ọ bya ahọta ndu-ishi ụmadzu ẹto doberu phẹ; Danẹlu yịru lẹ ndu k'ono. Ọ bụru ụmadzu ẹto ono bẹ ụmadzu ụkporo ishii phọ abyajẹ akọoru iphe, eme l'ibiya ọphu ẹphe bụ ishi iya; ọo ya bụ g'ọ tọ dụ iphe eze ọphu e-te ọkpa.
2 A fim de que tudo corresse bem, e não houvesse prejuízo, o rei nomeou três ministros para controlarem os cento e vinte governadores. Um desses ministros era Daniel,
3 Danẹlu ono bya abụru onye kakọta ike lẹ ndu nọ-chiru ẹnya eze; mẹ ndu-ishi phẹ. Noo kẹle unme, nọ iya l'ẹhu bụ unme, kakọta shii. Eze meahaa gẹ ya mee ya onye a-bụru ishi l'alị-eze ono l'ophu l'ophu.
3 e ele mostrou logo que era mais competente do que os outros ministros e governadores. Ele tinha tanta capacidade, que o rei pensou em colocá-lo como a mais alta autoridade do reino.
4 Tọbudu iya bụ; ndu nọ-chiru ẹnya eze; mẹ ndu-ishi phẹ ono g'ẹphe ha chọahaa ẹka ẹphe a-gbabe ọkpa chọta iphe, ẹphe a-gụru nụ Danẹlu l'o meru; ọphu ọ dụdu iphe, ẹphe hụmaru, o meru. Ọphu ọ dụdu mkparwụ, ẹphe hụmaru iya l'ẹhu; kẹle ọ bụ onye e gude ire iya ẹka; ọphu oomedu mkparwụ; tẹme ọphu oowedu ozi iya gbẹgele-gbẹgele.
4 Aí os outros ministros e os governadores procuraram achar um motivo para acusar Daniel de ser mau administrador, mas não encontraram. Daniel era honesto e direito, e ninguém podia acusá-lo de ter feito qualquer coisa errada.
5 Ọ bụru iya bụ lẹ ndu ono asụ: “Ọ tọ dụkwa iphe, anyi byaru ahụma gụru nụ nwoke-a; gbahaẹpho l'anyi zọru ọkpa laa l'ekemu, dụru yẹle Chileke iya.”
5 Então eles disseram uns aos outros: — Nunca encontraremos motivo para acusar Daniel, a não ser que seja alguma coisa que tenha a ver com a religião dele.
6 No iya; ndu nọ-chiru ẹnya eze; mẹ ndu-ishi phẹ ono g'ẹphe ha bya achịa idzu lanụ bya ejepfu eze je asụ iya: “Gụbe eze, bụ Dariyọsu; nọdukwa ndzụ ojejoje!
6 Então foram todos juntos falar com o rei e disseram: — Que o rei Dario viva para sempre!
7 Iphe, bụkpoo g'a ha bụru ndu-ishi l'alị-eze ngu; mẹ ndu-ishi mkpụkpu l'ẹnya iya l'ẹnya iya; mẹ ndu nọ-chiru ẹnya eze; mẹ ndu-ishi mgbazi; mẹ ndu ọphu ọkwa phẹ tsotaru ndu-ishi mkpụkpu tụkokwaru g'anyi ha chịa ìdzù sụ gẹ gụbe eze tụa ekemu mee ya g'o shihu ike; sụ g'ọ tọ dụkwa onye a-rwọ Chileke iphe; ọzoo agwa; ọzoo nemadzụ; a -gụfukwa gụbedua. G'e mee ya nno ụkporo abalị l'abalị iri. Onye meru iya nụ g'e chie ya l'ọgba oduma.
7 Todos nós que ocupamos posições de autoridade no reino, isto é, os ministros, os governadores, os prefeitos e as outras autoridades, nos reunimos e concordamos em pedir ao senhor que dê uma ordem que não poderá ser desobedecida. Ordene que durante trinta dias todos façam os seus pedidos somente ao senhor. Se durante esse tempo alguém fizer um pedido a qualquer deus ou a qualquer outro homem, essa pessoa será jogada na cova dos leões.
8 Eze jiko tụa ekemu ọbu ye ẹka l'ẹkwo iya; mee ya meshia ya ike g'ọ tọ gbanwe agbanwe, bụ iya bụ g'ekemu ndu Midiya waa Peshiya adụje, adụdu onye agbanweje iya agbanwe.”
8 Portanto, ó rei, dê a ordem e a assine, a fim de que não possa ser anulada. De acordo com a lei dos medos e dos persas, essa ordem não poderá ser anulada.
9 Ọo ya bụ; eze, bụ Dariyọsu byanụ bya atụa ekemu; dee ya l'ẹkwo; bya ebyia ẹka l'ẹkwo ọbu.
9 O rei concordou; assinou a ordem e mandou que fosse publicada.
10 Danẹlu maẹrupho l'eze yewaru ẹka l'ẹkwo; ọ bahụ l'ụlo iya, bụ ẹka e yeru windo l'ụlo eli iya; windo ono bẹ gharu iphu l'ụzo Jierúsalẹmu. Ọ nọdu egbushije ikpere l'ime ụlo ẹka ono pfuru nụ Chileke kele iya ekele ugbo ẹto mbọku-mbọku, bụ iphe, o shi emejehawaa.
10 Quando Daniel soube que o rei tinha assinado a ordem, voltou para casa. No andar de cima havia um quarto com janelas que davam para Jerusalém. Daniel abriu as janelas, ajoelhou-se e orou, dando graças ao seu Deus. Ele costumava fazer isso três vezes por dia.
11 Ọ bụru iya bụ lẹ ndu ono awụru l'odze je ahụma Danẹlu l'ẹka oopfu anụ Chileke g'o yeru iya ẹka.
11 Os inimigos de Daniel foram juntos até a casa dele e o encontraram orando ao seu Deus.
12 Ẹphe bya awupfu eze je anyataru iya ekemu iya ono sụ iya: “Gụbe eze! ?Ọ kwa l'i yeru ẹka l'ẹkwo pfushia ya ike sụ l'onye rwọru agwa; ọzoo nemadzụ iphe, a -gụfukwa gụbe eze; l'ime ụkporo abalị l'abalị iri-a; g'e chie ya l'ọgba oduma?”
12 Então foram procurar o rei a fim de falar com ele a respeito da ordem. Eles disseram: — Ó rei, o senhor assinou uma ordem que proíbe que durante trinta dias se façam pedidos a qualquer deus ou a qualquer outro homem, a não ser ao senhor. E a ordem diz também que quem desobedecer será jogado na cova dos leões. Não é verdade? O rei respondeu: — É verdade, e a ordem deve ser obedecida. De acordo com a lei dos medos e dos persas, ela não pode ser anulada.
13 Ẹphe pfụru l'iphu eze sụ: “Danẹlu ono, yị lẹ ndu a kpụru lẹ ndzụ l'alị Jiuda ono; ta angakwaru gụbe eze nchị; ọphu ọokpakwa ishi kẹ l'ị tụru ekemu ye ẹka l'ẹkwo; ọ nọdu anọdujele-a ekpe ekpere akpọ ẹto mbọku-mbọku.”
13 Aí eles disseram ao rei: — Mas Daniel, um dos prisioneiros que vieram da terra de Judá, não respeita o senhor, nem se importa com a ordem, pois ora ao Deus dele três vezes por dia.
14 Eze nụmaepho iphe ono, ẹphe epfu ono; iphe ono, o meru ono tụrwua ya ọkpoma. O meahaa g'ọ nafụta Danẹlu. Ọ chọkashia ụzo iya jasụ nchi nọdu abya ejihu; ọphu ọ dụdu ọphu meru nụ.
14 Ao ouvir isso, o rei ficou muito triste e resolveu salvar Daniel. Até o pôr do sol daquele dia, ele fez tudo o que pôde para salvá-lo.
15 Ndu ono byakwa awụru l'odze bya ejepfu eze je asụ iya: “Gụbe eze; nyatakwa g'ekemu ndu Midiya yẹe ndu Peshiya dụ; l'eze -tụ-buwaa iphe, oo-me; ọzo l'ọ tụru ekemu bẹ a taa gbanwejekwa iya agbanwe.”
15 Os inimigos de Daniel foram falar de novo com o rei e disseram: — O senhor sabe muito bem que, de acordo com a lei dos medos e dos persas, nenhuma ordem ou lei assinada pelo rei pode ser anulada.
16 Eze tụnaa ekemu; e je egude Danẹlu kpụru bya bya echie l'ọgba oduma. Eze sụ Danẹlu: “Jiko gẹ Chileke ngu onye ịibaru ẹja mkpụrumkpuru dzọkwaa ngu!”
16 Então o rei mandou que trouxessem Daniel e o jogassem na cova dos leões. E o rei disse a Daniel: — Espero que o seu Deus, a quem você serve com tanta dedicação, o salve.
17 A bya eswita oke mkpuma gude swichia ọnu ọgba ọbu. Eze bya ebyia ya ẹka echi-ẹka iya; bya ebyia ya echi-ẹka ndu a maru ẹpha phẹ l'alị-eze iya; g'ọ tọ dụ iphe, aa-gbanwe agbanwe lẹ ndzụ Danẹlu.
17 Trouxeram uma pedra e com ela taparam a boca da cova. O rei selou a pedra com o seu próprio anel e com o anel das altas autoridades do reino, para que, mesmo no caso de Daniel, a lei fosse cumprida ao pé da letra.
18 Eze tụgbua; ọ bụru iya ala ibe iya. Ọ nọkota ẹnyashi ono; ọphu o riduru nri; ọphu ọ dụdu onye kụru nkwa kpengu l'iphu iya k'eeme iya ẹhu-ụtso. Ọphu ọ dụdu ike kuru mgbẹnya.
18 O rei voltou para o palácio, mas não comeu nada, nem se divertiu como de costume. E naquela noite não pôde dormir.
19 Swịchechero; eze kwolihu gbaru ọso je l'ọnu ọgba oduma ono.
19 De manhã, cedinho, ele se levantou e foi depressa até a cova dos leões.
20 Ọ byarwutaẹpho ọgba ono, e chieru Danẹlu ono ntse; o gude olu aphụ chia mkpu sụ Danẹlu: “Gụbe Danẹlu; onye-ozi Chileke ọphu dzụ ndzụ! Chileke ngu ono, ịibaru ẹja mbọku-mbọku ono; ?ọ dụru-a ike dzọo ngu l'ẹka oduma?”
20 Ali, com voz muito triste, ele disse: — Daniel,
21 Danẹlu sụ eze: “Gụbe eze; nọdukwa ndzụ ojejoje!
21 Daniel respondeu: — Que o rei viva para sempre!
22 Chileke mu yekwarụ ojozi iya; ọ bya apyichishia oduma ẹka l'ọnu; ọphu ọ dụdu ọphu kpakpọoru mu nụ mẹ nvọ; kẹle ọ tọ dụdu iphe, ọo-sụ lẹ mu mejeru iya; ọphu ọ dụdu iphe, mu mejeru gụbe eze.”
22 O meu Deus mandou o seu Anjo, e este fechou a boca dos leões para que não me ferissem. Pois Deus sabe que não fiz nada contra ele. E também não cometi nenhum crime contra o senhor.
23 Ẹhu gbẹ teke ono tsọahaa eze ụtso; tsọshiahaa ya ike. Ọ karụ sụ g'e kufuta Danẹlu l'ọgba ono. A bya ekufuta Danẹlu l'ọgba ọbu; ọphu ọ dụdu iphe, larụ iya mẹ nvọ; kẹle Danẹlu dakobeẹrupho Chileke iya.
23 O rei, muito alegre, mandou que tirassem Daniel da cova. Assim ele foi tirado, e viram que nenhum mal havia acontecido com ele, pois havia confiado em Deus.
24 Eze tụa ekemu; e je achịta ndu ono, gbapheru Danẹlu ono; bya achịru ye l'ọgba oduma; mẹ ụnwu phẹ; mẹ unyomu phẹ. Ọphu oduma ono ekwekpọdanu g'ẹphe rwua ọhu ọgba ono. Ọ wọchaa phẹ kpokokongu; labushia anụ phẹ; gwechaa okpu phẹ yọgiri yọgiri.
24 Em seguida, o rei mandou que trouxessem os homens que tinham acusado Daniel. Todos eles, junto com as suas mulheres e os seus filhos, foram jogados na cova. E, antes mesmo de chegarem ao fundo, os leões os atacaram e os despedaçaram.
25 Tọbudu iya bụ; eze, bụ Dariyọsu bya edeeru ọha l'ophu ẹkwo; bya edeeru ndu alị, nọnu; mẹkpoo ọhamoha; opfu-alị phẹ dụgbaa iche iche l'alị ono mgburugburu sụ:
25 Então o rei Dario escreveu uma carta para os povos de todas as nações, raças e línguas do mundo. A carta dizia o seguinte: “Felicidade e paz para todos!
26 “Nta bẹ mu tụru ekemu sụ-a: ‘G'onyemonye nọ l'ẹkameka l'alị-eze mu-a l'ophu l'ophu tsụkotajekwa Chileke Danẹlu ebvu; kwabẹ iya ùbvù!
26 Eu ordeno que todas as pessoas do meu reino respeitem e honrem o Deus que Daniel adora. Pois ele é o Deus vivo, que vive para sempre. O seu reino nunca será destruído; o seu poder nunca terá fim.
27 Ọonafutaje nemadzụ;
27 Ele socorre e salva; no céu e na terra, ele faz milagres e maravilhas. Foi ele quem salvou Daniel, livrando-o das garras dos leões.”
28 Ọo ya bụ; ụpete gbakpọerupho Danẹlu teke ono, Dariyọsu bụ eze; yẹle teke Sayịrosu, bụ onye Peshiya bụkwapho eze.
28 E Daniel continuou a ser uma alta autoridade no governo durante o reinado de Dario e depois durante o reinado de Ciro, da Pérsia .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.