Gênesis 42

Anutu Täŋo Man (IOU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Kenan komeken nakta jop udegän itkaŋ Jekoptä manbiŋam ŋode nadäŋkuk; Isip komeken ketem suwaŋpäŋ-nak täŋ itkaŋ. Ude nadäŋpäŋ nanakiye yäwetkuk; In imata jop itkaŋ kowat kawän täŋ itkaŋ?
1 Ora, Jacó soube que havia trigo no Egito, e disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Isip komeken ketem itkaŋ yäŋ nadätat unita uken kuŋpäŋ ketem suwaŋpäŋ yäpmäŋ äbut, jop itpäŋ nakta kumneta!
2 Disse mais: Tenho ouvido que há trigo no Egito; descei até lá, e de lá comprai-o para nós, a fim de que vivamos e não morramos.
3 Nanitä ude yäŋpäŋ yäwet-pewän Josep noriye 10 udetä ketem suwanayäŋ Isip komeken kuŋkuŋ.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Upäŋkaŋ Jekoptä Josep noripaki mäden nanik-inik wäpi Benjamin u noriyekät kukta yäjiwätkuk. Kädet miŋin kuŋtäŋgän bäräpi kubä ahäŋ imek yäŋ nadäŋpäŋ iyap taŋkuk.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, pois disse: Para que, porventura, não lhe suceda algum desastre.
5 Täŋkaŋ Jekop täŋo nanakiye uwä Kenan kome mähemkät penta kuŋkuŋ, nakta jop irit Kenan komeken imaka, ahäŋkuko unita.
5 Assim entre os que iam lá, foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Täŋpäkaŋ Joseptä Isip kome täŋo watä äma pähap itkaŋ, ämawebe uken-uken nanikta ketem yämiŋirän suwaŋkuŋ. Ude täŋ irirän Josep noriye ukeŋo päŋku ahäŋ imiŋpäŋ gwäjiŋ äpmoŋ imiŋkuŋ.
6 José era o governador da terra; era ele quem vendia a todo o povo da terra; e vindo os irmãos de José, prostraram-se diante dele com o rosto em terra.
7 Täŋirä Joseptä noriye yabäŋpäŋ-nadäŋkukopäŋ mebärini nämo yäŋahäŋpäŋ yäwetkaŋ man kädäp ikek ŋode yäwet yabäŋkuk; In de naniktä äbäkaŋ? Ude yäwänä iwetkuŋ; Ketem suwanayäŋ Kenan komeken naniktä äbäkamäŋ yäk.
7 José, vendo seus irmãos, reconheceu-os; mas portou-se como estranho para com eles, falou-lhes asperamente e perguntou-lhes: Donde vindes? Responderam eles: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 Joseptä notnaye yäŋ nadäŋkukopäŋ kowata nämo kaŋpäŋ nadäŋkuŋ.
8 José, pois, reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Täŋpäŋ Joseptä däpmonken bian täŋkuko unita juku piŋpäŋ ŋode yäwetkuk; Nadätat! In nintäŋo iwaniyetä nibäŋpäŋ nadäk tänayäŋ äbäkaŋ. In ninkät ämik täkta nadäŋpäŋ kome kubä de uken watäni nämo itak yäŋ kaŋpäŋ nadäk tänayäŋ äbäkaŋ. Ude nibäŋpäŋ nadäŋkaŋ komejinken kuŋpäŋä intäjukun ämajiye ŋode api yäwetneŋ; Uken ba uken watäni nämo itkaŋ yäŋ api yäwetneŋ!
9 Lembrou-se então José dos sonhos que tivera a respeito deles, e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Ude yäweränä noriyetä yäŋkuŋ; Ärowanina, ude nämo! Watä ämakaye ninä, ketem suwakta äbäkamäŋ.
10 Responderam-lhe eles: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Nin äma kubä täŋo nanakiyegän. Ninä jop man nämo yäwani. Yäyan udeta nämo äbäkamäŋ yäk.
11 Nós somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Iweräwä yäwetkuk; Jop man yäkaŋ! Nintäŋo iwantä nibäŋpäŋ nadäk täna yäŋpäŋ äbäkaŋ yäk.
12 Replicou-lhes: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Yäwänä iwetkuŋ; Yäke, ude nämo! Nin ninin buap 12 ude ahäŋkumäŋ, äma kubä täŋo nanakgän, Kenan komeken irani. Täŋkaŋ nintäŋo mäden nanik kubä naninkät itkamän. Täŋ notninpak kubä paotkuk yäk.
13 Mas eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem da terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, e outro já não existe.
14 Ude yäŋirä Joseptä yäwetkuk; Ude nämo. Näk bian täweraro ude; In nintäŋo iwaniyetä nibäŋpäŋ nadäk tänayäŋ äbäŋ ŋo unita mebäri kwawak ahätak.
14 Respondeu-lhe José: É assim como vos disse; sois espias.
15 Näk Fero täŋo wäpi terak man kehäromi ŋode täwetat; Intäŋo notjinpak mäden nanikjin unitä kome ŋo nämo äbeko uwä in kome ŋo naniktä äneŋi äyäŋutpeŋ komejinken nämo api kuneŋ yäk.
15 Nisto sereis provados: Pela vida de Faraó, não saireis daqui, a menos que venha para cá vosso irmão mais novo.
16 Unita notjinpak kubä peŋ iwet-pewä päŋku notjinpak nanikät itkamän u imaguränkaŋ äbun! In ätuwä komi yotken irirä man yäkaŋ u jop ba bureni yäŋ api kaŋpäŋ nadäwet. Notjinpak nämo ahäwänä in jop man yäwani, nintäŋo iwantä nibäŋpäŋ nadäkta äbäkaŋ yäŋ bureni-inik api nadäwet yäk.
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, a fim de serem provadas as vossas palavras, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Ude yäŋpäŋ komi yotken yepmaŋirän edap yaräkubä ude täreŋkuk.
17 E meteu-os juntos na prisão por três dias.
18 — ausente —
18 Ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 — ausente —
19 Se sois homens de retidão, que fique um dos irmãos preso na casa da vossa prisão; mas ide vós, levai trigo para a fome de vossas casas,
20 Yämiŋkaŋ notjinpak mäden nanik uwä imagut yäpmäŋ äbut. Intä ude täŋpäwä in man bureni näwetkaŋ yäŋ nadäŋpäŋ kumäŋ-kumäŋ nämo api tadäpet yäk. Joseptä ude yäweränä yäŋkuko udegän täkta nadäŋkuŋ.
20 e trazei-me o vosso irmão mais novo; assim serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 Täŋkaŋ ini-tägän näwetgäwet täŋpäŋ yäŋkuŋ; Bureni! Mäden naniknin waki täŋ imiŋkumäŋo unita kowata umuri pähap ŋo ahäŋ nimitak yäk. U konäm butewaki täŋ nimiŋirän mani nadäŋpäŋ kowata nämo täŋkentäŋ imiŋkumäŋo unita kudän umuri ŋo kowata ahäŋ nimitak yäk.
21 Então disseram uns aos outros: Nós, na verdade, somos culpados no tocante a nosso irmão, porquanto vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava, e não o quisemos atender; é por isso que vem sobre nós esta angústia.
22 Ude yäŋpäŋ Rubentä yäwetkuk; Näk täwetkuro uwä! Notninpak u waki täŋ imineŋo yäŋ täwerakaŋ nämo nadäŋ namiŋkuŋo unita kumäk-kumäki täŋo kowata ahäŋ nimitak ŋo yäk.
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos dizia eu: Não pequeis contra o menino; Mas não quisestes ouvir; por isso agora é requerido de nós o seu sangue.
23 Joseptä noriye täŋo man nadäŋkukopäŋ man yäwerayäŋ nadäŋkaŋ man yäpmäŋ äyäŋurani äma iwerirän äma unitä man yäpmäŋ äyäŋutpäŋ yäwetkuko unita noriyetä nin täŋo man nämo nadätak yäŋ nadäŋkuŋ.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Ude täŋpäŋ inigän päŋku konäm kotkuk. Konäm korän tägawäkaŋ äneŋi äbäŋpäŋ noriyetä kaŋirä Simeon iŋitpäŋ keriyat pädät täŋkuk.
24 Nisto José se retirou deles e chorou. Depois tornou a eles, falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e o amarrou perante os seus olhos.
25 Ude täŋkaŋ piä ämaniye yäwet-pewän ketem ini yäkken-yäkken daiŋ yämiŋkuŋ. Yäkken daiwä tokŋewäpäŋ uterak moneŋ ketem u suwakta yäpmäŋ äbuŋo u äneŋi daiŋ yämiŋkuŋ. Ude täŋpäŋ kädetta däkum yämikta yäwetkuk. Yäwerirän udegän täŋkuŋ.
25 Então ordenou José que lhes enchessem de trigo os sacos, que lhes restituíssem o dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem provisões para o caminho. E assim lhes foi feito.
26 Ude täŋpäkaŋ Josep noriye ketem suwaŋkuŋo u doŋki terak peŋpäŋ yäpmäŋ kuŋkuŋ.
26 Eles, pois, carregaram o trigo sobre os seus jumentos, e partiram dali.
27 Kuŋtäŋgän kome bipänpäŋ patkuŋken noripak kubätä doŋkinita ketem imayäŋ nadäŋpäŋ iniken yäk meni pitpäŋ kaŋkuk; Moneŋ ketem suwaŋkuko u yäk meniken irirän.
27 Quando um deles abriu o saco, para dar forragem ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro, pois estava na boca do saco.
28 Kaŋpäŋ noriye yäwetkuk; Näkŋo moneŋ äneŋi peŋ namiŋkuŋo yäk meniken itak ŋo yäk. Ude nadäŋpäŋ-nadäwätäk pähap täŋpäŋ yäŋpäŋ-nadäk ŋode täŋkuŋ; Nin kädet siwoŋi tämäŋopäŋkaŋ mebäri imata Anututä bäräpi ŋo pewän ahäŋ nimitak yäk?
28 E disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi-me devolvido; ei-lo aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração e, tremendo, viravam-se uns para os outros, dizendo: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Parä yäŋewänkaŋ kuŋtäŋgän Kenan komeken ahäŋpäŋ nani Jekop manbiŋam kuduptagän iwet moreŋkuŋ.
29 Depois vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Manbiŋam ŋode iwetkuŋ; Isip kome unitäŋo äma ärowanitä man kädäp ikek ŋode niwetkuk; In iwan täŋ nimikta äbäkaŋ yäŋ niwetkuk.
30 O homem, o senhor da terra, falou-nos asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 — ausente —
31 mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 — ausente —
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um já não existe e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Ude iwetnawä kowata ŋode niwetkuk; In äma täga ba waki yäŋ nadäkta ŋode täŋirä kaŋ nadäwa; Inkät nanik kubä ŋogän irirän in ätuwä mähemjiye nakta jop itkaŋ unita ketem yäpmäŋ päŋku kaŋ yämut yäk.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão: Deixai comigo um de vossos irmãos, levai trigo para a fome de vossas casas, e parti,
34 Äneŋi äbäŋpäŋä mäden nanikjin imaguräkaŋ kaŋ äbut yäk. Intä ude täŋpäwä In äma täga yäŋ api nadäwet. In äma täga yäŋ nadäŋ tamiŋpäŋ notjinpak ŋo taniŋ kirewapäŋ in kome ŋoken ketem suwakta täga äbäŋkaŋ kuk api täneŋ yäk. Man ude niwetkuk.
34 e trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos entregarei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Nani manbiŋam ude iwetkaŋä ketem yäkken nanik ketem pewaniken äreŋpä kuŋkuŋ. Ude täŋpäŋä moneŋ ketem suwakta yämani ukeŋo kuduptagän yäk meniken yabäŋ ahäŋkuŋ. Moneŋ u yabäŋpäŋ nani ba nanakiye kudup umun pähap täŋkuŋ.
35 E aconteceu que, despejando eles os sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um estava no seu saco; quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, tiveram medo.
36 Moneŋ yabäŋpäŋ nani Jekoptä ŋode yäwetkuk; In ude täŋpäŋ nanaknaye kudup nomägatnayäŋ. Josep paotkuk, udegän Simeon ŋo nämo itak. Täŋpäŋ Benjamin imaka, nomägatnayäŋ täkaŋ uwä butewaki pähap u näkägän api nadäwet yäk.
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe, e não existe Simeão, e haveis de levar Benjamim! Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Ude yäŋirän Rubentä nani iwetkuk; Näk Benjamin äneŋi nämo yäpmäŋ äbawä unita kowata nanaknayat bok kaŋ däpmäŋ yäk. Unita Benjamin näk ketna terak pe. Näkä äneŋi täga api yäpmäŋ äbäŋ gamet yäk.
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu to não tornar a trazer; entrega-o em minha mão, e to tornarei a trazer.
38 Ude iweränä Jekoptä yäŋkuk; Nanakna ŋo inkät nämoinik api kwek! Bianinitä kumbukopäŋ inigän it namitak. In kädet miŋin kuŋtäŋgän umuri kubä ahäŋ tamiŋirän nanakna Benjamin ŋo käwep kumbek. Ude ahäweko uwä intä täŋpewä äma tägawani näk kumbet yäk.
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre pelo caminho em que fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza ao Seol.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.