Marcos 6

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jizọsị a gha ebẹhụ pụ, ọ nọ si obodo ẹ wụ Nazarẹtị, ụmụ-azụụn a nọ sọnmẹ ẹ.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 O ru Ụhụọhịn Izu-ikẹn, ọ nọ kuzimẹ imẹ ụlọ-ofufe. Ọ tụ ndị bu ọda rị a nụn'a ẹnya, wẹ hụ a sị, “Elebe kẹ okẹnnyẹni nọ nwọnhẹn ihiẹn ndịnị ile? Elee amamihiẹn wụ hụnnị wẹ ye ẹ? Elebe k'ọ nọ nwọnhẹn ikẹn o gi a rụn okẹn ọrụn-atụmẹnya ndịnị ọ rị a rụn?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Ọnwan ẹlẹ Kapịnta, nwa Meri? Ọnwan ẹlẹ nwẹnẹ Jemisi lẹ Josisi lẹ Judasị lẹ Saịmọnụ? Ẹlẹ ẹnyi lẹ umunẹ-ẹ-ikpoho rị ebeni?” 'Ya kẹ izize ẹ nọ ban wẹ, wẹ nọ legberi ẹ.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Jizọsị nọ sị wẹ, “W'a gbaye onyẹ-amụma agbaye ebe ọwụlẹ wezụka imẹ obodo ẹ lẹ ebe ndị nke ẹ rị lẹ imẹ ezi-lẹ-ụlọ a.”
4 Mas Jesus disse:
5 Ọ sanị ẹka rụn ọrụn-atụmẹnya ebẹhụ, karị ndị bulẹni ọda emu rị a kụ o bu ẹka kwasị zụọ.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Ọ nọ tụ a ẹnya nị enwẹ wẹ okukwe.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Ọ nọ kpọ ụmụ-azụụn a mmẹbụọ hụ, zipụ wẹ mmadụ ẹbụọ-ẹbụọ, ye wẹ ikẹn w'e gi a chụpụ eje-mmọn.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Ọ sị wẹ, ụnụ jẹnkọnị, ewerilẹ ni ihiẹn ọwụlẹ karị ọkpọ: ewerilẹ ni ihiẹn-oriri mọbụ egho, ebulẹ ni ẹkpa.
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 Yiri ni akpụkpọ-ụkụ; ka ewerilẹ ni ẹwo ọzọ che ni hụn ọnụ yi.
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Ọ sịzị wẹ, “Ụlọ ọwụlẹ ọnụ banye, nọdị nị ebahụn d'e ru mgbe ụnụ gha obodo hụ pụ. Ụlọ ọwụlẹ ọnụ banye…|src="AB02733b.jpg" size="span" loc="MRK 6" copy="Lear; American Bible Society" ref="6.10"
10 Disse ainda:
11 Kanị, obodo ọwụlẹ nabanhanlẹni ụnụ, mọbụ jụ nị egọnkọ wẹ ọnụ ntịn, ụnụ pụkọnị, kpukpupụ nị ẹjan rị ọnụ ụkụ tọnị wẹ. Ịya jẹnkọ d'a wụrụ ihiẹn w'e gi shịagbu wẹ ẹri.”
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 'Ya wẹ nọ jẹnmẹ d'e gwasọnmẹ wẹ rogharị;
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 a chụpụsọnmẹ wẹ eje-mmọn bu ọda, a tankpu ndị emu rị a kụ udẹn olivu, a zụọ wẹ.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Eze wụ Hẹrọdụ nọ nụ ihiẹn ndịnị Jesu rị e mẹ—makẹni ẹfan Jesu a kpọgbarịọlẹ. O nwẹ ndị rị a sị, “Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku rọ, ọ ghagụọ ọnwụn lihi, 'ya haịn o gi nwẹ ikẹn o gi a rụn ọrụn-atụmẹnya ndịnị.”
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Ndị hụ imẹ wẹ sị, “Ẹlaịja rọ.” Ndị ọzọ sị, “Onyẹ-amụma rọ—rịkẹ ndị-amụma mbụ.”
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Kanị, ogẹn Hẹrọdụ gi nụ a, ọ nọ sị, “Jọnụ hụn m bepụ isi a ghaọlẹ ọnwụn lihi.”
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Hẹrọdụ ku ẹnịna makẹni Hẹrọdụ lẹ enwẹn ẹ zi wẹ d'a nwụnrụn Jọnụ, kẹn ẹ ẹgbụn, kpọkin ẹ ye ụlọ-ngan, makẹ ufiri Hẹrọdịasị nwunyẹ nwẹnẹ Hẹrọdụ wụ Filipu, hụn Hẹrọdụ jẹn d'a lụma;
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 ufiri ni Jọnụ sị Hẹrọdụ, “Iwu ekwerini n'i weri nwunyẹ nwẹnẹ i lụma; ị rị a dan Iwu Osolobuẹ.”
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Ize Jọnụ nọ zemẹ Hẹrọdịasị; o te chọ n'o gbu Jọnụ, kalẹ ọ sanị ẹka.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 Egun Jọnụ a tụ Hẹrọdụ makẹni Hẹrọdụ a marịnghọ nị Jọnụ wụ onyẹ ezi-omumẹ lẹ onyẹ rị nsọ, Hẹrọdụ anịnị wẹ gbu ẹ. Ọ sụọ Hẹrọdụ n'o gọn ntịn oku Jọnụ ọsụọn'a n'o gbu ẹ mgbu obi ogẹn ọwụlẹ o gi nụ a.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Omẹgụụ, efe nọ pụhanị Hẹrọdịasị ụhụọhịn hụ wẹ gi a nyanhan ọmụmụ Hẹrọdụ. O ru ụhụọhịn hụ, Hẹrọdụ nọ kpọ oriri hi-ogbe. Ndị ọ kpọ 'ya wụ oriri wụ ndị-isi Ọrụn-ebo lẹ ndị ọkị-agha, lẹ ndị wẹ marịn amarịn imẹ Galili.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Ogẹn nwa Hẹrọdụ okpoho hụn w'a kpọ Hẹrọdịasị gi pụha, tẹn egu, ọ nọ sụọ Hẹrọdụ lẹ ndị-ọbịa a ụsụọ ọda-ọda; Hẹrọdụ nọ sị nwata hụ, “Rịọ m ihiẹn sụọ n'ị, m jẹnkọ d'e ye i y'ẹ.”
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Ọ nọ kun iyi, sị, “Ihiẹn ọwụlẹ i rịọ m, m sikọ d'e ye i y'ẹ, ọsụọn'a n'ị sị m kebe alị-eze m ụzọ ẹbụọ ye i azụụn ohu.”
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Nwata okpoho hụ nọ jẹn d'a jụ nnẹ ẹ, sị, “Kịnị kẹ m sikọ d'a rịọ?” Nnẹ ẹ nọ za a, sị, “Isi Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku.”
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Ozigbo, ọ nọ gbakin-azụụn buru eze, sị a, “M chọ n'ị gi mgbadọn ye m isi Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku kikẹni!”
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Ihiẹnni nọ fụ eze, kanị, makẹ iyi o kun lẹ ndị ọbịa a, ọ chọnị n'ọ sị nwata-okpoho hụ mba.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Ọ nọ zi onyẹ-agha imẹ ndị rị e dun'ẹ e che ẹ nche jẹn d'e behẹ isi Jọnụ. Onyẹ-agha hụ nọ jẹn imẹ ụlọ-ngan, bepụ Jọnụ isi.
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Ọ nọ gi mgbadọn buhẹ ẹ, bu ẹ ye nwata-okpoho hụ, nwata-okpoho hụ nọ bu ẹ jẹnni nnẹ ẹ.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Ogẹn ụmụ-azụụn Jọnụ gi nụ ihiẹnni, wẹ nọ bịa d'e buru ẹhụ a li.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Ogẹn ndị-ozi hụ pụ-ichẹn gi lụa, wẹ nọ fihunmẹ Jizọsị; wẹ nọ gwa a ihiẹn ile wẹ rụn lẹ ihiẹn ile wẹ kuzi.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Ọ nọ sị wẹ, “Pụha nị, nị ẹnyi si ebe ịhịan bilẹni kẹni ụnụ zu ikẹn ẹkẹrẹ!” (O ku ihiẹnni makẹni ndị bu ọda rị a bịa, a la, nke wụ nị Jesu lẹ ụmụ-azụụn a ahụndẹni efe ri ihiẹn-oriri.)
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Ịya lẹ wẹ sụọ nọ banye ụgbọ-mirin si ebe ịhịan bilẹni.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Ndị bu ọda hụn wẹ kẹ wẹ jẹnkọ, wẹ nọ marịn nị uwẹ rọ, ya wẹ nọ gha obodo rị ichẹn-ichẹn weri ụkụ gbama ọsọ, buni wẹ ụzọ ru ebahụn.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Ogẹn Jesu gi gha imẹ ụgbọ pụha, ọ hụn igunrun ahụn hi-ogbe, omikẹn wẹ e jun ẹ obi, makẹni wẹ nọ kẹ atụnrụn nwọnlẹni onyẹ-ndu, ọ nọ kuzimẹ wẹ ihiẹn bu ọda.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Ogẹn eki gi gimẹ, 'ya ụmụ-azụụn a nọ bịa d'e kunrun ẹ, sị, “O nwọnni onyẹ bi ebeni ẹnyi rị bụ ọhịhị a gbamagụọ;
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 gbashịa ndịnị nị wẹ shi alị-ọfịa lẹ obodo ndị mẹsọnmẹ ẹkẹrẹ-ẹkẹrẹ rị ẹhụ ebeni d'e ṅọnrin ihiẹn wẹ jẹnkọ d'e ri.”
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Jesu nọ sị wẹ, “Ọnụ lẹ enwẹn ụnụ, ye ni wẹ ihiẹn wẹ sikọ d'e ri.” Wẹ nọ jụ a, sị, “Nị ẹnyi hụn egho ọrụn akpụ-ụhụọhịn ọgụn-iri ṅọnye ndịnị ile brẹdi wẹ k'e rị?”
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Jesu nọ sị wẹ, “Ogbe brẹdi ole kẹ ọnụ gi? Jẹn ni d'e lele ẹ.” Ogẹn wẹ gi lelegụụ a, wẹ nọ sị a, “Ogbe isẹn lẹ azụn ẹbụọ.”
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Ọ nọ sị wẹ gwa ndị hụ nọdị alị ọkụdụ-ọkụdụ elu irurue ndụn rị ebẹhụ.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Ndị hụ nọ nọdịsọnmẹ ọkụdụ-ọkụdụ: ndị hụ imẹ wẹ madụ ọgụn-isẹn, ọgụn-isẹn, ndị hụ imẹ wẹ iri-kwasị-ọgụnnaị, iri-kwasị-ọgụnnaị.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Ọ nọ wesi ogbe brẹdi isẹn hụ lẹ azụn ẹbụọ hụ enu, lee ẹnya elu-igwee, ye Osolobuẹ ekele. Ọ nọ bebe brẹdi ndị hụ buye ụmụ-azụụn a d'e ye wẹ. Ọ nọ kebezikwọ nị wẹ azụn ẹbụọ ndị hụ.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Wẹ ile nọ rijunchanrịn ẹfọ.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Ogẹn wẹ gi tụtụkomẹgụụ brẹdi lẹ azụn wẹ rihọdụ, o jun ụkpalị mmẹbụọ.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Ikẹnnyẹ rị imẹ ndị ri ihiẹn-oriri hụ wụ mmadụ ọgụn-iri kwasị nnụ-mmẹbụọ, 'ya wụ nnụ-uku isẹn.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Jesu nọ zipụ ụmụ-azụụn a ozigbo, sị wẹ banye imẹ ụgbọ kẹni wẹ bu n'ẹ ụzọ si Bẹsaịda hụn rị azụụn ohimin hụ hụn-ẹbọ. 'Ya nwẹn nkẹ nọ gbashịa igunrun hụ.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Ogẹn o gi gbashịagụụ wẹ, ọ nọ si elu ugu d'e mẹ ekpere.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 O ru ogẹn ẹnyasị, ụgbọ e ru etintinnaị mirin ahụn bụ Jesu sụọ rị akpakalị.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Ọ nọ hụn a n'ọ rị a fụ wẹ ọrụn ịnyanshi ihun makẹlẹ ufere rị e bukin wẹ azụụn. Ihiẹn rịkẹ ọkụlọkụ ẹtọ ụtụntụn, ọ nọ jẹnhẹn ijẹn elu mirin d'e kunrun wẹ. O te k'a ghafe wẹ.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Ogẹn wẹ gi hụn a k'o jẹnkọ ijẹn elu mirin, wẹ ro ni onyẹ-mmọn rọ, 'ya wẹ nọ yi oro —
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 makẹni egun tụma wẹ kẹ wẹ ile hụn a. Jesu nọ kuye ni wẹ oku ozigbo, sị, “Mmẹ rọ, atụlẹ ni egun!”
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Ya ọ nọ banye ni wẹ imẹ ụgbọ, ufere hụ nọ kụsị. Ọ nọ tụkẹnmẹ ụmụ-azụụn a ẹnya, makẹni
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 aghọtanị wẹ ọrụn-atụmẹnya ahụn o gi brẹdi hụ rụn, makẹni obi wẹ ze eze.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Ogẹn wẹ gi fetugụụ “ohimin” hụ, e ru wẹ obodo Gẹnẹsarẹtị, wẹ nọ limẹ ụgbọ-mirin wẹ ebẹhụ.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Ozigbo wẹ gha imẹ ụgbọ-mirin pụha, ndị rị ebẹhụ nọ marịn nị Jesu rọ.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Wẹ nọ gi ọsọ ghagbamẹ ẹgbẹrẹ hụ ile, e gi ute e buhẹ ndị emu rị a kụ ebe ọwụlẹ wẹ nụ nị 'ya k'ọ rị.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Ebe ọwụlẹ Jesu jẹn—kẹ obodo mẹ ntịn kẹ hụn shịa-ẹfọ kẹ alị-ọfịa, wẹ hụ e bu ndị emu rị a kụ a tọ imẹ afịa, a rịọ Jesu nị wẹ mẹtụhụ ntịn ẹwuru ẹ ẹka; ndị ile hụn mẹtụ a ẹka nọ dịnhịn.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.