Lucas 7

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ogẹn Jesu gi gwachanrịngụụ wẹ oku ndịnị, 'ya ọ nọ si Kapanọm.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Onyẹ-ndu agha ohu hụn a kị ndị-agha Rom ọgụn isẹn rị ebẹhụ. Onyẹni nwọn igbọn ohu hụn rị a mkpa ọda-ọda. Emu rị a kụ igbọn hụ, o d'a nwụn.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Ogẹn onyẹ-ndu aghanị gi nụ banyeni Jesu, ọ nọ zi ndị hụ imẹ ndị-isi ndị Ju d'a rịọ a bịa d'a zụọ igbọn ẹ.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Ogẹn wẹ gi kunrun Jesu, wẹ nọ rịọkẹnmẹ ẹ, sị, “Okẹnnyẹni furu onyẹ i jẹnkọ d'e yeni ẹka,
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 makẹlẹ ihiẹn alị ẹnyi wụ Izrẹlụ sụọ a asụọ—ịya tụn ụlọ-ofufe ẹnyi.”
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Jesu nọ sọnmẹ wẹ. Kanị, ogẹn o gi rumẹ ẹhịụ iwe onyẹ-ndu-agha hụ, 'ya okẹnnyẹ hụ nọ zihẹ ndị ọwụ a d'e kunrun ẹ, sị a, “Di-ọkpa, esọngbulẹ enwẹn i, makẹni eruni m onyẹ hụn i jẹnkọ d'a banhan iwe ẹ.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 Ya haịn m gi weri ẹ nị eruni m hụn jẹnkọ d'a bịa d'e kunrun i. Ka kuhụ oku sụọ, igbọn m k'a dịnhịn.”
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 “Makẹni, mmẹ nwẹn nwọn ndị m rị okpuru wẹ, nwọnzikwọ ndị-agha rị okpuru m. M'a sị onyẹni, ‘Jẹn!’ O jẹnmẹ; m'a sịzị hụn-ẹbọ, ‘Bịa!’ Ọ bịa; m'a sị igbọn m, ‘Mẹ ihiẹnni!’ O mẹ ẹ.”
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Ogẹn Jesu gi nụ ihiẹnni, ọ tụ a ẹnya; ọ nọ gbehutọ, bu ihun zimẹ igunrun hụ sọnkọ n'a, sị, “M rị a gwa ụnụ ezioku, m'e ke hụntu ụdị okukweni, kẹ imẹ Izrẹlụ!”
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Ogẹn ndị hụ onyẹ-ndu agha hụ zijẹn gi lụa, wẹ nọ hụn a nị igbọn ahụn a dịnhịngụọ.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Ọ nọbe ẹkẹrẹ, Jesu nọ si obodo ohu w'a kpọ Nẹini. Ụmụ-azụụn a lẹ igunrun hi-ogbe sọnjẹn ẹ ebẹhụ.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Hụn o gi rumẹ ọnụ-mgbọn obodo hụ, e lee ozun wẹ bupụkọ d'e li—akpụ-okẹnnyẹ ohu hụ sụọ nnẹ ẹ mụ rọ bụ di okpoho hụ a nwụnhụngụọ. Igunrun ịhịan gha imẹ obodo hụ sọnkọ okpoho hụ.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Ogẹn Di-nwọnni-ẹnyi gi hụn a, ebere okpoho hụ nọ mẹ ẹ ọda-ọda, 'ya ọ nọ sị a, “Akwanlẹ ẹkwan.”
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Ọ nọ jẹnpụha d'e mẹtụ ẹkpẹti-ozun hụ ẹka; ndị bun'ẹ nọ wuzo ụzọ ohu. 'Ya ọ nọ sị, “Okorọbịa, m sị ị lihi ọtọ!”
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Okẹnnyẹ hụ nwụnhụnnị nọ nọdị alị, kumẹ oku. Jizọsị nọ w'ẹ ye nnẹ ẹ.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Egun nọ tụ wẹ ile; wẹ nọ ja Osolobuẹ mma, sị, “Onyẹ-amụma hi-ogbe a pụhagụọ imẹ ẹnyi!” “Osolobuẹ a bịagụọ d'e mẹni ndị nke ẹ ọhụnma!”
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Ihiẹnni Jesu mẹ nọ kpọgbama Judia ile lẹ alị ile nọkunmẹn'ẹ.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Ogẹn ụmụ-azụụn Jọnụ gi gwachanrịngụụ a ihiẹn ndịnị ile Jesu rị e mẹ, 'ya ọ nọ kpọ mmadụ ẹbụọ imẹ wẹ,
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 zi wẹ jẹn d'e kunrun Di-nwọnni-ẹnyi d'a jụ a, sị, “Ịyụ wụ onyẹ hụ Osolobuẹ kwe nkwa n'ọ lala-alala, ra nị ẹnyi lemẹ ẹnya onyẹ ọzọ?”
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Ogẹn wẹ gi bịa d'e kunrun Jesu, wẹ nọ sị a, “Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku zi ẹnyi d'a jụ ị, sị, ‘Ịyụ wụ onyẹ hụ Osolobuẹ kwe nkwa n'ọ lala-alala, ra nị ẹnyi lemẹ ẹnya onyẹ ọzọ?’ ”
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Ogẹn ohu hụ, Jizọsị nọ zụọ ndị bu ọda emu ichẹn-ichẹn rị a kụ, chụpụsọnmẹ eje-mmọn imẹ ndị bu ọda, mẹ ndị ẹnya-ishi bu ọda hụnma ụzọ.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 'Ya ọ nọ sị wẹ, “Ụnụ ru, ụnụ a gwa Jọnụ ihiẹn ụnụ hụn lẹ ihiẹn ụnụ nụ: ndị ẹnya-ishi e leghama ụzọ; ndị ngụrọ e jẹnmẹ ijẹn; ndị-oti a dịnhịn, rị ọchan; ndị odin a nụma ihiẹn; wẹ hụ a kpọtiẹn ndị nwụnnị; e zi ndị igbẹnnyẹ oziọma.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Ngọzi wụ nke onyẹ hụn gilẹni ifiri ihiẹn ọ hụn m ẹhụ nwẹmẹ obi-ẹbụọ!”
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Ogẹn ndị ahụn Jọnụ zihẹ gi pụgụụ, Jesu nọ gwama igunrun hụ oku Jọnụ, sị, “Kịnị kẹ ụnụ jẹn imẹ atụ d'e lee ogẹn ụnụ gi jẹn d'e kunrun Jọnụ imẹ atụ? Ẹfịfịa ufere rị e buhunmẹ?
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Kịnị kẹ ụnụ jẹn nwan d'e lee? Onyẹ yi ẹkwa ọma ṅanrannị? Kaka akp'ohu! Imẹ ọgwa ndị-nze kẹ wẹ nọ a hụn ndị hụn e kọn ẹrịra lẹ ndị hụn e bi obibi ẹhụ-ufu.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Kịnị kẹ ụnụ jẹn nwan d'e lee ebahụn? Onyẹ-amụma? Ẹghẹẹ, m rị a gwa ụnụ n'ọ karịdẹ onyẹ-amụma.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 Makẹni, Jọnụ wụ onyẹ hụ wẹ ku oku ẹ ebahụn Ẹhụhụọ-nsọ nọ sị,
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Jesu nọzị sị, “M rị a gwa ụnụ, imẹ ndị ile okpoho mụ, o nwẹni onyẹ ka Jọnụ. Kanị, onyẹ hụn kachanrịn ẹkẹrẹ imẹ Alị-eze Chuku ka Jọnụ.”
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Ndị ile nụ ihiẹn o ku kweri nị kẹ Osolobuẹ dọn e mẹ ihiẹn ẹ rị mma—kẹ ndị ụgwọ-isi rị imẹ wẹ, makẹni wẹ gọn Jọnụ ntịn, nị a mẹ wẹ mirin-Chuku.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Kanị, ndị Itu-Farisi lẹ ndị-nkuzi Iwu jụ ihiẹn Osolobuẹ kwademẹ ni wẹ—makẹni wẹ jụ nị Jọnụ e mẹkọ wẹ mirin-Chuku.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 “Kị m'e gi nwan ma atụ ndị agbọnị? Nanị kẹ wẹ nọ?”
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 “Wẹ nọ kẹ ụmụẹka nọdị alị imẹ afịa, a hị ibe wẹ, a sị,
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 “Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku a bịa, o rini kẹ ịhịan ile e ri, ọ ranị manya, ụnụ sị, ‘Eje-mmọn rị imẹ ẹ!’
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 Nwa nke ịhịan a bịa nwan—ọ hụ e ri, a ra, ụnụ sị, ‘Lee okẹnnyẹni! Onyẹ okẹn ihiẹn-oriri, onyẹ-manya, ọwụ ndị a na ụgwọ-isi lẹ ndị wẹ gi njọ marịn!’ ”
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 “K'osilẹrị, ihiẹn amamihiẹn mụpụha kẹ wẹ gi a marịn a.”
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Onyẹ Itu-Farisi ohu kpọ Jesu d'e sọn ẹ ri ihiẹn-oriri iwe ẹ, Jesu nọ jẹn, nọdị alị, e ri ihiẹn-oriri.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 O nwọn okpoho ohu hụn wẹ gi eje-obibi ẹ marịn hụn rị imẹ obodo hụ. Ọ nụ nị Jesu rị iwe onyẹ Itu-Farisi hụ e ri ihiẹn-oriri, 'ya ọ nọ wẹhẹ ọgọ-alabasta udẹn e shin ọhụnma jun imẹ ẹ.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Ọ nọ nọdị azụụn ebe ụkụ-alị Jesu rị, a kwan ẹkwan: ọ hụ a kwan ẹnya-mirin e ye Jesu ụkụ-alị, e gi ntutu ẹ e fikọrị a; ọ hụ e su ụkụ-alị Jesu ọnụ, e hu udẹn hụ e kpu ẹ ụkụ-alị.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Ogẹn onyẹ Itu-Farisi hụ kpọ Jesu oriri ahụn gi hụn ihiẹnni, ọ nọ sị enwẹn ẹ, “Omẹni okẹnnyẹni te wụ onyẹ-amụma nke-esi, nkẹ ọ marịn onyẹ okpohoni rị e mẹtụ a ẹka wụ—nkẹ ọ marịn ụdị ịhịan ọ wụ—n'ọ wụ onyẹ-njọ!”
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Jesu nọ sị a, “Saịmọnụ, m nwọn ihiẹn m chọ nị m gwa ị.” Ọ nọ sị a, “Onyẹ-nkuzi, kumẹ.”
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 Jesu nọ sị, “O nwọn onyẹ mmadụ ẹbụọ gi ụgwọ. Onyẹ ohu gi ẹ egho ọrụn akp'ọhịn iri kwasị ọgụnnaị, hụn-ẹbọ gi ẹ egho ọrụn akp'ọhịn ọgụn-isẹn kwasị nnụ.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Asanị wẹ ẹka kụ ụgwọ hụ; 'ya ọ nọ gbagharị wẹ ẹbụọ, sị wẹ akụzịlẹ ụgwọ hụ. Onyẹ imẹ wẹ kẹ ihiẹn okẹnnyẹ ahụn gbagharịnị wẹ k'a ka nwan a sụọ?”
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Saịmọnụ nọ sị, “M weri ẹ nị onyẹ hụn ọ gbagharị ụgwọ kanị rọ.” Jesu nọ sị a, “Y'a zagụọ a ọhụnma.”
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 'Ya ọ nọ gbehutọ, bu ihun zinmẹ okpoho hụ, sị Saịmọnụ, “Y'a hụnghọ okpohoni? A banhan m iwe i, y'e yeni m mirin gi chanchan ụkụ m, kalẹ o gigụọ ẹnya-mirin ẹ chanchan m ọkụ, gi ntutu ẹ fikọrị a;
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 kẹ m banhan, y'e suni m ọnụ gi kele m, kanị 'ya nwẹn e ke subehikwọ m nwan ọnụ ụkụ kete m'a bịalẹ;
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 y'e huyeni m udẹn isi, kanị o hugụọ udẹn e shin ọhụnma ye m ụkụ.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 M rị nwan a gwa ị n'a gbagharịgụọ w'a njọ bu ọda o mẹ, 'ya haịn o gi a ghọsị okẹn ihiẹn-ọsụsụọnị; kanị onyẹ wẹ gbagharị njọ mẹ ẹkẹrẹ o mẹ a ghọsị ihiẹn-ọsụsụọ mẹ ẹkẹrẹ.”
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Ya Jesu nọ sị okpoho hụ, “A gbagharịgụọ wẹ i njọ ị.”
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Ndị hụ ya lẹ wẹ rị e ri ihiẹn-oriri nọ jụma enwẹn wẹ, “Onyẹ kẹ onyẹni wụdẹ o gi a gbagharị njọ?”
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 'Ya Jesu nọ sị okpoho hụ, “Okukwe i a zụọpụhagụọ ị. Lama, udọn y'a rị nị ị.”
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.