2 Coríntios 7

Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ndị rị m obi, ebe o mẹ nwan n'o kwesọnmẹgụọ ẹnyi nkwa ndịnị wẹ, nị ẹnyi chanchan nwan enwẹn ẹnyi, chanpụ ihiẹn ọwụlẹ hụn e mẹrụ ẹhụ lẹ imẹ-mmọn, e gi egun Osolobuẹ a hụn a nị ẹnyi rịchanrịn nsọ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nabanhan nị ẹnyi imẹ obi ọnụ; o nwọnni onyẹ ẹnyi mẹ eje-ihiẹn; o nwọnni onyẹ ẹnyi wiwi; o nwọnni onyẹ ẹnyi tụnarịn ihiẹn ẹ.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Arị m e ku ọnwan nị m gi ma ụnụ ikpe, makẹni e kuọlẹ m'a mbụ nị ụnụ rị ẹnyi obi—nke wụ nị ẹnyi k'a saẹka sọn ụnụ nwụn, ẹnyi k'a sazịkwọ ẹka sọn ụnụ rị ndụn.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 M'e gi ụnụ a nyan isi ọda-ọda; m'e gi ụnụ a dụkẹnmẹ ẹka obi; ụnụ a gba m umẹ ọda-ọda; imẹ nsọngbu ẹnyi ile, m'e gi ifiri ụnụ e nwẹ ịghọghọ ọda-ọda.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Makẹni, kẹ ogẹn ẹnyi gi rudẹ Masẹdonia, ẹhụ ẹnyi e ezuni ikẹn kaka; wẹ kpokpo ẹnyi azụụn ile—oku-lẹ-ụka fihunmẹ ẹnyi, egun hụ a tụ ẹnyi imẹ obi ẹnyi.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Kanị Osolobuẹ, hụn a kasị ndị ndụn gụchanrịn obi nọ gi ọbịbịa Taịtọsị kasị ẹnyi obi.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Ẹlẹdẹ ọbịbịa a sụọ kasị ẹnyi obi, kanị, nkasị-obi hụn ya lẹ enwẹn ẹ nwẹ makẹ ihiẹn ọ hụn ebe ụnụ rị, kasịzị ẹnyi obi. Makẹni, ọ gwaghọ ẹnyi kẹ m dọn rị a da ụnụ! Kẹ eje-ihiẹn hụ mẹni dọn wutẹ ụnụ! Kẹ m rịhan ụnụ obi! Ya kẹ m nọ ghọghọkẹnmẹ.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Ifiri ẹ, ọsụọn'a nị ihiẹn m de imẹ ẹhụhụọ-ozi ahụn a fụghọ ụnụ, akwanzịnị m mmanị—(kanị e te kwanghọ m, makẹni m hụn a nị e gigụọ m ya wụ ẹhụhụọ m de mẹ ụnụ ihiẹn ụfụ—ọsụọn'a ẹkẹrẹ ogẹn sụọ rọ.)
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 M rị nwan a ghọghọ. Arị m a ghọghọ n'ọ fụghọ ụnụ, kanị, n'ọ fụghọ ụnụ hụn ụnụ gi rogharị—ya wụ nị ụnụ a nịghọ a fụ ụnụ ụdị hụn Osolobuẹ chọ. Ya wụ nị ẹnyi a rụnị ụnụ ẹhụ ọwụlẹ, kaka.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Makẹni ihiẹn fụtụ ịhịan kẹ Osolobuẹ dọn chọ, o mẹ ịhịan gbehutọ obi, bihutọ ẹka, o wẹhẹ nzụọpụha. Mmanị ara rị a! Kanị ihiẹn fụtụ ịhịan kẹ o dọn a fụ ndị ụwa, o buhẹ ọnwụn.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ụnụ ahụnnị nwan kẹ imẹ ihiẹn rị mma rị a dụ ụnụ makẹni ihiẹnni fụ ụnụ kẹ Osolobuẹ dọn chọ?! Ụnụ ahụnnị nwan k'ọ rịhan ụnụ mkpa ịghọsị nị ẹnya ụnụ eruni ihiẹn mẹni! Lee k'ọ rị e zehan ụnụ ize! Lee k'ọ tụhan ụnụ ẹnya! Lee kẹ m rị a dahan ụnụ! Lee okẹn adụdụ o buhẹ! Lee afụnfụn ụnụ ye onyẹ hụn mẹfieni! Ụnụ a ghọsịchanrịngụọ nị ẹka ụnụ a rị ihiẹn mẹni.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ya wụ, ọsụọn'a nị m de ni ụnụ ẹhụhụọ hụ, ẹlẹ ifiri onyẹ mẹ eje-ihiẹn mọbụ onyẹ wẹ mẹja kẹ m gi de ẹ. Kama, m de ẹ n'o we ụnụ ẹnya id'ẹnya Osolobuẹ nị ẹnyi rị ụnụ obi nke-esi.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Ọnwan a kasịgụọ ẹnyi obi.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Ẹghẹẹ, ụnụ anịnị ifẹnrẹn isi m gi ụnụ nyan ebe ọ rị mẹ m. Isi ẹnyi nyan ebe Taịtọsị rị e mẹ nwan ezioku nọkẹ kẹ ihiẹn ile ẹnyi gwa ụnụ mbụ dọn wụrụ ezioku.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Ifiri ẹ, ihiẹn ụnụ rị nwan a sụọkẹnmẹ ẹ—ọ gha a nyanhan kẹ ụnụ ile dọn humẹ isi, a nyanhanzị egun lẹ ẹhụ-ọmụma-nni ụnụ gi nabanhan a.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 M rị nwan a ghọghọ—makẹni m gichanrịn ụnụ dọn ẹnya.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.