Lucas 15
Murui Huitoto (HUU_WBT) vs BKJ
1 Naimacɨ bisoilla isoi ie rafuena cacaillena, dɨga gobierno ucubena oraɨnɨ Jesús dɨne ofidɨmacɨ. Jusiñamui llogacɨnona raise jaiñedɨno jɨaɨ ofidɨmacɨ.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Iena cɨuano, fariseuaɨ comɨnɨdɨ, Moisés mɨcorɨ llogacɨnuaɨna llofueraɨnɨ dɨga, Jesús joreñona ñaɨtɨmacɨ: —Bimɨe maraiñedɨcɨnona fɨnoraɨnɨna feiñote. Naimacɨ dɨga jɨaɨ guite.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Naimacɨ ñaɨana uiñuanona, Jesús naimacɨmo bie rafuena llote:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 —Omoɨmona damɨemo cien toɨca llaudaɨaɨ nɨbaɨ ite. Naimacɨmona daje feiraite. Ie noventa y nueve llaudaɨaɨna faɨnonocaida, iena jenuaite, ie baille dɨnori.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Baillanona, ie fecanicomo rocanocaida, iobicana biite.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Jofomo naimɨe ria, ie nabaiñɨaɨna uaidoite. Ie ecɨmo itɨnona jɨaɨ uaiduanona, raite: “Cue dɨga iobi. Cue feiraite llaudana jai baitɨcue”.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Ie isoide. Cue rafuena cue lluamona, damɨe ie comecɨ jeacɨnona faɨnonocaillamona, ie comecɨ iuai meiduamona, monamo itɨno eo iobitɨmacɨ; iadedɨ noventa y nueve comɨnɨ marena illamona, janore iobitɨmacɨ.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Jesús llote: —Jɨaɨe rafuena omoɨmo lloitɨcue. Dañaiñodemo diez dɨga ucube ite. Naiemona daje ucube naiñaiño faɨfia, lamparín unianona, ie jofona gallaite. Eo jenoite, ucube ie baille dɨnori.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Iena naiñaiño baia, ie nabaiñɨaɨna uaidoite. Ie ecɨmo itɨnona jɨaɨ uaiduanona, raite: “Cue dɨga iobi. Cue faɨfide ucubena jai baitɨcue”.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ie isoide. Cue rafuena cue lluamona, damɨe ie comecɨ jeacɨnona faɨnonocaillamona, ie comecɨ iuai meiduamona, Jusiñamui jaɨenisaɨ eo iobidɨmacɨ.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jesús llote: —Jɨaɨe rafuena omoɨmo lloitɨcue. Damɨemo mena jito ite.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ie moomo jamamɨe llote: “Moo, o fiodailla mei, o raruiaɨmona janore feiñoitɨcue. O fiodaillana sedaacaiñedɨcue. O raruiaɨna cue facaina birui jitaidɨcue. Cuemo ine”. Ie jira ie moo naimɨemo fecade.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ie mei nano nɨe dɨnori illamona, nana ie raruiaɨ ɨraɨanona, jɨaɨe enɨruemo jaide. Nainomo ie ucube jamai buruemo faɨaide.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Nana naimɨe ucube fuidua facaise, naie enɨruemo guille iñede. Aime guitɨmacɨ. Naimɨe jɨaɨ aime guite.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ie jira nainomo ite patrón dɨne maɨjɨaide. Naie patrón ie chanchuaɨna sedallena naimɨena orede.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Naimɨena jaca buna ecaraɨnina jira, chanchuaɨ guillemona guiacade.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Iese naimɨe duere sefuilla jira, ja muidomo abɨna uiñocaillamona, comecɨna facade: “Cue moo jofomo nana naimɨe mullaɨaɨ raise guitɨmacɨ. Guille fɨebicabite; iadedɨ bene aimeri fiodaitɨcue.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Cue moo dɨne abɨdo ja jaitɨcue. Naimɨemo lloitɨcue: Jusiñamuimo jeacɨnona fɨnodɨcue. Omo jeare jɨaɨ fɨnodɨcue.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Odɨ: ‘Cue jito’ cuena raiñeno. O mullaɨaɨ illa isoi, cuena abɨdo feiño”.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ie facaise ie moo dɨne jai jaide. Nia aare naimɨe ia, ie moo naimɨena cɨode. Ie jitona duenaillanona, naimɨe dɨne aisɨde. Naimɨena caɨmadote. Jɨaɨ llibanote.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ie jito naimɨemo llote: “Moo, Jusiñamuimo jeacɨnona fɨnodɨcue. Omo jeacɨno jɨaɨ fɨnodɨcue. Odɨ: ‘Cue jito’ cuena raiñeno”.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Ie moo iena cacajano, ie mullaɨaɨmo llote: “Cue jitona naimɨe eruaɨllena, eo mare ɨniroina atɨ, naimɨe jɨtallena. Cue jitona naimɨe illa jira, iena jɨtallena, anillona atɨ. Naimɨe jɨtallena, zapatona jɨaɨ atɨ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Janoreta faredɨretana fano. Iena raise fɨnuanona, iena mai caɨ guillɨ. Iobillamona, caɨmare ebirede rafuena fɨnoitɨcaɨ.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Navui cuemona cue jito fiodaite isoide. Caje cuemo dane abɨdo rilla. Navui cuemona naimɨedɨ faɨfide; iadedɨ birui naimɨena dane cɨodɨcue”. Naimɨe llua isoi, rafuena fɨnodɨmacɨ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 Naie facaise nano doforamɨe illɨmo ite. Jofomo abɨdo naimɨe bia, comɨnɨ ɨraɨsillana cacade.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Daje mullaɨmana uaiduanona, naie rafuena jɨcanote.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Naie mullaɨma uai ote: “O ama abɨdo jai bite. O ama ramo jiriñeno abɨdo billa jira, o moo ie janoreta faredɨretana jai fatatate”.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Iena cacajano, icɨrite. Fo jaiacaiñede. Ie jira ie moo jino bite. Naimɨena fo uaidote.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Ie moomo llote: “Ero, dɨga años o dɨga maɨjɨdɨcue. O uaina jaca ɨɨnotɨcue; iadedɨ cue nabaiñɨaɨ dɨga, rafuena cue fɨnollena, chivo cuemo jaca fecañedɨo.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 O jito jamamɨe ie ucube calliredɨñaiñuaɨmo fuidode; iadedɨ abɨdo naimɨe billano, naimɨe facaina janoreta faredɨretana fatatatɨo”.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Ie moo uai ote: “Moo, nagarui cue dɨga itɨo. Nana cue radɨ oɨenite.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Cuemona o ama navui fiodaite isoide; iadedɨ naimɨena dane cɨodɨcue. Naimɨe navui faɨfide raitɨcue; iadedɨ caje cuemo dane abɨdo rilla. Cue iobillanona rafuena fɨnodɨcue”. Bie rafuemona omoɨ fueollena, iena jai llotɨcue —Jesús llote.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.