Atos 27

Huastec San Luis Potosi NT (HUS_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tam an oc’lecchic in tsalpayits ne’ets quin aba’ a Pablo ti Italia junax c’al q’ue’at i huic’nelchic. Ani bina ca ne’thachic c’al an capitán soldado im bij Julio. Jaja’ pel i oc’lec c’al i cuenel soldado ax u bijiyab Augusto. Nana’ in Lucas in ne’etsne c’al jaja’chic.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 C’uajat c’al huahua’ jaye jun i inic im bij Aristarco axi ti bichou Tesalónica cuentalith Macedonia. U otsits huahua’ al i pulic ata tan axi ulnequits ti Cesarea tal ma ti Adramitio ani ne’ets quin tsa’biy i bichouchic ti Asia, ani tihua’ u c’ale c’al an tan.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tin aytal q’uicha u ulits ti bichou Sidón. Taja’ a Julio in t’ajchi i alhua’talab a Pablo, im pitha’ an q’uij ca c’ale tsabal quin tsa’biy in ja’ubchic ca pithan huachic i tolmixtalab.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Taley taja’ u cale huahua’ ti Sidón c’al an tan, ani taley i tamu i lej tsapic tanc’uix ic’. Jaxtam i pitha’ tin c’uatab an ts’aclath tsabal Chipre, cum yab lej tsapic an ic’ taja’.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 U ne’ets huat’et’el al am pulic lejem utat ti Cilicia ani ti Panfilia. Taley u ulits ti bichou Mira axi cuentalith Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Taja’ tats tin tsu’u an capitán i pulic ata tan axi tal ti Alejandría ani ne’ets ti Italia. Tats tu huat’ba huahua’ abal cu ne’thajits ti Italia.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Tin ebal an tsapic ic’ i huat’al tsab ox a q’uicha tu yajum belal, ma expith c’al yan i t’ojlab u ulits utat ti Gnido. Cum tu lej tanc’uiyale an ic’, jaxtam i pitha’ tin alaltal an ts’aclath tsabal Creta utat ti Salmón. Taja’ yab lej tsapic an ic’.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Bel expith c’al yan i t’ojlab u ne’ets yajum huat’et’el tin naquel in hualchicte’lil am pulic lejem, ma u ulits al i c’uajattalab im bij Buenos Puertos axi utat ti bichou Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 U lej ohuenequits tu belal al am pulic lejem, cum lej hua’ats i tsapic ic’. Cum c’unelits a q’uicha ne’ets quim baju an tsamay q’uij, ani hualam qui tamu i c’ac’athtalab ti al am pulic lejem, jaxtam a Pablo in taunalchic axi c’uajat al am pulic ata tan.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 In ucha’chic: ―Pay’lomlabchic, nan u tsalpayal abal ne’ets qui tamu i c’ac’athtalab max qui aynaye am bel tihua’ ti al am pulic lejem. Hualam ne’ets ca tala’ q’uibetha an tan ani c’al patal in quitalabil. Ma huahua’hue ne’ets cu q’uibetha.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Aba ani’ antsana’ uchanits an capitán soldado Julio c’al a Pablo, bel yab in t’aja’ ti cuenta. Expith in t’aja’ ti cuenta jahua’ uchan c’al an thabal tan ani c’al an belthom.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Cum ets’ey lej juchuchul an ic’ jun ti c’uajat an tan ti Buenos Puertos, in tomnalcua’ cu calechic c’al an tan taja’. Jat’hua’ tim patal axi tal al an tan in tsalpayal más in tomnal cu cale taja’ ani qui luba’ cu c’ale ti bichou Fenice axi jayetseq’ui ti ts’aclath tsabal Creta. Tihua’ qui huat’a’ an tsamay q’uij, cum tihua’ yab u lej juchnal an ic’ axi tal alal ani axi tal ebal.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Taley cum juchnalits i palu ic’ axi tal alal, patal in tsalpayal abal alhua’ cu calejits ti Buenos Puertos ani qui aynaye am bel al an tan. Tam u cale huahua’ ti Buenos Puertos c’al an tan, ani u ne’ets jethethel tin hualchicte’lil an ts’aclath tsabal Creta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ani hue’ talbel thayc’an i cox ic’ im bij Norte. Ani u lej tanc’uiyab am pulic ata tan.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Tocat u lej huihuanthab an tan. Cum yabats i ejtohual qui jec’onchi an ic’, jaxtam i hualca’ an tan ca ne’thaq’ui c’al an ic’.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Antsana’ tu ne’ets ne’thathalq’ui utat i tsacam ts’aclath tsabal Clauda jun ti yab u lej huat’ath juchnal an tsapic ic’. Aba ani’, bel expith c’al yan i t’ojlab pama’tal i caltha’ an tsacam tan axi tal quininilq’ui.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ani taley i tejcohuits al am pulic ata tan. Tam i maliliyal am pulic ata tan c’al i pulic ts’aj abal i ca paclun. Taley i pa’bachiquinchi in lemc’ath lonajil am pulic tan ax in yac’ual an ic’ abal ca belats, cum i ts’ejnal max ca ne’tha ani ca t’ayc’an an tan al an quithiblom im bij Sirte. Ani u ne’ets ne’thathalq’ui c’al an ic’.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Tin aytal q’uicha cum juchuchule an tsapic ic’, i ts’i’quiy qui pet’na’ an quitalab al an ja’:
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ani tin oxchil q’uicha i tala’ pet’na’ jaye an eyextalab ax in c’al am pulic ata tan.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Lej yan a q’uicha yab i tsu’tal a q’uicha ni a ot. Lej tsapic exome an ic’, ma yabats i cua’al i aychixtalab max ne’ets hualam cu jalunthaye.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Lej yanits a q’uicha i huat’amal yab jant’o i c’apumal. Tam cubiy a Pablo in ulu: ―Pay’lomlabchic, in tomnal max a belamalac jahua’ nan tu ucha’ abal yab cu cale ti Creta. Xo’ cum u calejits, jaxtam i huat’al yajchic ani xo’ i pet’namalits an quitalab.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Bel yab quit lej t’e’pinchic cum ni jita’ huahua’ yab ne’ets cu q’uibetha, expith am pulic ata tan jats ne’ets ca q’uibetha.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Nan pel tin c’al a Dios ani jats jaja’ u t’ojonchal. Xo’ ti acal a Dios tin abchi i ángel.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Tin ucha’ an ángel: Yab quit jiq’uey, cum c’al ta ebal tata’ a Dios ne’ets quin jaluntha’ patal axi c’uajat c’al tata’ ti al am pulic ata tan. Bijithits ne’ets quit ulits tihua’ ti Roma tin tamet an lej ts’ale romano.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Pay’lomlabchic, ca co’oy a ichich tsaplilith, cum a Dios ne’ets tucu jaluntha’ jant’ini’ tin uchan c’al an ángel. U lej belal a Dios ani jats ti thacat u ichich.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Aba ani’ a Dios ne’ets tucu jaluntha’, bel ne’ets ca tala’ paclun am pulic ata tan. Taley huahua’ ne’ets cu jalunthach ulits al i ts’aclath tsabal.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Tsab i semana tu belamathits al an ja’, ani tam jun i acal huihuanthab an tan c’al an tsapic ic’ ti al am pulic lejem Adria. Ani ts’ejel acal an t’ojnalchic c’al an tan in tsu’u abal utatits hue’ u c’uajat qui baju an tsabal.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Tam in lejbayalchic an ja’ jelat max pel jun inic c’al lajuj acac i metro in luputh. Belatse lej hue’ in lejbay junil jelat max pel jun inic c’al buc i metro.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Cum in ts’ejnalchic max quin tamlu i t’ujub an tan ani ca t’ajat paclun, im pet’nal c’al i ts’aj tse’ i alchic cutsmath pat’al al an ja’ abal ca cubiyq’ui an tan. Tam in t’e’pipith aychalchic max ca chutheyits.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 In t’ajalq’ui ejtil max ne’ets quim pet’na’ jaye an cutsmath pat’al ax tin tham am pulic tan. Ani yab chubax im pet’nalchic, expith in ts’i’quiy quim pa’ba’ an tsacam tan cum in tsalpayamalits quin eyentha’ c’al ca pit’c’on.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Tam a Pablo in tauna’ an capitán ani an soldadochic in ucha’: ―Max yab ca jilc’on nixe’ xi t’ojnalchic teje’ al am pulic ata tan, ni jun yab ne’ets cu jec’onthachic.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Tam an soldadochic in muts’inchi an ts’aj c’al ti palat an tsacam tan abal quin jila’ ca c’ale al an ja’.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Taley tam ti chutheyits, a Pablo in tauna’chic tim patal tin cuenta ca c’aputs. In ucha’chic: ―A huat’amalchic tsab i semana yab a ejtohuamal quit alhua’ c’aputs ni quit alhua’ huayits.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Nan tu lej uchalchic quit c’aputs abal quit tsapne. Ni jita’ yab ne’ets ca q’uibey ma ni jun in xi’il tin oc’.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Tam tin uluhuits antsana’ a Pablo, im pena’ jun i pan ani im pitha’ i c’ac’namal yan c’al a Dios tin tamet patal axi al am pulic ata tan. Tam in mu’u jun i pejach ani in ts’i’quiy quin c’apu.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Taley lej canatbe patalchic, ma c’aputs jaja’chic jaye.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Huahua’ ti patal al am pulic ata tan tsab i bo’ inic c’al ox inic c’al lajuj acac.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Tam ti talits tu c’apul, tamna’ an t’ojnalchic in tala’ pet’na’ an quitalab lab em al an ja’ abal ca más ic’oume am pulic ata tan.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Tam ti chutheyits, an t’ojnalchic c’al an tan yab in lej exlal jahua’ tam tsabal ax in tsu’tal. Expith in tsu’talchic i otsatith tsabal jun ti hua’ats tin hualchicte’lil i quithib. Tats ti ne’ets quin luba’ quim bajuchic c’al an tan.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Tam an t’ojnalchic in muts’q’uichiquinchi in quintsoth ts’ajil an cutsmath pat’al c’al ti cubath am pulic ata tan, ani jilc’onits nixe’ in cubamtal am pulic ata tan al an ja’. Jaye in tsolc’achiquinchi an te’ ax tin hueu an tan c’al tu belthab tim bolith. Ani in c’athbanchi an lona ba’ an cublath te’ ax tin tamtal an tan quin yac’ua’ an ic’ abal ca belats an tan, ani ne’ets am pulic ata tan ne’ets ca ulits tsabal.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Tam im baju jun ti tamúx tsab in athintal an ja’, ani tats ti t’ayc’an al an quithib. Tats ti t’ayc’an lej tsapic in tham an tan, ni abal hue’ yabats i ejtou qui caltha’. Ani cum u lej biclaliyab in cux am pulic ata tan c’al in tsapic lanq’uiltal an ja’, jaxtam in ts’i’quiy ca paclun.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Tamna’ an soldadochic in le’ quin tsemtha’ an huic’nelchic, cum in ts’ejnal max ca c’alets ti cohual ani quim baju tsabal ca pit’c’ochiquin.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Expith yab hualcanchat quin tsemtha’ c’al an capitán, cum an capitán in tsalpay in le’ quin jec’ontha’ a Pablo. Expith in ucha’ jitats in huit’al ti cohual quin oc’ox pet’na’ tim ba’ al an ja’ abal quim baju an tsabal cohualq’ui.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ani axi yab in huit’alchic ti cohual quim baju an tsabal ne’thachq’ui c’al jahuaquitsq’ui im pejlomtal am pulic ata tan. Antsana’ tu patal ultsits jec’onthach ba’ an tsabal.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.