Atos 27
Huastec Aquiche NT (HUS_TBL) vs VC
1 Tam ti ulwatich abal neꞌech ku abná Italia, na Pablo ani xi kʼeꞌet jeye an wikʼnéltsik, pidhná ba jun i okʼlek soldadotsik xu bijyáb ta Julio, xin takʼyal jun kweneꞌ i soldadotsik. Jechéꞌ jun kweneꞌ an soldadotsik, u bijyáb Awgusto.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Pos u balin ba jun i tan xi tál ban bitsow xu bijyáb Adramitio, xi neꞌech ban bitsowtsik xi Asia. Táꞌ jeye ti kʼwajat na Aristarko kʼal wawáꞌ, jajáꞌ u kʼwajíl Tesalónika, an bitsow xu takʼnal Masedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tam ti jun tsudhelom, u ulich ban bitsow xi Sidón. Tajaꞌ, kóꞌyat na Pablo kʼal na Julio kʼal yantam i kʼakʼnaxtaláb, pos walká ka kʼale kin álnaꞌ nin jaꞌúbtsik abal ka tolmiyat kʼal jajáꞌtsik.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Tam tu kaléch Sidón, i jilaꞌ ti kʼwatab an chabál xi Chipre kom an ikʼ, ti tamét tu wawꞌnal.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 I watʼnaꞌ an pujal tin tamét in waltsik an jaꞌ xi Silisia ani xi Panfilia ani u ulich ban bitsow xin bij Mira, jun i bitsow xu takʼnal Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 An okʼlek soldadotsik in elaꞌ tajaꞌ jun i tan xi tál Alejandría ani neꞌech Italia. Tajaꞌ tu utsaꞌ ku balin abal ki óntsi an bél.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Yán a kʼítsá tu belal kʼayúmkʼi ani kʼal yantam i tʼojláb tu ulich tin tamét an bitsow xi Gnido. Kom bél ti tamét tu wawꞌnal an ikʼ, u watʼey tin tamét Salmón ani i malintsi an chabál xi Kreta.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 I óntsi tu belal kʼal i chápláb tin waltsik an jaꞌ, u ulich ba jun i kubtaláb xin bij Buenos Puertos, kʼunat ban bitsow xi Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kom i kʼibdhámalich tʼajat yán i kʼij ani kʼakʼadhich tʼajat ku beley ban pujal abal exomich ti kʼunel nin chamáy, jaxtám na Pablo in takʼiytsik
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 ani in utsaꞌtsik enchéꞌ: ―Jaꞌúbtsik, nanáꞌ u chuꞌtal abal jechéꞌ an belách neꞌech tʼajat ka kʼakʼadhmé, neꞌech ki kʼibdhaꞌ an tan ani an kitálábtsik. Yab tokot jáꞌkʼi, asta táꞌ weye ku chemech.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Por an okʼlek soldadotsik más in exbantsi an dhabal tan ani an beldhom ké xowaꞌ in ulu na Pablo.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kom ba jachanꞌ an kubtaláb yab alwaꞌ abal kin watʼnaꞌ tajaꞌ nin chamáy, yán an atiklábtsik xin chalpay abal más alwaꞌ ku kale tajaꞌ ani ki chuꞌu max ki ejto ku ulich Fenise, jun i kubtaláb xi Kreta xi kʼwajat in lujtal xon tu kalel na kʼítsá ani ki watʼnaꞌ tajaꞌ nin chamáy.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Kom tujey tám ti wawꞌnal kʼayúm an ikʼ xi tál alál, in chalpaytsik abal alwaꞌ ki óntsi an belách. Pos u kale ani i óntsi tu belal tin waltsik an jaꞌ xi Kreta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Por lej wéꞌ más tayíl, tujey ti wawꞌyáb an tan kʼal jun i chapik ikʼ xu bijyáb Ewroklidón, xi tál ebál.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Jechéꞌ an ikʼ, tujey kin júnaꞌ an tan. Kom yab i ejtowal ku beley abal tu tamkʼuyal an ikʼ, i walkaꞌ ti ku júnaꞌ.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 U watʼey tin kúx jun i chakam chabál xu bijyáb Klawda, tajaꞌ yab lej kʼalpidh chapik ti waꞌudh an ikʼ ani kʼal yán i tʼojláb ti ejto ki kʼadhbaꞌ an chakam tan xu tál i kinkóm.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Tam tu okʼonich ki kʼadhbaꞌ an chakam tan, malyat an tan abal ka likey ani yab ka pakchun. Kom i chʼejnál ka xakʼpan an tan ban kidhiblom xu bijyáb Sirte, paꞌbantsat an ti kʼudhkʼum xi kʼál tu beldháb an tan ani in walkaꞌtsik ka júná kʼal an ikʼ.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Tam ti jun tsudhelom, kom bél tʼajat chapik an ikʼladh áb, in tujutsik kin petʼnaꞌ ban pujal an kitáláb xin neꞌdhál an tan.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Tin óxláb a kʼítsá, i petʼnaꞌ jeye kʼal i kʼubak ejtal xowaꞌ u éynáb ban tan.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Owéch tʼajat yab u xalkʼanal na kʼítsá nibal na óttsik ani kom in óntsal an ikʼladh áb, yabich i chalpayal max neꞌech ki ejto ku loꞌey.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Kom nakatich i kʼij yab xataꞌ i kʼapúmal, kubey na Pablo junax chʼejel xon ti jajáꞌtsik kʼwajat ani in ulu enchéꞌ: ―Jaꞌúbtsik, másakwiꞌik alwaꞌ max tin exbantsámalaktsik ani u jilkʼonékak Kreta. Anchanꞌ yabak i tamúmal ejtal jechéꞌ, nibalak i kʼibdhámal an kitáláb.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Por xoꞌ, tu utsáltsik abal yab ka jilaꞌ tabáꞌ, pos ni jun xitaꞌ xi tatáꞌtsik yab neꞌech ka chemech, tokot neꞌech ka kʼibchon an tan.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Pos jechéꞌ i akal, u chuꞌu jun in tʼokat abatwálejil na Dios. Jechéꞌ na Dios, jaꞌich xi nanáꞌ u kʼakʼnál ani u tʼójontsal.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 An tʼokat abatwále tin utsaꞌ enchéꞌ: “Pablo, yab ki jikʼey, pos tatáꞌ koꞌol ki utey ban lej pulek takʼix romano ani kʼal tatáꞌkʼi ta kwenta, na Dios yab neꞌech kin walkaꞌ ka chemech ni jun xitaꞌ xi kʼwajat junax kʼal tatáꞌ ban tan.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Jaꞌúbtsik, jaxtám tu utsáltsik abal yab ka jilaꞌ tabáꞌ, pos nanáꞌ u beltsal xowaꞌ in ulal na Dios ani u choꞌób alwaꞌ abal anchanꞌ neꞌech ka támun jelt xan tin utsaꞌ an tʼokat abatwále.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Koꞌol ki elaꞌ jun i chakam chabál techéꞌ ban pujal.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Jun i akal, tam tin cháblábich i semana tu belal, u kʼwajat ban pujal xu bijyáb Adriático ani u júnáb túkʼi túkʼi kʼal an ikʼ. Tam ti chʼejelich i akal, an iniktsik xu tʼojnal tajaꞌ ban tan in chuꞌutsik abal exomich tu ulel ba jun i chabál.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 In lejbantsitsik nin ówtsík an jaꞌ ani in chuꞌu abal jun inik lajuakak i metro in koꞌol. Más tayíl in lejbantsitsik juní ani in chuꞌu abal jun inik búkich tám i metro in koꞌol.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Kom in chʼejnáltsik kin tamu an pakdhaꞌ tʼujub, in baliy ban jaꞌ tin kúx an tan, chéꞌ i patʼáltsik xin kubdhál kʼál an tan ani kom u jikʼéltsik, in léꞌich tʼajat kin chuꞌutsik ka tsudhey.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Por an iniktsik xi tajaꞌ u tʼojnal ban tan, in chalpayaltsik ka ájlách, jaxtám tin tujutsik kin paꞌbaꞌ an chakam tan ban jaꞌ, in wáynáltsik jelti max exom in balyal an patʼáltsik xi okʼox xi kʼál tin kubdhál an tan.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Por na Pablo in óltsi an okʼlek soldadotsik ani an soldadotsik jeye. Enchéꞌ tin utsaꞌtsik: ―Max jechéꞌtsik ka kʼale, yab neꞌech ka ejto ki loꞌeytsik.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 An soldadotsik in kotsi tám tin wikʼáb an chakam tan ani in walkaꞌ ka kwajlan ban jaꞌ.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Tam ti exomich ti tsudhél, na Pablo in utsaꞌtsik ejtal abal ka kʼapúch. Enchéꞌ tin ulu: ―In koꞌolich cháb i semana ke tatáꞌtsik yab i wayal nibal a kʼapúmaltsik xataꞌ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Jaxtám, tu kontsaltsik ti alwaꞌtaláb abal ka kʼapu elaꞌ wetsik i kʼapnél abal tatáꞌtsik ta alwaꞌbíl. Pos ni jun xitaꞌ yab neꞌech kin kʼibdhaꞌ ni jun in xiꞌíl xin koꞌol bin ókʼ.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Tam ti na Pablo in ulu jechéꞌ, in téynaꞌ an pan ani in pidhaꞌ ti jalbintsixtaláb na Dios tin tamét ejtal xi taꞌ ti kʼwajattsik. In pejaꞌich tám ani in tuju kin kʼapu.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ejtal in pubédhaꞌtsik nin ejattal ani kʼapúchtsik jeye.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Nin yaníl xi tajaꞌ tu kʼwajat ba jachanꞌ an tan, cháb i boꞌ inik kʼal ox inik lajuakak i atiklábtsik.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Tam ti ajwéchtsik, in petʼnaꞌtsik an trigo ban pujal abal ka ikʼowmé an tan.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Tam ti tsudhey, an iniktsik xu tʼojnal ban tan, yab in exlaꞌtsik an chabál xin chuꞌtal. Por in chuꞌutsik jun i kubtaláb ba jachanꞌ an jaꞌ xon ti yab lej owtsik ani in ulu abal neꞌech kin chuꞌutsik max kin ejto kin utu tajaꞌ an tan.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 In kotsi tám tin wikʼáb an patʼál xin kubdhál kʼál an tan ani tajaꞌ tin jilaꞌtsik alkʼidh ban jaꞌ. In polkʼantsi an ti xaltsixtaláb xu éynal abal ka beldhá kʼál an tan. In paltsi jeye tʼekʼat an tan an ti kʼudhkʼum xi okʼox abal ka wawꞌyat kʼal an ikʼ ani in tujúch tám ka utey an tan xon ti yab owtsik an jaꞌ.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Por ulich asta xon tu támúx an jaꞌ xu ádhil ani tajaꞌ ti xakʼpan ban kidhiblom. Nin ókʼ an tan jilkʼon xapat ban kidhiblom, nibal elaꞌ u ejtowáb ka yoywat ani nin kúx, tujéch ti pakwáb kʼal in cháp an múlákʼ jaꞌ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 An soldadotsik in leꞌnaꞌ tám kin chemdhaꞌ an wikʼnéltsik abal yab ka ájláchtsik kowal.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Por an okʼlek soldadotsik, kom in léꞌ kin loꞌo na Pablo, yab in walkaꞌ kin tʼajaꞌtsik anchanꞌ, tokot in ulu ke xin witʼáltsik ti kowal, ka okxintsik kin petʼnaꞌ tinbáꞌ ban jaꞌ abal ka ulich kowal asta ban chabál.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ani xi yab in witʼáltsik ti kowal, in utsaꞌ ka puneytsik ba okchaꞌ o bin pejmats an tan. Anchanꞌ ti ulichtsik ejtal juntam anikʼi ban chabál.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.